Nora Istrefi dhe Robert Berisha janë padis kutim një ndër çiftet më të bukur të showbiz- it shqiptar. Si të tillë ata kanë tërhequr gjithmonë vëmendje, duke u bërë pjesë e faqeve rozë me thashetheme të qena e të paqena. Edhe në “Bluetooth” është shkruar jo rrallë herë për to. Së fundmi, ekzaktësisht dy javë më parë shkruam për ditëlindjen e Norës dhe për festën surprizë që Roberti i kishte bërë, ndërsa sot kemi vendosur t’i kemi në një rrëfim të dy. Siç rrallë herë ndodh.

Kush është Robert Berisha, djali që i vodhi zemrën këtu e gjashtë vite më parë bukuroshes kosovare. Si janë njohur dhe hallkat në të cilat kaloi lidhja e tyre deri sot, kur kanë vendosur edhe të martohen. A do të ndryshojë jeta e tyre pas dasmës. Marrëdhënia që ka Nora Istrefi me punët e shtëpisë dhe kush është gruaja që Roberti e quan shoqe të ngushtë, madje e paralelizon me të ëmën. Të gjitha këto, në një rrëfim të veçantë për faqet e suplementit të së shtunës…

Si po kaloni çifti?

Nora: Shumë mirë, më mirë se çdo herë tjetër.

Jeni gjatë gjithë kohës bashkë, Roberti të ndjek edhe në koncerte nuk keni frikë nga konsumimi?

Nora: Sa i takon konsumimit nuk frikësohemi fare, madje përkundrazi sa më shumë të rrimë bashkë aq më mirë na duket, por mua më shoqëron motra në koncertet që mbahen jashtë vendit pasi edhe Roberti është i zënë çdo fundjavë.

Ziheni shpesh gjatë ditës?

Roberti: Është normale të zihet një çift, por falë Zotit shumë rrallë ndodh të zihemi.

Për çfarë grindeni zakonisht?

Nora: Roberti është më i saktë në orare, kurse unë e marr avash dhe nuk nxitoj. E kam veti të kemi kaluar shumë mirë bashkë.

Si vazhduan më tej takimet?

Nora: Na mbeti muhabeti i mirë dhe për shkak të profesionit të njëjtë kishim shumë gjëra të përbashkëta, kështu vazhduam të shoqëroheshim.

Çfarë ju tërhoqi fillimisht tek njëri- tjetri?

Nora: Tek Roberti sensi i humorit që ka më pëlqeu shumë.

Roberti: Më pëlqeu muhabeti i saj i ëmbël, natyrisht edhe paraqitja.

Sa javë pasi u takuat e dhatë puthjen e parë?

Roberti: Jemi puthur katër muaj pasi jemi njohur. Ishte e vështirë Nora.

Po familjeve kur treguat?

Të dy: Në momentin që vendosëm të ishim bashkë.

Si reaguan miqtë Robert kur mësuan që ke zënë të dashur Nora Istrefin, megjithëse ti ke pasur edhe të tjera lidhje me personazhe publike?

Roberti: Më thanë: Ki kujdes me këtë vajzë, sepse është shumë e mirë dhe e sjellshme. Kemi frikë mos bën ndonjë gabim… Për këtë arsye më mori katër muaj, deri sa vendosa të kem një lidhje serioze me të.

Po familja?

Roberti: Njësoj si miqtë, u gëzuan shumë natyrisht.

Cili është kujtimi më i bukur në këto vite lidhje?

Nora: Kemi shumë kujtime të mira, nuk do veçoja ndonjë.

Po dhurata më e bukur që i keni bërë njëri- tjetrit?

Roberti: Çdo javë ka dhurata nga unë, pasi udhëtoj shumë shpesh jashtë vendit, por do të veçoja party-ia një mashkull për Norën?

Roberti: Jo. Po ti Nora je ‘ sqaruar’ me ndonjë femër për Robertin?

Nora: Edhe unë asnjëherë.

Cila është ajo gjë që pëlqeni më shumë tek njëri- tjetri?

Të dy: Ka shumë gjëra, për ato arsye edhe jemi bashkë prej 6 vitesh.

Çfarë s’pëlqeni?

Roberti: Vonesat e Norës nuk më pëlqejnë aspak.

Si po shkon bashkëjetesa?

Nora: Shumë mirë.

Si i ndani punët në shtëpi?

Të dy: Nuk kemi punë shtëpie, ka tjetër kush merret me to.

Kush kujdeset për financat?

Roberti: Që të dy.

Merret Nora me punë shtëpie, gatuan, merr pluhurat?

Nora: Për shkak punës sonë, që jemi thuajse gjatë gjithë kohës në udhëtime, kemi punësuar një vajzë, e cila kujdeset për të gjitha punët e shtëpisë.

Lorena, e eliminuara e radhës nga shtëpia e “Big Brother”, duket po aq e qetë edhe jashtë asaj shtëpie. E vetëdijshme për gjithçka që është folur për të, ajo ka vendosur të përqendrohet tek gjërat e saj pa u penduar për zgjedhjet që ka bërë, e pa e vrarë shumë mendjen se për çfarë flitet. E sigurt në vetvete dhe me mbështetje të plotë nga familja, Lorena na tregon se si e ka përjetuar jetesën dhe daljen nga reality, dhe çfarë pret kur të dalë Graciano, i dashuri i saj.

Emri i saj u be i njohur pas infiltrimit ne nje nga reality-show qe organizohet ne Shqiperi. Megjithese vjen nga bota e modes dhe se drejtonte nje agjenci mode, Enxhi Kamenica u identifikua si nje vajze e lirshme korcare dhe pa komplekse. Shpesh jeta e saj private ka qene ne fokusin e gazetareve, por, sic thote Enxhi ne nje interviste per gazeten “Koha Jone”, ka pasur shpesh momente kur ajo eshte ndjere e fyer nga shpifjet dhe nga keqinformimi qe i eshte bere publikut ne lidhje me te.

Sapo ka blere nje shtepi te sajen dhe ka filluar qe te jete e pavarur. Mbi te gjitha eshte duke u pergatitur per te ndjekur masterin ne shtetin fqinj, Itali, ku Enxhi do te shperngulet per nje periudhe kohe ne Rome, per te ndjekur studimet pasuniversitare.

Enxhi, ju u bete e njohur pasi hyte ne nje reality-show si e infiltruar, ishte deshira juaj pjesemarrja apo e organizatoreve?

Ka qene nje ftese e bere nga autoreve te “Big Brother Albania”, pasi une ne ate kohe isha goxha e angazhuar me boten e modes, nderkohe qe drejtoja dhe nje reviste e agjenci mode.

A mendoni se ne nje fare menyre ju pengoi apo ju ndihmoi popullariteti i fituar?

Nuk mund te konfirmoj as njeren, as tjetren. Pervec faktit se here pas here me pengon te jem e lirshme ne daljet e mia publike privat, ne asnje aspekt tjeter nuk ka ndikuar pozitivisht apo negativisht fakti qe njihesha si “Enxhi i BB”.

Jeni perfolur shume per lidhjen tuaj me Stresin, a jeni bashke, apo jeni ndare perfundimisht?

Lumturimisht te ndare!

Cfare mendoni kur lexoni per veten tuaj neper gazetat roze?

Kjo eshte shume relative, pasi gjithcka varet shume nga gazetaret sa profesioniste apo investigues te lajmit jane, pasi ndodh qe jane edhe dashakeqes pa nivel, ne rastin e dyte sigurisht qe ndjehem shume e fyer nga shpifjet apo aludimet e tyre dhe keqinformimi qe i behet publikut.

Vetem para pak ditesh u fol per nje aksident qe bete me makinen e shoqes suaj, cila eshte e verteta e kesaj historie?

Po eshte e vertet qe kam pasur nje aksident te vogel me makine, por fale Zotit pa ndonje pasoje ne shendetin tim, vetem deme te vogla te makines se mikeshes sime.

A keni ju shoqeri me personazhet e tjera publike?

Kam marredhenie shume te mira me te gjithe njerezit qe me lidh puna, qe ne kete rast, te shumte jane pa diskutim dhe ata te medias dhe televizionit.

Momentalisht me cfare po merret Enxhi?

Momentalisht po sistemoj jeten time private, e cila, fatkeqesisht, ishte pak jashte vemendjes sime per nje periudhe kohe, kjo gje po rikuperohet tani, fillimisht me blerjen e nje shtepie te re ku po provoj jetesen vetem dhe te pavarur.

A keni menduar ndonjehere qe te jetoni diku tjeter dhe jo ne Shqiperi?

Here pas here kam menduar qe te jetoj ne Itali ku dua te bej dhe masterin, por jo per t’u shperngulur perfundimisht, vetem nese karriera ime merr nje drejtim tjeter me transferimin tim ne kryeqytetin italian, pra ne Rome.

Pjese e suksesit tuaj eshte padyshim edhe pamja juaj fizike, a kujdesi shume per te?

Per hir te se vertetes shume pak, jam tip shume sportiv dhe nuk me pelqen te sajohem me taka, grim e ku di une, kjo sa i perket pamjes se jashtme, ndersa sa i perket fizikut tim kujdesem sigurisht ne ushqimin qe une konsumoj dhe duke u marre shume me sport, qe mbi te gjitha te jem ne forme te mire fizike, pasi kjo ka shume rendesi per mua…

Si e shihni veten tuaj pas 10-vjetesh?

Do te uroja qe te isha nje femer ne karriere.

Cfare jane per ju gjerat me te rendesishme, pa te cilat nuk do te jetonit dot?

Ajo qe per mua ka nje rendesi te pazevendesueshme eshte sigurisht familja ime, pa te cilen nuk do te jetoja dot.

Si e shihni mentalitetin shqiptar sot ne 2012, me te perparuar apo si 20 vite me pare?

Ne fasade me te perparuar, ne brendesi me rende se para 20 vitesh, dhe kjo jo detyrimisht ne nocionin e keq te fjales.

A keni bere apo thene dicka per te cilen jeni penduar shume se fundmi?

Besoj se nuk kam bere asgje qe vlen te publikohet.

Si do ta perkufizonit ju veten tuaj, kapricoze, tolerante, solare… etj.?

Mbase vete natyra femerore ka pak nga te gjitha, por ajo qe mua me karakterizon them se jam shume solare.

Cilat jane tiparet e mashkullit tuaj ideal?

E veshtire te perkufizohet ne nje interviste, por duhet te jete nje njeri i pjekur dhe i matur, shume i dhene pas familjes dhe mbi te gjitha te vleresoje femren qe ka ne krah, jo detyrimisht i ngjashem me mua ne karakter, por te plotesojme njeri-tjetrin.

Cfare nuk do te toleronit kurre tek nje mashkull?

Nuk mund te flas keshtu apriori, sepse varet nga personi, por sigurisht qe nuk do te toleroja asgje qe mua nuk me pelqen.

Cfare roli ze miqesia tek ju?

Miqesia, s’e di, pasi nuk jam nga ata persona qe nuk kam te tille, e vetmja qe njihet si mikesha ime eshte motra ime Aurela Hoxha, qe sigurisht eshte familja ime.

Yllka Selita Koha Jone

Ndoshta emri i saj me se shumti kujtohet nga shqiptaret si nje atlete profesioniste, por sot ajo eshte nje nga emrat me te njohur ne boten e modes ne Amerike. Kjo eshte Ema Koja, e cila u rrit ne shtepine e saj me dashurine per sportin dhe per artin e bukur te stilimit, pasi kete pasion per moden ajo e trashegoi nga mamaja e saj. Sot Ema ka shtepine e saj te modes ne Amerike “Ema Savahl Couture”, dhe vesh edhe emrat shume te njohur te botes se show-bizit. Ne nje interviste per gazeten “Koha Jone”, ajo rrefen per jeten e saj atje, si u gjend ne Amerike, per te perditshmen dhe per projektet e saj. Ne fund te intervistes, Ema thote se emri i saj do te jete i lidhur gjithmone me suksese duke qene krenare qe te permendet se ajo eshte shqiptare.

Ju prej disa vitesh jetoni ne Amerike, si ndjeheni atje?

Jam shume e kenaqur me jeten time ne ketu ne USA. Udhetoj shume dhe kjo me ben ta vleresoj edhe me shume qytetin ku jetoj, i cili ka nje natyre dhe klime te mrekullueshme.

Keni mbaruar Institutin e Fizkultures, si nisi tek ju moda, pasi duket se nuk ka asnje lidhje me studimet tuaja?

Eshte e vertete dhe sporti mbetet dashuria ime e pare. Nuk mund te them se nuk kane asnje lidhje me mua, sepse, nese babi me dha dashurine per sportin, mami me dha dashurine per artin dhe harmonine, e mbi te gjitha me mesoi menyren teknike se si te pres, te qep dhe modeloj. Une u rrita ne nje ambient shume sportiv dhe artistik ne te njejten kohe, me persona shume te talentuar perreth. Duke filluar me tre teze rrobaqepese/disenjatore dhe me kusherinj piktore e artiste. Pra, une kam mesuar te pres, qep dhe krijoj garderoben time qe kur isha e vogel.

Sa vite ju desh qe te integroheshit me jeten ne Amerike?

Nuk kisha nevoje te integrohesha ne South Beach, qyteti ku une jetoj. South Beach me pranoi e me deshi ashtu sic isha, une vetem sa u bera ne nje version me i fuqishem, i Emes qe isha ne te vertet.

Pse zgjodhet pikerisht Ameriken dhe jo nje kontinent me te afert, per shembull Europen per te jetuar?

Une zgjodha USA, vetem pasi kisha provuar kontinentin Europian dhe kisha udhetuar ne shume vende te tjera. Pra, une nuk u largova direkt nga Shqiperia per ne Amerike. Jetova per 6 vjet ne Itali dhe pasi kisha absorbuar cdo gje qe Italia mund te me mesonte, isha gati per nje grade me te larte rreziku le te themi, dhe kerkoja mundesi me shume per veten qe te rritesha si person.

A keni pasur ju mbeshtetjen e dikujt ne Amerike, apo gjithcka e keni arritur vete?

Kur erdha fillimisht jo. Me pas pata perkrahjen e shokut tim te ngushte, David Lahner, me te cilin me vone u martova dhe patem nje djale, Kade. Ai kishte njohuri te mira rreth biznesit, sepse kishte modeluar vete per disa vite. David gjithashtu kishte njohuri te mira ne anen llogaritare, por mbi te gjitha, per mua ai ishte dhe eshte nje baba i mrekullueshem. Ai me ndihmoi dhe me ndihmon shume me djalin, per te me dhene mundesine qe une te punoj, ne nje biznes i cili ka nje ambient me shume stres dhe kur une duhet te udhetoj neper ekzibicione te ndryshme. Pa kete ndihme, nuk do te kishte qene e mundur, sepse une jam nje nene shume e dedikuar dhe nuk do te kisha qene ne gjendje qe t’i beja te dyja punet mire.

Nga sa persona perbehet familja juaj?

Familja ime momentalisht perbehet nga im bir: Kade Lahner (10vjec). Per fat te keq, une dhe David jemi divorcuar, por David eshte babai i tim biri dhe shoku im i ngushte gjithmone, keshtu qe ne e konsiderojme njeri-tjetrin ende nje familje.

Djali juaj, mendoni se ai do te behet si ju, pra do te merret me moden?

Kade eshte shume i talentuar ne shume drejtime. Nuk jam e sigurt cfare drejtimi do te marre, pasi eshte ende i vogel. Per momentin eshte nje atlet i mrekullueshem dhe mban 2 rekorde ne vrapim, ne aktivitetet e shkolles. I pelqen shume edhe puna me metal. Me sa duket i ka ngjare gjyshit, Grigor Koja, babait tim qe punonte me metal.

