Luan Bexheti, producent e aktor i njohur nga Tetova që jeton e vepron në Amerikë, ka një karrierë dhe jetë të pasur artistike. Ai është një ndër emrat që ka prekur me elegancë skenën hollivudiane përkrah emrave të njohur të aktrimit.

Intervistoi: Dashnim Hebibi

Luan Bexheti ka lindur në Odri afër Tetovës, në Maqedoni, më 11 gusht 1972. Në moshën katërvjeçare familja e tij largohet drejt Norvegjisë. Ai jeton në New York që nga viti 1995, ku dhe ka kryer studimet në institutin e njohur të teatrit “Lee Strasberg”.

Luan Bexheti është i vetmi aktor shqiptar që është përfshirë në antologjinë për aktorë “Actor`s Handbook”, shkruar nga Sherry Eaker.

Karriera e tij artistike si aktor evidentohet në mjaft filma shqiptarë e të huaj. Aktori është bërë i njohur te filmi “Maree”, një prodhim shqiptaro-italian i regjisorit italian James Pellerito. Ky film ka marrë vlerësimet maksimale gjatë viteve 2003-2004, duke fituar çmim në Festivalin e Nju-Orleansit, në Festivalin e Tiburonit, me çmimin “Federico Fellini”, në Festivalin në Los Anxhelos, ndërsa në Festivalin e Filmit Amerikan është shpallur filmi më i mirë me metrazh të shkurtër. Ndoshta një prej “perlave” të Luan Bexhetit është edhe interpretimi i tij në filmin dokumentar të suksesshëm “The Cadillac Man”, ku Luani vjen në rolin e producentit.

Gjatë karierës së tij ka patur mundësi që të takohet me shumë aktorë e emra të njohur të filmit, ai veçon: Al Pacino, Robert DeNiro, Sylvester Stallone, Mel Gibson, Sharon Stone, Bruce Willis, James Bellushi, Eliza Dushkun dhe shumë tjerë. Bashkëpunim të suksesshëm ka patur edhe me aktorë, regjisor e artistë shqiptarë.

Natyrë mjaft komike, por edhe shumë serioze kur e do nevoja. Modest dhe mjaft i afërt me rrethin e shoqërisë së tij, por edhe i përngjeshëm në punë. Ndoshta nganjëherë edhe vet nuk e kupton se cila është fama e tij në skenat shqiptare por edhe ato ndërkombëtare.

Ai rrëfen se si për herë të parë është dashuruar në dërrasat e teatrit e në objektivin e kamerës. Pasioni i aktrimit lindi rastësisht kur është zgjedhur të realizojë një reklamë për kompaninë shtetërore të trenave norvegjez “NSB”. Herën e parë ka marrë pjesë në një film me titullin “North Star” (Ylli i Veriut) dhe kjo ka qenë në vitin 1994 në Oslo.

Z. Luan, jeni i kënaqur me vitin që sapo kaloi?
Po jam i kënaqur, me shëndet jam mirë edhe gjatë vitit 2010, kam qenë mjaft aktiv dhe i suksesshëm.

Kur keni marrë pjesë për herë të parë në një xhirim filmi?
Herën e parë kam marrë pjesë në një film me titullin “North Star” (Ylli i Veriut) dhe kjo ka qenë në vitin 1994 në Oslo. Në këtë film luajta një personazh spanjoll.

Si aktor i ri, sigurisht, se ku ju ka puthur ndonjë vajzë, jeni skuqur?
Hera e parë ka qenë në një skenë në Lee Starsberg Theater Institute dhe aktorja ishte nga Kanada, jo vetëm që u skuqa, por edhe dridhesha se më shikonin njerëzit në sallë, hahha.

Skuqeni edhe sot…?
Ka momente kur skuqem, por jo aq shumë si në fillim.

E keni menduar ndonjëherë si fëmijë që do bëheni i famshëm?
Jo, fare…ëndrra ime e madhe ka qenë të jem pronar i ndonjë disko klubi dhe të jem gangster, por pata fat se kjo nuk dëshirë imja nuk u bë realitet…

Keni rrahur ndonjë shok apo ju ka rrahur kur keni qenë i vogël?
Me kënaqësi them se vetëm kam rrahur dhe askush s’ka patur gjasa të më rrahë, nevrikosem shpejt, jam gjaknxehtë, por edhe jam Luan në horoskop.

Jeni aktiv edhe në teatër. Na tregoni, se çfarë ju ka lënë përshtypje më shumë, kinemaja apo teatri?
Teatri më pëlqen më shumë, por është më i vështirë se filmat. Mendoj se teatri është luks për aktorët, sepse nuk fiton shumë dhe duhet të punosh më shumë se në film.

Duke qenë shqiptari i vetëm i cili është përfshirë në antologjinë, apo doracakun për aktorë “Actor´s Handbook”, a mund të na thoni për çka bëhet fjalë në këtë antologji dhe si ndodhi që të përfshiheni këtu?
“Actor’s Handbook” është një libër që i prek shumë situata që i tejkalojnë aktorët e ri këtu në Amerikë dhe në botë. Unë flas për momentet e para kur dal në skenë dhe jap një këshillë për të gjithë ata që duan të bëhen aktorë, duke rrëfyer përjetimet vetjake etj. Ky është një libër të cilin e lexojnë me kërshëri jo vetëm pjesa më e madhe e atyre që aspirojnë për t‘u bërë aktorë në të ardhmen, por edhe vetë aktorët e afirmuar dhe të njohur tashmë në skenat dhe ekranet botërore.

Ndër sukseset më të mëdha të karrierës suaj është vlerësuar pjesëmarrja në shfaqjen televizive ” Michael Moore Live” të regjisorit Michael Moore, i cili ka fituar çmimin e parë të Kanës me filmin dokumentar kushtuar ngjarjeve të 11 shtatorit në Amerikë, ” Fahrenheit 9/11″. Do ta kishit realizuar ndonjë dokumentar për luftën në Maqedoni apo Kosovë?
Mendoj se ka shumë ngjarje gjatë luftës që duhet të dokumentohen në film dhe shpresoj se dikush do t’i realizojë. Sigurisht, nëse më jepet mundësia, do t’isha i lumtur të tregoj një ‘story’ interesante nga lufta në Kosovë ose Maqedoni.

Jeni shqiptari i parë që marr pjesë në video-lojën më të njohur “Grand Theft Auto 4″. Këtu ju luani një zë gangsteri shqiptar. A mund të na tregoni më gjerësisht rreth këtij angazhimi?
Në “Grand Theft Auto 4″, unë dëgjohem qartë me zërin në njërën prej episodeve të kësaj video-loje. Futja e emrit tim në këtë video lojë në listën e gjatë të emrave, të atyre dhjetëra artistëve dhe aktorëve amerikanë, që janë përfshirë në realizim, është gjithsesi një kënaqësi e veçantë. Në këtë lojë unë aktroj një zë gangsteri shqiptar. Përzgjedhja edhe emri im në këtë numër të madh aktorësh, është bërë nëpërmjet një agjenti tim këtu në New York.

Më shumë të shkojnë rolet pozitive apo negative?
Mua më pëlqejnë rolet pozitive, por rolet negative janë më interesante, sepse bën një krim në film dhe nuk shkon në burg, hahaa.

E keni ndjerë veten keq në ndonjë film, në teatër apo dokumentarë?
Jo asnjëherë, kur jam në skenë, jam në elementin tim dhe çdoherë i lumtur.

Ju kemi parë duke moderuar me aktoren Elza Zagreda. Ndjehesh mirë kur moderon?
Ndjehem mirë, por atë natë kishte më tepër se 3000 shqiptarë në publik dhe kisha emocione, kështu që, nuk isha aq i mirë se sa kisha dashur. Nuk më pëlqen shumë të jem moderator, nuk e kam për merak.

Keni zë për këndim?
E kam zërin e mirë për operë, këndoj shumë bukur kur jam vet.

Veshjet kombëtare kemi dëgjuar se i keni për qejf, atëherë, do të kishe luajtur ndonjë rol të ndonjë patrioti shqiptarë?
Do isha shumë i lumtur nëse më jepet mundësia të luaj Isa Boletinin, ose ndonjë hero tjetër shqiptar.

Amerika është shtet i mundësive, mendoni, se i keni arritur sukseset tua apo ende jeni duke i kërkuar?
Jo, ende nuk kam arritur atje ku dua të jem, por shumë pak njerëz arrijnë atje ku duan të jenë. Momentalisht përpiqem të jem i lumtur me këtë që kam. Jam i lumtur që pata rastin të luaj në filmin e Andamion Murataj në Vlorë dhe Tiranë, vitin që shkoi. Para pak ditësh isha në ‘Biography Channel’ ku luajta një rol në “Celebrity Ghost Stories” së bashku me një aktor të famshëm amerikan nga seriali “Sopranos”. Jam i lumtur që merem me Stand-Up Comedy disa herë në muaj te Gotham Comedy Club, poshtu me zërin tim jam pjesë e kampanjës së çamçakëzëve Wrigleys..

Janë unik aktorët shqiptarë në SHBA?
Janë, unë mendoj se ne shqiptarët kemi një sharmë qe nuk e kanë të tjerët, fjalën e kam për Jim dhe John Bellushi, Eliza Dushkun, Jimmy Biberi, etj.

Si janë raportet tua me aktorët tjerë shqiptarë në SHBA?
Raportet e mia me aktorët tjerë shqiptar janë të mira, i njoh dhe miqësohem me shumicën prej tyre, por ka edhe të tillë që “nuk i njoh”, për shkak se janë idiotë dhe duan të vrasin pas shpinës, edhepse iu kam ndihmuar aq sa kam patur mundësi…

Si e sheh filmin shqiptar në Shqipëri apo Kosovë?
Ka shumë korrupsion në qeverinë tonë dhe nuk realizohet filmi ashtu. Plus me buxhetin që ndajnë ministritë e këtyre tre vendeve, as me dreka nuk mund t’i ngopësh aktorët, e lëre më të bësh një film me vlera. Duhet të ndahet minimum 10 milion euro nga buxheti çdo vit vetëm për filmin shqiptar që ne si artistë, ta reklamojmë vendin dhe vlerat tona. Çka do bëjmë me një milion euro që ndan qeveria, tashti…!?

E pëlqeni politikën?
Më intereson politika, por mendoj se shumica e politikanëve janë si prostitutat dhe kjo nuk më pëlqen. Më pëlqejnë politikanët skandinavë, zviceranë dhe gjerman…

Ku ndjeheni më mirë, në SHBA apo në Norvegji?
Ti më ke pyet si më pyetshin në Tetovë kur isha i vogël dhe shkoja në pushime nga Norvegjia në vitet 70′-ta: “ku të duket më mirë, në Maqedoni a në Norvegji”. Unë çdo herë iu thoja, në Maqedoni, më duket më mirë se në Norvegji, nuk gjej dot erë balte, lopë, hahahaha. Por, më duket shumë më mirë në SHBA, sesa në Norvegji. Unë, momentalisht jam shtetas maqedonas, norvegjez dhe amerikan dhe konsulata norvegjeze më ka udhëzuar të heq dorë nga pasaporta norvegjeze, sepse nuk është e lejueshme me tre pasaporta.
Me gjithë qejf do ta kthej prapa këtë pasaportë, sepse nuk planifikoj të bëj jetë me arushat e bardha në majat e malit me borë, hahhaa.

Siç dihet vini nga Tetova (Maqedoni) dhe shumë tetovarë, kudo që janë, njihen si mjeshtër të gatimit të ëmbëlsirave dhe akullores. Keni provuar ndonjëherë, që të bëni ndonjë ëmbëlsirë?
Për fat të mirë, babai im ka qenë mësues, njëri vëlla është DJ në diskotekën tonë në Oslo, ndërsa tjetri, inxhinier i informatikës, poashtu në Oslo (Norvegji), kështu që, ne, nuk jemi marrë me bakllava, hahhaa.
Kam provuar të gatuaj një “kajmakqin”, por e dogja në furrë dhe nuk e kam provuar sërish.

Kur do të bëhesh dhëndër?
Nuk e di kur do bëhem dhëndër, por s’guxoj të vonohem shumë, sepse nëna ime nuk më flet më deri sa nuk martohem me një shqiptare…është hidhëruar shumë dhe më ka kërcënuar që nëse martohem me ndonjë të huaj, do të na thyej këmbën që të dyve! Kam rënë në hall, të lutem ma gjej një nuse me shami që t’i bëhet qejfi nënës time, hhahaa.

Ia ka shkrepur syrin ndonjë vajzë shqiptare, tash në këtë vit?
Jo, se nuk kam dalë nga shtëpia, ka ra shumë borë këtu në New York, por sa të shkrihet bora, do dalë dhe do shikoj se çka ka jashtë.

Dasmën ku do ta bënit?
Varet se prej nga do të jetë nusja, por do të doja ta bëja në Tetovë, aty ku e kam familjen time.

E shikoni futbollin, nëse po, për cilin ekip jeni tifoz?
FC Barcelona, por nuk jam shumë aktiv në futboll, këtu nuk ka interesim të madh si në Evropë.

Çka të nervozon më së shumti?
Njerëzit që i presin thonjtë në tren, në mëngjes.

Ku e kaloni kohën e lirë?
Me shokë dhe shoqe në lokale ose në teatër.

Ju shkon mendja që, të paktën, në pleqëri t’i ktheheni Tetovës?
Me siguri që do të kthehem në Tetovë, por mendoj se do të qëndrojë më shumë në Durrës dhe Tiranë, për shkak të detit.

/Telegrafi/

Për publikuan shqiptar është bërë i njohur me filmin “Koha e Kometës”. Blerim Destani solli me këtë film një realizim brilant i rolit të Shestan Verdhës, që e kishim njohur vetëm nëpërmjet penës së Ismail Kadaresë në libri “Viti i mbrapshtë”. Por ky nuk është i vetmi rol, Destani ka arritur të ketë sukses dhe në kinemanë botërore. Janë një sërë filmash të realizuar dhe projekte të tjera që presin të xhirohen.

Në një intervistë, Destani flet për të ardhmen e tij si aktor, rrugën e ngjitjes në kinemanë botërore dhe jetën private.

Blerim, ju jeni një nga aktorët e parë shqiptarë nga Maqedonia por edhe më gjerë që po pushtoni arenën e kinematografisë botërore. Cilat ishin sfidat që u ballafaquat për të arritur deri këtu ku jeni sot ?

Ka qenë shumë e vështirë, ashtu siç edhe janë të vështira të gjitha punët e mëdha. Falë punës dhe përkushtimit tim të madh në punë, sukseset nuk munguan. Sfidat ishin të mëdha, por siç do sfidë në jetë për mua është vetëm motivim për të vazhduar përpara. Pas “Koha e kometës” gjithçka ishte sfidë për mua. Pata rastin të gjendem në sheshe të xhirimit në Zelandën e re, në Australi, në SHBA, në Gjermani, në Belgjikë. Më duhet të them se gjithë sfidat që kam kaluar tani janë përvojë e imja ndërsa sfidat më të mëdhaja i kam para meje.

Cili është angazhimi juaj momental në botën e filmit ?

Filmi im më i ri është “Berlin Project”  i cili është në fazën e fundit të postprodukcionit. Ndërsa momentalisht jam në përgatitje të realizimeve të reja për këtë vit. Më presin shumë punë, por nuk dua të flas për plane, por vetëm për vepra të realizuara.

“Dosja K” një film tejet impresionues është një nga filmat shumë të kërkuar dhe të ndjekur. Mendoni që tematikat e filmave ku jeni protagonistë do të vijojnë me histori apo ngjarje që reflektojnë elemente kombëtare shqiptare ?

Nuk dua të tingëllojë jo – modest, por tani jam në pozicion që të bëj përzgjedhje, pasi kam shumë oferta. Kuptohet që disa nga kriteret kryesore në përzgjedhje janë pikërisht tema, si trajtohet ngjarja dhe profili i personazhit. Ngjarjet me elemente kombëtare më preokupojnë dhe kuptohet që ato tek unë kanë prioritet pasi dua që sa më shumë të jap kontribut në zhvillimin e kinematografisë sonë kombëtare.

Për dallim nga aktorët apo artistë shqiptarë që jetojnë jashtë vendit, tek ju vërehet origjinaliteti i juaj, sidomos në ruajtjen dhe prezantimin insistues si një aktorë shqiptarë. Ky konstatim vjen nga shumë artistë dhe adhurues të botës së filmit ?

Artistët dhe sportistët e suksesshëm janë në njëfarë mënyre ambasadorë të kulturës sonë kombëtare. Dhe unë me sa mundem e jap kontributin tim në këtë drejtim.  Është një diçka me të cilën unë krenohem, krenohem me prejardhjen time, me familjen time dhe me vlerat e përgjithshme kulturore që ka populli ynë. Dhe nuk shoh përse të mos prezantohem që jam shqiptar, kur jam.

Cilat janë momentet më pozitive apo që kanë kulmuar me një “happy end” në karrierën e deritanishme të filmit ?

