Vipat

Përse kanë dalë nga roli i aktorëve apo këngëtarëve për t‘u shfytyruar në rolin e mirëbërësit universal?

VIP-at, kotësia e misioneve të dështuara

Flasin në emër të paqes, adoptojnë fëmijë, duke kujtuar se janë Mesia

Dikur njerëzit e famshëm të muzikës, kinemasë e spektaklit e dinin mirë vendin që u përkiste. Sot adoptojnë fëmijë nga t‘u dojë qejfi e si t‘ua dojë qejfi, besojnë në fe të çuditshme, madje edhe ndërmjetësojnë marrëveshje paqeje mes vendeve. Shkrimtarja Marina Haid përpiqet të gjejë një kuptim në marritë e panumërta të të famshmëve të sotëm

Në pragun e zgjedhjeve presidenciale palestineze, votuesve iu drejtua një mesazh televiziv. “Njateta, unë jam Riçard Gir”, thoshte ylli duke buzëqeshur, “dhe flas në emër të të gjithë botës…”. Nuk ju duket paksa e çuditshme që Riçard Gir nuk përton ta japë këtë mesazh në emër të të gjithë botës, ndërkohë që mund të fliste vetëm në emër të vetvetes? Njeriu i shkretë rreket të gjejë një kuptim në këtë veprim, por kjo është bota e sotme. Para 15 vjetësh, Riçard Gir luante në filmin “Gruaja e bukur”, sot përfshihet zyrtarisht në politikën e Lindjes së Mesme. Pjesa më e trishtueshme është se ti nuk ke qenë në koma gjatë këtyre 15 viteve, kështu që brezat pasardhës do të të konsiderojnë bashkëfajtor.

Sigurisht, nuk po flasim veç për Riçard Gir, megjithëse mund të ishte me shumë vend të nisej me të një vëzhgim si ky që po bëjmë. Po flasim në fakt për të gjithë botën e sotme të VIP-ave, e cila vitet e fundit duket se po zgjerohet me ritme marramendëse. Një herë e një kohë, industria e spektaklit ishte një industri që prodhonte veç spektakël. Forcës së saj punëtore i kërkohej të shfaqej nëpër shesh-xhirime, të luante muzikë, apo të merrte pjesë në festa të çmendura. Sot, gama e veprimtarisë së saj është shtrirë në përmasa të pabesueshme, në përfshirjen e besimeve fetare aliene, në negociatat me talebanët, fotografimin në mënyra që normalisht të shpien në mendje vizitat te gjinekologu, në tratativat për zgjidhjen e krizës në Irak.

E njihni termin “zgjerim i misionit”? Zgjerimi i misionit është çdo shtrirje e një sipërmarrjeje, përtej qëllimeve fillestare, në mënyrë tipike pas sukseseve të fillimit. Ilariteti nuk pason natyrshëm. Ato që pasojnë janë gjëra si lufta mes Koreve, Kryqëzatat, apo Sheron Ston, që shpjegojnë se tërmetet që dërrmuan fshatarët kinezë janë pasojë e “karmës”.

Si i përhapin VIP-at idetë e tyre?

Kemi parë një shtim të jashtëzakonshëm të sasisë së rrugëve me të cilën njerëzit e famshëm arrijnë të komunikojnë me një publik të etur për lajme. Ajo që dikur kufizohej te mjetet tradicionale mediatike, tashmë mund të bëhet – për shembull transmetimi i një gjendjeje shpirtërore apo mendore – përmes një game shumë të gjerë platformash komunikimi. Tatuazhe, aroma, linja prodhimesh ushqimore – madje edhe regjistrime raportesh seksuale. Dhe, në të shumtën e rasteve, janë fitimprurëse. Të jemi të sinqertë, në asnjë epokë tjetër nuk ka qenë kaq e lehtë sa sot, kur nuk ke asgjë për të thënë.