Tashme keni edhe shtepine tuaj te modes “Ema Savahl Couture”, sa e veshtire eshte qe te behesh kaq e njohur ne nje vend qe eshte i huaj?

Shume e veshtire ndonjehere dhe shume e kendshme here te tjera, ashtu sic eshte jeta. Por sigurisht fakti qe jam lindur dhe rritur ne Shqiperi dhe qe kam qene atlete profesioniste, per shume vite me ka dhene shume avantazh. Them me ka dhene avantazh, sepse me ka kalitur. Une nuk heq dore kollaj nga endrrat e mia dhe veshtiresite i shoh si nje skuader kundershtare, qe nese nuk arrij t’i mposht sot, jam nje hap me afer t’i mposht neser.

Para nje jave u vleresuat me cmim ne javen e modes ne Miami, cila eshte specifika apo stili juaj me i preferuar?

Nuk e di nese jeni ne dijeni, por rrobat tona jane te gjitha te pikturuara me dore. Me 70.000 kombinacione te stileve e arteve te ndryshme, ne cdo ngjyre qe zemra deshiron. Moda jone nuk eshte rreth stilit tim te preferuar, eshte rreth mundesise qe ne i japim personit te shprehe stilin e vet personal, nepermjet artit te veshjesh (wearable art).

Po ne jeten tuaj te perditshme, cili eshte stili juaj i te veshurit?

(Qesh) Pantallona sportive, atlete, bluze sportive dhe bishtalec. Por kam kapacitetin te shnderrohem ne pamjen e nje disenjatore mode kur kam nevoje.

Lexova diku se ju bashkepunoni dhe vishni edhe personazhe VIP, a mund te na permendi disa emra te njohur?

Po eshte e vertete qe kam bashkepunuar edhe me emra te njohur te show-bizit si Paola Abdul, Paris Hilton, Sophia Vergara, Giuliana Rancid, Katy Perry dhe shume te tjere.

A jane VIP-at kapricoze, apo nuk e diskutojne ate qe keni menduar ju?

Une nuk punoj gjithmone direkt me VIP-at. Zakonisht stilistet e tyre zgjedhin stilet tona, dhe i drejtojne VIP-et se cfare te veshin. Kompania jone ka nje biblioteke gjigante (70.000 Kombinacione) dhe ke shume mundesi te zgjedhesh. Por kur punoj me ta drejtperdrejt, mund te them se jane njerez shume normal dhe e vleresojne shume punen tone, ndoshta edhe me teper se klientet e zakonshem.

Sa kushtojne fustanet tuaja dhe cili eshte fustani me i shtrenjte qe keni bere?

Fustanet kushtojne nga 800 dollare deri ne 4000. Keto per fustanet e ndryshme. Per fustanet e nuseve cmimet shkojne edhe me lart.

A keni menduar qe nje dite te jeni pjese e “Fashion Week New York”?

Sigurisht! Jam e sigurt se nese jeta nuk merr ndonje drejtim tjeter, kjo do te realizohet ne te ardhmen e afert.

Dhe pyetja e fundit, cilat jane projektet tuaja me te aferta?

Momentalisht jam duke punuar ne menyre paralele me shume projekte. Me vone do te degjoni vetem per projektet e suksesshme dhe ju siguroj per kete.

Yllka Selita Koha Jone

Në një rrëfim të saj këtë radhë në ‘’Panorama plus’’ vjen një nga bukuroshet e spektaklit ‘’Miss Albania’’, e cila tashmë përveç suksesit po shijon edhe një lidhje dashurie me këngëtarin e njohur, Devis Xherahu. Ertemiona Mejdani në intervistën e saj të sinqertë tregon eksperiencën gjatë spektaklit, si dhe planet për të ardhmen. ‘’Nuk jam tip i aventurave dhe nuk mund të jem me dikë nëse nuk do ndiej për të. Në momentin që kemi dashuri të dyanshme, gjithçka është e mundur’’, thekson bukuroshja Mejdani.

Ishit 18-vjeçare kur fituar kurorën e ‘’Miss Albania’’, si e kujton atë kohë?
Nuk kanë kaluar shumë kohë nga dita e kurorëzimit, dhe mund të them që ka qenë një ndër eksperiencat më të bukura për mua. U bë akoma më e paharrueshme për vetë faktin që u finalizua me një kurorë. Emocionet nuk mund t’i përshkruaj dot me fjalë, pasi do të ishte shumë pak. Nuk e mohoj dhe e them me mirënjohje të madhe që për gjithçka kisha mbështetje të plotë të familjes sime.
Sipas teje, kishte vajza dhe më të bukura dhe a kishit frikë nga konkurrenca?
Në çdo kompeticion serioz bukurie rreziqet janë të shumta për sa i përket bukurisë dhe konkurrencës. Pa dyshim, konkurrenca ka qenë shumë e fortë, por në fund vetëm njëra do të dilte. E theksoj, në “Miss Shqipëria” krahas bukurisë duhet të jesh inteligjente, pra është si një paketë me një sërë faktorësh që vihen re nga juria, e cila është e zgjedhur me shumë kujdes. Në këto raste, përderisa e merr iniciativën për të konkurruar do të marrësh parasysh të dyja anët e medaljes. Por në rastin konkret mua më ka shoqëruar gjithmonë besimi te vetja, gjë që nuk më ka lejuar kurrë të rrëzohem.
Po sot, sikur të të jepet rasti, do ishte futur në konkurrim në ndonjë spektakël bukurie?
Edhe sot ofertat për të vazhduar në botën e spektakleve të bukurisë janë të shumta, por mund të them se kam arritur mjaft në këtë fushë, është po njësoj sikur të kesh mbaruar universitetin dhe të rikthehesh sërish në fillore. Nëse do të bëhej fjalë për kompeticione të një shkalle më të lartë se të atyre që unë kam qenë pjesë, pa dyshim që do të pranoja.
Pasi fitove kurorën, ku përfaqësove vendin, mund të na zbulosh ndonjë sukses tëndin deri më sot?
Menjëherë pas kurorëzimit, krahas vendit tim, peshën e kurorës më është dashur ta tregoj edhe nëpër botë me shumë krenari. Si fillim kam përfaqësuar Shqipërinë në një nga pasarelat më të mëdha italiane “The look of the year”, aktivitet ky i mbajtur në Sicili me pjesëmarrje shumë të madhe, midis të cilëve ishte edhe Kledi Kadiu, një shembull i mjaftueshëm për mua për të përfaqësuar vendin me krenari. Krahas sfilatave me veshje nga stilistë me famë të madhe botërore, kam pasur fatin të fitoja një ndër çmimet e rëndësishme, “Perfect line”. Kthehem në Shqipëri pasi më priste një tjetër kompeticion i rëndësishëm, siç ishte dhe përfaqësimi në “Miss Globe”, ku pas një konkurrence shumë të madhe, u rendita në 10 femrat më të bukura të Globit dhe fitova çmimin “Formoline’’ (Forma të përsosura pa ndërhyrje kirurgjikale). Një tjetër përfaqësim ishte në Kinë, në “Miss Bikini International”, ku u rendita e dyta mes 129 shtetesh, si dhe mora çmimin “Miss Fotozhenia”. Eksperienca të paharruara! Një peshë shumë e rëndë e kurorës, por që e finalizova me shumë trofe dhe ndihem krenare.
Është mallkim apo përparësi të jesh e bukur?
Mallkim? Aspak,  përkundrazi, bukurinë e admiron gjithkush, por vlen të theksohet që duhet të jetë e shoqëruar gjithmonë me inteligjencën që të ketë rëndësinë e plotë të fjalës bukuri…
Çfarë të ka mundësuar bukuria, të ka hapur dyer të cilat ke menduar se mund të jenë të mbyllura gjithmonë?
Krahas përfaqësimeve, patjetër më ka hapur shumë dyer, më ka kthyer në një person publik dhe vazhdon të më japë mundësi pa fund.
Me çfarë merret Ertemiona për momentin?
Për momentin krahas studimeve, vazhdoj të jem imazh i disa kompanive që prej kurorëzimit. Planet dhe projektet janë të shumta, por ende nuk mund të flas konkretisht. Mund të them që do ketë të reja…
Keni deklaruar një lidhje dashurie me këngëtarin Devis Xherahu, si po ecën dashuria?
Lidhja jonë e dashurisë është shumë e bukur, nuk mund të gjej fjalë për ta përshkruar në momentin që bëhet fjalë për ndjenja të thella. Jemi duke shijuar dashurinë tonë në të gjitha format e mundshme, dhe jemi shumë të lumtur për këtë.
Sa kohë keni që njiheni dhe cili ka qenë iniciatori i kësaj romance?
Me Devin kemi qenë miq të hershëm, por nuk thuhet kot që dashuria nga miqësia ndahet nga një fije peri. Iniciatori patjetër ka qenë vetë Devisi, i cili arriti të më bënte për vete me këmbënguljen e tij.
Çfarë tipi është Devisi, xhelozon shumë? Na e përshkruaj me pak fjalë
Ah, pika e tij e dobët! Nuk mund ta mohoj që Devi është tip xheloz, por jo deri në ekstrem. Nuk më bezdis kjo gjë, përkundrazi… pasi tek kjo pjesë gjej edhe veten time. Devi është një mashkull që di të respektojë femrën që ka në krah. Është njeri me një personalitet dhe karakter të fortë, por dhe shumë i ndjeshëm njëkohësisht. Krahas përkujdesjes ndaj meje, mund të them që po më llaston më shumë  nga ç’duhet.
Shumë femra të njohura pasi kanë ngelur shtatzënë, kanë deklaruar lidhjet e dashurisë, tek ju ka ndodhur ndryshe! Do kishe dashur të bëheshe nënë në një të ardhme të afërt?
Ende nuk e shoh veten në pozicionin e nënës. Është përgjegjësi shumë e madhe, dhe nuk mendoj se jam gati, por pa dyshim në një të ardhme! Tani kam plane të tjera…
Çfarë plane keni me Devisin, do e kurorëzoni lidhjen me fejesë apo martesë?
Unë deri më sot gjithmonë kam finalizuar me sukses (qesh), pse jo, dhe në rastin konkret. Nuk jam tip i aventurave dhe nuk mund të jem me dikë nëse nuk do ndiej për të. Në momentin që kemi dashurinë të dyanshme, gjithçka është e mundur.
Po në muzikë e keni ndërmend të aktivizoheni, sepse shumë bukuroshe nga pasarelat kanë kaluar në muzikë?
Epo është njëri nga ne që merret me muzikë, dy sikur nuk shkon apo jo? (Qesh). Vërtet, nuk e di, por s’e shoh veten në këtë pikë, më pëlqen bota e spektaklit, por nëse do të shkëlqesh, duhet të jesh i bindur për çka po bën.

BLERAND REXHEPI

Të rrëfejë jetën e saj artistike sigurisht që nuk mjafton. Do të duhen më shumë orë për të dëgjuar e më shumë faqe për të shkruar. Në fakt kjo ndodh përherë me njerëzit që e kanë kaluar gjithë jetën në skenë, mes artit dhe dashurisë për të. Myfarete Laze, këngëtarja e dashur e muzikës së lehtë shqiptare, në këtë intervistë flet jo vetëm për artin e brezit të saj, por edhe për punën e saj aktuale. Mundësia për t’u dhënë shpresë, për t’i bërë të ndjehen të vlerësuar ata që ndoshta e kanë humbur shpresën, është arti më human.

Këtë gjë mund ta bëjnë vetëm njerëzit me zemër të madhe, me shumë dashuri brenda vetes. Ata që në një mënyrë apo tjetër nuk rrinë dot pa u shërbyer njerëzve. Këtë po bën edhe Myfarete Laze, e cila si për ta përmbyllur gjithë këtë cikël, po përgatit dy albume me krijimtarinë e vet për t’ua dhuruar adhuruesve të saj.

Zonja Myfarete, duket sikur jeni larguar disi nga skena. Ju ka lodhur?

Jo. Skena nuk të lodh kurrë, përkundrazi të jep kënaqësi dhe të mban gjallë. Mund të mos jem prezente në disa aktivitete, por e ftuar kam qenë në të gjitha. Tani së fundmi kemi dhënë një koncert në prag  të 100-vjetorit në qytetin e Shkodrës. Kam qenë e pranishme në aktivitete të ndryshme artistike në Kosovë, Itali etj. Nuk e lë jetën artistike deri sa të më lërë ajo…Ndoshta përzgjedhjet për aktivitete bëhen pak me klane dhe jo sipas aftësive, e ky nuk është faji ynë.

Jeni nga ato artiste që keni lënë gjurmë dhe njerëzit vazhdojnë t’ju duan. Si ka qenë për ju gjithë kjo rrugë?

Për të ndjekur pasionin gjithmonë është e vështirë. Sidomos për një femër është më e vështirë, pasi bëhesh nënë etj. Kur e do diçka gjen mundësinë për ta realizuar, ndoshta jo ashtu siç ke pritur, por e realizon me shumë sakrifica. Herë duke bërë sakrifica për familjen, herë për artin, herë për shoqërinë. Megjithatë, jeta e artit është e bukur, kontaktet me njerëzit janë të mrekullueshme. Unë di të them vetëm këtë: kam vetëm gjashtë vjet që kam ardhur në Tiranë dhe isha mësuar ndoshta në qytetin tim që njerëzit më shihnin dhe nuk më bënte përshtypje. Ardhja në Tiranë më ka befasuar me shumë gjëra, me shumë pritje, puthje duarsh, njerëz të panjohur që më përqafojnë, kërkojnë që unë të jem në aktivitete. Megjithatë, unë mendoj se ne kemi zëra të mrekullueshëm në Shqipëri. Janë në kohën e tyre dhe bravo, sepse e vazhdojnë rrugën me shumë sakrifica. Arti do përkushtim por edhe një forcë të madhe ekonomike. Unë nuk mund t’i ndaj.  Ndoshta tani kam më shumë kohë se asnjëherë për veten time. Nuk bëhen të gjitha bashkë.

Këtë pyetje jua kanë bërë ndoshta shumë herë, por a e mbani mend këngën e parë që keni kënduar?

Kënga e parë është si dashuria e parë, fëmija i parë, si gjithë gjërat e para, e paharrueshme. Mbetet gjithmonë në kujtime shumë e freskët. Kënga e parë ka qenë “Nën kurorën e ullirit” dhe “Shoqet ilegale”. Të dyja u vlerësuan me çmim, njëra me çmim të parë dhe tjetra me çmim të dytë.

Pavarësisht vështirësive, fakti që vinit nga Shkodra e kulturës dhe këngës, ishte më e lehtë për ju?

Në librin e tij, Isa Alibali thotë se në Shkodër të gjithë këndojnë. Unë kam pasur fat që kam lindur dhe jam rritur në Shkodër, pasi ky qytet më ka dhënë shumë. E them këtë me sinqeritetin më të madh. Prej Shkodrës kanë dalë aktorët e parë meshkuj edhe femra, sportistet e para, klubet e para sportive, opera e parë shqiptare e shumë e shumë të tjera. Unë e gjeta rrugën e shtruar. Atë thyerjen e fanatizmit e gjeta të shtruar nga Tinka Kurti, Vitore Nino, Zyhdi Miloti, Marije Kraja… Falë këtyre figurave që na hapën rrugën, nuk ekzistoi kurrë pengesë për ne. Ne e gjetëm rrugën të shtruar.

Ju kanë hequr ndonjëherë vëmendjen për ndonjë këngë “jashtë kornizave”?