Karriera ime është në zhvillim të vazhdueshëm. Dhe deri tani gjithçka ka përfunduar me një “happy end” siç thoni ju, pasi puna ime është vlerësuar shumë mirë. Kjo për mua është edhe një përgjegjësi pasi më duhet të vazhdoj në të njëjtën vijë.

Po, ajo që ju ka shfaqur tek ju rezerva apo pakënaqësi ?

Zakonisht gjërat që i përmendi ju, unë nuk dua t’i përmend, ato thjesht janë një përvojë e imja dhe mundohem që të nxjerr mësime nga përvojat e tilla, që në njëfarë mënyre janë pjesë përbërëse e jetës.

Cila është ana private e jetës suaj. Si e kalon një 24 orësh të zakonshëm Blerimi ?

Gjithçka varet për çfarë periudhe të kohës është fjala. Kur jam i angazhuar gjithçka është nën një agjendë të rreptë, me detyrime të paracaktuara. Kur kam kohë të lirë dhe kur gjendem në shtëpi, mundohem që pjesën më të madhe të ditës, ose të paktën para ditën  ta kaloj në shtëpi, me familjen, pasi në kohën tjetër të ditës duhet të kompensoj shumë takime me miqtë për të cilët nuk kam kohë kur jam i angazhuar.

Jeni të lidhur shumë me familjen tuaj dhe gjithnjë këtë e keni shfaqur në shumë paraqitje tuaja. Sa familja është një shtytëse e synimeve dhe përcaktimeve tuaj në botën e kinematografisë ?

Familja është gjithçka. Për mua është pasuria kryesore, është qeliza e parë e shoqërisë dhe kur ke familje të mirë, çdo pjesëmarrës i saj është i tillë. Për mua familja është tejet e rëndësishme pasi aty është edhe burimi i energjisë dhe emocioneve të mia. Aty është edhe forca ime. Jam i lumtur që kam pasur përkrahjen maksimale nga familja ime, dhe unë këtë përkrahje e kam arsyetuar me rezultate në punën time.

Në anën tjetër, ka pasur shumë zëra për lidhje apo flirte nëpërmjet mediave me femra të ndryshme. A mund të na jepni ndonjë ekskluzivitet, për të ditur të parët se ka diçka në këtë drejtim dhe jeni ka planifikoni ?

Të gjitha ato që i përmendni janë në rrafshin e thashethemeve. Nuk preferoj t’i komentoj thashethemet, dhe nuk jam marr me gjëra të tilla. Kuptohet që kur të vij koha që të ketë diçka nga sfera e jetës sime private, atëherë ajo do të bëhet publike dhe do ta dinë të gjithë. Ndoshta së shpejti…

Duke ndjekur karrierën tuaj, ne vlerësojmë gjithnjë se ju nuk rrini të qetë dhe gjithnjë na befasoni me projekte të reja, surpriza për të mirë në botën e filmit. Çka mund të presim diçka të re nga Blerim Destani ?

Filmi i radhës që do të prezantohet para publikut është filmi “Berlin Project”, është një film shumë specifik dhe jokonvencional.  Fjala është për një film që është xhiruar në një plan të vetëm dhe publiku do të ketë rastin të më ndjek mua për 90 minuta në një mision në një plan(kuadër)  të vetëm pa asnjë ndërprerje. Besoj që ky film do të jetë befasi e këndshme jo vetëm për publikun shqiptar por edhe më gjerë në nivele të kinematografisë ndërkombëtare.

NOA/INA

Këngëtarja e njohur është surpriza e parë e “Portokallisë”. Sezoni i ri nis javën e parë të marsit. Eneda sapo ka nënshkruar një kontratë për të prezantuar spektaklin popullor dhe të vetëm të humorit në Shqipëri. Bëhet pjesë e kësaj përvoje të re, sepse Eneda është e gatshme të provojë në art.

Propozimi për të prezantuar “Portokallinë” mendoj se vjen në kohën e duhur, kur përvoja e fi tuar dhe pjekuria artistike mendoj se mund të më favorizojnë. E shikoj si një mundësi për rritje të mëtejshme profesionale.

Eneda Tarifën jemi mësuar ta njohim si këngëtare. Suksesi i saj më i fundit ishte çmimi i parë i “Top Fest 7”. Tashmë do të njohim edhe një anë tjetër të karakterit të saj artistik. Eneda prezantuese. Do të përshëndesë e para sezonin e ri të “Portokallisë”. Këngëtarja sapo ka nënshkruar një kontratë për të prezantuar spektaklin popullor dhe të vetëm të humorit në Shqipëri. Në krah të saj mund të jetë aktori Salsano Rrapi, por gjithçka mbetet për t’u parë. Është një përvojë e re, për të cilën Eneda shprehet e entuziazmuar. “Ishte propozimi i regjisorit Altin Basha për të qenë prezantuese e ‘Portokallisë’. Kjo më bëri të ndihesha e privilegjuar, sepse ai ka vite që e drejton këtë spektakël dhe synon veçse rritje profesionale dhe cilësore”, shprehet ajo. E njeh mirë skenën, ndihet e lirshme dhe spontane dhe ka besim se do të japë më të mirën.

Ju sapo keni fi rmosur një kontratë për të qenë prezantuesja e sezonit të ardhshëm të “Portokallisë”. Si erdhi ky bashkëpunim?

Pikënisja ishte numri humoristik që pata me Salsano Rrapin për programin e Vitit të Ri në “Top Channel”, ku unë bëra rolin e një këngëtareje që donte të futej në rrugën e artit dhe për këtë interpreton me këngëtarin e “Portokallisë”. Ky numër rezultoi i suksesshëm dhe unë kam marrë urime për një anë tjetër të karakterit tim artistik, që nuk e kisha nxjerrë më përpara. Ishte shumë e natyrshme, ashtu si edhe marrëdhënia që pata me stafi n gjatë atyre ditëve. Më pas ishte propozimi i regjisorit Altin Basha për të qenë prezantuese e “Portokallisë”. Kjo më bëri të ndihesha e privilegjuar, sepse ai ka vite që e drejton këtë spektakël dhe synon veçse rritje profesionale dhe cilësore. Nga ana tjetër, kjo ofertë më vuri në përgjegjësi të jashtëzakonshme. Mund të kesh dëshirë dhe pasion për të bërë diçka, por puna reale është shumë më e madhe. Fatmirësisht them se e kam vullnetin për të mësuar e punuar gjatë kësaj faze parapërgatitore. Miqtë e mi të “Portokallisë” më kanë premtuar mbështetjen e tyre.

Jeni mësuar me skenën, por si këngëtare. Keni tentuar më parë të prezantoni?

Kam tentuar edhe më parë, por kanë qenë eksperienca të vogla. Kam prezantuar një javë mode, “Show Fest”-in në Kosovë dhe në fillimet e mia si këngëtare kam prezantuar edhe “Telebingon”. Propozimi për të prezantuar “Portokallinë” mendoj se vjen në kohën e duhur, kur përvoja e fituar dhe pjekuria artistike mendoj se mund të më favorizojnë. E shikoj si një mundësi për rritje të mëtejshme profesionale, për të shpërfaqur edhe anë të tjera të karakterit artistik. Natyra e këtij spektakli mund të më vërë përpara realizimit të një numri baleti, mund të provoj grimca aktrimi ose mund të jem edhe thjesht prezantuese, por të gjitha këto e plotësojnë figurën time. Nuk e di nëse do arrij atje ku duhet, por unë do të mundohem të bëj maksimumin dhe më të mirën time.

Do të keni një partner tjetër në skenë?

Ideja e parë është që krah meje të jetë fillimisht Salsano. Asgjë nuk është përfundimtare dhe do të mendohet më e mira.

Keni filluar ta përjetoni në vetvete idenë e kësaj përvoje të re?

Kam filluar të bluaj në mendje situata të ndryshme dhe të imagjinoj sikur jam në skenë. Në mënyrë të pashmangshme diskutoj me familjen time për pesë minutat e para kur do t’u tregoj njerëzve që prezantimin e këtij spektakli do ta bëj unë. Mendoj për shumë gjëra dhe e gjithë kjo situatë më ka bërë të jetoj një gjendje brenda “Portokallisë”.

Cila është lidhja juaj me humorin?

Unë nuk shquhem si njeri me shumë humor, por kam momentet e mia gazmore, di ta sjell në gjendje një mikeshë të mërzitur apo të dal nga një situatë e rënduar. Besoj që nuk më mungon spontaniteti. Të bësh humor në mënyrë profesionale është çështje profesioni dhe unë nuk e kam këtë kompleks. Çdo gjë do të më vijë, do të jetë pjesë e spontanitetit dhe lirshmërisë që më jep skena. Por e vogël dhe deri në shkollë të mesme kam qenë një imituese e përkryer. Familjarët dhe njerëzit e afërt e njohin këtë pjesë timen.

Si e pritën familja apo miqtë tuaj më të ngushtë propozimin për të qenë pjesë e “Portokallisë”?

E pritën me kënaqësi të jashtëzakonshme. Familja ime gjithnjë më ka nxitur të shpërfaqja edhe anë të tjera përveç këngës. Gjithsesi mua m’u desh pak kohë të sigurohesha për veten dhe për të marrë mendimin e njerëzve më të afërt. Të gjithë më kanë këshilluar të mos i them “jo” kësaj eksperience.

Nëse do të shohim çdo javë një Enedë prezantuese, ç’do të bëhet me Enedën këngëtare?

Nuk do ta lë të kënduarin për asnjë çast. Kontratën me “Portokallinë” e kam si prezantuese dhe “show girl”, por planet e mia në muzikë nuk do t’i lë mënjanë. Në fund të fundit më njohin si këngëtare. Jeta ka të papritura dhe unë kam guximin e duhur dhe bindjen që kjo detyrë do të bëhet në maksimumin e saj. Ju keni përjetuar një periudhë të mirë si këngëtare.

Vjen pas çmimit të parë në “Top Fest”, pas shumë koncertesh e angazhimesh. Cilat janë projektet e afërta në muzikë?

Krahas prezantimit të “Portokallisë” është realizimi i albumit. Do të ishte shumë interesante nëse do ta lançoja në sezonin e “Portokallisë”.

Është albumi juaj i parë. Ka këngë të reja?

Është albumi i parë dhe mund të jetë edhe i vetmi sepse këtu albumet nuk janë për t’u shitur e për të fituar. Shërbejnë më shumë si një pasaportë dhe një mundësi për të qenë afër fansave të tu. Albumi thuajse ka mbaruar, ka ngelur vetëm pjesa e prodhimit fi zik dhe marrëveshja me ndonjë shtëpi diskografike për shpërndarjen. Pjesë e tij janë këngë të reja, por nuk do të lë jashtë edhe këngë të vjetra që më përfaqësojnë. Në të ardhmen, ndoshta mund të ketë një album tërësisht me këngë të reja.

Duke pasur parasysh karakterin tuaj, sa e hapur jeni si person për eksperienca të reja?

Kam qenë më e rezervuar, por koha më ka bërë të ndryshoj. Kam parë se duke fi tuar eksperiencë, duke qenë e vërtetë dhe e lirshme, mund ta zhvillosh karakterin tënd. Një njeri është gjithnjë në kërkim dhe profesioni nuk mbaron ndonjëherë. Fakti që pranova të prezantoj nuk do të thotë se e kam ezauruar të kënduarin, por jam natyrë në vëzhgim e mësim të vazhdueshëm. Në fushën e artit nuk më trembin eksperiencat e reja, dua të provoj.

Nga OLIVERTA LILA

Ju lutem, na flisni pak më shumë për “MC Kreshen” … Më saktësisht, kush “fshihet” pas kësaj nofke…?

Jam Kreshnik Fazliu, i lindur në Mitrovicë. “Kresha” është shkurtesë e emrit tim. Jam djalë i rëndomtë, s’kam ndonjë veçori specifike…mundohem të jem njeriu më i thjeshtë në botë. S’kam qejf të tërheq vëmendje përmes famës.

Si vendosët t’i futeni botës së muzikës?

Po si fëmijë jam rritur më botën e muzikës dhe nuk e kam pasur problem të involvohem në shoqërinë e “hip-hop”-it, sepse jam rritur duke i përcjellë e dashtë reperat me famë botërore.

Tashmë keni lansuar në treg disa krijime të njëpasnjëshme. Disa nga këngët tuaja kanë ardhur në bashkëpunim me këngëtarë tjerë të estradës e disa sosh solo. Tani kur u bë kohë në këtë botë muzikore, mund të na thuash se e keni gjetur atë që keni kërkuar në muzikë?

Shumë thjesht! E kam shprehur mendimin tim dhe botëkuptimin e artit prej meje.

Po tani, si po plotësohen ditët aktuale të MC Kreshes?

Shumica e ditëve të MC Kreshes janë të zëna me koncerte apo përmes angazhimeve të shumta në studio, kështu që zakonisht jam i zënë rreth projekteve muzikore.

Krenar dhe i lumtur për ftesën që më bëri Aurela

Këto ditë ju keni realizuar një këngë, bashkëpunim me Aurela Gaçen. Na thuaj më saktësisht se për çfarë bëhet fjalë?

Çka të flasim më shumë, pos që jam shumë i lumtur dhe krenar që Aurela Gaçe më ka ftuar të bëjmë një këngë bashkë. Shpresoj dhe besoj plotësisht që kënga bashkë me klipin do të jenë diçka që i ka munguar tregut tonë.

Si erdhi deri te bashkëpunimi me Aurelën?

Aurela ka qenë në kontakt me Genc Prelvukajn dhe pasi i ka dëgjuar disa nga këngët e mia dhe i kanë pëlqyer ato, veçanërisht kënga “Lej flleshat”, kemi rënë në kontakt dhe kemi biseduar për realizimin e një bashkëpunimi. Arritëm të realizojmë një këngë me shumë sukses, për të cilën mendoj se ishte vetëm çelësi i miqësisë sonë. Gëzoj shumë respekt për Aurela Gaçen. Është ikonë e muzikës shqiptare.

E përveç bashkëpunimit të fundit, për të cilin diskutuam, si po vazhdon angazhimi yt në botën e muzikës?

Jam duke punuar me një intensitet të madh në realizimin e shumë projekteve, të cilat do të pasojnë të lansohen në vitin 2011. Ma merr mendja që viti 2011 do të jetë edhe më i bujshëm për “hip hop”-in.

Mund të presim edhe ndonjë këngë, krijim të radhës apo edhe album këngësh ditët që vijnë?

Jam duke punuar një ‘Mixtape’ në bashkëpunim me Lyrical Son, të cilin e kam mik të zemrës. Shpresojmë që ta realizojmë një diçka që mund të jetë sfiduese edhe për rajonin, sa i përket kualitetit të punës. E kemi emërtuar “Perinatitnjonitjetritrekords”. Do të jetë shumë interesante. Mund t’u garantoj dashamirëve të muzikës sonë që do të kenë se çfarë të dëgjojnë gjatë vitit 2011.

Çfarë të bën ty të ndryshosh nga reperët tjerë?

Nuk e di!? Në këtë pyetje më shumë do të mund të përgjigjej publiku.

Po ditët, kur ndodheni tërësisht larg muzikës, si plotësohen?

E dua shumë futbollin! Zakonisht shikoj futboll me shoqëri, por më pëlqen të luaj edhe Sony Playstation. Në planet e afërta është edhe peshkimi. E kam në plan të filloj të dal për peshkim me shoqërinë time, pasi kam nevojë për qetësinë e natyrës.

Çfarë s’do të toleronit kurrë?

Poshtërimin!

Ju këndoni rep muzikë, por për të dëgjuar dëgjoni këtë zhanër më me qejf apo ka ndonjë zhanër tjetër që ju fle më shumë për ta dëgjuar?

Gjithmonë dëgjoj rap! Kam dëgjuar këtë zhanër të muzikës prej se kam qenë i vogël. Por, kjo nuk do të thotë që nuk dëgjoj edhe zhanre tjera muzikore. Dëgjoj zhanre të ndryshme dhe i pëlqej ato, por repi më fle më shumë në zemër. Prej momentit kur zgjohem prej gjumi e deri atëherë kur shtrihem të fle, i përkushtohem 100 për qind ‘hip-hop”-it dhe futbollit.

Diçka për fund që ne nuk ju pyetëm e nuk u tha?

Uroj që viti 2011 të jetë viti i sukseseve për të gjithë shqiptarët! Ju përgëzoj, “MC Kresha”.

S’kanë vlerë kohërat e mira pa i provuar edhe të këqijat

Çfarë çmoni më shumë te jeta?

Duke u nisur prej frymëmarrjes së parë e deri te vdekja… e dua çdo gjë që ofron jeta, qoftë e ëmbël apo e hidhur ajo. S’kanë vlerë kohërat e mira pa i provuar edhe të këqijat. Mendoj që shumë të këqija kemi përjetuar ne si popull, dhe jam shumë i sigurt që duhet t’ia dimë vlerën jetës.