Tatuazhet: fol përmes artit të trupit

Për sa u intereson yjeve, tatuazhet ekzistojnë për dy arsye: të japin mundësinë të shfaqin filozofitë e tyre në sytë e botës dhe të na krijojnë lehtësi për të mbajtur mend kokolepsjet e tyre romantike. Për të ilustruar kategorinë e parë mund të kujtojmë tatuazhin e Billi Bob Tornton, “Në kujtim të Alamos”, apo atë të Robi Uilliams, “Elvis, dhuromë qetësi”. Kategoria e dytë ilustrohet me shembuj më piktoreskë, si ai i Deivid Bekam, ku me vetëdije është shkruar gabim “Vihctoria”, apo tatuazhi që Eminem i ka përkushtuar ish të shoqes, Kimit: mbi një varr të hapur janë shkruar fjalët “E kalbur tërësisht”. Sigurisht, në kuadrin e tatuazheve nuk mund të lihet pa përmendur Anzhelina Zholi, e cila pak nga pak nuk po lë asnjë pjesë të trupit pa mbuluar me to. Në fakt nuk duhet ta hedhim tërësisht poshtë atë teorinë, sipas së cilës Anzhelina vazhdon të adoptojë e të lindë fëmijë për t‘i pasur për ditën e zezë, kur të mos ketë më hapësirë për tatuazhe të reja në trup. Ajo nuk la as Bredin jashtë manisë së tatuazheve. I pari prej tatuazheve të tij kuptohet që është një personazh kinemaje. I dyti përbëhej nga një seri misterioze vijash paralele, që la vend për shumë spekulime. Shpjegimi u dha nga vetë Anzhelina, e cila rrëfeu se një natë në Davos nuk kishin ç‘të bënin dhe vizatonin mbi trupin e njëri-tjetrit. Është e pakuptimtë? Jo, i pakuptimtë është fakti që të dy ndoqën sivjet forumin e Davosit.

Gama e produkteve të VIP-ave: edhe më mirë se tatuazhet

Me ndonjë përjashtim të vogël, është shumë e gjerë gama e produkteve në të cilën njerëzit e famshëm pranojnë të stampojnë emrat e tyre, me kusht që të fitojnë para. Nuk e besoni? Atëherë le të marrim rastin e grupit muzikor “Kiss”. Janë banda muzikore që më shumë se gjithkush tjetër gjenden të përfshirë në shitjen e produkteve, përmes emrit të tyre. E kanë dhënë të drejtën e përdorimit të emrit të tyre në më shumë se 3 mijë produkte, nga furça e dhëmbëve “Kiss”, të prezervativët “Kiss”, te produktet për banjat “Kiss”, e deri te “Kiss Cabernet Sauvignon”. Në vitin 2001 pagëzuan me emrin e tyre edhe arkivolin “Kiss Kasket”, i pari i pagëzuar me emrin e një grupi të famshëm në të gjithë botën. Në arkivol janë të stampuara fytyrat e katër pjesëtarëve të grupit, bashkë me logon “Kiss Forever”.

Besimet fetare të VIP-ave

Festë tradicionale, që njohim gjerësisht, ku cilido është i ftuar të marrë pjesë. Por çfarë u pjell mendja VIP-ave në këtë pikë? Shkencologjinë – fenë që ka shkencën në emërtim. U themelua nga një burrë që dikur tha: “Do të më pëlqente të themeloja një fe. Aty ka para”. Të gjithë e dinë që Tom Kruiz është pjesë e këtij besimi, por dikur ky aktor ishte krejt i ndryshëm. Kjo ndodhte gjatë viteve kur raportet me publikun ia menaxhonte Pat Kinglsi, një njeri tepër i respektuar në qarqet hollivudiane, i cili përpiqej ta shfaqte klientin e tij si individ tepër entuziast, por në përgjithësi si figurë të pëlqyeshme. Në vitin 2004 Tomi u shkëput nga Pat Kingsli dhe ia besoi së motrës (njihej që atëherë si shkencologe) marrëdhëniet me publikun. Ky mund të konsiderohet edhe viti zero për Tom Kruizin që njohim sot, njeriu që di të shërojë gratë që vuajnë nga shqetësimet pas lindjes.

Adoptimet e VIP-ave

Adoptimi tashmë është kthyer në një industri të vërtetë për botën e njerëzve të famshëm. Birësimi i fëmijëve me trajta të bukura konsiderohet veprim tepër i këndshëm, madje edhe joshës. Ndër njerëzit që e përqafoi më herët nga të tërë këtë trend duhet përmendur Madona, e cila në vitin 2006 përzgjodhi një djalë. Shumë shpejt pas kësaj një seri njerëzish të famshëm nisën t‘i mbushnin pauzat e sikletshme të heshtjes në tapetin e kuq me fraza, sipas të cilave diku gjendej një fëmijë i huaj e piktoresk me emrin e tyre të stampuar në ballë. Në një çast, para kamerave u shfaq Lindsi Lohan, që e konsideronte si diçka shumë gazmore; më pas Guineth Paltrou dhe i shoqi deklaruan njëzëri se të dy ishin të “hapur ndaj birësimit”. “Ndiej se mund ta kemi këtë fat”, tha, për të shtuar se “në njëfarë mënyre ne i detyrohemi njerëzimit për diçka të tillë”.