Ajo kohë ka pasur kufizimet e veta, kjo dihet. Ne kemi pasur kompozitorë të mrekullueshëm. Krijimtaria për ta ishte shpirt, Na kanë dhënë shpirt, jo vetëm kompozimin. Bashkëpunimi me ta ka qenë një shkollë e madhe. Poetët si Betim Muço, Xhevahir Spahiu, Agim Doçi etj, kanë ditur të luajnë kaq bukur me fjalën. Kanë ditur ta sjellin poezinë për dashurinë, në atë formë që ato jetojnë edhe sot. Një vlerë e madhe është e kompozitorit, poetëve që e kanë sjellë aq bukur, por edhe e jona që e kemi kënduar me shpirt. Në Shqipëri nuk ka një shkollë të lartë për muzikën e lehtë ose muzikën zbavitëse. Ndaj për ne, një shkollë e madhe ka qenë brezi paraardhës, por një shkollë e madhe ka qenë puna në piano me kompozitorët dhe poetët. Kompozitori, këngëtari, orkestruesi dhe poeti në atë kohë ishin një. Ndoshta në prova gjenerale orkestra ishte e vetëdijshme dhe nuk i binte fort, por lehtë që të kaloheshin ca gjëra pa gjurmë, që mos të hiqej kënga në këto prova. Mandej kur kalonte provat gjenerale, kalonte në publik dhe s’kishte çfarë të bëhej më.

Cili ka qenë miku juaj që ju ka mbështetur më shumë?

Një shkollë e madhe për mua ka qenë bashkëpunimi me të ndjerin Agim Prodani. Pata fat. Mund të kisha rënë në dorën e çdokujt kompozitori, ata ishin të gjithë punëtorë. Gjithë ai brez kompozitorësh ishin shumë punëtorë. Unë pata fat të punoja këngën e parë me Agim Prodanin, aq sa kam përfituar prej tij më ka shoqëruar gjithë jetën time. I jam mirënjohëse!

A keni nostalgji për atë kohë?

E di për çfarë kam nostalgji? E para, më mungon melodia e këngës sot. E dyta, më mungon teksti. E treta, mungon ai bashkëpunim i mrekullueshëm, kompozitor-poet-orkestrues-këngëtar. Shpirti mungon. Nëse tani këngën e shesin me para, po të ishte Agim Prodani gjallë nuk do e shiste këngën e vet. Ashtu siç nuk e shet sot Limoz Dizdari, Flamur Shehu etj.

Nëse do të vazhdojmë të flasim për jetën tuaj artistike, jam e sigurt që nuk ka fund, ndaj dua të ndalem pak tek ajo që ju bëni tani. Puna juaj në burgjet shqiptare…

Unë nuk jam mjaftuar kurrë duke qenë vetëm këngëtare. Unë kam ideuar dhe organizuar shumë koncerte në qytetin tim të Shkodrës. Një prej mrekullive ka qenë “Dita e Luleve”, “Shën Gjergji”. Ne kemi bërë bashkë me grupin e punës, kemi ndërtuar një koncert për “Shën Gjergjin”. Lulet janë të të gjithëve, s’kanë dallim. Shkodra ka një veçanti pasi ka 150 këngë për lulet. Nuk i ka asnjë qytet në Ballkan. Kjo sepse duke dashur të krahasojnë femrën, nga fanatizmi e kanë krahasuar me lulen. Lidhur me këtë ne kemi bërë edhe një album me tri pjesë: lulet e gjalla, lulet në pikturë dhe këngët për lulet. D.m.th, nuk mjaftohem vetëm të këndoj, por edhe të organizoj. Kur erdha në Tiranë, kuptohet ishte krejt tjetër dhe unë kërkova të punoja tek burgjet dhe falë mirëkuptimit të drejtorit dhe ministrit në atë kohë, gjeta bashkëpunimin e tyre. Më pritën me shumë ngrohtësi. Në fillim kam qenë e qartë se çfarë do bëja. Mbaj mend nga Tinka Kurti që një bariton i mrekullueshëm shkodran, në atë kohë kishte krijuar në burg një kor me tre zëra. Imagjino me çfarë vështirësie. Megjithatë, ata janë njerëz dhe burgjet janë riedukuese.

Pse e kërkuat këtë punë?

Po ju them vetëm çfarë kam bërë nga muaji janar deri tani bashkë me stafin e punës. Kemi bërë 12 panaire me punime artistike nga të burgosurit, 7 ekspozita në pikturë në burgje të ndryshme. Kam krijuar grup artistik polifonik në burgun e Peqinit. Një grup të mrekullueshëm me çifteli në Fushë-Krujë. Kam grupin teatror të grave në burgun 325, po kështu tek burgu i grave 313. Tek të miturit në Kavajë është një formacion kaq i ëmbël repist… Mua  më ngacmon fakti që t’u gjendesh njerëzve në nevojë, që ata të mos ta humbasin besimin. Të rikthehen në jetë, mos të jenë më rrezik për shoqërinë besoj se është detyra jonë më humane.

Kur ju shohin që jeni ju, Myfarete Laze, si reagojnë?

Nuk e besojnë. Në fillim nuk e besonin, kurse tani u janë krijuar mundësitë për të bërë shumë gjëra në kohën e lirë, kurse artizanale, rrobaqepësie, hidrauliku, mekaniku etj. U jepet mundësia atyre njerëzve që prirjet e tyre t’i shfrytëzojnë aty ku janë. Puna është edhe një ndihmë e madhe ekonomike për ta, pasi të gjitha këto punime shiten.

Ka ndonjë histori që ju ka prekur më shumë aty brenda?

Ka shumë dhe historitë janë nga më të ndryshmet, pa dashur t’i hyj kësaj teme. Aty ka njerëz që janë të dënuar. Është një djalë i dënuar për krime të rënda, me burgim të përjetshëm dhe ka hyrë shumë i ri në burg. Aty ka nisur të shkruajë dhe ka botuar vëllimin e 8-të me poezi. Para disa ditësh bëmë promovimin e librit të tij. Mua më ka bërë përshtypje në librin e tij të parë që e fillon kështu: “O Zot! Tani e di çfarë është vetmia. Tani që kam mall për familjen, tani që jam i mbyllur në këto katër mure. Tani e kam kuptuar sesa dhimbje kam shkaktuar. A kam fytyrë t’u kërkojë njerëzve të më falin?! Zot, veç ty të lutem. Veç ti më fal qetësi”. Poezitë e tij janë fjalë të një pendese të jashtëzakonshme. Unë nuk i pyes kurrë se çfarë vepre penale kanë bërë. Mua më intereson të gjej gjërat më të bukura të tyre dhe t’i vë në dukje. Mendoj se nëpërmjet terapisë së artit, terapisë së punës, edhe atyre njerëzve u ikën stresi.

Besoni se arti mund ta ndryshojë botën?

Po. Është i ndjeshëm. Është shpirt. Një njeri që ka prirje për art, është një fije më i butë se të tjerët. Është më paqësor. Ai di të dashurojë, di të flasë, di të dhurojë gjëra të bukura.

U merr shumë kohë kjo gjë?

Nuk është e kollajtë, por unë e kam pasion. Ata ndihen të vlerësuar, ndaj dhe ne përpiqemi të krijojmë një jetë aty brenda burgut.

Të kërkojnë ndonjëherë të këndosh aty?

Po, shpesh. Një kënaqësi tjetër që më jep kjo punë është se të gjithë artistët shqiptarë janë shumë humanë. Ata vijnë dhe japin koncerte në burgje pa asnjë lloj shpërblimi, siç erdhi Tinka Kurti në dhjetor në atë të ftohtë…. Këtë e bën vetëm një artist i madh. Janë shumë artistë që vijnë, shumë….

A ndjeheni e realizuar në këtë moment të jetës suaj?

Jo. Me keqardhje e them, por unë ndoshta ndryshe nga të tjerët nuk e kam ndërtuar jetën duke kënduar nëpër klube dhe nëpër dasma. Nuk e kam për fyerje. Ajo është pjesë e punës sime. Unë kam pasur kushte të tjera. Kam pasur nënën e paralizuar për 20 vjet dhe nuk kam pasur shumë mundësi. Të kesh dikë të sëmurë për 20 vjet në shtëpi, të rritësh dhe dy fëmijë nuk është e kollajtë. Do doja të kisha një jetë më të vrullshme artistike, sepse jam në formë vokale. Megjithatë kurrë nuk është vonë. Unë ndihem e nderuar në ato aktivitete ku shkoj. Të ndihesh e vlerësuar dhe po aq e veçantë nuk është pak.

A keni ndonjë peng në jetë?

Njeriu ka pengje, edhe qajmë, edhe qeshim. Janë gjëra të jetës.

Bashkëshorti juaj është trajner basketbolli dhe mësues i edukimit fizik. Si ka qenë marrëdhënia juaj?

E mrekullueshme. Ai e dashuronte sportin e vet dhe e ka pasur më të lehtë të ma kuptojë mua dashurinë për artin.

Gjithmonë jeni në një formë të shkëlqyer. Si ia bëni?

Kur e ke shpirtin e mirë je rehat. E dyta, janë rritur vajzat. Tani kam më shumë kohë për veten. Edhe këshillat e vajzave janë si ndërhyrje kirurgjikale që merren me çdo detaj timin. Unë kam pasur fat që më ka dhuruar Zoti dy vajza.

Së fundmi, zonja Myfarete, a do të shfaqni diçka të re për publikun?

Unë gjatë këtyre viteve kam punuar vazhdimisht. Kam krijime të reja nga Edmond Zhulali dhe shumë të suksesshme. Kam krijime të reja nga Alfred Kaçinari që janë shumë të bukura. Falë kujdesit që Ardit Gjebrea ka për artistët e brezit tonë, kam pasur disa bashkëpunime të mrekullueshme me të. Tani po mbledh të gjithë krijimtarinë time të vjetër dhe të re dhe besoj se do dalin dy albume së shpejti. Unë do t’i bëj me shpenzimet e mia dhe do t’ua dhuroj gjithë dashamirësve të mi.

Pse po e bëni këtë, ndoshta sepse nuk jeni mësuar ta komercializoni muzikën?

Jo. Arti në vetvete është art, por është edhe jetesë. Problemi është se jam borxhlie karshi publikut dhe fansave të mi. Jam e detyruar që ta bëj këtë gjë të bukur për atë rreth që më ndjek në gjithë aktivitetet e mia. Është një  detyrë morale t’u dhuroj diçka nga vetja këtyre fansave të mi që më kanë ndjekur gjithë jetën.

Jonida Hitoveizi MAPO

Eshte ende studente, por ka gjetur celesin per t’i bere te gjitha: gazetari, muzike, mode etj. Kengetarja e hitit “I ngjan asaj”, qe e pasoi suksesin e bashkepunimit me Flori Mumajesin me te tjera kenge mjaft te klikuara, si “Dhe jemi te dy”, “Whatever dream” etj., ndersa tani po pergatitet te hedhe ne tregun muzikor “Zhdukem ngadale”, xhirimet e te cilit jane realizuar ne Firence, ku Evi Reci studion e jeton. “Videoklipi i kesaj kenge eshte konceptuar si nje forme arti, e jo thjesht nje ekzibicionizem komercial. Pa nje loje aktoriale te mirefillte, por me shume nje aktorialitet simbolik”, – eshte thene per kete video, qe pritet te lancohet keto dite.

E te mendojme qe keto kohe Evi eshte e zhytur mes librave, pasi po studion per provimet, ndersa paralelisht punon edhe ne nje radio ne Firence. Kur e gjen kohen per t’i zhvilluar gjithe keto pasione e talente?! “Koha ka nevoje per organizim. Nuk eshte e lehte te them te verteten, sidomos kur je ne mes te studimeve. Muzika dhe arti mua me japin kurajo te eci perpara, nje shtyse – le te themi – nga e cila une bej edhe shume gjera te tjera, ndaj jam e mendimit se kur e do shume dicka, e gjen kohen”, – thote ne nje interviste per “standard” kengetarja simpatike, qe tregon edhe sekretin ne muzike, larg ekstravagancave per te rene ne sy.

Evi, do te donim te dinim dicka per kengen tende te re “Zhdukem ngadale”, qe del keto dite!

Kenga e re eshte nje tjeter kompozim nga Flori Mumajesi, pra nje produksion i “Threedots Production” dhe sic mund te keni vene re nga “coming soon”, eshte xhiruar ne Firence, pikerisht ne qytetin ku une jetoj. Eshte punuar nga Joni Baci Alizoti dhe grupi A50. Shpresoj qe t’ju pelqeje pasi kemi filluar te punojme prej shume kohesh dhe kemi vene gjithe deshiren per artin brenda tij.

Na ben pershtypje qe ndonese jeton ne Firence, je shume e pranishme ne tregun muzikor shqiptar, a thua se jeton ketu? Si ia del me kohen?

Koha ka nevoje per organizim. Nuk eshte e lehte te them te verteten, sidomos kur je ne mes te studimeve. Muzika dhe arti mua me japin kurajo te eci perpara, nje shtyse – le te themi – nga e cila une bej edhe shume gjera te tjera. Ndaj jam e mendimit se kur e do shume dicka, e gjen kohen.

Gjithashtu, kenga “Whatever dream” eshte shume e realizuar. Si u lidhe me produksionin e filmit italian, qe ata ta besuan ty kete kolone zanore?

Me behet qejfi qe e keni pelqyer. Vellezerit Marchi kane qene ata te cilet i kisha intervistuar nje here per gazeten dhe qe me vone realizuan filmin per te cilin kendova kolonen zanore. Njiheshim qe me perpara. Ata po kerkonin nje kengetare dhe pasi pane videot e mia ne Youtube dhe shikueshmerine e tyre, nderkohe qe me kishin degjuar edhe live ne nje vend ku kisha kenduar ketu ne Firence, vendosen te me propozonin per kolonen zanore te filmit qe kishin bere. Me gjithe kenaqesi e pranova kete projekt, pasi eshte dicka shume e bukur per karrieren e nje artisteje. Video eshte xhiruar ne Toskane (Montepulciano), ndersa kenga eshte kompozuar nga Francesco Traversi.

Kemi pare keto dite qe ke qene me pushime disaditore ne Paris, apo jo? Me ndonje mik te zemres?

Po, ka qene hera ime e trete ne Paris. Shkova te takoja mikeshen time te ngushte, e cila studion aty, dhe me ate rast bera edhe nje weekend per t’u relaksuar. Keshtu pra, s’ka lidhje miku i zemres. (qesh)

Si po shkojne studimet e tua per Gazetari dhe paralelisht edhe puna qe ben ne kete drejtim?

Gazetaria po ecen mjaft mire. Paralelisht me gazeten ku shkruaj, tani po bej dhe radio. Eshte nje radio ketu ne Firence ku personalisht kam nje emision cdo jave mbi muziken boterore dhe jazz. Radio ka qene sektori ku une kam pasur me shume qejf te futesha per sa u perket mediave. Dhe tani jam vertet e lumtur qe po e bej realitet.

A po vazhdon ende te merresh me modelim? Na e shpjego te lutem, si ka mundesi kaq shume pasione brenda nje personi?

Ndonjehere habitem edhe vete, por me pelqen qe jam e shumanshme! Tregon qe kam kuriozitet per te provuar gjerat dhe kur me pelqejne, i bej! Modelimi vazhdon brenda kohes se kufizuar, normalisht. Se fundmi kam bere nje sfilate per nje firme flokesh.

Nje gje qe njerezit thone per ty, eshte shprehja: “Evi Reci u be e famshme, edhe duke mbajtur veshur xhinse apo nje bluze te thjeshte pambuku”. Kjo do te thote qe nuk pate nevoje per ekstravaganca per te rene ne sy te publikut shqiptar. C’ndjesi te krijon kjo lloj konsiderate?