Është muzikë e dalë nga vuajtja…

Pse ka kaq shumë “armiqësi” ndërmjet rep këngëtarëve shqiptarë?

Repi është i bazuar në mospajtimin e diçkaje me rrethin, ambientin, jetën sociale…është muzikë e dalë nga vuajtja e ndoshta kjo është një arsye e madhe që të jetë pak më e vrazhdë. E me siguri edhe më shumë e rrit entuziazmin, përqafimi i fjalëve nga ana e publikut. Ndoshta është edhe faktori tjetër që ka shumë reperë të cilët nuk pajtohen rreth mendimeve…edhe kur i dëgjon dikush fjalët e tyre, mund të tingëllojnë si kundërthënie për tjetrin artist.

Melihate Gashi Infopress

Vikena Kamenica është një nga mezosopranet më në zë në vendin tonë. Fuqia e zërit të saj ka shpërthyer në kryevepra operistike të vëna në skenën e Teatrit Kombëtar të Operës dhe Baletit. Mes tyre veçohen rolet tek “Dasma e Figaros”, “Madame Butterfly”, “West Side Story”, “Faust”, “Opera për tre groshe”, “Carmen”, “Berberi i Seviljes, “Falstaff”, etj, por edhe në mjaft koncerte të suksesshme në Shqipëri dhe jashtë saj.

Në vijim të intervistës Vikena Kamenica tregon dhe emocionet që ka marrë gjatë vitit që lamë pas, ndërkohë tregon çfarë do të sjelli ky vit. Vikena Kamenica që prej vitit 2002, kur u bë pjesë e artistëve të operës, ajo deri tani ka realizuar disa projekte. Role, që e kanë ndihmuar të krijojë një profil të sajin artistik. E njohur për natyrën aktive, Kamenica nuk mund të ketë vetëm një jetë lirike, pasi ajo ka spikatur në skenë dhe në zhanre të tjera muzikore. Sa i takon datës 30 janar, “Udhëtim dimri” që vjen në opera është një cikël prej 24 këngësh nga poeti gjerman Wilhelm Muller, të botuara në vitet 1823-1824. Këngët që shkroi Franz Schuberti mbi to më 1827, një vit para se të vdiste, i dhanë “Udhëtimit të dimrit” një rëndësi e përhapje që mban gjer më sot, duke e kthyer atë në një si manifest e himn të romantizmit. 24 këngët e poetit Muller (1794-1827) dhe të kompozitorit Schubert (1797-1828), të cilët nuk u takuan asnjëherë, janë si gurët e një mozaiku që përcjell shtegtimin e pafat të njeriut në një botë të ftohtë, shuarjen e ëndrrave plot ngjyra mes zhgënjimeve të miqësive dhe dashurisë së papërmbushur. Kënga e fundit është “Lypësi me organet”, mbi një personazh që rrotullon krejt pa kuptim, ashtu siç është edhe jeta e poetit, dorezën e instrumentit të tij. Muller dhe Schubert, dy krijues tragjikë por edhe rebelë të epokës së romantizmit, me thellësinë lirike dhe ëmbëlsinë e Këngëve të dimrit kanë mbërritur të freskët deri më sot. Liderët e tyre janë të përhershme jo vetëm në skenat e vendeve të gjuhës gjermane, por në gjithë botën. Ata vijnë për herë të parë si tekste në shqip dhe si krijime të kompozitorit të madh austriak, në Teatrin e Operës dhe Baletit. Këngët do të interpretohen nga sopranoja Vikena Kamenica, në piano luan Merita Tërshana-Rexha. Poezitë u shqipëruan nga Ardian Klosi dhe do të paraqiten shqip-gjermanisht ditën e shfaqjes, si botim më vete. Aktorja Ema Ndoja, e cila jeton në Berlin, pas një mungese 20-vjeçare nga skenat e ekranet shqiptare, do të interpretojë në këtë mbrëmje disa nga poezitë e ciklit “Udhëtim dimri“.

-Do të ngjiteni në skenën e operës me shfaqjen “Udhëtim dimri”, e cila do të jetë ndryshe nga ato që jemi mësuar të shohim zakonisht në TKOB, pasi ajo do të vijë këtë herë mes poezive. Çfarë mund të na thoni duke qenë se kjo është dhe shfaqja e parë për këtë vit?
Pjesëmarrja ime është një nga sfidat personale që artisti kërkon nga vetja e tij dhe pse jo një cikël i plotë kur je vetëm ti në skenë. Është shumë e bukur dhe shumë e vështirë, sepse është një orë e 10 minuta vetëm nota muzikore. Kjo e ka një peshë të vetën, ka një emocion goxha të madh, por ishte dëshira shumë e mirë e bashkëpunimit me pianisten Merita Rexha. Ishte ajo që ma sugjeroi këtë rast, duke më thënë: “Vikena në këtë çast të jetës tënde do të ishte shumë bukur një cikël i këtij lloji”. Normalisht artisti kur kërkon sfidat ndaj vetes thotë po, ndërkohë ishte dëshira për të bërë diçka dhe më tepër, për ti dhënë dhe fjalën shqip. Publiku ynë nuk është gjermanfolës dhe ne si artistë e bëjmë diferencën e publikut që kërkon më shumë vepra që i kupton. Atëherë për të sjellë këtë vepër më mirë ishte i rëndësishëm dhe bashkëpunimi me zotin Ardian Klosi, ku edhe ai nuk kurseu dëshirën për të qenë pjesë e këtij projekti. Ai solli poezitë në gjuhën shqipe, madje vijoi dhe më tej ambicia për ta sjellë këtë në një libër, i cili do të ketë premierën e tij ditën e  koncertit dhe më pas sigurisht që do të jetë dhe në treg. “Udhëtim dimri” ka një peshë romantike të bukur, që ne na mungon herë pas here në atë që dëgjojmë.

-Si u krijua bashkëpunimi me aktoren Ema Ndoja?
Është një bashkëpunim i veçantë me aktoren Ema Ndoja, dhe kjo është një gjetje që ne e kemi bërë për të sjellë sa më afër me publikun fjalën shqip, emocionin direkt të poezisë dhe ardhja e Ema Ndojës nuk është e rastësishme, sepse ajo është larguar që prej 20 vitesh nga Shqipëria dhe jeton në Gjermani prej kaq vitesh. Gjithashtu dhe si një njohëse e mirë e kulturës gjermane ajo do të mundohet ti japi atë vlerë të vërtetë që ka kjo vepër, por dhe bashkëpunimi me zotin Klosi them se do të jetë diçka e veçantë. Është menduar për një gjetje goxha klasike dhe shumë intime. Nuk mund të flasim për një lojë të madhe regjisoriale dhe aktoriale, sepse vepra nuk ta lejon. Kjo është një vepër e muzikës së dhomës, por ama ne do të sjellim Shubertin me ciklin më të bukur të tij, është nga veprat e fundit që ai ka shkruar, por kjo do të vijë në një dimension tjetër e ndërthurur bukur.

-Me “Udhëtim dimri” ju vini në një interpretim tjetër nga sa jemi mësuar t’ju shohim në opera, si do të jetë ai?
Edhe kjo për mua qëndron si një sfidë personale. Do mundohem ta menaxhoj mirë, gjithmonë duke pasur parasysh dhe mundësitë. Para çdo koncerti ose vepre unë them gjithmonë shpresoj, sepse unë shpresoj për më të mirën. Artisti gjithmonë nuk është i kënaqur, dhe kur del nga skena mendon se mund të kishte bërë dhe diçka tjetër. Unë pas çdo shfaqje kam pasur kërkesa më shumë nga sa unë kam dhënë në skenën operistike, kështu që unë uroj të jap më të mirën dhe të jap maksimumin duke pasur parasysh edhe provat që janë realizuar, pasi janë dhe kushtet atmosferike, është dimër. Doja të thosha që në këtë datë që do të zhvillohet koncerti ynë ka në vetvete një trishtim, i cili është për publikun shqiptar, për vetë shqiptarët me situatat që ndodhën dhe mbase është një ndjesi e përgjithshme e asaj që ne po jetojmë. Është një “Udhëtim dimri” dhe të mbetet një udhëtim edhe për jetën aktuale në Shqipëri. Të jetë një udhëtim dhe të mbyllet, pasi ne mezi presim pranverën.

-Gjatë vitit që ne lamë pas ju u vlerësuat dhe në shumë skena të botës. Si ndiheni nga kjo, një artiste shqiptare që arrin suksese të tilla?
Ndjehem mirë nga kjo. Unë jam rritur këtu, jam pjesë e shkollës shqiptare, jam rritur nga publiku ynë artistikisht dhe vlerësimet i kam marrë direkt nga publiku ynë. Për mua publiku shqiptar është shumë i shenjtë. Jeta ime është ndërtuar këtu dhe artisti gjithmonë kërkon më shumë nga vetja. Unë i kam kërkuar këtu dhe gjithmonë artisti kërkon më shumë gjëra nga vetja. Unë i kam kërkuar dhe vazhdoj të kërkoj, por ardhja në Shqipëri mbart një vlerë të vërtetë emocionale.

-E ndërkohë si ka qenë për ju viti që lamë pas, sa ju ka lodhur pasi keni qenë aktive në skenën operistike?
Ka qenë një vit që më ka shtuar vetëbesimin artistikisht dhe kjo është një gjë shumë e mirë. Unë kam realizuar vepra që kanë qenë shumë të forta për repertorin tim si mezosoprano dhe ndryshimet e karaktereve në pak kohë për mua ka qenë një grafik, i cili më ka lënë një gjendje shumë të mirë.

-E ndërkohë, si do të jetë për ju ky vit?
Ky vit ka peshën e tij, janë gjëra të reja që mua më emocionojnë shumë, por këtë do t’ia lemë momenteve kur të shpallen datat e veprave. Mund të them se e kam profesionin shumë të këndshëm, pasi është një zanat që jep kënaqësi dhe e transmeton atë.

Intervistoi: Julia Vrapi

Aktori rrëfen eksperiencën e tij artistike në teatër dhe film, kërkon më shumë financim për artin

Devis Muka i takon aktorëve të cilët tentojnë gjithmonë të sjellin diçka të bukur në skenën teatrore dhe ia dalin mbanë me sukses. I njohur për interpretimet e tij në shumë shfaqje teatrore, së fundi aktori po jeton momente emocionuese falë interpretimit të tij në skenën teatrore të Metropolit.

Në këtë intervistë dhënë  aktori rrëfen eksperiencën e tij në teatër dhe kinematografi, ndërsa tregon se emocionet i përjeton duke ecur me profesionin. Sipas tij në momentin që aktori përjeton emocion do të thotë që puna, vlerësimi dhe impenjimi që ka bërë për atë rol është maksimal, si në film apo teatër. “Nëse këto të dyja nuk përputhen ose ke ndjerë më shumë emocion në film ose në teatër, kjo do të thotë që aktori nuk ka pasur impenjimin e duhur artistik. Kjo sepse një aktor vlerëson dhe bazohet tek vlerat dhe mësimet që merr në Akademinë e Arteve, ai e ka të detyrueshme që të përcjelli emocion si në film apo teatër”, tregon ndër të tjera aktori Devis Muka. Duke folur mbi eksperiencat e tij në kinematografi, ai pohon se roli në filmin “Muajt e Mjaltit” ka qenë eksperienca e parë në kinematografi dhe regjisori serb Goran Paskaljevic ka qenë kumbari i tij në film. “Impresionet kanë qenë nga më të mirat. Pala serbe ka qenë profesioniste, por ashtu ka qenë dhe profesionalizimi i palës shqiptare. Ka qenë një bashkëprodhim i mirë shqiptaro-serb, ishte një bashkëpunim i arrirë. Ishte një nga rastet e radha që unë shikoja një nivel profesionalizmi të atillë në Shqipëri. Kam marrë sadisfaksionin më të madh nga një trupë artistike”, pohon aktori. Në këtë intervistë ai nuk lë pa përmendur dhe vështirësitë financiare të artistëve. “Nëse ne flasim për teatrin që është në krizë, kinemaja jo vetëm që është në krizë por për mua ka rënë në letargji. Kjo pasi filmi sot kërkon dhe më shumë shpenzime, kërkon dhe një staf më të madh dhe sakrifica më të mëdha”, thekson ai ndër të tjera.

-Shfaqja “Le të bëjmë seks” me regji të Elma Dorezit është mirëpritur nga publiku në skenën teatrore, çfarë mund të na thoni?
Personazhi im është një personazh që e shikon seksin në një optikë ndryshe nga ajo që e shikojnë njerëzit e kohëve moderne. Ai është një njeri që ka dëshirë që të njihet mirë me partneren, të njohë shpirtin e saj, të njohë familjen e saj, të njohë intelektin e saj. Pra është një njeri që ka më shumë dëshirë të flas me gratë se sa të kryejë marrëdhënie, dhe kjo e bën disi të veçantë, jo modern por antik.

-E ndërkohë që ju jeni një grup të rinjsh të cilët keni bërë për vete publikun. Si e shikoni veten përballë aktorëve, të cilët janë një eksperiencë më të madhe se sa ju në skenën teatrore?
Çdo periudhë artistike ka brezin e saj të aktorëve të rinj, që janë të talentuar dhe ata meritojnë dhe duhen vlerësuar për të qenë në skenat e teatrit shqiptar. Jo vetëm periudha e sotme por dhe në periudhat e mëparshme të rinjtë janë vlerësuar dhe kanë marrë shpërblimin e duhur artistik, ndërsa periudha e tanishme e realitetit të të rinjve është pak e turbullt, pasi të rinjtë jo vetëm nuk kanë hapësirat e duhura, por edhe ndrydhen para se ata të fillojnë aktivitetin e tyre artistik. Mundësitë janë të pakta, investimet mbi artin janë të pakta, është me të vërtetë shumë e paktë mundësia që një artist i ri të kultivojë brenda tij ëndrrat e tij dhe këto flenë para se të lindin.

-Keni qenë protagonist dhe në filmin “Muajt e Mjaltit”, një film i cili tashmë po bën xhiro në festivale të ndryshme botërore, ku ju aty interpretoni dhëndrin. Duke qenë se ky është për ju filmi i parë artistik, çfarë mund të na thoni?
Për mua roli në filmin “Muajt e Mjaltit” ka qenë eksperienca ime e parë në kinematografi dhe regjisori serb Goran Paskaljevic ka qenë kumbari im në film, por dhe impresionet kanë qenë nga më të mirat. Pala serbe ka qenë profesioniste, por ashtu ka qenë dhe profesionalizimi i palës shqiptare. Ka qenë një bashkëprodhim i mirë shqiptaro-serb, ishte një bashkëpunim i arrirë. Ishte një nga rastet e radha që unë shikoja një nivel profesionalizmi të atillë në Shqipëri. Kam marrë sadisfaksionin më të madh nga një trupë artistike.

-Jeni një aktor i ri, ndërkohë që keni disa vite që keni nisur karrierën tuaj me aktrimin, por ku merrni më shumë emocione në film apo teatër?
Emocionet i përjeton duke ecur me profesionin. Në momentin që aktori përjeton emocion do të thotë që puna, vlerësimi dhe impenjimi që ka bërë për atë rol është maksimal, si në film apo teatër. Nëse këto të dyja nuk përputhen ose ke ndjerë më shumë emocion në film ose në teatër, kjo do të thotë që aktori nuk ka pasur impenjimin e duhur artistik. Kjo sepse një aktor vlerëson dhe bazohet tek vlerat dhe mësimet që merr në Akademinë e Arteve, ai e ka të detyrueshme që të përcjelli emocion si në film apo teatër.

-Si e shikoni Teatrin e Metropolit, i cili ka pak vite që është hapur?
Teatri i Metropolit është i dyti në Tiranën tonë prej një milion banorësh. Është me të vërtetë që ka shumë kryeqytete evropiane që kanë mbi 200 teatro, ndërsa Tirana ka vetëm dy. Risia e këtij teatri është që bazohet dhe ngre në skenë vetëm njerëzit që kanë dëshirë dhe pasion për ta bërë këtë punë. Kam pasur fatin që kam qenë aktor në një nga pjesët e para që është vënë në Teatrin e Metropolit, në inaugurimin e tij edhe kam ndjekur ecurinë e eventeve artistike që drejtori i këtij institucioni ka ndërmarrë dhe ka vendosur në skenë ekskluzivisht vetëm me të rinjtë. Le të themi që ky teatër i vogël në Tiranë, atë e bëjnë shumë herë më të madh të rinjtë që janë brenda tij.

-Gjatë këtyre viteve që ju jeni ngjitur në skenën teatrore, cili prej roleve tuaja ka qenë më i veçanti?
Roli im më i veçantë dhe më interesant për mua është që të jesh aktor në Shqipëri. Është me të vërtetë roli më i vështirë i jetës sime dhe prandaj dhe unë e vlerësoj guximin tek vetja ime dhe përpjekjen që po bëj jo vetëm unë, por dhe të gjithë moshatarët e mi për të kultivuar dhe vazhduar si profesion kaq elitar siç është aktrimi.