Deri para dhjetë vjetësh, një nocion i tillë si ky i Guineth Paltrou, sipas të cilit borxhet ndaj njerëzimit mund të shlyhen shumë mirë duke adoptuar një fëmijë, mund të pritej edhe më keq nga sot – por aq e fortë është përshtypja publike që bart me vete birësimi, sa duket deklaratë e përsosur për t‘u bërë gjatë procesit të promovimit të një filmi.

Shumë shpejt Anzhelina Zholi u ndje e shtyrë të ftonte gjithë botën të shihte problemet komplekse të inxhinierisë sociale me të cilat përballej, në një rast edhe duke thyer një heshtje tre sekondëshe gjatë një konference shtypi, për të sqaruar se më në fund i ishte krijuar ndjesia që mund edhe të lindte një fëmijë biologjik me Bredin. Fjalët u thanë thjesht për të dalë nga rutina e adoptimit të një tjetër fëmije nga ndonjë jetimore prej vendeve të Botës së Tretë.

Por, mes gjithë katrahurës së rrëfenjave mbi birësimet dhe bijtë biologjikë të njerëzve të famshëm, ndoshta më e pabesueshmja është ajo rrëfenjë, sipas së cilës Majkëll Xheksonit i lejohet të ketë fëmijë. Pavarësisht nga sajesat, zbukurimet, apo mbulimet që i janë bërë kësaj rrëfenje, ajo përsëri del në sipërfaqe si për të na ngulitur edhe më shumë në mendje sa marrëzi ka brenda saj. Nisi në vitin 1996, menjëherë pas divorcit të parë të Majkëll Xheksonit me bijën e Elvis Preslit, në çastin kur infermierja e quajtur Debi Rou u martua me burrin më të famshëm në planet. Në atë kohë ishte shtatzënë me fëmijën e parë të çiftit, princi Majkëll, tërësisht i bardhë. Pasoi një fëmijë i dytë, edhe ky pa një fije nuancë nga ngjyra origjinale e lëkurës së të atit, vetëm se kësaj here lejleku u bëri dhuratë një vajzë, të cilën ata e pagëzuan me emrin Paris.

Çfarë nuk shkoi mirë në martesën mes Majkëllit e Debit? Zot, është e vështirë të dihet me siguri, por rreth dhjetë minuta pas lindjes së Parisit, të dy u morën vesh për një divorc me nota miqësore, nga i cili Debi hiqte dorë nga çdo e drejtë mbi fëmijët, përfshi edhe atë për t‘i vizituar. Do jetonin me të atin në botën e tij aq të përsosur dhe gjatë daljeve në publik do të mbulonin fytyrën tamam siç vepron ai. Në këmbim Debi do merrte një shtëpi në Beverli Hills dhe në dorë do t‘i paguheshin 8 milionë dollarë. Duhet të jemi realistë. Me martesën e dytë i ndodhën gjithfarë gjërash Majkëllit të ngratë.

Por çfarë na duhet të themi për Blanket, fëmijën e mrekullueshëm akrobat, i cili zuri vëmendjen e publikut në vitin 2002, kur Majkëlli e zgjaste përtej parmakëve të ballkonit të një hoteli të Berlinit? Na duhet të dorëzohemi dhe të themi se prejardhja e tij mbetet e zhytur në mister, por përsëri jemi përpara një fëmije të bardhë, ashtu siç i pëlqejnë të atit. Sipas një intervistuesi, Majkëlli është një baba shumë i mirë, ashtu si kryefamiljar shumë i mirë. “Me shumë qetësi”, shkruante intervistuesi në një rast, “me shumë pak fjalë ishte në gjendje t‘i komunikonte të birit atë që ishte mirë të bëhej në atë rast dhe çfarë nuk ishte me vend”.

VIP-at dhe drejtësia: eksperimenti i Paris Hilton

Eksperimenti me burgun i Paris Hiltonit i dha botës mundësinë të hidhte një sy mbi lehtësinë me të cilën edhe pjesëtarët më të spikatur të shoqërisë arrinin të vinin në jetë ëndrrat më të errëta. Në qershor të vitit 2007, publiku e ndoqi ditë pas dite të pasqyruar nëpër ekrane të gjithë bëmën e miliarderes së përkëdhelur. Paris Hilton – krimi i vetëm i së cilës ishte drejtimi i makinës në gjendje të dehur – u dënua me 45 ditë burg në një qendër rajonale të Los Anxhelosit.