Jam ne dijeni te ketij opinioni qe qarkullon, por me te vertete kete fraze nuk e kisha degjuar! Fjala ekstravagance ka shume ane. Ka ekstravaganca te keqija dhe nga ato qe sjellin risi dhe modernitet dhe ndaj te cilave une nuk jam kundra. Deri tani kam preferuar te sjell muziken time ne menyren time te thjeshte, ashtu sic kam edhe karakterin. Cdo gje mjafton ta besh me deshire dhe me cilesi dhe rezultati pozitiv do te arrije, jam e bindur. Nuk duhet te harroj se pas kraheve kam edhe njerez qe me mbeshtesin dhe qe besojne tek une. /standard/

Sapo prekim sallen, zeri kumbues dhe paraqitja e Marjana Kondit na impresionon qe ne momentin e pare. Nje aktore pa grim te rende, e veshur pa nje barkore, pa thinja ne koke te jep pershtypjen e nje plake. Kjo aktore ashtu sic eshte me shume pak plakje ne portret ka realizuar rolin e nje 70-vjecare vetem nepermjet marredhenies qe ka me partneret e saj tek tragjikomedia “Fqinjet”. Ne nje interviste per “Koha Jone”, Marjana Kondi na rrefen suksesin dhe impresionon qe i fali roli tek vepra e Ruzhdi Pulahes, karakterin e saj dimensional, brengat, sinqeritetin dhe dashurine e saj per familjen.

Vec anes gazmore, Marjana Kondi di te jete mbi te gjitha nje aktore qe te fal lot dhe gezim ne te njejten kohe. Ajo eshte shume e dashur, origjinale dhe jashte mase e sinqerte ne ate cfare ajo kerkon nga vetja dhe nga te tjeret. Marjana Kondi u lind ne Tirane me 21 shkurt 1961. Per 25 vite, ajo ka qene aktore e teatrit te Estrades. Ka interpretuar disa role mbreselenese ne teater, film dhe komedi. Karakteri i saj dimensional ben qe ajo te shfaqet mjaft bukur ne teater, drame apo absurditet, duke bere qe te gdhendet mjaft mire tek publiku.

Roli i Jaja Aspasise, ju identifikoi si nje plake 70-vjecare. Publiku u befasua me portretin dhe interpretimin qe sollet tek “Fqinjet” e Ruzhdi Pulahes, me regji te Alfred Trebickes. Si ndiheni?

Ishte nje pjese ku personazhin e kam ndjere timin, me ka ndodhur rralle, por me ka ndodhur me dy te pjese te tjera, sic kane qene “Gjoleka i biri i Abazit” me regji te Dhimiter Anagnostit dhe “Kengetarja tullace” me regji te Spiro Dunit. Edhe tek keto dy pjese e kam ndjere qe rolin e kam pasur brenda meje, ne te njejten gje me ndodhi dhe tek shfaqja “Fqinjet” me skenar te Ruzhdi Pulahes dhe regji te Alfred Trebickes. Jam shume komode dhe jam shume rehat per sa i perket profesionit tim qe realizova te luaja nje pjese shqiptare. Pjeset e huaja jane shume te bukura dhe kane tematika terheqese, por pena shqiptare vleresohet me shume nga publiku dhe mesazhi qe ato mbartin te ben t’i dashurosh si personazhe. Artisti shikohet ne menyre profesionale se sa i afte qe eshte ne pjesen shqiptare, sepse pjesa e huaj eshte se ka nje pene te bukur dhe thua sa e bukur qenka. Ndersa tek pena shqiptare, t’i duhet te besh akoma me teper sec duhet, mbi rolin, mbi personazhin. Aty kuptohet se sa i dhemb publikut kur te shikon.

Shikoja ne salle qe publiku ishte duke qeshur, por ne te njejten kohe dhe lotonin dhe kete gje e bete vetem ju, Marjana Kondi…

Ishte nje komedi e shkruar shume bukur nga Ruzhdi Pulaha, aq me teper e vendosur ne skene nga regjisori Alfred Trebicka, punuar me nje dashuri shume te madhe ku te gjithe aktoret kishin vendin e vet, karakteret e veta. Te gjitha personazhet ishin te ndare me dyshe; Aspasia me Kosten, Anthulla me Dhimitrin, Bora me Markon, Lefteria me Beharin dhe polici, i cili ishte nje rol shume simpatik i luajtur nga nje aktor i ri, por shume premtues ne skene. Jam e lumtur qe e realizova kete rol.

Mesazhi qe kjo veper mbart ne vetvete garantoi dhe suksesin e padiskutueshem…

Eshte e vertete, pasi publiku shqiptar ka kohe qe nuk ka prekur vepra shqiptare. E para ishte qe Trebicka goditi bukur dhe mori aprovimin per t’i dhene jete vepres se Pulahes dhe kjo eshte nje zgjuarsi, por edhe menyra se si ka punuar ka bere qe publiku ta prese mjaft mire dhe salla e Universitetit te Arteve kishte kohe qe nuk mbushej kaq plot. Prandaj, per te pare nje pjese, gjithmone duhet shikuar nga publiku nese ai e pret. Por mbi te gjitha, “Fqinjet” ben te mundur qe cdo njeri te gjeje veten tek kjo pjese, aq me teper marredheniet qe kane familjet shqiptare me ate greke. Eshte nje shprehje shume e bukur e Nene Terezes qe thote; “Nuk duhet te shikojme as te kaluaren dhe as te ardhmen, por te sotmen qe t’i japim doren njeri-tjetrit dhe te ulim koken dhe te punojme se keshtu bota do te jete me e bukur”. Mbase jane idealizma, por jane me se te verteta.

Nese ngacmojme kujtimet e femijerise, keni shprehur se roli qe ju e realizuat aq bukur ju kujtonte gjyshen tuaj. Mbase kjo ka qene dhe nje nostalgji per ju?

Gjate gjithe kohes kam imituar gjyshen time. Madje, kur familjaret dhe miqte qe me njihnin prej kohesh, me thane qe kisha imituar Dhoksine, nenen, shpirtin tim. Dy idhujt e mi, gjyshja dhe mamaja me kane hyre ne shume pjese dhe jane bere njesh me mua. Te dyja te vdekura dhe te dyja me ndihmuan shume per te realizuar kete rol. Fundi qe eshte nje gjetje, ne syte e mi solli shume lot. Normal qe nje artist per te hedhe nje lot e vendos veten ne nje situate ku bashkengjitet me rrethanen qe ti je dhe ai lot derdhet. Ne ate moment kujtova mamane time qe me ndihmoi dhe me sherbeu shume bukur per kete rol. Ne kete pjese futem me shume kenaqesi, pasi i ruaj shume bukur marredheniet me partneret, te qeshurat e publikut ne salle, i le ti shijoje ashtu sic shijojne pjesen dhe kur vjen fundi qe eshte kaq delikat dhe aq prekes me vjen ndermend nena ime.

Eshte hera e pare qe luani nje pjese te Ruzhdi Pulahes?

Po, eshte hera e pare. Qe kur e lexova, me ngacmoi dhe e mora me shume kenaqesi rolin e Aspasise, megjithese ishte madhe ne moshe, une nuk e pata fare problem te luaja nje rol 70-vjecar. Ja keshtu eshte artisti, i ben te gjitha edhe komedine dhe tragjedine e mua m’u realizua roli ne kete mes, pasi publiku edhe qante, edhe qeshte. Ky sukses per mua eshte nje fat, dhe e shkruaj ne CV-ne time me nje kenaqesi jashtezakonisht te madhe per rolin e Aspasise tek “Fqinjet”.

Njekohesisht, ju po punoni dhe per nje rol tek pjesa “Henri i VI” me regji te Andoni Filipit. Ne maj do te rrugetoni drejt Londres?

Ka nje muaj qe kane nisur provat per kete pjese. Gjithmone e kam pasur pasionin per punen edhe per rolin me te vogel qe me eshte dhene ne cdo pjese. Keshtu qe tek Shekspiri kam rolin “Magjistarja”, perseri eshte nje rol i vogel, por mjaft i bukur. Pena e Shekspirit dihet qe eshte nje pene qe e ka gjithe bota, por kryesisht Ballkani dhe per kete arsye une do te punoj shume per te realizuar ate rol te vogel qe me eshte dhene.

Tashme, ju jeni nje aktore e afirmuar e skenes shqiptare qe publiku ju ka identifikuar me batutat dhe humorin tuaj brilant. Cili ka qene momenti me i vecante ne karrieren tuaj artistike?

Momenti me i vecante per mua ka qene ardhja e Dhimiter Anagnostit per filmin “Gjoleka i biri i Abazit”. Une nuk do ta kisha menduar kurre se Dhimiter Anagnosti do te vinte tek une per te me besuar ate rol, jo se isha inferiore ndaj vetes sime, por duke menduar qe aktoret e Teatrit Kombetar gjithmone merrnin rolet kryesore nga regjisoret e mire mua nuk me shkonte kurre mendja se do te ndodhte dicka e tille me mua.

Estrada ka qene nje pjese e pandare per ju deri ne momentin qe u prish. Ju sjell ndopak nostalgji puna e me ikonat e teatrit shqiptar?

Une kam punuar ne Estraden e Tiranes per 25 vjet, e kam per nder qe kam qene pjese e Varietese se Tiranes dhe punet e mia te para m’i kane dhene regjisoret e medhenj te Estrades, si Sheri Mita, i cili tashme nuk eshte me mes nesh dhe kur e kujtoj perlotem pa fund per ate ikone te skenes dhe regjise shqiptare, sepse tek ai njeri une kam marre kulturen e tij, thjeshtesine e tij, butesine e tij, ai ishte nje njeri qe vetem miresi shprehte nga goja e tij. Kemi punuar me Pirro Manin, kur ai ishte nje mjeshter i madh i skenes, ku aty kam kuptuar nje disipline artistike dhe nje profesionalizem te sakte nga Pirro Mani; kam luajtur me Leka Bungen, profesionist dhe nje kinemadiograf i mrekullueshem; kam punuar me Filip Cakullin, Bujar Kapexhiun, Fatos Haxhiren, Gjergj Vlashin, filozofin e skenes shqiptare e shume emra te tjere qe tani nuk me vijne ne mendje. Per ne eshte fat qe kemi punuar me keto breza qe kane ditur te bejne arte me profesionalizem, pasi dashur pa dashur na kane dhene kulturen e tyre, sharmin e tyre. Pra, Estrada e Tiranes ka pasur gjithe keta regjisore, ku ne si grup kemi ditur te punojme me komedi, skece, monologe, ku sot televizionet e botes bejne keto monologe qe ne i kemi bere prej vitesh. Ne teatrin e Varietese kam mesuar qe mos te kesh turp kur punon, nje profesionist i mire nuk ka turp, ne tavoline hidhet, aty kam mesuar qe nuk eshte turp te luash rolin e nje plake kur je moshe e re.

Karriera juaj eshte shumedimensionale. Nga nje monolog kalon tek nje skec, nje show-televiziv, monodrame, tek nje teater absurd apo komedi. Si mundet qe nje aktore te realizoje shume karaktere?

Une tek filmi “Gjoleka i biri i Abazit” gjeta veten time dhe te gjithe kete emocion ia dedikoj Dhimiter Anagnostit, ku, pas ketij filmi, direkt u emerova ne Teatrin Kombetar dhe luajta dy pjese me regji te Spiro Dunit, “Venecia” bashke me “Kengetarja tullace” dhe nje pjese te Kadarese “Darka e gabuar” ku kisha kater personazhe dhe te katerta ishin karaktere. Me pas u aktivizova ne nje sitecom me regji te Erand Sojlit prej 20 puntatash, luajta me Pluton Vasin ne filmin “Shqetesimet e nje obezi”, ku mori dhe nje cmim ne nje festival ne Londer, me pas nisa rrugetimin me filmin “Maja” dhe nga momenti qe une u emerova ne Teatrin Kombetar e deri tani kam ndjere kenaqesine e nje aktroje. Rikthimi tek komedia “Fqinjet” mbase ishte dhe nje akumulim energjie dhe ishte momenti qe une te shpertheja ne skene serish. Nganjehere na ngaterrohet puna e lekut, por po te dish ta ruash veten keshtu sic bera une, ne kete rast, me rikthimin tim ne komedi.

Cilat kane qene momentet me te veshtira qe ju kane ndjekur gjate karrieres suaj artistike?

Peripeci ka pasur shume, por kam bindjen qe me ate pune qe kam bere une kane kaluar ne heshtje. Natyra ime eshte qe nuk hyj ne debat, por po hyra ne debat personi apo persona ne fjale fshihet teresisht nga kujtesa. Kam zgjedhur rrugen e njeriut indiferent ne momente te tilla kur jane fjalet poshte e perpjete, ndersa kur jam perball perballem me cdo situate nuk jam natyre servile, pasi kam personalitetin tim. Ne momentet me te veshtira ne karrieren time, si, per shembull, marrja e roleve qe nuk kam mundur te m’i ofrojne kam gjetur menyren per ta kaluar. Gjendjen time nuk e shpreh ne shtepi tek familja, sic ndodh shpesh here, por marr qenin dhe iki ne pishine deri sa te me kaloje ai moment. Kur njeriu ka peripeci ne familje, sic eshte humbja e mamase sime, te tjerat jane zero per mua, njeriu duhet te dije te shijoje njerezit qe ka prane. Gjithmone kur kam pas nje brenge e kam realizuar me mbeshtetjen e familjes sime.

Ka ndonje pasion Marjana Kondi?

Pishinat dhe Terri, miku im besnik qe me shoqeron jane pasionet e mia. Terri eshte nje kafshe qe mua me jep kenaqesi, me mban ne forme sistemin nervor dhe trupin. Cdo dite, kur koha eshte e mire, ngrihem bashke me Terrin dhe eci nga liqeni. Por, pervec ecjes, pasion per mua eshte edhe pishina. Pishinen e frekuentoj si ne vere, ashtu dhe ne dimer. Nje nder kenaqesite e mia eshte dhe vajtja ne Durres ne fundjave. Ndersa ne vere ndjek vijen bregdetare nga jugu ne Veri ne Velipoje.

Si nis nje dite e Marjanes larg dyerve te teatrit?

Kafe me komshijen ne mengjes, nese une nuk kam prova ne teater. Sigurisht, behen punet e shtepise dhe vihet dreka perpara. Per mua eshte shume e rendesishme perkujdesja ndaj familjes sime.

Mund te na tregoni pak per familjen dhe marredhenien me vajzen?

Marredheniet me te jane shume te mira. Ajo eshte me teper natyra e tim shoqi, kane interesa te tjera qe jane larg artit. Ndersa, im shoq, Tani, me ka kerkuar vetem preokupimin maksimal ne familje, asgje tjeter. Me te kam pasur shume fat, sepse asnjehere nuk me ka penguar ne asgje. Qe ne lidhjen tone, ashtu si familja ime edhe dashuria qe familja e tim shoqi, me dhuroi, me beri nje njeri me fat, pasi ata me kane mbeshtetur shume ne karrieren time. Ne jeten time, gjithmone kam pasur parasysh kater muret e shtepise sime, bashkeshortin, vajzen dhe qenin tim te dashur. Familja dhe profesioni me kane ecur paralel dhe me kane dhuruar cdo dite emocion dhe kenaqesi per te jetuar me dashurite e tyre.

Sic theksuat, miqte jane pika juaj e dobet…?