-Keni disa vite karrierë artistike, por a keni ndonjë rol që ju dëshironi ta interpretoni në të ardhmen?
Unë nuk jam në pritje të rolit të jetës ose të rolit që do më hapi dyert e parajsës. E mira është që kur nis një rol, elementët bazë dramaturgjike të jenë të mira. Më pas trupa e aktorëve të jenë të mirë dhe mbi të gjitha regjia dhe koncepti regjisorial të jenë uniform. Dhe ajo që i vë pikën të gjithave është harmonia artistike, që duhet të ketë trupa e aktorëve me njëri-tjetrin. Duke mos qenë këto elementë në një shfaqje artistike, atëherë edhe niveli i shfaqjes do të jetë i dobët, por dhe nga ana tjetër duke qenë këto niveli i saj do të transmetohet edhe në publik. Ju siguroj që një shfaqje që ka harmoni midis aktorëve, regjisorit reflektohet tek publiku. Kjo është e bukura dhe e keqja e skenës njëkohësisht.

-Ju keni spikatur dhe në kinematografi, si e shikoni rrugën e filmit?
Nëse ne flasim për teatrin që është në krizë, kinemaja jo vetëm që është në krizë por për mua ka rënë në letargji. Kjo pasi filmi sot kërkon dhe më shumë shpenzime, kërkon dhe një staf më të madh dhe sakrifica më të mëdha. Filmi duke qenë nga ana monetare edhe më i kushtueshëm se teatri, ata që bëjnë kinematografinë shqiptare e kanë shumë herë të vështirë për të bërë prodhimet e tyre kinematografike dhe për të realizuar ëndrrat e tyre profesionale. Dhe kaq sa është krijuar vlen për të përgëzuar kineastët shqiptarë, që me një problematikë të madhe financiare e artistike që është krijuar për artin në vendin tonë, ata kanë arritur të krijojnë art në vendin tonë.

Intervistoi: Julia Vrapi

Nje Thirrje e Lutje per Gazetaret e Bota Sot, vendosni emrin e autorit qe ben shkrimet e Intervistat.

Reperi Arkimed Lushaj tregon si sillet me femrat që i “qepen” nëpër koncerte, flet për armiqësinë e betuar me Noizy-n dhe marrëdhënien me Enxhin

Ka vetëm një vit e gjysmë në treg, por ka arritur ta bëjë “lëmsh” jo vetëm tregun muzikor, duke i ndarë fansat e hip-hopit në dy grupe, por edhe të fitojë famë më shpejt se kushdo tjetër. Arkimed Lushaj, i cili njihet me emrin e artit Stresi, është armiku numër një i reperit tjetër jo më pak të pëlqyer, Noizy, dhe me sa duket, nuk ka ndërmend të lëshojë pe për një kohë të gjatë. Nga situata tejet e acaruar e të dyve ka pasur gjatë përleshje, siç e dini, edhe një bilanc tragjik. Jo më pak e përfolur ka qenë edhe marrëdhënia e tij me Enxhi Kamenicën, vajzën seksi që qëndron mes “dy zjarresh”, mes Stresit dhe Noizy-t, pasi i ka të dy miq. Stresi nuk pranon të thotë se ata të dy janë së bashku, edhe pse në shtyp është folur gjerë e gjatë për një relacion intim të tij me Enxhin, të dëshmuar edhe nga foto ku ata shfaqen shumë të afërt me njëri-tjetrin. Gjithsesi, pas hijes së një reperi, Stresi fsheh një mashkull të ndjeshëm dhe që respekton femrat. Vetëm fakti që atij i ka bërë aq shumë përshtypje, fakti që një femër është dhunuar nga një mashkull, që e ka goditur disa herë me çadër, gjatë protestës së 21 janarit, tregon më shumë për atë që fshihet pas fjalëve shpeshherë banale të teksteve hip-hop.

Stresi, kemi marrë vesh që po bëni një duet me Ronelën për në “Top Fest”. Do të jetë diçka si dueti Eminem-Rihanna?

Është e vërtetë që po punoj për një projekt me Ronelën, të cilin e kemi përfunduar dhe është një hit i garantuar, pasi po bashkëpunojmë me producentin më të mirë në Shqipëri, Flori Mumajesi, dhe do dalë natyrisht kryevepër.

Ke thënë që nuk do të bësh kurrë paqe me Noizy-n. Përse je kaq i sigurt për këtë? Je shprehur madje që një ditë do të hakmerresh ndaj tij, por a nuk u trembeni këtyre deklaratave kaq publike?

Me atë nuk ka paqe kurrë! Jemi pajtuar dy herë për arsye familjare dhe arsye fansash, të cilët u therën për shkakun tonë, por është e pamundur më tej. Unë u përmbahem deklaratave të mia deri në fund dhe s’kam frikë për asgjë në këtë botë, pasi e vërteta është me mua.

Duket si armiqësia mes reperëve 2Pac me Big në SHBA…

Në fakt, në botën e jashtme, midis reperave ka pasur shumë besë, sepse kur ndodhte diçka dhe ata pajtoheshin, kjo ishte ligj dhe nuk kishte më sherre, kurse në Shqipëri ka njerëz që s’kanë karakter, sedër dhe janë të pabesë, ndaj ne nuk mund të bëjmë këtë krahasim që thatë ju…

Në fakt, shumica e fansave tuaj mendojnë se pas konflikteve tuaja fshihen probleme profesionale (pra të muzikës), ndërkohë që ju keni thënë se është diçka krejt personale. A mund ta dimë përse bëhet fjalë?

Problemet mes meje e tij kanë 3 vjet që kanë nisur, për shumë arsye dhe më pas kanë kaluar në çështje personale dhe për të cilat unë do t’i shkoj deri në fund. Edhe fansat, tani që e dinë të vërtetën, janë kthyer gradualisht nga unë.

Kalojmë pak te Enxhi. Keni deklaruar që jeni bashkë ju të dy?

(Qesh). Ku dhe kur e kemi deklaruar, pasi edhe për veten tonë po informohemi nga gazetat. Kjo nuk është e vërtetë.

Megjithatë, Enxhi në FB ka ndërruar mbiemrin e saj, duke e bërë Enxhi Lushaj…

Prej kohësh Enxhi nuk e ka një adresë personale të saj në Facebook, prandaj edhe nuk duhet marrë seriozisht çdo gjë që bëhet në këtë rrjet social.

A nuk i ka zbutur disi Enxhi marrëdhëniet mes jush, pasi ajo e ka shok Noizy-n?

Marrëdhënia e ne të treve është pak e çuditshme, por asnjëri prej nesh nuk merr përsipër ta rregullojë apo ta prishë këtë marrëdhënie. Enxhi thjesht ka pasur miqësi familjare që ai nuk diti ta ruante, për fat të keq…

Ke reaguar shumë në FB për protestat e opozitës të 21 janarit, ke shkruar se je gati të dalësh në një antiprotestë. Që ta marrim vesh, je kundër dhunës apo kundër opozitës?

Kam ndjekur protestat me vëmendje atë ditë, jam mërzitur aq shumë saqë isha gati të dilja me shokë kundër tyre, sepse shteti është shtet dhe nuk duhet prekur kurrë, aq më tepër nga një demonstrate dështakësh. Unë jam edhe kundër dhunës, pasi dy vajza u qëlluan nga protestuesit dhe mendoj se kjo është gjëja më ordinere, të dhunohet një femër në publik?! Pra, jam shumë kundër opozitës.

Ndër këngët e tua më të klikuara në Youtube janë “My love”, “Million dollar’s” “Bonjour Madame”, por ti vetë cilën preferon më shumë?

Kënga ime e preferuar është “Bonjour madame”, është himni i hip-hopit shqiptar, e dashuroj këtë këngë, hahaha.

A joshen femrat nga një reper në përgjithësi apo nga Stresi në veçanti? Je dashuruar me ndonjë fanse p.sh.?

Më ka ndodhur në shumë raste që nëpër koncertet e mia të kem fanse të zjarrta saqë janë gati të vijnë me mua kudo, por jam një reper rruge dhe nuk do të përfitoja në asnjë mënyrë nga një fanse. Nuk do ta bëja një gjë të tillë, jam besnik ndaj femrave.

Njihet miqësia jote me Big Bastën dhe grupin e tij. Si po ecën bashkëpunimi mes jush?

Me këtë rast, kam një lajm për të gjithë ata që më duan, natyrisht edhe për të gjitha ta që nuk më duan. Stresi tashmë është pjesë e produksionit të Flori Mumajesit, gjërat kanë ndryshuar, jam ndër më të mirët në hip-hop dhe po punoj me më të mirin.

A ndiheni të rivalizuar nga reperët kosovarë, pasi duhet të themi se ata kanë nisur shumë më herët se shqiptarët të provojnë në këtë gjini të muzikës?

Pothuajse të gjithë reperat në Kosovë i kam shok e miq, ndaj mua s’më vret aspak rivaliteti i tyre, pasi kam një vit e gjysmë në treg dhe kam kaluar famën që shumë repera kanë dashur vite që ta krijojnë. Reperët kosovarë këndojnë bukur, kanë style, pra më pëlqejnë, nuk kam gjë kundra.

Së fundmi, ndonjë surprizë e pritshme?

Surpriza e Stresit është kënga në “Top Fest 8”. Është edhe klipi im, shumë gangsta, që do të dalë tani në muajin shkurt.

Fjoralba Shahaj Standard

Ambicioze, po aq sa të bukura. Marina e sportit dhe Luana e motit në “Top Channel”, tani i përkasin dhe së dielës televizive. Mbi pesë vite eksperiencë në televizion, duke nisur si velina të “Fiks Fare”, njëra për të përfaqësuar biondet dhe tjetra brunet, në jetë nuk i ndan asgjë. Tregojnë eksperiencën e tyre si moderatoret e para motra në një format televiziv dhe rrëfejnë se çfarë i mban lidhur në çdo moment:

Shfaqeni moderatore të sezonit të programit “E Diell”.  Për herë të parë dy motra në një format të vetëm, është komode për ju?
Marina:  Të them të drejtën na pëlqeu oferta shumë, pasi ishte një nga dëshirat tona që të dilnim të dyja në një format të vetëm. Për herë të parë jemi dy motra prezantuese dhe kuptohemi mirë me njëra–tjetrën, shumë më tepër se sa do kuptoheshin dy kolege që i lidh vetëm puna.
Çfarë sjell kësaj here dyshja Luana-Marina në ekran?
Luana: Ne, që nga fëmijëria në kopsht e deri tani që jemi studente në vitin e II-të të degës Juridik, nuk jemi ndarë kurrë nga njëra-tjetra. Por në këtë program jemi dy gjysma që bashkohemi. E themi këtë pasi jemi dy karaktere krejt të ndryshme. Unë jam tipi alegro, ndërsa Marina tip i qetë.
Cili është misioni juaj në këtë format të ri?
Marina: Ne, pasi marrim skenarin, e transmetojmë me shumë humor. Pra, misioni ynë është që me batutat tona aty për aty të sjellim sa më shumë të qeshura për të gjithë shqiptarët që na ndjekin nëpër shtëpitë e tyre.
Si ndiheni teksa punoni me autorët e programit Armend Rexhepagiqin dhe Aida Barakun? Si janë ata në marrëdhënie pune?
Marina: Ata e duan shumë punën. Armendi është krejtësisht i njëjtë me personin që shfaqet në ekran, të vlerëson, të motivon dhe të bën optimiste. Ndërsa Aida është gjithmonë energjike, është ajo që e kërkon punën në perfeksion. Me shumë përkushtim punojnë fort për të realizuar më të mirën.
Si është të punosh me Krastën?
Për Adin nuk ka nevojë për shumë fjalë. Është prezantuesi që çdo njeri do të ëndërronte ta kishte përkrah.
Ndërkohë që ju vazhdoni me programet e tjera që drejtoni, si ia dilni?
Marina: Po, unë momentalisht ndjek studimet e larta, “Procesin Sportiv” dhe “Top Select” dhe është një ngarkesë e vërtetë. Fundjava që për këdo mund të jetë relaks, natyrisht që për ne është edhe më e ngarkuar. Kemi bërë kompromis me veten që të lëmë disa gjëra mënjanë dhe t’u japin prioritet disa të tjerave. Këtë marrëveshje e kemi bërë, që në kohën kur zgjodhëm për të qenë në televizion. Kemi sakrifikuar akitivitetet e moshës dhe kemi fituar diçka më të madhe, një sadisfaksion që nuk e zëvendëson asgjë dhe ky është afrimi me publikun.
Nëse do  t’ju duhej të vendoseshit para një zgjedhjeje mes programeve, ju kë program do të linit?
Marina: Nuk do ta lija kurrë “Procesin Sportiv”, pasi procesi më bëri që të personifikohem si vajza e sportit. Kam një dashuri të madhe për skudrën e Vllaznisë, që ka vendosur pankarta me foton time në stadium, duke më vlerësuar dhe nderuar jashtë mase.
Luana: Ndërsa hapësira e motit që m‘u besua mua është diçka që më lidh çdo natë me publikun. Edhe pse është një hapësirë e shkurtër televizive tashmë është bërë pjesë e imja të tregoj si do jetë moti. Dhe njësoj si Marina, unë tashmë jam personifikuar si vajza e motit.
A keni miq të afërt, a ndani sekrete me shoqërinë tuaj?
Marina: Në fakt kemi miq të afërt, por prapë, në kohët që kanë ardhur mund t’i besohet vetëm motrës për sekrete.
Sa të sinqerta jeni ndaj njëra-tjetrës në rrëfimin e sekreteve tuaja?
Luana: Unë plotësisht.
Marina: Unë 101 për qind
Kjo do të thotë që i dini mirë dashuritë e njëra-tjetrës?
Marina: Ne dimë gjithçka për njëra-tjetrën.
Luana: Normalisht që po.
Ju ka ndodhur të mos jeni dakord me persona me të cilët mund të shoqërohet ndonjëra prej jush?
Marina: Jo, s’ka pasur raste, pasi ne rrimë gjithmonë bashkë dhe afrohemi vetëm me persona që na pëlqejnë, jo që nuk na pëlqejnë.
Cila prej jush bën më tepër këshilluesen me tjetrën?
Luana: Zakonisht Marina bën këshilluesen si motër më e madhe që është, megjithatë gjithmonë varet nga rastet.
Cila janë shijet tuaja në veshje, janë më shumë të ndryshme apo të njëjta?
Marina: Ne vishemi me veshjet e njëra-tjetrës, pra në garderobën tonë nuk ka; “kjo është e imja, kjo e jotja”. Ka veshje ku ndahen shijet tona, por përgjithësisht i kemi preferencat njësoj. Për këtë na vjen në ndihmë edhe kostumografja e shkëlqyer, Elva Bella.
Ju jeni dy motrat e njohura të një familjeje vetëm me femra. Si funksionon kjo familje?
Luana dhe Marina: Po, ne jemi pjesë e familjes prej tetë femrash, përfshirë dhe tre vajzat e motrës së madhe, Lirës dhe jemi shumë të lidhura me njëra-tjetrën. Duke humbur babain që në moshë të vogël, mami jonë ka qenë ajo që ka bërë sakrifica të mëdha për ne, pra e kemi heroinën e shtëpisë. Motra e madhe jeton në Belgjikë dhe kemi një lidhje shumë të fortë, si të thuash ajo ka marrë rolin e babait. Ndërsa motra tjetër, Marseda, që është më e madhe se ne, mbulon anën intelektuale të familjes.
Shumë punë, po për dashurinë a e gjeni kohën?
Marina e Luana: Po, e gjejmë kohën për gjithçka.
Dy motrat, ku bashkohemi dhe ku ndahemi

Studimet?
Luana: Pasioni im ka qenë dega e Ekonomikut, por ngaqë nuk ndaheshim dot vendosa dhe unë të ndjek studimet në degën e Juridikut, që në fakt ishte dëshira e Marinës. Dhe tashmë pas dy vitesh mund të them që kam bërë zgjedhjen e duhur, pasi e shoh veten profesioniste në këtë fushë në të ardhmen.
Ngjyra e flokëve?
Marina: Jemi të dyja brune, por unë e ndryshova ngjyrën në “Fiks fare” në vitin 2005, duke hyrë me imazhin e biondes në televizion dhe vazhdoj të mbaj këtë imazh.
Sporti?
Luana: Marina është tifoze e Vllaznisë, ndërsa mua nuk më pëlqen sporti përveç rasteve kur shoh ndonjë trajner apo futbollist të bukur në lojë (shaka).
Udhëtimet…
Marina e Luana: Të dyjave na pëlqejnë shumë.
Meshkujt e bukur?
Marina: Mua s’më tërheqin meshkujt e bukur.
Luana: Nuk e di nëse më tërheqin ose i tërheq (shaka), por po mendoj se diçka e bukur kujt nuk do t’i pëlqente…
Meshkujt e mençur dhe karrieristë?
Luana dhe Marina: (haha) Pyetje retorike kjo. Nuk ekziston përgjigje tjetër perveçse po.Po, na tërheqin të dyjave.
Martesa?
Marina dhe Luana: As njëra dhe as tjetra, jemi ende herët për të menduar për martesën.
Më mirë me partner apo pa partner në ekran?
Marina: Do të thoja që për mua Ed Manushi ka qenë partneri më i mirë. Në sajë të përkrahjes së tij u përshtata për një kohë aq të shkurtër me emisionin “Procesi Sportiv”. Është Edi personi që më ka bërë të ndihem aq komode në studio.
Ideja për të lënë ekranin kujt i shkon në mendje?
Marina: Përveçse ekranit, ne po i mëshojmë shumë dhe shkollës, përderisa po studiojmë për Drejtësi pasi duam që e ardhmja jonë të mos mbetet vetëm në kornizat e ekranit. S’ mund të flasësh asnjëherë me siguri për të ardhmen.
Luana: Të ardhmes nuk i dihet, ndaj i bashkangjitem asaj çfarë tha Marina.