Teksa e përshkroi jetën në qeli si “të jetosh në një kafaz”, vërejti se gjatë asaj përvoje krejt të pazakontë kishte gjetur Zotin. “Nuk jam më njeriu që isha”, tha në një intervistë telefonike me Barbara Olters. “Zoti më çliroi”. Pas lirimit nga burgu, tha në spektaklin e Lerri King, një prej protagonistëve më të mëdhenj të shou-biznesit amerikan, se i kishte kaluar orët brenda në qeli duke i bërë premtime Të Gjithëpushtetshmit. Gjatë asaj interviste gjeti me vend të deklaronte edhe nismën për krijimin e dy skemave bamirësie, të cilat do të udhëhiqeshin nga dora e Tij. E para: Një “shtëpi tranzicioni” për gratë e sapoçliruara nga burgu. Dhe e dyta: shtëpinë e lojërave “Paris Hilton”, ku fëmijëve të sëmurë do t‘u jepej mundësia të shijonin lodrat dhe veshjet e dhuruara nga Paris Hilton dhe mikeshat e miqtë e saj.

Përveç se u gjet nga ana e vajzës së pasur dhe ishte kaq bindëse, Zoti në njëfarë mënyrë diti edhe t‘i rikthente Parisit paqen dhe sidomos gjumin e qetë. Si mund të shpjegohet ndryshe fakti që vajza tekanjoze iu kthye menjëherë po atij stili jetese që ndiqte përpara se të ndodhnin të gjitha këto?

Gjithçka që zumë në gojë mund të na duket e dhimbshme. Por duhet kuptuar se ndonjëherë njerëzit e famshëm thonë gjëra të cilat nuk kanë ndër mend t‘i thonë. Ndonjëherë i thonë vetëm sepse janë të lodhur, apo të zemëruar, apo po intervistohen drejtpërsëdrejti nga Lerri King.

Artikulli është një ekstrakt nga libri “VIP-at: Si të famshmit shtinë në dorë gjithë botën dhe përse u duhet një strategji rezervë”, nga Marina Haid, i cili u hodh në tregun britanik më 2 prill

Somariot

“Njateta, unë jam Riçard Gir”, thoshte ylli duke buzëqeshur, “dhe flas në emër të të gjithë botës…”. Nuk ju duket paksa e çuditshme që Riçard Gir nuk përton ta japë këtë mesazh në emër të të gjithë botës, ndërkohë që mund të fliste vetëm në emër të vetvetes? Njeriu i shkretë rreket të gjejë një kuptim në këtë veprim, por kjo është bota e sotme

Sigurisht, në kuadrin e tatuazheve nuk mund të lihet pa përmendur Anzhelina Zholi, e cila pak nga pak nuk po lë asnjë pjesë të trupit pa mbuluar me to. Në fakt nuk duhet ta hedhim tërësisht poshtë atë teorinë, sipas së cilës Anzhelina vazhdon të adoptojë e të lindë fëmijë për t‘i pasur për ditën e zezë, kur të mos ketë më hapësirë për tatuazhe të reja në trup

Deri para dhjetë vjetësh, një nocion i tillë si ky i Guineth Paltrou, sipas të cilit borxhet ndaj njerëzimit mund të shlyhen shumë mirë duke adoptuar një fëmijë, mund të pritej edhe më keq nga sot – por aq e fortë është përshtypja publike që bart me vete birësimi, sa duket deklaratë e përsosur për t‘u bërë gjatë procesit të promovimit të një filmi

Në qershor të vitit 2007, publiku e ndoqi ditë pas dite të pasqyruar nëpër ekrane të gjithë bëmën e miliarderes së përkëdhelur. Paris Hilton – krimi i vetëm i së cilës ishte drejtimi i makinës në gjendje të dehur – u dënua me 45 ditë burg në një qendër rajonale të Los Anxhelosit

Por, mes gjithë katrahurës së rrëfenjave mbi birësimet dhe bijtë biologjikë të njerëzve të famshëm, ndoshta më e pabesueshmja është ajo rrëfenjë, sipas së cilës Majkëll Xheksonit i lejohet të ketë fëmijë. Pavarësisht nga sajesat, zbukurimet, apo mbulimet që i janë bërë kësaj rrëfenje, ajo përsëri del në sipërfaqe si për të na ngulitur edhe më shumë në mendje sa marrëzi ka brenda saj.

Gazeta Shqip