Vete natyra ime, por dhe profesioni, ka bere qe une te shoqerohem me teper me shoke. Keshtu ne lagje, me ore te tera une shoqerohem me Dashnor Dikon, dhe te gjithe miqte e mi, ku batuta dhe humori jane te pafundme. Nderkohe, vlen te kujtohen dy vitet me Met Begen kane qene kohe te arta, pasi kam shetitur pothuajse gjysmen e botes me shume emra te njohur te skenes shqiptare si Artjola Toska, Dashnor Diko, Mariza Ikonomin, Aleksander Gjoka, Redon Makashi e shume te tjere. Shpesh here mblidhemi dhe kujtojme ato momente qe na kane shoqeruar neper skena dhe perballe mijera shqiptareve.

Keni ndonje peng te parealizuar?

Kam momente dhe brenga. Jam shume mire keshtu sic jam. Ndjehem e realizuar ne cdo aspekt, prandaj ia leme te gjitha kohes.

Ajo vendosi ta ndërpriste vetë lojën, sepse stresi u bë shumë i madh, por përpara sulmeve të vazhdueshme të banorëve të tjerë nuk u dorëzua asnjëherë. Gjithmonë e gatshme për t’u përgjigjur dhe për t’i thënë gjërat hapur, Klaudja, një nga banoret më të përfolura të “Big Brother” zbulon ndjesitë dhe mendimet e saj lidhur me lojën dhe banorët. Gjithashtu, në këtë intervistë ajo tregon të gjitha të vërtetat e thashethemeve të shumta që janë thënë mbi të, një pjesë e të cilave e ka prekur.

Si të duket tani që të gjithë të njohin?
Nuk është se ka ndryshuar ndonjë gjë e madhe, se në Tiranë e njohur isha edhe para se të bëhesha pjesë e “Big Brother”, për shkak të punës sime dhe shoqërisë së madhe që kam.
Aty brenda në shtëpi u kuptove që asnjë ditë nuk u ndjeve mirë. Pse?
Sepse mua më sulmuan që në fillim. Unë u futa një javë më vonë dhe e gjeta lojën të ngritur. Pastaj, ata filluan menjëherë të më sulmonin.
Ndërkohë, je përfolur në media për shumë gjëra, që edhe ti duhet t’i kesh marrë vesh tashmë. Sa të kanë shqetësuar?
Nuk jam shqetësuar shumë, se e prisja dhe e dija që mund të shkruheshin shumë gjëra, qofshin këto të pavërteta. Mirëpo kanë qenë dy lajme, ose më mirë të themi thashetheme, të cilat u bëra keq kur i dëgjova. Jam prekur kur mora vesh se kanë thënë që ka dy vjet që nuk flas me mamanë time, ndërkohë që ime më ishte çdo të shtunë në spektakël. Tjetra që më ka lënduar është që kanë thënë se kam punuar striptiste.
Është e vërtetë?
(qesh) Nuk është aspak e vërtetë dhe kjo vërtetohet kollaj. Mjafton të mendosh që po të kisha bërë atë lloj punë do kisha pasur para mjaftueshëm dhe nuk do kisha nevojë të hyja në “Big Brother”.
Nuk janë thënë vetëm këto. Për ty kanë qarkulluar edhe thashetheme të tjera, si ai lidhur me Erionin dhe shoqen tënde. Është e vërtetë që ti i more të dashurin shoqes?
I kam dëgjuar dhe këto të tjerat, po të vetmet që më kanë prekur janë ato që përmenda më lart. Tani, sa i përket kësaj historie, po iu them që nuk është ashtu siç është diskutuar. Unë vajzën në fjalë e njihja vetëm prej një muaji dhe nuk ishte tamam shoqe, ishte më shumë një njeri i njohur. Edhe Erionin e njihja që më parë, po vetëm si fytyrë. Vajza në fjalë e dinte që Erionit unë i pëlqeja, sepse ia kisha thënë unë vetë, duke u bazuar tek shikimet e tij.
Ndërkohë, ata ishin të lidhur?
Për aq sa unë di, ata nuk kanë pasur lidhje të mirëfilltë, por thjesht një raport njëjavor. Përpos kësaj, ajo nuk është përmendur asnjëherë nga Erioni brenda në shtëpi. Pastaj unë nuk është se krijova një lidhje me Erionin, që të quhej se i mora asaj të dashurin. Midis nesh kishte thjesht më shumë afrimitet krahasuar me të tjerët. Nuk e mohoj që kishte pëlqim, por përveç kësaj nuk është bërë asnjë veprim që mund të gjykohej.
Ti, ke kontaktuar me këtë vajzën? Jeni sqaruar?
Unë kam dashur dhe kam tentuar të komunikoj me të, por nuk kam arritur. Ajo nga ana tjetër është shprehur se nuk ka dhënë asnjë deklaratë.
Gjithashtu, për ty u tha se je konsumuese e drogës…
As kjo nuk është aspak e vërtetë. Unë jo vetëm që nuk e konsumoj drogën, por nuk pranuar kurrë as ta provoj. Edhe alkool nuk është se pi. Për shkak të punës sime kam parë shumë raste të njerëzve që pinin drogë dhe unë asnjëherë nuk e kam kuptuar nevojën e tyre për ta bërë këtë gjë. Këtë e dinë shumë mirë të gjithë ata që punojnë me mua dhe madje kanë qeshur kur e kanë dëgjuar këtë thashethem.
Çfarë të bëri që të vendosje të dilje nga shtëpia?
Akumulimi i stresit, konfliktet dhe sherret me banorët, mungesa ushqimit dhe e cigareve… Më vjen keq që shkoi kështu, po për mua u bë e papërballueshme, dhe çdo ditë sikur i mbushja mendjen vetes që duhej të dilja, dhe dola (qesh). Më vjen keq që nuk vazhdova dhe nuk arrita të realizoj qëllimin tim.
Cili ishte qëllimi yt?
Për shkak të punës sime, njerëzit kishin arritur të njihnin vetëm Klaudjan e jetës së natës, d.m.th vetëm një pjesë timen dhe unë kisha si qëllim që t’u prezantoja të gjithëve se si jam në të vërtetë. Pasi u futa e kuptova që nuk do e bëja dot, sepse aty u ndjeva e detyruar të sillesha në atë formë që më keni parë, dhe të përdorja atë gjuhë që e di edhe vetë që nuk është e hijshme për një femër, por ndryshe ishte e pamundur të komunikoje.
Kë shikon si fitues potencial? Po ti, kujt do ia uroje fitoren?
Unë do doja ta fitonte Erioni, por mendoj se mund të fitojë Liami. Ai është lojtar i fortë dhe sigurisht edhe i avantazhuar për shkak të moshës. Këtë e kuptova sidomos javën e burgut, ku me mungesën e Liamit shtëpia ra në qetësi. Një moment tjetër pashë që të gjithë banorët shkonin vetë pranë Liamit dhe sikur rrëfeheshin tek ai. Ndërsa Erioni është i drejtë, i ndjeshëm dhe uroj shumë që të dalë fitues.
Po një femër mund të fitojë?
Nëse do kishte femra në shtëpi edhe mund të ndodhte. Por në atë shtëpi nuk ka femra. Jo për t’u lavdëruar po zbulova që shumë njerëz, por edhe unë vetë, mendoj se në nëse do fitonte një femër ajo mund të isha vetëm unë.
Pas daljes së Erionit do vazhdoni të njiheni?
Sigurisht që do rrimë bashkë, ndoshta si shokë, ndoshta si diçka më shumë, këtë nuk di ta them. Por me siguri mund të them që do takohemi.
Nëse marrëdhënia jote me Erionin do kishte qenë më e qartë, mendon që do e kishe pasur më të lehtë përballimin e stresit duke u mbështetur tek ai?
Nuk e di, ndoshta po. Nëse do kishim pasur diçka më konkrete ndoshta unë do ndihesha më e motivuar dhe do merrja forcë për të vazhduar.
Mendon që të ka ndihmuar kjo eksperiencë? Me çfarë do merresh tani?
Akoma nuk e kam kuptuar. Shpresoj shumë që po. Nuk do doja t’i rikthehesha punës sime të mëparshme. Do doja të punoja gazetare dhe herën tjetër të jem unë ajo që intervistoj (qesh).

Adelajda Xhamani Bluetooth

Nëse do të përmendet emrin i Ardian Trebickës, menjëherë mendja të shkon tek këngët e ngrohta të dashurisë. Me një zë të ngrohtë dhe shumë të veçantë, ai është personifikuar si këngëtari i zemrave. Në një intervistë për gazetën “Koha Jonë”, Ardian Trebicka, ndan me lexuesit një pjesë nga kujtimet dhe e përditshmja edhe projektet e tij më të fundit. Që nga fillesat në rrugën e këngës e deri tek dëshira e madhe për të bërë një përmbledhje me këngët nga qyteti i tij origjinës, Korça.

Ju tashmë jeni një emër shumë i njohur në muzikë, por cilat janë kujtimet tuaja të para që ju lidhin me muzikën?

Fillesat e ime në këngë janë shumë të hershme, dhe mund të them se kënga ka qenë pjesë e pandarë e fëmijërisë sime. Mbaj mend që në shtëpi dëgjoja dhe këndoja këngë korçare, pasi edhe origjina e babait tim është nga Korça … por çuditërisht kënga e parë në ambiente jashtë shtëpisë sime ishte “Tundu moj Beke”, të cilën ma mësoi tezja ime. Jam aktivizuar që në klasën e parë fillore dhe që atëherë kënga dhe unë jemi bërë të pandarë.

Kur vendoset që t’i përkushtoheshit përfundimisht këngës?

Mbase në atë kohë unë kam qenë paksa i vogël për të vendosur dhe kanë qenë prindërit e mi që vendosën, kuptohet edhe me pëlqimin tim, që unë të vazhdoja Liceun Artistik “Jordan Misja” dhe më pas Akademinë e Arteve të Bukura në degën e Kantos, si tenor. Pikërisht në këtë periudhë, në një mënyrë kuptova se e ardhmja ime do të ishte kënga dhe them se prindërit e mi nuk gabuan, ndaj ju jam përjetë mirënjohës.

Si po shkon albumi juaj i fundit?

Albumi im i ri “KTHIM”, me gjithë vështirësitë që ka tregu muzikor sot, them se po shkon shumë mirë. Besoj që dhe ky album për pak kohë, ka zënë vendin e tij mes katër albumeve paraardhës, për vetë. specifikat e tij të veçanta që ka. Po thuaj çdo ditë e më tepër ma konfirmojnë këtë artdashësit e këngës sime, të cilët i falënderoj dhe ju jam shumë mirënjohës, gjë e cila më bën të mos rresht se publikuari dhe më vonë edhe albume të tjerë, pra janë burim frymëzimi për mua. Më lejoni që në këtë intervistë të falënderoj dy bashkëpunëtoret e mi, të cilët për mua janë një pjesë e padiskutueshme e suksesit, kompozitorin Ilirjan Mihali dhe poetin Armand Trebicka.

Jeni cilësuar si këngëtari i zemrave, çfarë do të thotë kjo për ju?

Repertori im i dedikohet tërësisht dashurisë së kësaj teme kaq universale… Unë personalisht ndihem shumë mirë dhe jam vetvetja. Ka shumë rëndësi të jesh i vërtetë dhe i sinqertë për çka këndon. Kur i këndon dashurisë ndihesh fitimtar dhe humbës, dashuria është vetë jeta, pa të gjithçka vdes, prandaj dhe unë i këndoj asaj. Besoj se kjo është arsyeja që më kanë cilësuar kështu, dhe sigurisht që më vjen shumë mirë për këtë.

Zëri juaj përngjan shumë këngë- tarit të njohur Hulio Iglesias, mos vallë ai ka qenë edhe idhulli juaj?

Këtë fjali e dëgjoj shpesh… ndihem shumë mirë kur dëgjuesit tek unë gjejnë të njëjtën ndjesi si tek Julio Iglesias, sepse duke lënë modestinë në art thuhet në qoftë se krahasohesh me të mëdhenj je i destinuar për i tillë dhe anasjelltas, për të qenë i vogël… unë ju jam mirënjohës që ju dhe dëgjuesit tashmë ma keni përcaktuar krahasimin (qesh)

E keni menduar ndonjëherë se ç’profesion mund të kishit zgjedhur, nëse nuk do të ishit një këngëtar?

Po e kam menduar në fakt. Mua më pëlqen deti shumë e një nga mundësitë për të pasur marrëdhënie me të do të isha që të rrija gjatë në shoqërinë e tij, pra do të zgjidhja diçka të tillë që kishte lidhje me detin, pse jo peshkatar.

A keni diçka që ju ka mbetur peng?

Besoj se jam ende i ri për të kërkuar pengjet nga jeta…

Si nis një ditë e juaja?

Prej tre vjetësh kafen e mëngjesit e konsumoj me kolegët e mi në Fakultetin E Arteve “Kristal”, ku unë jam pedagog i degës se kantos klasike dhe moderne. Ndihem mirë që pjesën e parë të ditës e kaloj me mësimdhënie. Pasditen ia dedikoj familjes sime dhe shoqërisë, si në takime pune apo pse jo dhe për të konsumuar një gotë verë, meqë e dua aq shumë.

Si është Ardiani këtë herë si bashkëshort, jeni bashkëpunëtor në punët e shtëpisë, apo jeni një burrë “tipik” të themi…

Deri tani them se jam bashkëshort ose shokë i mirë, të paktën kështu më thotë Kela, bashkëshortja ime, ndërsa si djalosh, se i tillë ndihem jam ashtu tipik siç thoni ju (qesh).

A i keni kushtuar ndonjë këngë bashkëshortes suaj?

Albumi i parë “Tango” ka qenë i gjithi dedikim për Kelën dhe që atëherë nuk flas më për dedikime, pasi ajo e kupton se cila këngë i përket asaj. Tek albumi i fundit zgjedhja e saj është “Të kam zemër”.

Ju gjithmonë keni kënduar një lloj zhanri muzikor, keni eksperimentuar me zhanre të tjera?

Siç ju thashë më lart, është e rëndë- sishme të jesh vetvetja dhe i sinqertë për atë çka përcjell në publik. Besoj se në 5 albume, kam eksperimentuar dhe kam qenë i ndryshëm, por brenda të vërtetës së karakterit tim.

Cilat janë projektet tuaja më të afërta?

Në mendjen time kam shumë projekte, por do të veçoja në dëshirën time të madhe realizimin e një recitali, pasi besoj se ka ardhur momenti që pas 5 albumesh, kam seç them në një natë për artdashësit e mi. Për momentin po merrem me hulumtime mbi këngët e qytetit tim të origjinës Korçës. Është një projekt në një dimension ndryshe, për qytetin tim që fle prej shumë kohesh brenda meje. Besoj se mbiemri im do të qëndronte mirë në një album të tillë… Është një projekt, të cilin unë e kam shumë për zemër, por të cilin e shoh me shumë përgjegjësi, aq më tepër kur bëhet fjalë për një repertor të një qyteti me shumë tradita që, për fat të keq, pas viteve ’90-të këngën korçare e trajtuan dhe e servirën sikur mbiemrat e këtij qyteti mbaronin me “S”.

Mendoni se artistët vlerësohen mjaftueshëm sot në Shqipëri?

Me keqardhje e them se për artistët në Shqipëri kujtohen pasi vdesin.