KLOTILDA HARKA

Ajo është vetëm 21 vjeç, por e ndjen veten një beqare veterane. E çfarë përgjigjeje tjetër mund të presësh nga Ronela, vajza që shquhet jo vetëm për zërin dhe performancat e bukura, por edhe për humorin e saj. Për programin “Helm”, mendimin për kolegët dhe planet për vitin 2011, lexoni intervistën.

E nisim nga paraqitja jote tek “Kënga Magjike”. Një këngë shumë moderne e kënduar dhe e performuar bukur nga një këngëtare e bukur. Mos vallë duhet të fillojmë të mendojmë se nuk është mision i pamundur që edhe tek ne një këngëtare  mund t’i ketë të gjitha këto cilësi?
Faleminderit shumë. Unë e kam zakon që s’para fluturoj shumë edhe kur arrij diçka, siç ishte në këtë rast që u vlerësova me çmim. Kam punuar pafund që paraqitja në Këngën Magjike këtë vit të dilte një klip i vogël! Falenderoj shumë balerinët që më kanë duruar dhe mbi të gjitha Florin për këngën. Nuk është absolutisht mision i pamundur të dalësh mirë në një festival, është mision i vështirë, por jo i pa realizueshëm. Mjafton të kesh vullnet, dëshirë e bashkëpuntorët e duhur dhe çdo gjë del më së miri.
Ndërkohë ti së bashku me Eni Koçin, tek programi “Helm” në GM radio, nuk i kurseni kritikat ndaj pseudo këngëtareve, madje edhe ndaj gazetarëve që shkruajnë vazhdimisht për to. Në fakt a e ndan dhe ti me ne konstatimin se ato vajza janë bërë të famshme falë pamjes (dhe aspak falë vokalit) por edhe falë mediave?
Po, ne kemi një emision që duke filluar nga kjo javë do e transmetojmë çdo të shtunë në ora 16.00. Ne merremi me ato çka shkruhet çdo javë nëpër gazeta. Për ata që janë këngëtarë të mirë askush nuk i rezervon lëvdatat, por janë ca që….emrat ua lexojmë për herë të parë në këto gazeta. Ishte goxha guxim nga të dyja dhe unë e falenderoj shumë dhe Enin që më mbështet. Helmi është pjesë e jona. Këtë gjë nuk e konstatoj vetëm unë, por të gjithë. Nuk të bën këngëtare vetëm pamja. Në qoftë se je vetëm e bukur, shko konkurro për miss dhe sado që në botën tonë të artit ka vend për të gjithë, njeriu duhet ta kuptojë sesa vlen dhe se ç’ështe i aftë të arrijë. Ca marrin kot…Nuk e di pse…Për mua nuk bëhen këngëtarë as nga pamja, por nga leku. Deri sa tregu ynë muzikor të varet nga shuma e lekëve që jep për një këngë, për mua ne s’kemi për të ecur kurrë!
Por nga ana tjetër ka një realitet se ky target këngëtaresh tërheqin shumë lexuesit, thënë me fjalë të tjera shesin shumë. Si mendon ti pse ndodh kjo?
Sepse shtypi rozë dhe skandalet thithin audiencë jo vetëm këtu, por në mbarë botën.
Ti ke zgjedhur mikrofonin e radios për të thënë troç atë që mendon. Nuk e ke problem që në këtë mënyrë mund të armiqësohesh me kolegët e tu?
Ne e stërthemi, nuk shpikim, as themi ato që dëgjojmë vërdallë, lexojmë ato lamje që lexon gjithë Shqipëria.
Por bën edhe komente ama. Ke patur qejfmbetje për këtë shkak?
Ka patur ca. Big basta s’e ka pritë shumë mirë një kunj të vockël që kam thënë. Po në fund u sqaruam dhe unë kam respekt për muziken e tij.
Dimë që në jetën e përditshme ke shumë sens humori. Cila është gjëja më me humor që të ka ndodhur apo që ke dëgjuar kohët e fundit?
Në fakt unë gjithë mërzitë e mia mundohem pafund t’i kaloj me ndonjë buzëqeshje. Ka gjëra në jetë që nuk i rregullon dot dhe sa të filloj të qaj me të madhe, i kthej në situata humori. E fundit, m’u prish telefoni totalisht, më ra në ujë dhe sado që u acarova, e dija që ato nervat e mia nuk do e thanin telefonin tim. Kështu që ia plasa të qeshurit sa lashë nam….!
Na bëj një hitparade nga vendi i 10-të tek i pari të këngëtarëve që nuk pëlqen dhe mund të na argumentosh arsyet pse?
Unë nuk jam kritikë muzike, sepse dhe vetë kam të meta që do ndreqen me punë dhe nuk kam atë pozitë sa të bëj një klasifikim me ata që nuk i pëlqej. Madje, as nuk merrem fare me ta. Po fare po të them!!! Unë shoh të mirët, të “rrëmbej” diçka prej tyre, jo të harxhoj kohën me njerëz që kur e kuptuan që s’kanë ç’të bëjnë, filluan të kuptojnë që në këtë botë ekziston dhe mikrofoni.
Atëherë një hitparade të këngëtarëve që pëlqen nga vendi i 10-të tek i pari dhe arsyet pse i pëlqen?
Po të jap 10 nga artistët që mendoj unë se kanë më shumë vlera dhe kanë dhënë më shumë kontribut. Nuk di kë të vë të parin apo të fundit por po të jap; Vaçe Zelën ku fjalët janë të tepërta, Ardit Gjebrenë si një showman i kompletuar, Flori Mumajesi që ka shndërruar këngët në hite dhe shyqyr po e ndreq pak tregun muzikor, Elvana Gjata, edhe kjo një artiste e kompletuar, Greta Koçi këndon shumë mirë dhe ka shumë temperament,Vedat Ademi, Linda Halimi, Dafina Zeqiri, Tingulli trent, Aurela Gaçe. Këngëtarë me karrierë, me imazh dhe performanca shumë të mira, plus zërin!
Çfarë surprizash na rezervon Ronela për vitin 2011 në muzikë?
Viti është i gjatë dhe sapo ka filluar. Të vetmen gjë të sigurt kam që do marr pjesë në “Top fest 8” me një bashkëpunim me Stresin, një këngë ashtu siç nuk e pret njeri të na shohë. Kaq!
Po në jetën private?
Po unë shquhem si beqare veterane….dhe vazhdoj të jem….duke e shijuar në maksimum. E kam thënë, kur të lidhem me ndonjë djalë, do dal me pankarta nëpër Tiranë që do shkruajnë: “Ky djalë është viktima ime!”

Panorama

Ka qenë fituesja e edicionit të parë të spektaklit për zbulimin e talenteve të reja, “Ethet e së premtes mbrëma”. Që nga ajo kohë sukseset e saj kanë marrë rrugë. Ka triumfuar në festivalin e fundvitit në RTSH (2004), duke përfaqësuar më pas Shqipërinë në Eurovision, prej nga u kthye me vendin e gjashtë, duke bërë krenar secilin shqiptar. Por, famën dhe suksesin i ka marrë shumë shtruar, duke ruajtur vlerat e saj njerëzore, e duke dëshmuar se është artiste në kuptimin e plotë të fjalës. Zëri dhe interpretimet e saj kompletojnë imazhin e një perfeksionisteje…

Anjeza, e nisim këtë intervistë me Kosovën. Cila është lidhja jote me Kosovën?

Lidhja ime me Kosovën patjetër është e fortë, pasi së pari edhe unë jam shqiptare. Fizikisht me të u njoha në vitin 2003, pas programit të “Etheve…” pata mundësinë të vij bashkë me stafin e të vizitoj shumë qytete të Kosovës. Nuk di të tregoj mbresat që më ka lënë ai takim i parë me bashkëkombësit e mi, por koha ka treguar se dëshira ime ka qenë gjithmonë e madhe ta vizitoj Kosovën, jo vetëm kur unë vij si e ftuar për të kënduar, por sapo unë gjej kohë, shpesh më merr malli të vij edhe vetëm si vizitore. Nuk më lejon koha të shkruaj më tepër, por për lidhjen me Kosovën sinqerisht do të kisha pasur shumë më tepër fjalë se kaq.

Nëse do të mbahej një referendum për bashkim kombëtar, në të dyja anët e kufirit, si mendon se do të votonin shqiptarët?

Shqiptarët gjithmonë e më shpesh kanë krijuar lidhje të forta me njëri-tjetrin ndërmjet kufijsh, shumë më tepër viteve të fundit. Tashmë jemi mësuar të shohim kompeticione ku marrin pjesë së bashku, e ku çdo përfaqësues, qoftë ai i Shqipërisë apo i Kosovës, për ne është përfaqësues shqiptar, për të cilin duam të krenohemi. Mirëpo, nëse një ditë do të mbahej një referendum i tillë, unë nuk mendoj se të gjithë do të arrinin të pranonin një bashkim kombëtar, pasi me gjithë të përbashkëtat që kemi, është pikërisht ai kufi që e bën edhe më interesant lidhjen tonë. Kosova është tashmë më e gatshme se kurrë më parë për të krijuar një shtet të fortë, me struktura të afta për të drejtuar qytetarët e saj, mbase pse jo edhe më të sigurt sesa Shqipëria, me aspirata të forta, por me probleme të shumta. Unë mendoj se dashamirësia, ndihma dhe shembujt që ne mund t’i japim një-i tjetrit si dy shtete të afërta me aspirata të njëjta, na bën ne më krenarë përpara ndërkombëtarëve tanë, ndërkohë që shpirtërisht jemi gjithsesi të lidhur si shqiptarë.

Je diplomuar për marrëdhënie ndërkombëtare. Po cili është koncepti yt për politikën?

Është e vërtetë që unë sapo jam diplomuar në marrëdhënie ndërkombëtare, e së shpejti do të nis edhe me master në po këtë fushë, por politika në vetvete më intereson më tepër si një qytetare sesa si një specialiste me ambicie për të qenë një politikane. Dëshira ime ka qenë gjatë kohës së studimeve dhe vazhdon të jetë e profilizuar në diplomaci, e cila në thelb të saj ka përfaqësimin e Shqipërisë si ambasadore. Unë duke qenë se vazhdimisht artin e dua fort dhe as nuk kam ndërmend ta lë pas, kam menduar qe edhe këtë profilizim ta lidh serish me artin, i gjithë kontributi im në të dyja fushat do të doja të gërshetohej vetëm për të investuar në kulturën shqiptare në përgjithësi dhe jo për të drejtuar një politikë me ideologji apo ngjyra të luhatshme.

T’i kthehemi këngës. Anjeza vjen rrallë e përmall para publikut. Pse kjo zgjedhje?

Tashmë kam arritur të mësoj veten, por edhe publikun me këtë lloj zgjedhje, që vetvetiu e kam bërë. Nuk është se unë marr një kalendar dhe kam vendosur datat në vit që do të jem prezent në ekrane, por sa herë që vendos të jem prezent në televizion, dua që të kem një arsye dhe një risi, në mënyrë që edhe publiku të mos zhgënjehet prej Anjezës, por të shijojë atë që unë kam menduar t’u transmetoj, e kur krijohet diçka e mirë, sigurisht kërkon dhe kohë në dispozicion.

Shumë kolegë tuaj e kanë kthyer këngën në biznes profitabil. Shumicës prej tyre u mungon zëri, u mungojnë aftësitë interpretative. Ju i keni të dyja këto vlera, por rezistoni t’i keqpërdorni (nëse guxoj të shprehem kështu). Cili është gjykimi yt për këta këngëtarë?

Së pari të falënderoj për fjalët e mira drejt meje! Mua më vjen realisht shumë keq për ata të rinj të cilët investojnë kohën e tyre të artë, për të dhënë në një fushë e cila nuk është më e mira e tyre, që në dukje është profitabël, por rrezikon të jetë shkurt. Çdokush ka një aftësi të dhuruar nga Zoti, dhe jam e bindur se po të kërkonim e të lodheshim me shumë, secili prej nesh do të gjente profilin e tij dhe do të përfitonte gjatë, ndërsa me artin e sajuar, thjesht fitojnë një famë të panevojshme. Gjithsesi nuk dua të paragjykoj askënd, secili ka të drejtë të bëjë atë që ndjen, dhe u takon atyre të kuptojnë se ndihen mirë apo jo kur realizojnë diçka me sforcë, por mbi të gjitha i takon publikut që i përzgjedh.

T’i vret veshët playback-u?

Varet se ku e shoh të përformuar! Playback-u unë besoj se është i përshtatshëm vetëm për realizimin e videoklipeve apo xhirimeve televizive, përndryshe të vret veshët dhe sytë.

Çka e kompleton një artist?

Artistin e kompleton gjeni i tij dhe origjinaliteti. Një artist lind i tillë e nëse këtë ai e kultivon më së miri duke iu përkushtuar, sigurisht që është i kompletuar!

Çka nuk bën dot Anjeza Shahini?

Shumë gjëra, ato që nuk më takojnë, nuk kam pse i bëj si p.sh.: të ngre shtanga (qeshet).

Cila mendon se është vlera jote kryesore?

Mua nuk më pëlqejnë aspak njerëzit që servilosen e që për të arritur diçka bëjnë gjithçka, për pasojë vetës ia quaj vlerë faktin që nuk bëj pjesë në këtë grup njerëzish.

Po e meta?

I vë gjërat aq në peshore, saqë filloj e konfuzohem, këtë e quaj të metë timen, sepse jo rrallë më ka vënë në pozitë të vështirë përpara një zgjedhje dhe ndonjëherë kam mbetur pa realizuar dëshira.

Cili është kujtimi më i bukur i jetës tënde?

Oh, unë jam shumë nostalgjike, edhe pse shumë e re, shpesh më kujtohet fëmijëria. Është ajo koha e cila më rri gjithmonë në zemër e që sa herë e kujtoj mallëngjehem, e quaj si periudhën më të bukur të jetës sime, sepse çdo gjë ka qenë ashtu e thjeshtë, e natyrshme dhe lumturinë e përjetoja deri në maksimum, si një fëmijë i pakomplikuar dhe i rrethuar nga njerëzit e vet më të dashur.

Po ai më i trishti?

Kur kjo etapë e jetës ndryshoi, dhe kur kuptova që nuk do të mundem më të jem e rrethuar nga të gjithë njerëzit e mi më të dashur.

Çka i mungon aktualisht Anjezës?

Një njeri shumë i shtrenjtë, i cili do të më mungoj përgjatë gjithë jetës sime.

Si janë ditët tua?

Të ndryshme nga njëra-tjetra, me gjithë obligimet e përditshme që kam, del gjithmonë diçka që e ndryshon rutinën. Paraditeve kryej përgjithësisht punët zyrtare, pasditet ja përkushtoj muzikës, ndërsa darkat i ndaj me të afërmit ose miqtë, dhe fundjavat zakonisht janë për evenimente të ndryshme muzikore.

Cilat janë planet tua për këtë vit?

Janë disa plane, i pari është një bashkëpunim që ka nisur punën e që së shpejti do të transmetohet, por preferoj të jem akoma diskrete, sepse e kam menduar si një surprizë për publikun shqiptar.

Cila është ëndrra jote në sirtar?

Ëndrra ime është të realizoj vetveten me të gjithë qëllimet që i kam vënë asaj, megjithëse përgjatë jetës ndodh të ndryshojmë edhe drejtime, kështu që me rëndësi është të kemi ëndrra dhe kështu kemi motive për të bërë më të mirën.

Për çka përlotesh?

Nuk përlotem thjesht dhe pse mërzitem për çdo lajm jo të mirë, e kur arrij të përlotem do të thotë që kam arritur kufirin e vetëpërmbajtjes. Një arsye mund të ketë qenë edhe një moment lumturie, si ai kur fitova festivalin kombëtar e ku ia nisa të gëzoja me lot.

Antigona Uka

Ndonëse me muzikën e saj ka krijuar imazhin e një femre kryesisht tradicionale, realisht ajo rrezaton energji, forcë, dhe vetëbesim. Eshtë vajza liberale që as nuk mund ta keni imagjinuar. Leonora Jakupi në një rrëfim për meshkujt, dashurinë, martesën dhe të ardhmen e afërt si nënë.

Një nga këngëtaret më popullore në hapësirën mbarë shqiptare, kosovarja Leonora Jakupi, prej vitesh ka zgjedhur të jetojë në Durrës, ku e lidh një dashuri e dhembje e madhe: varri i babait të saj, dëshmor i luftës së Kosovës.     Megjithatë ajo e ndien veten të dyzuar mes Kosovës dhe Shqipërisë, dy vende që i do dhe ku ka shënuar hapa të suksesshëm të karrierës së saj si këngëtare

“Të falem ty Kosovë” është një nga klipet tuaja. Çfarë përfaqëson kjo këngë?

17 shkurti ka qenë dita kur më në fund, mori fund ankthi për Kosovën. Mori fund një periudhë e rëndë dhe e gjatë pritjeje. Ka qenë një kohë kur të gjithë shqiptarët kanë qenë  të zënë me çështjen e Kosovës, me luftën për lirinë dhe pavarësinë e saj.

Të gjithë shqiptarët, kudo ndodhen, kanë dëshiruar që ta shohin Kosovën të pavarur dhe unë jam e lumtur që ëndrra e tyre dhe e jona, u realizua. Klipi im i fundit përfshin një periudhë të gjatë kohore, e cila është vendosur në vetëm katër minuta këngë dhe përjetim.

Dihet gjithçka që ka ndodhur deri në 17 shkurt, kohë kur vuajtjet dhe sakrificat e popullit të Kosovës u shpërblyen me shpalljen e pavarësisë.

Një prej dëshmorëve të luftës së Kosovës, është edhe babai juaj. Me siguri, ai do kishte qenë shumë i lumtur që më në fund vendi për të cilin dha jetën, u bë shtet…

Gjithë këtë kohë që kam kënduar, ka qenë mbi të gjitha për të respektuar dëshirën dhe vullnetin e tim eti. Ai donte që ne të gjithë të bënim pjesën tonë në atë që quhet “lufta për pavarësi”, kështu që dhe unë duhet të bëja pjesën time.

Gjithçka kam bërë deri më sot, i dedikohet jo thjesht dëshirës për ta parë Kosovën e lirë, por dhe tim eti. Ëndrra e tij për një Kosovë të pavarur, më ka bërë që të jem e përkushtuar për të bërë atë që babai do kishte bërë.

Ka shqiptarë që kanë rrokur armën, të tjerët kanë luftuar përmes gazetarisë apo politikës, kurse unë jam munduar që përmes këngës të mbaj gjallë vullnetin e popullit kosovar për liri e pavarësi.

Megjithëse ka kaluar kohë, mund të na tregoni se ku ishit kur u shpall zyrtarisht pavarësia dhe nisën festimet?

Gjatë gjithë kohës kam qenë rrugës Tiranë-Prishtinë, sepse isha në Shqipëri ato ditë… Këngën e pavarësisë e kam realizuar me kompozitorin Edmond Zhulali, në studion e tij këtu në Tiranë, por ishte ajo që është publikuar me qëllim vetëm ditën që u shpall pavarësia.

Për herë të parë këtë këngë e kam kënduar në Skënderaj dhe më pas në Prishtinë, në sheshin ku po mbahej koncerti i madh kushtuar kësaj ngjarjeje të madhe.

Ku do të të pëlqente të jetoje përveçse në Prishtinë?

Shqipëria për shembull, më pëlqen shumë. Kosova është vendi ku kanë lindur dhe kanë marrë jetë dëshirat, dhembjet apo dashuritë e mia, por s`e mohoj dot se Tirana apo Durrësi, ku kam tashmë një vilë, janë pjesa tjetër e bukur e jetës sime.

Mendon se pas pavarësisë Kosova do t`i zgjidh të gjitha hallet, sidomos ato ekonomike?

S`besoj se do jemi krejt pa halle, por së paku do të jemi të lirë t`i trajtojmë hallet. Edhe ato politike, edhe ato ekonomike. Unë e kam përfunduar një jetë me halle dhe një jetë në luftë për lirinë.

Kurse tani, jam më në fund e lirë t`i trajtojë hallet e mia ndryshe, përmes dashurisë dhe lirisë për t`i përjetuar ato. S`kam më frikë se si do të jetë e nesërmja… Frika e vetme që kam është se sa mirë dhe lirë do të jetoj në një Kosovë të udhëhequr nga shqiptarët.

Ndonëse u bë kohë, përse kënga “Zemra të kërkon” vazhdon të pëlqehet dhe dëgjohet me interes?

Kënga është motiv tërheqës për të gjithë, duke filluar që nga kompozitori, duke vazhduar me tekstshkruesin dhe duke përfunduar me këngëtarin. Mendoj se shumë rrallë ka diçka personale nga jeta e këngëtarit, në një këngë dedikuar dashurisë, ndonëse publiku ka prirjen që të besoj të kundërtën.

Metafora e “zemrës që kërkon” është gjithmonë aktuale dhe universale… Njeriu që kërkon dashurinë e tij, është një realitet që u përket të gjithëve, jo vetëm mua.

Ekziston ndonjë njeri special, të cilin e kërkon zemra e Leonorës?

Jam në kërkim të asaj që unë e dua, në kërkim të asaj që më përmbush, më plotëson… Dhe s`mjafton vetëm një zemër apo një dëshirë për t`u ndjerë e plotësuar.

Në dashuri, mjafton përkushtimi, nevoja për të biseduar, qarë hallet e përditshme apo që kanë lidhje me jetën profesionale, mirëkuptimi dhe respektimi i lirisë së secilit, dëshira për suksesin dhe karrierën. Mjaftojnë këto që një njeri, zemra të ta kërkojë.

Besoni te dashuria e përjetshme dhe te martesa?

Auuuuu… Po më duket shumë religjioze fjala “e përjetshme”. Do të ishte bukur sikur të plotësoheshin të gjitha ato që thashë pak më lart te një njeri, pra, përkushtimi dhe nevoja për njëri-tjetrin. Kjo e bën siç thoni juve, “të përjetshme” një dashuri. Pa këto, as institucioni i martesës s`do të kishte kuptim.

Martesa lëndohet nëse lëndohet liria e ambicia e tjetrit. Kjo ngulfatje e bën martesën fyese dhe pa dinjitet. S`ka vetëm ambicie të njërit dhe heshtje të tjetrit.

Jeni më shumë për martesën apo për bashkëjetesën?

S`bëjnë dallim as njëra, as tjetra. Ju thashë më lartë premisat e një lumturie.

Çfarë mendoni për lidhjet paralele, pra, për ata meshkuj ose femra që mbajnë disa lidhje në të njëjtën kohë

Nuk ndahet dashuria më dysh, dikë ose e do, ose s`e do. Nëse është fjala për lidhje fizike momentale, atëherë mund të flasim për lidhje paralele. Unë lidhjen paralele e kam të panjohur…

E kuptoj dashurinë si të tillë dhe jetoj me të nëse është e vërtetë. Por lidhja paralele, s`ka lidhje fare me dashurinë, ajo iu takon atyre që s`kanë motiv për të dashuruar.

Cili është tipari që vlerëson më tepër te dikush dhe cili vesi që s`e toleron kurrsesi?

S`jam konservative në gjykime, varet nga momenti. Gjërat që më pengojnë janë të shumta, por s`janë të pakta edhe ato që i respektoj dhe i dua te të tjerët.

Zakonisht, të intereson ajo që njerëzit thonë ose mendojnë për ty? Ndikon opinioni në lumturinë tënde?

Më pengojnë thashethemet, s`më pengon e vërteta. Nëse kritikohet diçka tek unë, këtë e shoh si nevojë për të gjykuar veten nëse e kam mirë apo jo. Por nëse dikush kritikon te mua diçka sa për të thënë apo më akuzon mua si njeri e jo të kritikojë punën time, atëherë s`merrem me të. S`më pëlqen të humbas kohën me kësi gjërash.

Si e imagjinon veten nënë

Do doja të isha si nëna ime, sepse ajo është e përkushtuar dhe e ndjeshme ndaj fëmijëve. E dua time më për atë që bën, por më mundon gjithë ajo sakrificë që ka bërë për ne fëmijët.

Do tregoheshe e egër dhe e ashpër me fëmijët e tu apo e hapur dhe e dashur?

Do jem e hapur dhe do kërkoja shumë nga ata. Do kërkoja gjithçka që më bën të ndihem e lumtur, në lumturinë e tyre.

Disa thone se në martesë pasioni vdes.. Bini dakord me këtë cilësim?

Ne s`jemi përjetësisht të bukur dhe përjetësisht të ri. Ju thashë më lart se çfarë i bën dy njerëz të duhen. Pamja është joshëse, ok, por biseda dhe nevoja për dialog e për të ndarë problemet, s`e bën gruan të humbasë dëshirën për burrin dhe anasjelltas.

Meshkujt mendojnë se femrat janë të dobëta dhe qaramane… Kanë të drejtë kur mendojnë kështu?

Nga sa e njoh veten, nuk mendoj se kjo vlen për femrat… Jam e bindur se bëj më shumë se sa shumë meshkuj dhe bëj aq sa më duhet për të jetuar mirë, e lumtur dhe e lirë. S`më duhet mbështetja e një mashkulli, as arroganca e tij kur më përmend se “ç`bën ai për mua”.

Jam e vetëmjaftueshme të jetoj kështu, por më duhen miqtë që ta kem jetën të lehtë dhe të lumtur. Unë nuk bëj kurrë atë që meshkujt presin të bëj, por bëj vetëm atë që dua dhe më pëlqen. Meshkujt jetojnë me një Leonorë tjetër, kur në realitet unë jam shumë, shumë ndryshe nga ç`më imagjinojnë ata.

Dy motivet kryesore pse mes meshkujve plas sherri, janë femrat dhe paratë. Po motivet kryesore dhe më të zakonshme pse femrat mund të zihen, cilat janë?

Shikoni, unë jam shumë e zënë për të luftuar për dikë, por jam shumë e zonja për të bërë atë që më pëlqen. Duke mos kaluar kurrë limitin e korrektësisë e moralit publik. Sidomos kur e di se ç`do të thotë të jesh i kujdesshëm në jetën publike.

Cili mendoni se është misioni kryesor i njeriut në këtë jetë?

As më pak, as më shumë por lumturia. Miqësia dhe dashuria për jetën e bukur. Kaq i duhet njeriut që të jetojë lumturinë e paktë të kësaj jete. Nëse do mendonim vetëm për problemet e mos të shikonim anën e bukur të gjërave, çfarë kuptimi do kishte jeta?

Revista Shqip

A gatuan fashionistja Jonida, a bën punë shtëpie apo del në mëngjes duke lënë pas gjithçka rrëmujë?! Të gjitha këto i zbuloni në intervistën e mëposhtme dhënë “Standard”

Për të gjithë personazhet publikë, është i natyrshëm kurioziteti për jetën e tyre pas kuintave, nëse janë përherë aq të kuruar sa shfaqen në publik, nëse dinë të gatuajnë, të pastrojnë, si duken pa make-up etj. Duke iu referuar personazhit të intervistës sonë, Jonida Maliqit, e cila së fundmi pati një eksperiencë si prezantuese në Festivalin e 49-të të Këngës në RTSH, dhe qw për hir të së vërtetës është një nga këngëtaret më “inn” me modën botërore, mësojmë se ajo kurrë nuk shkel jashtë shtëpisë, nëse nuk ka rregulluar më parë gjithçka në të, qw nga shtrati, pluhurat etj. Interesante dhe e çuditshme paksa, apo jo, sidomos nëse mbajmë si shembull VIP-at e huaj, të cilët edhe kur shkojnë në hotele me pesë yje, lënë pas një tsunami të vërtetë në dhomat e tyre. “Edhe ditën e shtunë, nuk dal nga shtëpia para orës 12:00, jam perfeksioniste, shtëpia ngjan gati-gati si farmaci”, shpjegon për gazetën Jonida, duke na shuar kështu kureshtjen për një pjesë të jetës së saj që nuk duket para kamerave. Por, kur vjen puna te gatimi (s’mendojmë se Jonida ha çdo vakt në shtëpi, pasi ia lejon vetes luksin e restoranteve!), këngëtarja na shpjegon se i shoqi i saj, Genti, është ekspert në këtë drejtim. “Kam tentuar të realizoj receta të ndryshme, por bashkëshorti im kur i futet gatimit, është profesionist i vërtetë, ndaj unë mbetem pas tij, pasi rivali është shumë i fortë. (Qesh)”. Zbuloni më tej të tjera detaje…, natyrisht edhe në lidhje me muzikën.

Jonida, Së pari, do të donim të dinim si ka nisur ky vit për ju?

Mendoj se ka nisur i mbarë. Ia kaluam shumë mirë për festa, nuk isha në Shqipëri, festova jashtë vendit, natyrisht që u relaksova pas gjithë aktivitetit të ngjeshur në prezantimin e Festivalit të Këngës në RTSH. Kisha me të vërtetë nevojë për pak ditë pushim, kështu që fillimi i mbarë gjysma e punës, apo jo? (Qesh)

Të ndalemi paksa te festivali, si ishte për ju kjo eksperiencë?

Ishte një eksperiencë e këndshme, nuk hezitova për ta pranuar që kur m’u ofrua. Në fund të fundit, unë jam profesioniste sa i takon rrugës që kam zgjedhur në jetë, nuk do lë muzikën se tentova me prezantimin, natyrisht. Mbetem e mendimit se ishte një eksperiencë e këndshme, por them se në të ardhmen do të hezitoja për ta bërë.

Përse kështu?

Sepse është e ndryshme marrëdhënia që krijoj unë përmes të kënduarit me publikun dhe është krejtësisht e ndryshme kjo marrëdhënie kur ti i përmbahesh një skenari të përcaktuar paraprakisht, si në rastin e prezantimit. Për më tepër, salla e Pallatit të Kongreseve nuk është krijuar për koncerte dhe mendoj se nuk të jep atë “feeling” që unë e gjej dhe e ndjej gjatë momenteve të performancës sime muzikore. Këtu qëndroja brenda kornizave, gjë që të privon disi, ndërsa me artin që bëj unë kam totalisht hapësira të lira për të dhënë maksimumin, pasi edhe gjendja emocionale që më përshkon gjatë këngës përcillet edhe te spektatori…

Megjithatë, ju patët edhe disa performanca në atë skenë, aty ishit vetvetja apo jo?

Patjetër që pata edhe pjesë të performancës sime, te ajo pjesë isha unë, isha vetvetja. (Qesh). Por, eksperienca e festivalit ia vlejti, pasi sikurse e dini, edhe në botë ka personazhe të ndryshëm, aktorë e këngëtarë, që prezantojnë evente të tilla. Aq më tepër, fakti që kishe në krah Josif Gjipalin, Mirela Laskën ishte një kënaqësi më vete, sikurse edhe bashkëpunimi me Bojken Lakon, Zefina Hasanin, Iva Tiçon etj. Ju nuk e dini, por pas kuintave ne kemi bërë “çmendurira” të vogla, kemi kënduar, kemi kërcyer, pra jemi kënaqur pafund.

A e shihni ju personalisht Festivalin e Këngës në RTSH si një trampolinë për në Eurosong?

Unë jam paksa skeptike, pasi duket sikur rëndësia e këtij festivali është fokusuar vetëm te pjesëmarrja në Eurovizion, po kështu edhe këngët realizohen ose ekzekutohen për këtë qëllim, kështu që unë nuk mendoj se kam kaq ambicie të prek skenën e Eurovizion. Sigurisht që kjo do t’i pëlqente çdo këngëtari, por kjo për mua nuk ka qenë asnjëherë pikësynim në vetvete. Në Shqipëri ndodh edhe diçka e shëmtuar, pasi këngëtarët marrin përsipër pasojat nëse nuk kualifikohen në vendin e duhur dhe publiku është ai që i mëshon këtij fakti, duke e konsideruar x këngëtar si të “paaftë”. Ndërkohë, dimë që një këngë ka shumë komponentë që e përbëjnë, siç është muzika, teksti, orkestrimi, performanca etj., për më tepër që edhe në Eurosong votohet në bazë të gjeo-politikës dhe sikurse e mbajmë mend të gjithë, mbi një dekadë më parë ishte Italia ajo që refuzoi të merrte më pjesë në këtë kompeticion, sepse nuk ishte dakord që publiku nuk vendoste fituesin.

Sicc e pamë, pati hatërmbetje edhe në edicionin e fundit të festivalit të Këngës në RTSH. Ju si i komentoni të tilla ngjarje?