Klaudia, vajza simpatike që u largua me dëshirën e saj nga “Big Brother”, rrëfen në këtë intervistë gjithçka lidhur me Erionin, marrëdhënien e saj me të dhe njohjen me Sonjën. Sipas saj, Sonja me Erionin kanë pasur mes tyre vetëm një histori seksuale prej një jave, duke e ditur që Erioni pëlqente Klaudian. ”Nuk kam marrë asnjë të dashur, sa kohë unë me Erionin kemi pasur vetëm pëlqim…as puthje, as seks brenda në shtëpi”, – thotë Klaudia lidhur me këtë temë të shumëdiskutuar jashtë. Klaudia gjithashtu rrëfen se me Erionin njihej si fytyrë jashtë dhe madje ai ka pasur pëlqim për të. Këtë gjë e ka ditur edhe vajza që bëri deklaratat në shtyp se Klaudia i mori të dashurin, gjë që sipas Klaudias nuk është aspak e vërtetë. Ajo gjithashtu tregon edhe për takimin me babain e Erionit dhe për dëshirat e saj tani që loja mbaroi. “Do të heq dorë nga jeta e natës,- ka thënë Klaudia, – pasi më ka lodhur shumë”.

Klaudia, pasi vendose të dalësh nga “Big Brother”, je penduar tani që je jashtë?

Jam penduar në thonjëza, sepse po shoh që ka rënë shtëpia në qetësi pa Klaudian. Po shoh që kanë filluar të dashurohen shumë me njëri-tjetrin. Do kënaqesha shumë të futesha si e infiltruar, t’i aktivizoja pak. Vetëm për këtë jam penduar.

Do doje të riktheheshe edhe njëherë?

Të rikthehesha që të stimuloja. Kanë harruar përse kanë marrë pjesë aty brenda. Të paktën kështu i shoh tashmë nga jashtë.

Në “Big Brother” ke treguar anën më agresive. Përse nuk tregove dhe anën tjetër tënden?

Nuk m’u dha mundësia nga banorët. Nuk m’u dha mundësia nga situatat që krijoheshin aty brenda. Unë kam bërë edhe shumë gallata aty brenda. Kam bërë shaka me Liamin, kam bërë shaka me Gracianon. Nuk e di si është parë kjo nga publiku jashtë.

Duke qenë se ke jetuar shumë jashtë shtetit, si u ndjeve me banorët?

Shumica aty kishin jetuar jashtë shtetit dhe nuk është se u ndjeva keq për këtë gjë. Thjesht ishin tipa të kundërt me mua. Problemi nuk ishte aty. Mua më sulmuan që në fillim duke më parë si konkurrente të fortë. Kjo ndoshta më pengoi që të nxirrja anën pozitive.

Cilët prej banorëve ishin më pozitivë sipas teje?

Për mua vetëm dy prej tyre ishin pozitivë dhe ishin ata me të cilët unë u lidha më shumë: Ermira dhe Erioni. Të tjerët jo negativë, po ishin më tepër lojtarë.

Veten tënde, çfarë lojtare e konsideron?

Me çfarë kam dëgjuar jashtë nga njerëzit, e konsideroj veten dhe e mendoja veten një nga finalistët e “Big Brother”. Të paktën sa i përket femrave.

Është diskutuar shumë çështja e punëve të shtëpisë…

Nuk e di se çfarë është diskutuar, por realisht ishin disa persona brenda që thoshin, jo pse ta bëj unë…. Ishte paksa nga ana e të gjithëve, bashkë me mua, përtesë tek kjo pjesë. Kishim më shumë qejf të ziheshim me njëri-tjetrin sesa të merreshim me diçka tjetër.

Duket se kulmi i agresivitetit tënd ishte kur të erdhi në “majë të hundës” për cigare. Vërtet ato ishin shkaku?

Është folur aq shumë për cigaret, sa më ka ardhur në majë të hundës, sepse unë konsumoj cigare si të gjithë njerëzit e tjerë. Imagjinoje veten mbyllur në një shtëpi, pas një stresi me temperaturë 41, imagjino të të heqin dhe cigaret. Mendoj se të njëjtin reagim do kishin gjithë njerëzit që pinë cigare. E kam thënë edhe brenda këtë gjë, që ka njerëz që janë të varur nga cigarja deri diku dhe ka njerëz që janë të varur nga substanca të tjera dhe nuk pinë cigare. Unë isha një nga ato që isha e varur nga cigarja. Në momentin që pi një cigare, të paktën reflekton.

Lidhja me Erionin…Në fillim patët një pëlqim, pastaj çfarë ndodhi?

Si fillim nuk ka qenë lidhje, por pëlqim reciprok. Pastaj nuk e di çfarë pati Erioni që ndryshoi. Nuk e di nga se, por nuk më pëlqeu ky ndryshim drastik i Erionit.

Është e vërtetë që me Erionin njiheshit që jashtë shtëpisë?

Si fytyra po. Ai punon natën, po ashtu edhe unë. Nga larg, po njiheshim, por nuk kemi folur asnjëherë. Thjesht jemi parë, por komunikim nuk kemi pasur.

Meqë jemi këtu dua të të pyes pak për historinë që ka qarkulluar jashtë, që ti e ke njohur të dashurën e Erionit…?

Unë nuk e di që Erioni ka deklaruar që ka të dashur në Tiranë. Di një deklaratë të Erionit për ish të dashurën në Greqi. Nuk e di nga ka dalë kjo e dashura. Unë di që mesa më është thënë nga të dyja palët, si nga vajza dhe nga djali (sepse atë vajzën e njoh), ka qenë një marrëdhënie seksuale prej një jave. Nuk e di nëse konsiderohet e dashur. Vajza që e ka nxjerrë i ka bërë një reklamë shumë të keqe vetes, sepse më detyron edhe mua të them këto gjëra. Nuk e kuptova ku ia mora të dashurin, në momentin që unë as nuk u putha me Erionin, as nuk iu futa në krevat.

Realisht e njeh këtë vajzën, Sonjën, apo e ke shoqe?

Nuk e di nëse një muaj që e njoh konsiderohet shoqe e ngushtë, atëherë po, e kam shoqe të ngushtë me një muaj.

E dije që ishte Erioni partneri i saj?

E ripërsëris, nuk ishte partneri i saj. Në momentin që do të ishte partneri i saj, Erioni do ta kishte përmendur një herë të paktën. Kjo gjë nuk ka ndodhur kurrë.

Po them për jashtë shtëpisë…

Po, e dija që kishin një lidhje seksuale, siç vajza nga ana tjetër e dinte që Erioni (e thënë nga unë kjo gjë para se ajo të dilte me Erionin) më ka pasur qejf. Këto më duken shumë muhabete banale….

Ideja është që ta sqarojmë për gjithë lexuesit këtë gjë, pasi ajo ka thënë që i more të dashurin dhe u fute me rrobat e saj në BB…

Nuk e di unë me çfarë rrobash të saj jam futur në BB, pasi mua veshjet më kanë ardhur nga familja ime. Jam futur me rrobat e mia. Më pëlqen ta theksoj, që vajza e dinte që në fillim pëlqimin që Erioni kishte ndaj meje. I është thënë që në fillim dhe ka vazhduar historinë seksuale me të. Pastaj për pjesën tjetër është më mirë që kur të dalë Erioni ta diskutojë vetë. S’e di sa të dashura ka pasur Erioni në Shqipëri, vetëm ai mund t’i sqarojë më mirë gjërat.

Dua të ndalem pak tek mesazhet që t’u lexuan në “Fan Club”…

Ato nuk kanë qenë absolutisht mesazhet e mia. Nuk e di nëse vajza i ka dërguar të manipuluara, por të tipit “si e ke burrin”. Ishin mesazhe ‘What’s up’. Është publicitet i keq për veten e saj, sepse mua nuk më bën asnjë lloj gjëje. Unë jam afruar me Erionin pasi ka qenë fytyrë më e familjarizuar për mua, pavarësisht pëlqimit nga ana e atij apo nga ana ime.

Pëlqimi ishte reciprok…

Publiku e ka parë vetë këtë gjë…

Puthjen tënde me Erionin si e komenton? Veç lojës pati ndonjë ndjesi tek ju të dy?

Nuk komentoj për këtë gjë. Do pres të dalë Erioni. Nuk më pëlqen të flas për këto gjëra kur dikush nuk është prezent. Më mirë në momentin që të dalë ai të konfrontohemi tek kjo gjë.

Nëse Erioni do të të kërkojë të lidheni jashtë?

Pse jo?! Pëlqimi nga ana e të dyve ekziston. Pastaj se çfarë do të jetë kur të dalë Erioni, ngelet për t’u parë. Mund të jetë një shoqëri, diçka më shumë, nuk i dihet…

Klaudia, si ka qenë jeta jote jashtë Shqipërisë?

Ah këtë po. Paskam punuar edhe striptiste…nuk e dija (qesh). Jeta ime ka qenë si e çdo emigranti. Kam jetuar me familjen time, kam bërë shkollën atje. Kam punuar si kameriere dhe asgjë speciale apo bërë ndryshe, siç qarkullojnë thashethemet që absolutisht nuk janë të vërteta.

Kush mendon se i ka nxjerrë këto thashetheme për ty?

Nuk e kam idenë. Ai që i ka nxjerrë, më bëhet qejfi që ka kohë të merret me mua. E thashë edhe më sipër, rëndësi ka që flitet për Klaudian, pastaj mirë apo keq kjo është një pjesë tjetër. Varet sa e fortë do jem unë ta përballoj.

Mamaja jote çfarë të ka thënë pasi ke dalë?

Ajo është bërë pishman që unë kam dalë. Vetëm prej saj pata një moment dobësie pse dola. Më tha “jam shumë krenare për ty. Nuk ke bërë asgjë që mua do më prekte. Duhet të vazhdoje”.

U fute në “Big Brother” duke qenë pjesë e jetës së natës. Kishe frikë se do komentoheshe për këtë?

Njerëzit më kanë komentuar para se të futesha në BB. Nuk e kisha problem sepse më ishte mësuar veshi me fjalë të tilla, si jo punon natën…etj. Nuk e kam pasur fare me frikë këtë pjesë.

Çfarë mendon se do të përfitosh nga eksperienca në BB5?

Nuk e di, por shpresoj vetëm gjëra të mira. Pas gjithë këtyre thashethemeve uroj vetëm ndonjë gjë pozitive tani.

Ishte tërësisht strategjia jote në lojë, apo dhe e stimuluar disi edhe nga Erioni?

E stimuluar nga Erioni jo, sepse ka qenë e qartë që secili bën lojën e vet. Unë nuk kam mbrojtur ndonjëherë Erionin dhe as ai mua. Ajo ishte Klaudia në atë mënyrë që unë e mendova të luaja.

Banorët më të fortë cilët janë?

Unë mendoj Liami, Ermali, Genta dhe Arbri.

Ç’mendon për Françeskën dhe Ermalin?

Lojë. Është e deklaruar që është lojë, të paktën nga ana e Ermalit.

Konfliktet më të ashpra me kë i ke pasur?

Ndoshta me Ermalin. Ka qenë i vetmi që përballej me mua.

Po nga femrat?

Nëse ka pasur femra në atë shtëpi, do të të ktheja një përgjigje, përveç meje dhe Françeskës.

Babain e Erionit e ke takuar?

Po, e kam takuar.

Çfarë të ka thënë?

Janë gjëra shumë private. Nuk dua t’i komentoj.

Ndonjë gjë të vogël?

Që jam vajzë trendi…(qesh) Nuk dua të komentoj asgjë. E kam takuar dhe kjo gjë mjafton.

Tani çfarë do bësh. Do vazhdosh me jetën e natës?

Jo. Uroj që të ndryshojë punë, sepse jeta e natës më ka lodhur shumë. Do pres, çfarëdo të më ofrohet, por nuk do të jem më pjesë e jetës së natës.

Jonida Hitoveizi Gazeta Mapo

“Kam 6 muaj e dashuruar, Kresha me therret Dumbo. Deri tani kam takuar nenen, motren dhe shume familjare te tjere te tij”! Keshtu e ka nisur rrefimin e saj rreth jetes private kengetarja Rozana Radi, e ftuar ne emisionin “Makine me dy timone” ne Club TV. Rozi ka treguar me ciltersi te rejat e fundit nga jeta e saj dhe dashurine e re me Kreshen, kengetarin Prishtinali, qe sic thote “e dashuron”.

E ngacmuar qellimisht nga mikepritesit ne studio, Enkel Demi dhe Edi Oga, ajo nuk ka ngurruar te flase rreth te rejave, thashethemeve dhe pse jo, projekteve te fundit te saj.Ne lidhje me aspektin profesional, Rozana ka treguar se pret te publikoje kater kenge te reja, per te cilat sipas saj nuk do te jene zhgenjyese, por premtuese.

Drejtuesit e emisionit nuk kane ngurruar ta vene ate perballe “asaj c’ka qarkullon” per gjoksin e bere te kengetares, fotove nudo ne internet, shtatezenine, gjyqin me Rezarta Shkurten, pse jo dhe ekstejshenat ne floke, detaj i konstatuar nepermjet ekranit te Club Tv nga shikueset e vemendshme femra.
Me nje natyre aspak kompromentuese dhe thellesisht direkte, Rozana ka treguar se floket i ka te vene dhe se gjoksi ishte nje nevoje estetike qe i nevojitej, pa arsye per tu komentuar nga te tjeret.
Duke dhene detaje rreth fotove nudo qe jane perhapur lehtesisht ne internet, ajo u shpreh se:” As qe e ka idene se si kane arritur te perhapen, por megjithate e ka pranuar qe ato jane “shkrepur” menjehere pas nderhyrjes kirurgjikale ne gjoks”.

Duke u ndalur ne nje tjeter moment te shumediskutuar kohet e fundit, ate te shtatezenise, Rozana ka treguar per fansat se ajo ende nuk e ka mberritur kete moment ne jeten e saj, megjithese do te ishte nje mrekulli.

Nga ana tjeter, duke ju referuar edhe zhvillimeve sociale ne vendin tone, gazetaret Demi dhe Oga, nuk “kursyen” edhe nje mendim te saj rreth zhvillimit te parades gay, qe ka hapur nje polemike te madhe ne Shqiperi.

Duke ju referuar rastit, Rozana deklaroi:Per mua protesta gay eshte nje e drejte e ketij komuniteti, ndaj nuk eshte dicka per te cilen une jam e interesuar!”

Duke shkuar me tej, batuta e mikepritesve ne studio vijoi: Rozana, je Xheloze per Kreshen?
Ajo: Ne te gjitha rastet kur kam arsye te beje kete!
Pyetjes-batute nese kengetarja konsumon, cigare, droge apo edhe uje, ajo ju pergjigj: Konsumoj shume cigare, droge jo,por ujin e kam te domosdoshem dhe e konsumoj shume!Ne pyetjen se cili eshte ushqimi i saj i preferuar, Rozi u pergjigj:Me pelqejne shume makaronat, i kam ushqim te preferuar.
Ne kushtet, kur Keli e mban mend Rozin para “mbajtjes se xhelit”, ajo shprehet se ndryshimi nuk eshte kaq i madh, pasi silikoni prej tre vjetesh ne gjoksin e saj, e ben te ndjehet shume mire, ndersa nuk ka patur asnje problem shendetesor per kete.
Ne mbyllje, Rozana Radi eshte treguar e sjellshme duke falenderuar te gjithe fansat qe shkruan per te ne Facebook gjate transmetimit te emisionit “Makine me dy timone”, ndersa u percoll me finese nga batuta e Kelit dhe Edit, atyre qe nuk bejne “kompromis” per drejtimin e makines, ndaj edhe i japin me dy timone!