Kjo pjesë për mua është e shëmtuar, pasi çdo artist ka për detyrë që vlerat e tij t’i tregojë në performancën që ka marrë përsipër të ekzekutojë. Për mua, një artist duhet të jetë i tillë mbi të gjitha në shpirt. Më ka ndodhur edhe mua, siç mund t’i ketë ndodhur çdo kolegu tjetër që të ketë mbetur i pakënaqur, por kurrsesi nuk kam guxuar ndonjëherë që t’i marr atributet atij që është fitues. Kjo gjë më duket totalisht absurde.

Të kalojmë paksa te jeta juaj akademike në Akademinë e Arteve, ku edhe jepni mësim në lëndën e Edukimit Muzikor për artistët e ardhshëm. Si po shkon deri tani mësimdhënia?

Është e këndshme, sivjet është viti i dytë që jap mësim dhe mund të them që me të vërtetë të kap psikologjinë e studentëve. Është eksperiencë e veçantë.

Po nga pjesa juaj më e dashur, muzika, a do të kemi së shpejti ndonjë të re?

Po punoj për një material muzikor, për një këngë të re, të cilës shumë shpejt do t’i realizoj videoklipin. Është një këngë shumë e dashur për mua, e ndjerë, që i përket rrymës pop-rock / pop- baladë.

A keni ndonjë bashkëpunim në plan, si ai me Big Bastën?

Ai me Big Bastën ishte shumë i këndshëm. Do të punoj sërish me të, ndoshta jo në duet, por kam dëgjuar disa materiale muzikore që ka realizuar ai dhe të shohim. Big Basta është një artist që punon shumë, që premton shumë, ka një disiplinë artistike që i mungon shumicës së artistëve, e bën me dashuri dhe pasion punën e tij dhe ky mendoj se është sekreti.

Prej gati dy vitesh, keni një biznes këpucësh në Tiranë, gjë që do t’i pëlqente thuajse çdo femre? Si ju lindi kjo ide?

Ende pa mbaruar studimet, i thoja Gentit, që atëherë ka qenë i fejuari im; që doja të mendoja diçka për të ardhmen, pasi nuk doja të ndjehesha pa një pikësynim kur të mbaroja shkollën. Shkoi pak gjatë kjo punë, pasi unë ende nuk e dija mirë se çfarë doja. Kisha një pikësynim tjetër në fakt, që shpresoj ta realizoj, gjithmonë në lidhje me biznesin, por që nuk ishte i mundshëm për standardet e Shqipërisë. Kështu që i thosha tim shoqi që “Tiranës i mungon një dyqan i mirë këpucësh”, pasi këtë gjë e kam ndier në supet e mia, kur më është dashur të jem super e kuruar për një event të caktuar. Fatmirësisht, tanimë që jemi në rrugën drejt Europës, në Tiranë ekzistojnë dyqane apo sallone të mirë, megjithatë një sallon këpucësh të këtij niveli unë nuk e kisha parë këtu, por vetëm jashtë vendit, ku isha e detyruar të blija aq shumë këpucë sa të më mjaftonin për gjithë sezonin, duke u ngarkuar shumë me çanta. Për më tepër që për mua këpuca është një detaj i rëndësishëm, pasi në shekullin XXI imazhi shet shumë, jo vetëm për mua si artiste, por për çdokënd, sidomos në impaktin e parë të takimit. Markat që janë këtu janë luks, por kur kujtoj këpucët e fillimit të viteve ’90 me gomë peshku, me këmbë të ftohta etj., joshem ndërsa shoh se tanimë bëhet art me këpucën, aq sa kjo punë më ka hyrë në gjak. Për shkak se kam ekskluzivitetin, unë bëj që një vit para porositë e koleksioneve të ardhshme, ndaj i shoh këpucët që në qelizë në fabrikat ku prodhohen dhe njëherazi informohem e para për tendencat e pritshme të modës. Kështu që im shoq besoi te dhuntitë e mia, pasi unë jam natyrë emotive dhe paksa e tërhequr, me shpirt artisti dhe nuk e dija sa do ia dilja me biznesin. Rezultoi i suksesshëm, më pëlqen dhe ndjehem shumë mirë kur vij këtu. Me këtë rast, edhe kur kam ndonjë event, di ku të vij.

Keni guxuar të krijoni stilin tuaj, pa këshillat e një eksperti. Si është e mundur?

E kam pasion, mbaj mend që kur kam qenë e vogël e deri në gjimnaz, librat kanë qenë të mbushur me fustane të vizatuar prej meje.

Si është Jonida në shtëpi, pasi ju shohim përherë kaq të kuruar dhe nuk mund të mos bëhemi kuriozë?

Kur nuk kam punëtoren e shtëpisë, nuk ndodh që unë të dal pa vënë çdo gjë në vijë në shtëpinë time. Edhe ditën e shtunë, nuk dal nga shtëpia para orës 12:00, jam perfeksioniste, shtëpia ngjan gati-gati si farmaci.

Me gatimin si i keni marrëdhëniet?

Me gatimin e kam keq marrëdhënien. Kam tentuar të realizoj receta të ndryshme, por bashkëshorti im kur i futet gatimit, është profesionist i vërtetë, ndaj unë mbetem pas tij, pasi rivali është shumë i fortë . (Qesh).

Kështu që përballë këtij rivali, keni hequr dorë fare, apo jo?

Nuk është se kam hequr dorë nga gatimi, ndoshta kur familja të shtohet në numër, me siguri do të guxoj më tepër…

Së fundmi, çfarë i uroni vetes për vitin 2011?

I uroj jo vetëm vetes, por edhe gjithë shqiptarëve, mbi të gjitha shëndet. Shëndeti mbizotëroftë në familjet tona!

Fjoralba Shahaj

Violinistja e njohur shqiptare tregon se në aktivitetin e saj artistik ka në qendër mesazhin human

Ajo mban emrin e një princeshe ilire, ndërkohë që rruga e artit të saj ka qenë një sukses në rritje, së bashku me rrugën e konsolidimit e profilit human. Nuk janë të pakta performancat virtuoze të artistes me famë ndërkombëtare, Anyla Kraja, por ndryshe nga shumë të tjerë, telat e violinës së saj largojnë urinë. Prej disa vitesh violinistja bashkëpunon me FAO një nga organizmat kryesore të OKB-së që lufton kundër urisë në botë. Mbështetjen e projekteve të “FAO-Telefood” e ka realizuar nëpërmjet CD-së së saj “Heart Strings”, (Tinguj zemre), si dhe një sërë koncertesh në gjithë botën. Jo më kot muzika e saj është cilësuar si jehonë e zemrës njerëzore. Këto ditë ajo ndodhet në Tiranë, ku i dhuroi një piano liceut artistik “Jordan Misja”, e ndërkohë që shpreson dhe në bashkëpunime të mëtejshme. Në këtë intervistë dhënë për gazetën violinistja tregon se ka një nostalgji të jashtëzakonshme për shkollën, sepse të gjithë pedagogët i kanë gatuar me shpirtin e vërtetë të artistit, ku nëpërmjet artit ata arrijnë të bëjmë diçka të vlefshme për shoqërinë. Lidhja e saj violinën është krijuar që kur ishte 6 vjeçe për të vijuar më pas një udhë të suksesshme. Edhe pse prej vitesh jeton në Itali, brumin e ka marrë në Tiranë, përçuar përtej Adriatikut në festivalet më prestigjioze të botës. Dhe rolin e ambasadores së kulturës e kryen më mirë Kraja, falë misionit të saj me muzikën. Artistja shqiptare përfaqëson atë plejadë artistësh, që pasi u larguan nga Shqipëria kërkuan perfeksionimin e tyre profesional drejt një karriere dinjitoze. Dhe kjo është fitorja më e madhe për një artist, sidomos kur jeton dhe punon jashtë kufijve të atdheut që e ka rritur, për të lartësuar gjithmonë dhe më shumë imazhin e popullit të tij. Aktivitetin e Krajës, mjaft domethënës në Itali, e dëshmon edhe fakti që ajo ka marrë shumë vlerësime jo vetëm për tingujt e bukur muzikor, por dhe për misionin e saj human.

-Jeni në liceun artistik “Jordan Misja” për ti uruar këta nxënës për vitin shkollor, por dhe për t’iu dhuruar një piano, e cila do tu shërbejë atyre në procesin mësimor. Pse pikërisht erdhi kjo dhuratë pranë kësaj shkolle?
Kjo piano do ti shërbejë brezit të ri, talenteve të reja në këtë shkollë, të cilës unë i përulem me respekt, sepse ka shumë artistë që kanë kaluar në bankat e kësaj shkolle. Mendoj se dhurimi i kësaj pianoje është një xhest shumë i vogël që ne kemi bërë në bashkëpunim me drejtoreshën e shkollës, me pianisten Fatma Spahiu. Për mua kjo është një dhuratë që vjen nga zemra e një artisteje. Do ta konsideroja edhe si një mesazh, që nëse janë mundësitë secili mund të japë një ndihmë për këta talente të rinj. Për mua është një emocion shumë i madh që jam sot këtu, kur shikoj fytyrat e nxënësve që e shikojnë këtë instrument, i cili do ti prezantojë ata me dinjitet. Tingulli në artin tonë muzikor është elementi numër 1, sepse me anë të tij formohet personaliteti artistik. Rikthimi në Shqipëri sidomos në liceun artistik “Jordan Misja” është emocionues, sepse është shkolla që na ka formuar personalitetin. Kam një nostalgji të jashtëzakonshme, sepse të gjithë pedagogët na kanë gatuar me shpirtin e vërtetë të artistit, ku nëpërmjet artit ne bëjmë diçka të vlefshme për shoqërinë. Bashkëpunimi me liceun artistik do të vazhdojë dhe duam të ftojmë një orkestër të liceut në Itali për të zhvilluar disa koncerte, apo dhe pedagogë italianë për të shkëmbyer eksperiencat. Të krijojmë bashkëpunime me të gjitha klasat si ato të kantos apo dhe të frymës.

-Ndërkohë që ju zhvilloni një aktivitet të ngjeshur artistik jashtë kufijve shqiptarë. Si po vijon ai?
Unë aktualisht po punoj për FAO, një nga organizmat e OKB e cila trajton çështjet e urisë në botë dhe bëj shumë koncerte solidariteti ku jam e shoqëruar me artisten e njohur shqiptare Fatma Spahiu, pianiste dhe pedagoge pranë Akademisë së Arteve. Ne kemi vite që punojmë bashkë dhe kemi bërë shumë koncerte në të gjithë Europën. Jemi artistë që kemi dinjitet në botë që jemi shqiptarë dhe do të kemi një koncert, i cili do ta ketë premierën në Romë në muajin shkurt. Në Itali jam si soliste dhe zhvilloj koncerte me menaxherë. Nuk jam me orkestra, por tani po bëj koncerte në të gjithë botën, me mesazhin kundër urisë në botë. Isha e ftuar në Ditën Ndërkombëtare të Ushqimit që organizohet nga FAO në Romë dhe unë interpretova aty dy pjesë muzikore. Aty unë kuptova që në botë në gjashtë sekonda vdes një njeri, një fëmijë. Është e pabesueshme kur e mendon një gjë të tillë dhe janë fakte që ne që jetojmë mirë dhe i përkasim perëndimit, ndërkohë që janë faktorë realë, kanë ndodhur, po ndodhin në këto momente dhe do të ndodhin nesër vdekje në botë. Në këto momente po përfundonte CD-ja ime dhe mendova se 40 për qind të të ardhurave të shitjes së saj do të shkojnë tek FAO kundër urisë në botë. E kam lidhur ekzistencën time si artiste me këtë mision.

-Sa të vështirë e keni pasur që të zhvilloni këtë jetë artistike larg skenës shqiptare?
Është një punë shumë e madhe dhe duhet shumë për tu treguar, por fakti është që arti është i vetmi element nga inteligjenca shqiptare që arrin të trokasë më me lehtësi në dyert e kulturës evropiane.

-Ju folët për aktivitetin tuaj në Itali, por a keni projektet për të zhvilluar koncerte në skenën shqiptare?
Po kemi ndërmend që të zhvillojmë një spektakël, i cili do të jetë më balet. Do të jetë me zëra recitues nga poezi të Nënë Terezës. Kemi në plan që të jetë një aktivitet i madh, i cili shpresojmë që ta zhvillojmë në Pallatin e Kongreseve. Do të jetë balerini jonë i mirënjohur Leon Çino, i cili do të jetë pjesëmarrës në këtë spektakël që debuton në Itali, do të jenë balerinë Bullgarë, por dhe nga vende të tjera të Europës. Mendoj se ky koncert do të zhvillohet në Tiranë në pranverë nga fundi i muajit maj.

-E ndërkohë që albumi juaj me titull “Tinguj zemre” ka shërbyer dhe për vepra bamirësie. Si ndiheni nga kjo?
CD ime “Tinguj zemre” u dedikua për FAO, kundër urisë në botë dhe nga shitjet e saj 40 për qind shkon kundër urisë në botë. Më vjen mirë ta pohoj se jam e para artiste shqiptare që e kam bërë këtë në nivel ndërkombëtar, pasi FAO është një organizëm i OKB.

-Një karrierë të gjatë artistike në shumë skena të Europës. Keni pengje në jetën tuaj artistike?
Në jetën time artistike nuk kam pengje. Jam munduar ti realizoj me shumë durim, sepse është një rrugë e gjatë dhe e mundimshme, por me shumë sadisfaksione.

-Ju tregoni se karriera juaj ju ka falur shumë momente të bukura deri tani, por ndërkohë si nisi udha juaj me violinën?
Çdo gjë ia dedikoj prindërve të mi, pasi ishte dëshira e tyre që unë të nisja me violinën. Isha vetëm gjashtë vjeçe dhe në atë moshë sigurisht që nuk vendos dot, por falë prindërve të mi nisi dhe udha me violinën.

-Ndërkohë që vëllai juaj gjithashtu është artist, kompozitor dhe pedagog pranë Akademisë së Arteve. Si i keni ndërtuar marrëdhëniet me të?
Kemi marrëdhënie shumë të mira si motër dhe vëlla, por ato shtohen dhe më shumë sepse ne jemi dy muzikantë. Flasim shumë për artin, debatojmë për atë, dhe kjo është normale mes dy artistëve.

-Momenti më i veçantë i karrierës suaj artistike?
Kur kam lozur me violinë para 3 mijë vetave, me mesazhin kundër urisë. Isha një artiste shqiptare para një trupi diplomatik të botës, e cila mbronte një kauzë të tillë dhe dikush atje tha: “ka të drejtë që është artistja shqiptare, sepse është pasardhësja e Nënë Terezës”. Ky ishte një moment që unë e ndjeva veten krenare që jam shqiptare.

-Keni menduar që të zhvilloni një koncerte me vepra shqiptare në Itali?
Vazhdimisht e kam menduar këtë dhe atje unë punoj me pianistin dhe kompozitorin Aleksandër Gashi, i cili është një nga talentet më të mirë. Ai ka shkruar disa vepra me mua dhe mund të them se ka një sukses të jashtëzakonshëm muzika shqiptare. E bukura është sepse ia ka gërshetuar folklorin tonë i cili është shumë i pasur, kështu është violina që imiton lahutën. Është një vepër “Lotët e lahutës” titullohet dhe publiku italian çohet në këmbë kur e dëgjon. Ka një emocion të jashtëzakonshëm.

Intervistoi: Julia Vrapi

Violinistja rrëfen emocionet e koncertit në skenën shqiptare dhe jetën artistike në Itali

Violinistja e njohur Suela Piciri mbahet mend nga publiku për shumë koncerte që ajo zhvilloi në skenën e TKOB, por dhe në skena të tjera të vendit tonë. Mbrëmë ajo u rikthye sërish në skenën operistike për të interpretuar në një koncert e shoqëruar nga Orkestra Simfonike e RTSH. Këtë mbrëmje koncertore për publikun u interpretuan vepra nga kompozitorë të njohur botërorë si Beethoven, Çajkovski etj. Violinisten e shoqëruan edhe Rocco Filipne në violonçel, Bruno Canino në piano. Koncerti ishte nën drejtimin e dirigjentit të njohur italian  Eddi De Nadai. Dirigjenti i njohur italian njihet nga publiku shqiptar dhe nën interpretimin e operës së njohur në TKOB “Ballo me maska” si dhe të operës “Norma”. Në një intervistë dhënë për gazetën violinistja tregon jetën e saj artistike larg skenës shqiptare, por nuk harron të tregojë dhe emocionet që ka marrë në jetën e saj artistike. Suela Piciri ka qenë violiniste soliste dhe koncertmaestër në Orkestrën Simfonike të TKOB prej shumë vitesh. Në vitin 1999 diplomohet në Akademinë e Arteve. Gjatë këtyre viteve, violinistja është prezent vazhdimisht në jetën muzikore të kryeqytetit dhe në rrethe. Ka marrë pjesë në të gjitha prezantimet e TKOB jashtë vendit në cilësinë e koncertmaestrit si: Francë, Itali, Greqi, Maqedoni. Është ndër më të aktivizuarat në formacionet e muzikës së dhomës në vend dhe jashtë me disa nga ansamblet më të njohura. Si soliste ka interpretuar në recitale të saj të vlerësuara, të realizuara në vend në stinët koncertore “Allegreto Albania” e shoqëruar pianisti Roberto Arossio, në “Klasik” si dhe në aktivitetet e “Nei suoni dei luoghi”, etj. Ka ekzekutuar në përbërje të kuartetit Gaudi (Francë) në një mbrëmje koncertore me sopranon me karrierë ndërkombëtare Inva Mula. Është vlerësuar me çmime, është pjesëmarrëse në “Festivalin e Muzikës së Re ‘99”. Si soliste është vlerësuar në interpretimin e koncerteve të repertorit botëror violinistik si Mendelson, Çajkovski dhe Sibelius nën drejtimin e dirigjentëve Martin Andre, Petrika Afezolli, Ermir Krantja si dhe në vepra të tjera solistike nga Beethoven, Bartok, Kalomiris. Luan vazhdimisht solot në vepra të tilla si: “Liqeni i Mjelmave”, “Shehrazade”, “Bajadera” etj. Po ashtu gjatë aktivitetit të saj, ajo ka spikatur dhe në koncertin për violinë dhe orkestër të Antonin Dvorak, i cili u interpretua për herë të parë në skenën e TKOB.