Ajo ka një histori për të treguar. Historinë e dashurisë së saj me bashkëshortin, Arditin. Deri tani kemi dëgjuar shumë çifte që kanë rrëfyer në studion e emisionit që ajo drejton, historitë e tyre, por Mira Çausholli ka një rrëfim tepër interesant për veten e saj. Detajet e dasmës së bërë mes krismave të armëve në vitin e mbrapshtë 1997, si erdhi nuse nga Korça në Tiranë, në një kohë ku rrugët ishin të mbushura me banda. Një pajë që nuk e mori me vete, fustanin e nusërisë që e zëvendësoi me paliçeta, e shumë të tjera, gazetarja i rrëfen në këtë intervistë. Ne kemi kënaqësinë që për herë të parë Ermira po i tregon për ‘Mapo’-n këto detaje.

Mira, pas kaq kohësh që drejton Histori Dashurie, si ndihesh në çdo sezon të ri?

Së pari, dua t’ju falënderoj për intervistën, pasi është hera e parë që unë flas për gazetën ‘Mapo’, një gazetë kaq cilësore në tregun mediatik shqiptar dhe ju përgëzoj për punën tuaj.

Tani ndihem më e sigurt sesa në fillim, sepse në fillim mendon do pëlqehet apo jo emisioni, nëse do vijnë njerëzit. Duke qenë se është një emision që trajton pjesën private të njerëzve, ishte shumë e madhe frika në fillim nëse do të pranonin shqiptarët të rrëfenin dashurinë e tyre. Ndërkohë rezultoi e suksesshme. Jo vetëm që kjo frikë që u shua, por rezultoi i suksesshëm projekti për shkak të temës që trajtohet, siç është dashuria e dy njerëzve. E vetmja gjë që programit i jep sukses pavarësisht se aty çdo gjë kurohet më së miri, njerëzit trajtohen në mënyrën më profesioniste të mundshme.

Si u krijua “Histori Dashurie”?

Si një ide e imja, duke parë shumë programe në kanale të huaja sidomos italiane. Duke parë që njerëzit shikonin dhe ishin shumë të apasionuar pas filmave dhe telenovelave pse mos të bëjmë një gjë që t’i ngjajë telenovelës, por të jetë e vërtetë, mos të jenë aktorët ata që luajnë dashurinë, por të jenë vetë njerëzit që tregojnë historinë e tyre. Ky program do bëhej në Shqipëri dhe nuk mund të ishte krejtësisht si një program italian, sepse ndryshe ndodhin gjërat te ne ndryshe andej. Sa i përket dashurisë, ne kemi një gjë të bukur që është unike, them unë, që në Shqipëri ka shumë çifte të cilat kanë njohur vetëm njëri-tjetrin në jetë. Brezi i prindërve tanë e mbrapa është e sigurt që kanë njohur vetëm njëri-tjetrin, burri gruan e tij dhe gruaja burrin që ka në krah. E kam thënë shpesh që sikur vetëm për këto raste ky emision ia vlen të ekzistojë.

Të dëgjosh kaq histori dashurie, ju vetë çfarë ju ka impresionuar?

Në këtë moment që flasim jam unë njeriu që është ndikuar më shumë nga ato histori. Shpresoj që të jetë edhe për publikun kjo, sepse ai është qëllimi kryesor. Të vijë një emision me pozitivistet, ku njerëzit herë pas here mund të gjejnë edhe detaje të jetës së tyre. Kur komentet janë përherë pozitive, unë jam e ndikuar dhe jam ajo që besoj më shumë te një dashuri ideale. Nëse deri dje të flisje për një dashuri ideale të jepte thjesht kënaqësi në bisedë, sot mua më duket një realitet.

E beson?

Po e besoj. Besoj te dashuria ideale.

Top-historitë më të mira…

Çdo histori nga njëri emision te tjetri më lë një mbresë të caktuar, një shije të caktuar dhe më jep një mesazh të caktuar. Sipas të gjitha specifikave që përcjell, secila histori është shumë e bukur dhe shumë e madhe në veten e vet.

Mira, mesazhi i dashurisë është shumë i bukur, po si mendon, sot çiftet e reja dinë të dashurojnë vërtet?

Duke u nisur nga shembujt e programit tim, jo shembuj të tjerë, unë do të thosha që edhe të rinjtë shpesh na lënë me gojë hapur. Mënyra sesi ata e pranojnë dashurinë e tyre dhe me gjithë se kanë shumë pak vite ata shprehen të sigurt për një histori që do vazhdojë. Kam përshtypjen se janë shembuj të mirë për një pjesë të madhe të rinisë sonë. Herë pas here rinia bëhet edhe mosbesuese në atë që bën dhe sheh çdo ditë.

Mendon se ka ndryshuar koncepti për dashurinë?

Jo. Mund të ketë ndryshuar. Mund të jetë bërë më e lehtë për ta arritur, për ta pasur, por duhet të jetë, kam përshtypjen, për ta mbajtur. Është e lehtë për t’u arritur, por kjo nuk duhet ta bëjë të lehtë për t’u shkëputur një marrëdhënie.

Ermira, keni vendosur të tregoni në këtë sezon historinë tuaj të dashurisë…

Unë kam vendosur ta tregoj historinë time të dashurisë këtë sezon. Kjo jo sepse historia ime është ndryshe nga të tjerat, jo sepse është më e bukur se të tjerat, jo se ka më pak apo shumë elemente për të treguar se të tjerat… Qëllimi pse po e bëj është sepse publiku e ka kërkuar që ta tregoj edhe historinë time. Përveç kësaj këtë e bëj për të treguar njëherë e mirë që unë nuk kam përdorur asnjë nga historitë, asnjë nga njerëzit apo fëmijët e tyre që kanë dalë në programin tim. Asnjëherë nuk ka qenë qëllim për t’i përdorur dhe unë të fitoj sukses dhe para, duke përdorur pjesën e privatësisë së tyre.

Kush do të jetë moderatorja e historisë suaj?

Këtë nuk e kam menduar akoma, as detajet. Po këtë sezon besoj se unë do të rrëfej edhe historinë time.

Nuk do të ndani me ne disa detaje nga historia juaj?

Dashuria ime është relativisht e gjatë dhe jetëgjatë. Është kurorëzuar me dy vajzat e mia. Njëra që ka lindur bashkë me martesën time dhe tjetra pas disa vitesh. Ndërkohë sot, sërish në këtë vit që jemi, pres të bëhem nënë për herë të tretë. Është një kënaqësi shumë e madhe, një gëzim shumë i madh, që ka kurorëzuar gjithë ato vite të aventurave, të momenteve të bukura por edhe problemeve që ka pasur lidhja ime. Kjo ka kulmuar në vitin e dasmës sime, e cila është bërë më 23 mars të vitit 1997, ku nuk mbeti gazetë e huaj pa shkruar për dasmën time. Im shoq i fiksuar ndoshta dhe në moshë shumë të re për të bërë aventura, (por që ajo ishte një aventurë me shumë rrezik brenda), vjen në Korçë dhe më merr nuse me një ekskortë krushqish të armatosur. Pa lidhje fare, një fiksim i tim shoqi për ta bërë dasmën në ditën që ishte caktuar. Kur ne e caktuam ditën e dasmës nuk menduam se çfarë do të ndodhte atë vit.

Veç emocioneve të dasmës, më trego pak për frikën e të qenit pjesë e asaj anarkie që po ndodhte në Shqipëri… Ishe më tepër e lumtur apo e frikësuar?

Të them të drejtën lumturia venitej dhe zbehej në momentin që prisja të vinte im shoq nga Tirana në Korçë. Më veshën një fustan të bardhë dhe më rregulluan. Unë nuk u pashë asnjëherë në pasqyrë. Kush më njeh mirë nuk e beson këtë. Ideja që ai ishte nisur por do të mbërrinte apo jo, kjo më zbehte lumturinë e dasmës dhe lumturinë e një sakrifice që i dashuri im i zemrës po bënte për mua. Gjë që nuk u ndodh njerëzve sot, sepse martohen në ditë të bukura dhe nuk kanë mundësi t’i tregojnë sa shumë e duan njëri-tjetrin me një sakrificë sublime. Një sakrificë ku ishte jeta brenda. Në njëfarë mënyre ai po më thoshte mua që unë jam gati të vdes për ty, “le të vdes për ty”…

Pastaj si vazhdon…?

Në momentin që ai mbërriti në Korçë mirë e bukur rrugën që do bënim bashkë për në Tiranë nuk e mendoja gjatë, sepse ishim të dy.

Si ishte rruga, Mira, nga Korça në Tiranë?

Një rrugë e mbushur me banda, me maska. Me njerëz që të vrisnin dhe të hiqnin qafe për hiçgjë. Ti nuk kushtoje asgjë në atë moment.

Patët ndonjë incident?

Çuditërisht jo, dhe sipas të dhënave që patëm pastaj nga disa miq tanë të policisë së shteti, ishim e vetmja makinë që nuk ishim prekur dhe nuk ishim ngacmuar përveçse vjedhur kuptohet. Unë e hoqa fustanin e bardhë që të mos provokoja hajdutët rrugëve që të ndalonin makinën. Mamaja ime nga një pajë shumë e madhe që më kishte bërë më dha me vete një palë çarçafë, dy jastëkë dhe një jorgan për natën e parë të martesës. ‘Të paktën merr këto’,- më tha. Po jo, nuk i marrim i thosha, se do na i shikojnë në makinë dhe do na i vjedhin, ndërsa mamaja këmbënguli t’i merrja pasi më tha që “Nuk mund të të nis kështu”.

Po dasma si shkoi?

Dasma nuk u bë. Ishte planifikuar një dasmë me 400 të ftuar. Lokali i dasmës u dogj. Të afërmit e mi ikën të gjithë me familje në Greqi, sepse ruanin fëmijët.

Ju të dy ku përfunduat? 

Ne përfunduam në Tiranë mirë e bukur. Unë me paliçeta po me flokët e bëra. Pastaj bëmë një dasmë me rreth 70 vetë. Ishte dasma e parë që bëhej në gjendjen e jashtëzakonshme që ishte në Tiranë. Dasma u bë te Taverna e Dajtit. Doli bukur edhe pse 70 veta, të cilët nuk u ulën asnjë sekondë, ia dolën të krijonin atmosferë.

Besoj, jashtë lokalit kishte roje?

Jo shumë. Disa nga shokët e Arditit që ishin atëherë studentë në Akademinë e Rendit. Tirana ishte e qetë në atë kohë.

Mira, si është lidhja mes një mjeku dhe një gazetareje?

Mjek është vetëm i familjes, sepse nuk e ushtron profesionin e tij. Është shumë i dhënë tani pas punës sime, pas realizimit të ëndrrës sime. Gjej rastin ta them publikisht që është ai që realizoi ëndrrën time për të bërë këtë program, për t’u shërbyer njerëzve me pjesët më të mira të shoqërisë. Në fund të fundit i kemi.

A ka qenë historia juaj një shtysë për këtë emision?

Është bukur kur njerëzit tregojnë historinë e tyre të vërtetë të jetës, sepse asgjë nuk të kuriozon më shumë. Të paktën sot në ekranet tona, ku nuk po marrim vesh çfarë po shohim nga mëngjesi në darkë, një moment pozitiviteti, qoftë ky dy orë në javë, është shumë i dobishëm për shoqërinë, për problemet që ajo po kalon sot.

Si e menaxhon kohën?

Shumë keq (qesh). Nuk jam fare korrekte dhe me të njohurit dhe miqtë e kam tashmë të ezauruar si problem, sepse më njohin. Me të rinjtë, ose me çiftet që lë takime edhe pas shumë përpjekjeve që bëj për të qenë e rregullt dhe korrekte, sërish një 5 apo 10-minutësh vonesë janë gjithmonë.

Të bësh një emision është një angazhim më vete, po ashtu si familja dhe fëmijët. Si e gjen veten mes ekranit, bashkëshortit dhe fëmijëve?

Ekrani, shtëpia, familja dhe gjërat që dua janë ato të cilat nuk më preokupojnë. Asnjëherë nuk interferon njëra te tjetra për të më marrë kohë apo për të më bezdisur. Unë bëj punën që dua dhe në këtë mënyrë nuk e ndjej si marrje kohe nga gjërat e tjera të miat. Fëmijët janë gjëja që dua më shumë se çdo gjë tjetër. E gjej kohën në mënyrën më të lehtë të mundshme. Te puna dhe familja jam gjithmonë korrekte.

Vajzat çfarë të thonë kur të shohin në ekran?

E madhja e shikon me indiferencë Mirën në ekran. Më thotë: “shumë mirë je, shumë mirë je, përse të të shikoj akoma? Je shumë mirë dhe kaq”. Këtë e thotë thjesht për kortezi, nuk i intereson shumë. Pastaj vajza tjetër është asistentja ime edhe pse është 7 vjeçe. Vjen me mua në ditët e provave, në ditët e regjistrimit, gjatë transmetimit. Është gjithë kohës në studio me mua. Arrin të më imitojë, të mbaj mend çdo gjë që thuhet në program nga çiftet, nga paneli, mban mend këngët që këndohen…

Pas dy vajzave të rritura, pritja e një fëmije tjetër çfarë emocioni të jep?

Sikur po pres fëmijën e parë. Njëlloj është. Vajzat më janë bërë të dyja si shoqe dhe ardhja e fëmijës së tretë, që nuk e dimë ende çfarë gjinie ka, është një lumturi e madhe për gjithë familjen.

Dëshironi djalë?

S’do ishte keq të ishte pak djalë. E madhja do një motër, ndërsa më e vogla do vëllaçko. Arditi nuk e ka problem, sepse është shumë i lidhur me vajzat.

Me sa pasion e jetoni jetën tuaj, duke qenë se po flasim kaq shumë për dashurinë?

Një nga komponentët që e mban një lidhje të gjatë dhe të shëndetshme është pasioni. N.q.se bashkëjeton apo je i martuar, ke fëmijë apo je i dashuruar, nëse nuk ke pasion brenda, gjërat e tua do të jenë afatshkurtra. Investimi për të pasur gjëra gjatë do të përmbyset shumë shpejt.

Jeni xheloze? Kush është më xheloz nga ju të dy?

Këtë pyetje s’ma ka bërë asnjë gazetar deri tani dhe më vjen shumë mirë që për herë të parë do them të vërtetën. Gratë xheloze shpesh mundohen ta fshehin xhelozinë e tyre, siç kam bërë dhe unë deri dje. Kam qenë shumë xheloze, shumë fare dhe krejt pa shkak. Të jesh xheloz me shkak është e justifikueshme. Kur nuk punonin bashkë, kam qenë njeriu më bezdisës dhe xheloz që mund të jesh për një partner. Kush njeh tim shoq, Arditin, do të thotë që jam e çmendur, por që kam qenë pa shkak. E pranoj, kam qenë.

Tani nuk jeni më?

Nuk jam aq shumë tani. E kam gjithë kohën përpara syve dhe ngaqë ka shumë vite që jep prova besnikërie absolute.

Gjeni kohë gjithmonë për njëri-tjetrin?

Ne punojmë bashkë dhe kjo na jep mundësinë e të qenit bashkë për shumë kohë. Sa i përket pjesës tjetër që është shtëpia, unë përpiqem të jem një grua e dobishme për bashkëshortin dhe fëmijët e mi. Më pëlqen të gatuaj, më pëlqen të vendos përparësen të bëj dreka, darka, t’i pyes çfarë duan, të bëj ndonjë surprizë me shijet e veçanta që kanë.