-Suela, riktheheni në Tiranë pranë publikut për të cilin ti ke interpretuar shumë herë. Si ndihesh?
Të them të drejtën është një përgjegjësi e madhe, sepse pas një periudhe disa mujore që unë jetoj në Itali përveç mallit që kam për kolegët, unë interpretoj në TKOB që për mua është si një shtëpi e dytë. Në këtë koncert unë interpretoj me muzikantë që janë shumë të njohur, Rocco Filipne në violonçel dhe Bruno Canino në piano. Për mua është një nder i veçantë që unë interpretoj së bashku me ata në skenën shqiptare.

-E ndërkohë që ju keni bashkëpunuar dhe herë të tjera më Orkestrën Simfonike të RTSH?
Më këtë orkestër kam bashkëpunime shumë të mira. Me këtë orkestër unë kam debutuar disa koncerte që janë thelbësore, principale për violinë dhe është një bashkëpunim shumë i mirë. E njoh shumë mirë këtë orkestër dhe është një ambient shumë miqësor mes saj. Shpresoj që në këtë koncert të përcjellim mesazhin e veprës me të cilën do të luajmë.

-Ju vini me këtë koncert në një kohë kur situata në kryeqytet nuk është dhe aq e qetë?
Në fakt koncerti im i përshtatet më së miri, sepse mesazhi që përcjell koncerti vjen me mesazhin e paqes. Koncerti quhet di albatros dhe ka zërin recitues, ku debuton regjisori Nikolin Gurakuqi. Vepra vjen tek publiku dhe në një formë poezie, mbaron me një sfumaturë, ku tregohen marinarët që e shikojnë në det këtë zog dhe i lidhin një mesazh, të cilin ai e përcjell në qiell dhe mbaron me paqe sfumatura. Prandaj them se vjen një mesazh paqeje këto ditë për Tiranën.

-Riktheheni në skenën e TKOB së bashku me bashkëshortin tuaj dirigjentin Eddi De Nadai, i cili ka qenë dhe herë të tjera në skenën shqiptare duke dirigjuar vepra të njohura operistike, e ndërkohë si e konsideron ai këtë koncert?
Ne kemi bashkëpunuar dhe kemi realizuar dhe koncerte të tjera me Orkestrën Simfonike të RTSH, ku ai dirigjonte dhe unë bëja solisten, por ai ka dirigjuar dhe me orkestrën “Camerata e Tiranës”, gjithashtu ai ka ardhur dhe disa herë i ftuar në TKOB ku ka dirigjuar disa opera si “Norma” apo “Ballo me maska”. Atij i pëlqen që vjen këtu, i pëlqen që vjen të punojë dhe këtu gjen një ambient shumë miqësor. I pëlqen të punojë këtu me gjithë vështirësitë teknike që gjenden.

-A keni emocione për koncertin?
Sigurisht që paraqitja para publikut është gjithmonë një emocion dhe nuk është se vjen me një lloj eksperience, e cila të ndihmon dhe ti nuk ndjen emocione. Për mua emocionet janë të pashmangshme, sado që unë psikologjikisht e përgatis veten dhe mundohem të ruaj një lloj qetësie, por brenda meje emocionet janë shumë të mëdha.

-Si u prit rikthimi juaj në skenën shqiptare nga miqtë apo dhe kolegët tuaj?
U gëzuan shumë për këtë rikthimin tim në aspektin shoqëror, por dhe në aspektin profesional ata janë kuriozë dhe unë e ndjej këtë. Në Itali unë kam bërë audicione dhe më është dashur që të filloj çdo gjë nga fillimi. Kam bërë specializime me maestron Pavel Varnikov, i cili është një ndër emrat më të njohur në botë dhe kur ikën dhe rikthehesh ndodh diçka e çuditshme, sepse vjen për herë të parë, sepse bën një shkëputje dhe njerëzit presin diçka tjetër profesionalisht.

-Sa ju ka munguar publiku shqiptar në Itali?
Publiku shqiptar për mua është gjithmonë primar. Unë kam disa kohë që jam larguar nga Italia dhe atje jam e lirshme dhe jap maksimumin, sepse nuk kam trysninë e publikut, të personalitet tim, ndërkohë që këtu kthehem duke lënë një nivel të caktuar dhe po nuk qe në rritje është diçka që të mundon nëse nuk justifikon atë që ke lënë më parë.

-Keni zhvilluar koncerte me vepra shqiptare në Itali?
E kam menduar një projekt të tillë dhe dua të interpretoj koncertin me orkestër apo dhe si soliste. Ka vepra shumë të bukura si koncerti për violinë dhe orkestër i i Pjetër Gacit dhe është diçka shumë tërheqëse, pasi publiku atje është ngopur me vepra si Mozart, Beethoven, por interesi qëndron tek këto vepra që janë specifike, aq më tepër kur i interpretojnë muzikant shqiptarë.

-Ju keni tashmë një karrierë artistike në Itali, sa e vështirë ka qenë për ju ta ndërtoni atë?
Kur kam shkuar në Itali, unë e dija se do filloja çdo gjë nga fillimi. Ka shumë shqiptarë që janë mirë në Shqipëri dhe kanë arritur një nivel të caktuar, dhe mendojnë se atje do të bëjnë shumë gjëra, por mendoj se gjërat duhet të merren shtruar. Unë i kam marrë në mënyrë të tillë dhe kam arritur të krijoj personalitetin tim ashtu si e kam bërë dhe këtu. Kam qenë koshiente se asgjë nuk është e thjeshtë dhe duhet ti përballem vetëm audicioneve, konkurseve dhe atje të vlerësojnë për atë që ti je.

-Si do të jetë viti 2011, sa i takon jetës suaj artistike?
E kam nisur me një turne në Barcelonë, erdha këtu, me 11 shkurt filloj kontratën me teatrin “La Scala” për disa muaj, si dhe koncerte të tjera.

-E ndërkohë, violina për ju?
Violina është një pjesë e imja, që është e pandashme për mua. Duhet të investosh pa fund dhe nuk ka kufi për atë që arrin.

Këngëtarja rrëfen jetën e saj në Itali dhe zbulon projektet artistike

Këngëtarja Evi Reçi është një nga talentet e reja shqiptare, e cila po i ngjit me sukses shkallët e karrierës së saj, duke u bërë një nga emrat e dashur për publikun. Me këngën dhe modelimin ajo ka arritur që të jetë sot një prej atyre njerëzve, që jeta deri më tani i ka falur shumë momente të bukura dhe plot emocione. Evi Reçi nuk jeton në Shqipëri, por asnjëherë nuk mungon këtu, pasi ajo ka gjetur mënyra për të qenë prezent para publikut, duke sjellë para tij këngë dhe klipe të realizuara bukur dhe me vlera artistike. Italia është vendi ku Evi po jeton momentalisht, pasi ka jetuar disa vite më parë në Greqi, ku ka kaluar edhe adoleshencën e saj. Por megjithëse ajo jeton larg vendlindjes së saj, jeta në Firence nuk ka arritur që ta shkëpusë nga skenat e festivaleve shqiptare, duke u vlerësuar dhe me çmime. Deri tani ajo ka sjellë tek publiku këngë që kanë mbetur në kujtesën e tij dhe njëkohësisht janë bërë hite. E talentuar dhe me plot profesionalizëm këngëtarja ka disa vite që po shijon dhe vlerësimet në skenën e festivaleve të ndryshme, që zhvillohen në vendin tonë. E ndërkohë në vijim të karrierës së saj vjen “Dhe jemi të dy”, që është titulli i këngës me të cilën këngëtarja Evi Reçi surprizoi të gjithë fansat në muajin dhjetor të vitit që lamë pas. Sjellë në formën e një dhurate për të gjithë adhuruesit e saj, Evi arriti që të rrëmbente që në minutat e para të publikimit një numër të madh shikuesish. “Kënga “Dhe jemi të dy” është ndryshe nga kënga “I ngjan asaj”, kështu që dhe ritmi sigurisht, që do të ishte ndryshe. Jam ndjerë shumë mirë me këtë këngë, sepse vetë unë e kam qejf ritmin, por  edhe kënga e radhës ju them se do ketë shumë ritëm. Kënga flet për gëzimin e takimit të dy njerëzve pas një kohe të gjatë qëndrimit larg e gjithçka tashmë u duket ”si herën e parë”. Pra është një këngë që flet për rikthimin e një personi të dashur, i cili të ka munguar prej shumë kohësh”, tregon këngëtarja në këtë intervistë dhënë për gazetën. Më tej duke folur mbi karrierën e saj muzikore këngëtarja tregon se bota muzikore, përveç kënaqësisë edhe njohjeve të artistëve të tjerë i ka dhuruar asaj edhe shumë rritje profesionale si dhe lindjen e shumë sfidave të tjera. Për Tiranën ajo tregon se e jeton pak edhe nëpërmjet njohjeve e shijeve të shokëve të saj. “Nuk e njoh sa duhet edhe pse kthimet janë të shpeshta prej angazhimeve që unë kam, por ndjej se po bëhem pjesë e saj pasi dinamizmi i Tiranës është rrëmbyes”, tregon këngëtarja. Po si lindi kënga “Dhe jemi të dy”, cila është fabula që trajtohet në të, e më tej gjithçka ndodhi në karrierën e vajzës së talentuar të muzikës gjatë 2010, ajo na e rrëfen në vijim të këtij rrëfimi.

-Në media sapo është lançuar klipi juaj më i ri ‘Dhe jemi të dy”, çfarë mund të na thoni rreth tij, si u realizua ai?
Se si u realizua do kohë ta përshkruaj pasi është bërë një punë shumë profesionale, por megjithatë unë po jap disa hollësi shkurtimisht. Klipi i këngës “Dhe jemi të dy” është realizuar në Kosovë në qytetin e Prishtinës nga produksioni i Entermedia-s. E gjitha zhvillohet në një lokal ku luhet muzikë live si stili i këngës që unë këndoj. Klipi ka pasur xhirime në ambientet të hotel “Grand Prishtina”, por edhe në studio të Entermedia-s.

-Ju thatë që është bërë një punë profesionale, por sa kohë punuat për të sjellë këtë klip tek publiku?
Idetë për këngën dhe realizimin e klipit kanë filluar që në muajt e verës, ide të cilat u konkluduan në fund të  muajt tetor të vitit që lamë pas. Pasi mbaruan të gjitha këto, klipi u prezantua tek publiku në media në muajin dhjetor.

-Në këtë klip ju vini me shumë ritëm, ndryshe nga klipi juaj i mëparshëm i këngës “I ngjan asaj”. Çfarë mund të na thoni, si ndiheni me këtë këngë?
Kënga “Dhe jemi të dy” është ndryshe nga kënga “I ngjan asaj”, kështu që dhe ritmi sigurisht që do të ishte ndryshe. Jam ndjerë shumë mirë me këtë këngë, sepse vetë unë e kam qejf ritmin, por edhe kënga e radhës ju them se do ketë shumë ritëm.

-E ndërkohë çfarë historie tregon kënga “Dhe jemi të dy”?
Kënga flet për gëzimin e takimit të dy njerëzve pas një kohe të gjatë qëndrimit larg e gjithçka tashmë u duket ”si herën e parë”. Pra është një këngë që flet për rikthimin e një personi të dashur, i cili të ka munguar prej shumë kohësh.

-Pjesa më e vështirë në këtë klip?
Ka qenë kur ne po xhironim në Kosovë, pasi ishte ftohtë dhe binte shi, por për fat të mirë ne ndodheshim në ambiente të ngrohta. Por xhirimet vazhduan gati 15 orë pa ndërprerje me dy pushime të 10 minutave!!! Më kujtohet se kur po xhironim të “Grand Hotel”, duke qenë se muzika përsëritej disa herë dhe në volum të larë, personeli i hotelit e mësoi këngën dhe filluan të kërcenin sipas ritmeve të muzikës!! (qesh).

-Ju keni bërë disa bashkëpunime me Flori Mumajesin. Si i vlerësoni ato në këngët tuaja?
Përderisa ne kemi arritur tek produkti i tretë muzikor së bashku me Florin, e gjitha kjo tregon që unë e kam vlerësuar atë, njëkohësisht dhe ai mua, kështu që bashkëpunimi im me Florin sigurisht që do të vazhdojë edhe në të ardhmen.

-E ndërkohë që ju jetoni në Itali, çfarë mund të na thoni për projektet tuaja dhe diçka rreth studimeve?
Studimet në radhë të parë që shoqërohen dhe nga pjesëmarrja ime tek gazetat universitare ku unë kam filluar të shkruaj. Muzika normalisht për mua është diçka e pandarë nga jeta ime atje, pasi shpeshherë grupe të ndryshme më ftojnë për të kënduar me ta.

-Jeni marrë dhe me modelim, por nëse do të duhej të zgjidhje mes këngës dhe modeles, cilën do të preferoje?
Zgjedhja ime sigurisht që do të ishte patjetër me këngën, sepse kënga nuk ngelet vetëm një hobi im, por është vazhdimi i punës sime. Ndërsa modelen e bëj me raste dhe nuk e mendoj si profesion!

-Evi, ju tashmë jeni një emër që keni krijuar karrierën tuaj si këngëtare, por nëse kthehemi pas, si nisi udha juaj me këngën?
Udha ime me këngën filloi që kur unë isha në moshë të vogël. Isha vetëm 5 vjeçe kur i kam rënë violonçelit në kopsht, pastaj vit pas një viti kalova tek Canto-Piano-Canto. Pra siç shikoni përfundova tek kanto. Mund t’ju përmend me radhë pjesëmarrjet e mia në festivale shqiptare siç “Top Fest 4”, festivali “Kënga Magjike”, ku kam marrë pjesë në vitet 2007, 2008 dhe në vitin 2009 (fituese e çmimit televiziv). Të gjitha këtyre i shtohen këto 2 videoklipet e fundit. Këto janë më të spikaturat e kësaj karriere të “shkurtër”. Ndërsa mes tyre sigurisht që unë kam pasur edhe aktivitete të tjera ku kam marrë pjesë si këngëtare.

-Ju e vlerësoni shumë këngën, muzikën, e ndërkohë çfarë ju ka falur deri tani bota muzikore?
Bota muzikore, përveç kënaqësisë edhe njohjeve të artistëve të tjerë më ka dhuruar dhe shumë rritje profesionale si dhe lindjen e shumë sfidave të tjera.

-Keni realizuar disa këngë dhe klipe deri tani në karrierën tuaj. Cilën do të veçonit nga këngët tuaja?
Ka pak nga gjendja ime emocionale në të gjitha prej tyre. Kështu që nuk do dija të veçoja asnjë prej tyre.

-Si ka qenë për ju viti që lamë pas, sa i takon anës artistike?
Ka qenë më i lodhshëm se viti 2009, kjo pasi angazhimet e mia ishin më të shumta edhe ndjekja e tyre prej meje vështirësohet nga studimet universitare, por nuk mund ta mohoj kënaqësinë prej punës së përfunduar mirë.

-E ndërkohë çfarë mund të na thoni për këtë vit, cilat janë disa nga projektet tuaja artistike?
Ndjek akoma se si kënga ime e fundit do pritet nga publiku. Pritshmëria e të cilës do të vendosi për projekte të reja.

-Ju jetoni në Itali, por si i keni ndërtuar marrëdhëniet me Tiranën?
E jetoj pak edhe nëpërmjet njohjeve e shijeve të shokëve të mi. Nuk e njoh sa duhet edhe pse kthimet janë të shpeshta prej angazhimeve që unë kam, por ndjej se po bëhem pjesë e saj pasi dinamizmi i Tiranës është rrëmbyes.

Intervistoi : Julia Vrapi