Duket sikur fëmijët bëhen barrë për pushimet e një çifti…

Absolutisht. Fëmijët, që nga momenti që ka lindur vajza e madhe i kam marrë gjithmonë me vete. Asnjëherë nuk kam preferuar të shkoj me pushime me bashkëshortin po pa fëmijët. Fëmijët i japin lumturi jo vetëm ditëve kur je në shtëpi, po lumturia më e madhe të jesh me ta për pushime. Nuk të pengojnë fëmijët të rrish me bashkëshortin në intimitet gjatë pushimeve, të bësh çfarë të duash ti, nëse e menaxhon mirë kohën. Arrij t’i bëj të gjitha gjatë pushimeve. Arrij t’i jap rëndësinë dhe kohën e duhur tim shoqi po edhe fëmijëve.

Ndiheni tërësisht e realizuar?

Këtë përgjigje do ta jap në shtator, kur të kem lindur fëmijën e tretë.

E lumtur?

Mjaftueshëm.

I frekuentoni qendrat estetike?

Jo. Nuk bëj palestër, nuk shkoj në asnjë vend të tillë. I bëj vetë të gjitha.

E keni frikë plakjen?

E kam, të them të drejtën. Po ngaqë dua shumë jetën, them që mjafton të jetoj gjatë dhe le të plakem, punë e madhe.

Çfarë ëndrrash ushqeni për vajzat tuaja?

E para, dua që të rriten mirë dhe shëndetshëm. E dyta, është shkollimi dhe nuk dua të ndikoj në zgjedhjet që do të bëjnë për jetën e tyre. Thjesht dua që të jenë të realizuara për jetën e tyre.

Jeni nënë e rreptë apo…?

Herë pas here jam e rreptë, po në shumicën e rasteve jam një nënë e ëmbël (qesh).

Jeni pro apo kundër operacioneve plastike?

Duke qenë se edhe im shoq është mjek, jam kundër operacioneve plastike. Ai është me idenë që njeriu i nënshtrohet një operacioni kur ka nevojë emergjente fiziologjike. Kjo besoj që më ka bërë dhe mua të jem larg përqafimit të operacioneve plastike.

E konsideron martesën tënde në ato kushte një çmenduri?

Ajo ka qenë një aventurë e çmendur, që fatmirësisht përfundoi pozitivisht.

Jonida Hitoveizi Gazeta Mapo

Me një look të ri dhe më energjike se kurrë, Juliana Pasha na ka bërë të gjithëve për vete, teksa është shfaqur si një gjykatëse e denjë në show-n e talenteve “X Factor Albania”. Këngëtarja e dhjetëra hiteve, njëherësh përfaqësuese e Shqipërisë në “Eurovizion”, rrëfen sot, në këtë intervistë speciale për faqet e suplementit të së shtunës eksperiencën e saj në këtë spektakël, e bashkë me të shumë surpriza të tjera, të cilat po jua lëmë t’i zbuloni në vijim të këtij rrëfimi…

Si po e përjeton Juljana “X Factor”-in?
Eksperienca e “X Factor”-it deri më tani ka rezultuar mjaft pozitive dhe e veçantë. Jam duke kaluar një periudhë mjaft të ngarkuar, por edhe të bukur njëkohësisht.
Fakti që ende i kam në garë të katërta vajzat e kategorisë sime më lumturon shumë, pasi tregon se puna jonë po shpërblehet nga publiku.
Cilat ishin pritshmëritë tuaja për këtë eksperiencë? Çfarë menduat kur morët ftesën për të qenë pjesë e jurisë?
E kam parë si një eksperience që do të më ishte e vlefshme në karrierën time, si një mundësi për të pasur në ‘CV’-në time artistike diçka ndryshe nga kënga.
Unë personalisht jam munduar të jem pjesë e disa aktiviteteve të ndryshme, që nuk kanë të bëjnë vetëm me këngën, por kanë të bëjnë me artin në përgjithësi. Mendoj se artisti duhet të jetë i gatshëm gjithmonë për eksperienca të reja.
Sa e lidhur jeni me konkurrentet e grupit tuaj?
Jam shumë e lidhur me vajzat! Tashmë janë bërë një pjesë e pandarë jo vetëm e imja, por edhe e familjes sime.
Ju ndodh që të ëndërroni për të ardhmen e tyre në muzikë? E ndjeni peshën e përgjegjësisë te vetja?
Unë do mundohem që të jem mbështetje për to në të ardhmen e tyre më të gjitha mundësitë e mia.
Mendoni që njëra prej vajzave të grupit tuaj do jetë ‘faktori x’ i Shqipërisë?
Mendoj se kam një grup ku duken shumë qartë talentet dhe karakteret e veçantë që kërkohen sot në muzikë, ndaj shpresoj se një nga vajzat e mia mund të jetë fituesja e “X Factor”.
Kush do e fitojë “X Factor”?
Më i miri, më i veçanti, ai/ajo që publiku do ta dojë deri në fund.
Keni filluar ta ndjeni konkurrencën me grupet e tjera?
Sigurisht që ka konkurrencë mjaft të fortë, pasi talentet nuk mungojnë dhe janë të vërtetë, realë nga fillimi deri në fund.
Po midis kolegëve të jurisë ka konkurrencë?
Unë bashkë me kolegët e mi jemi munduar çdo ditë t’u japim konkurrentëve gjithçka nga vetja, duke filluar që nga eksperienca jonë e deri tek teknikat e të kënduarit, që shumë këngëtarë profesionistë në Shqipëri ende nuk i njohin. Puna jonë fillon në të mësuarin e konkurrentëve e deri tek mbrojtja e tyre.
Ju ka ndodhur që dikush nga kolegët t’iu bëjë me nerva me komentet që ka bërë kundrejt njërës prej vajzave të grupit tuaj?
Së pari, kemi të bëjmë me një show gjigant, ku replikat janë të domosdoshme dhe të arsyetuara mirë. Së dyti, paneli i jurisë përbëhet nga artistë që jo vetëm e njohin muzikën, por edhe kanë eksperienca të ndryshme gjithsecili, ndaj mendimi i tyre është i vlefshëm në çdo rast.
Ka ndodhur ndonjë konflikt midis jush? Ka gjasa të ndodhë?
Jo, aspak, dhe nuk besoj se do të ndodhë në asnjë moment.
Ju ka mbetur ndonjë peng për sa i përket përzgjedhjeve? Jeni penduar për ndonjë konkurrent, që nuk e morët me vete?
Jam e bindur se kam bërë përzgjedhjet e duhura edhe pse për mua ka qenë tepër e vështirë, pasi kategoria e vajzave ka qenë ndër kategoritë me më shumë talente dhe më e vështira.
Nuk është hera e parë që ju jeni pjesë e një jurie të rëndësishme. Kujtojmë këtu “detyrën” që kishit në edicionin e tetë të “Top Fest”. Ju pëlqen ky rol? Është më shumë i vështirë, apo i bukur?
Absolutisht që është një rol që ka një përgjegjësi të madhe. Është sa e vështirë aq edhe e bukur të jesh pjesë e një jurie, por në “X Factor” është shumë më tepër se vetëm një juri që duhet të përzgjedhë fituesin e një festivali. Secili nga ne ka krijuar një lidhje të veçantë me çdo konkurrent dhe përpara se të jemi konkurrentë dhe juri, ne të gjithë bashkë jemi një familje e madhe.
Përveç vokalit të këngëtarit, ku bazoheni tjetër për të dhënë një vlerësim ose për të marrë një vendim? Çfarë nuk duhet t’i mungojë një ‘faktori x’?
Sigurisht që të kesh ‘factorin X’ duhet:
1. Të kesh vokalin.
2. Të kesh ndjeshmërinë artistike.
3. Të jesh unik dhe i dallueshëm.
4. Të dish të performosh në skenë.
5. Ta bësh publikun për vete
Etj. etj. etj…
Sa e vështirë është të zbulosh talentet në Shqipëri?
Për mua ka qenë një çudi, por edhe një kënaqësi, që në të gjithë fazën e audicioneve kam dëgjuar shumë talente nga e gjithë Shqipëria. Është e vërtetë që jo të gjithë mund të bëhen këngëtarë, por është shumë e rëndësishme që njeriu të dijë të këndojë, pasi jo vetëm që e zbukuron jetën e tij, por e pasuron atë me një kënaqësi të veçantë. Ne jemi një vend i vogël, por e them me bindje të plotë, se talentet nuk do të mungojnë asnjëherë.
Kur punoni me vajzat e grupit tuaj, besojmë se iu kujtohen edhe fillimet tuaja në rrugën e këngës…Cila është këshilla që iu jepni më shpesh?
Absolutisht që po! Unë bazohem shumë në fillimet e mia, pasi janë ato që më kanë sjellë këtu ku jam sot.
Këshilla ime e vetme është që edhe pasi “X Factor” të mbarojë ato të krijojnë personalitetin dhe karakterin e tyre në muzikë, të jenë të dallueshme, profesionale dhe të vërteta, pasi e vërteta nuk vdes kurrë.
Për çfarë i kritikoni më shumë?
Për mënyrën sesi duhet ta ruajnë veten e tyre dhe të kujdesen gjithmonë për vokalin.
Pas mbarimit të kësaj eksperience, ku do përqendrohet puna juaj? Kemi dëgjuar se po përgatitni dhe një album, apo jo?
Për momentin nuk dua të them se do bëj këtë apo atë, pasi ndonjëherë planet nuk të realizohen dhe më pas publiku zhgënjehet nga deklaratat tona dhe humbet besimin, ndaj po ju them ‘No coment’.
Jeni një këngëtare që nuk realizoni shpesh videoklipe, ndërkohë që në tregun muzikor shqiptar kjo është moda e momentit. Pse kjo zgjedhje?
Pasi nuk e shoh realizimin e një videoklipi si modën e momentin, por si një nevojë për të promovuar këngën e re apo albumin e ri të një artisti, prandaj do të bëj videoklip vetëm kur të kem për të promovuar diçka të re.
A do të donit t’i ndryshonit diçka këtij “tregu”? Pse?
Ndonjëherë po, por nuk kam ndonjë arsye të veçantë. Mendoj se publiku shqiptar meriton më shumë përkushtim dhe respekt nga një artist, sesa thjesht disa këngë që bëhen sa për të dalë me një videoklip e për t’u bërë i famshëm.
Kur do dëgjojmë një këngë të re nga ju?
Shpresoj se me mbarimin e “X Factor” do të kem mundësinë të nxjerr në tregun muzikor një këngë të re, por jam ende në punë e sipër, ndaj nuk mund të them më tepër detaje.
Programet e mirëfillta muzikore në Shqipëri janë pak. Nëse do donit të realizonit një të tillë, si do ishte ai?
Në fakt, i vetmi program që unë do doja të realizoja nuk ka lidhje fare me muzikën, por me gatimin dhe kuzhinën, por me shumë mundësi mund të alternoja dhe muzikën me gatimin së bashku. Kjo është një dëshirë e imja, që mbase një ditë mund ta marr seriozisht dhe ta realizoj.
Në fund, do donim të dinim mendimin tuaj lidhur me “faktorin X” në fusha të tjera, duke qëndruar në Shqipëri…Sipas jush, kush e ka “faktorin X” në politikë, në televizion dhe në art?
Nëse unë do filloj të përmend emra, jam e bindur se vetëm me politikën nuk do mjaftonin faqet e Gazetës.

Adelajda Xhamani Bluetooth

Profesor si po ndiheni në këtë eksperiencë krejt të re? Çfarë menduan kur ju bënë ftesën për të qenë në jurinë e “Dancing With The Stars”?
Mendova menjëherë që do jem në një ambient kolegësh, njerëzish të njohur dhe profesionistësh, i cili i ka konsoliduar rezultatet e tij dhe pritshmërinë e ndjekjes nga ana e publikut. Është padyshim një nga programet më të ndjekura në Shqipëri vitet e fundit. Kam një tërheqje vërtetë pozitive.

Nëse do iu kishin ftuar të kërcenit, do kishit pranuar?
Jo! Është një ndër gjërat që pothuajse nuk mund ta bëj fare.
Është hera e dytë që iu shohim në juri, kujtojmë këtu jurinë e “Etheve”… Duket sikur të gjithë iu kanë marrë pak frikë që atëherë. Do jeni po aq i rreptë?
Nuk besoj se ka qenë çështje rreptësie, më shumë se sa çështje e të qenurit tërësisht i drejtpërdrejtë në ato që kam thënë. Megjithatë, do të përpiqem të mos i zhgënjej pritshmëritë e publikut dhe konkurrentëve sa i përket kësaj pjese (qesh).
Ju identifikoheni me muzikën e ndërkohë iu duhet të gjykoni mbi kërcimin. Jeni gati të jepni vlerësime për koreografitë?
Besoj që as unë, as Iva nuk do fokusohemi tek detajet e koreografive sepse për këtë kemi super ekspertin që është qendra dhe ne jemi dy krahët. Ne më shumë do të diskutojmë për fenomenin estetik e artistik. Kuptohet që këto lloj komisionesh nuk janë ngushtësisht profesionale sepse nuk është se ne këtu po i hapim rrugën një talenti apo po ia mbyllim një talenti tjetër. Të gjithë konkurrentët janë profesionistë të afirmuar të fushës së tyre, janë njerëz që nuk presin të realizohen në këtë fushë. Pastaj spektakli është një garë, por edhe një lojë.
Ç’mendim keni për përzgjedhjen? Si iu duken personazhet?
Janë personazhe shumë të ndryshëm, por të gjithë të spikatur në fushën mbulojnë.
Keni inat ndonjërin?
Absolutisht jo! Unë shumicën e tyre i kam miq.
Atëherë do mbani ndonjërin me hatër…?
Do mbaj veten me hatër (qesh). Pastaj ne edhe po të duam vetëm 50% mund të mbajmë me hatër se pjesën tjetër e vendos publiku. Janë vërtetë të ndryshëm këta personazhe duke e filluar nga profesor Kapexhiu për të përfunduar tek Zhaku apo Adelina Tahiri.
Të gjithë janë personazhe që kanë arritur diçka të rëndësishme. Jam e bindur që secili prej tyre është studiuar mirë nga ana e autorëve përpara ftesës sepse secili prej tyre ka publikun e vet.
Familja juaj si e priti këtë eksperiencë tuajën krejtësisht të re?
Përgjithësisht familja ime këto ftesa i pret me kënaqësi. Janë mësuar që të më shohin herë pas here në pozita të tilla përpos atyre që unë bëj zakonisht. Kjo është një eksperiencë nga e cila pres që unë të marr shumë kënaqësi. Sigurisht që edhe kjo kërkon impenjimin e vet, por është përvojë pozitive. Do ta quaja një ngjarje të gëzuar!
Meqë jemi tek familja, mund të na thoni se si e vlerësoni ju si prind dhe profesionist rrugëtimin e Anës dhe Gjergjit në fushën e artit?
Vajza pjesën e parë, atë më kryesoren e ka kryer. Ka përfunduar Akademinë e Arteve në Tiranë. Gjithashtu, ka përfunduar dhe një master të perfeksionimit të lartë për piano në Romë. Tashmë punon në Akademinë e Arteve si pedagoge dhe ka marrë rrugën e saj. Djali është akoma në fillimet e tij duke qenë se është në vitin e parafundit të shkollës së mesme. Sa i përket pjesëmarrjes së tij në “The Voice”, unë kam qenë neutral as nuk e kam shtyrë e as nuk e kam penguar. Ka qenë tërësisht një dëshirë e tij dhe unë e kam lënë të ecte vetë deri aty ku eci. Kjo ishte një pjesë e eksperiencës që lidhet me fushën e artit, por sigurisht e ardhmja e Gjergjit nuk është tek këndimi. Ai është pianist. Ka prirje të mjaftueshme, ndoshta edhe pak më tepër se të mjaftueshme për të qenë një muzikant i mirë. Padyshim që të arrijë deri në këtë pikë duhet të bëjë një punë shumë të madhe.

Bluetooth