Atraksion për të gjithë! Është kjo Genta Ismajli, e cila për momentin po bën një pushim të shkurtër pranë familjes së saj, në Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Këngëtarja ka gjetur kohë që t’u përgjigjet pyetjeve tona në këtë intervistë të sinqertë, ku flet për albumin e ri, këngën që po përgatit dhe projekte të reja gjatë këtij viti. Pas shumë dëshpërimeve, sukseseve dhe dështimeve, ajo thotë se është bërë një Gentë më e fortë!

Gjatë festave promovove disa këngë miks, nuk doje të bëje këngë të reja apo dëshiroje të promovoje albumin?
Albumin e fundit ‘’Guximi’’ e  nxora gjatë sezonit të verës dhe sigurisht këngët janë ende fresh për t’i kënduar edhe në programe të ndryshme festive. Nuk e pashë të arsyeshme që pas shumë këngëve të reja të nxjerr edhe ndonjë këngë tjetër të re.
Sa e kënaqur je me promovimin e albumit ”Guximi”, si ka ecur shitja, ke ndonjë informacion?
Albumi të merr shumë kohë dhe energji të madhe, saqë nuk mundem ta krahasoj me asnjë projekt tjetër, mundohem të punoj që të kem këngë me kualitet të mirë, tekste të mira etj., që çdo njeri ta gjejë veten aty. Që, edhe nëpërmjet një radioje ku luhet kënga ime, të ndiejnë fansat po të njëjtin emocion, siç e ndiej unë kur e këndoj dhe lirisht mundem të them tani që jam e kënaqur me albumin e fundit ‘’Guximi’’.
Po këtë vit si e ke nisur, çfarë ke në plan të realizosh?
Pas gjithë sfidave të ndryshme që kalova në vitin që lamë pas,  si albumi, koncertet, pjesëmarrje televizive të ndryshme, udhëtime, takime me fansa të ndryshëm, surpriza, thashetheme, lodhje, gëzime hidhërime, lëndime e dëshprime të vogla, përgatitje, suksese etj. etj. Tani mund të them se jam një person edhe më i fortë në çdo aspekt, me një eksperiencë pune shumë të madhe, për arsye se emocionet e skenës më shtohen për çdo ditë e më shumë. Ky fenomen, nëse mund ta quaj kështu, më lejon ta kuptoj, ta njoh veten si njeri e  artiste edhe më shumë. Pra, 1 minutë para se të hynim në vitin 2012, të gjitha këto u sollën në kokën time dhe në fund me sy të mbyllur dhe me një buzëqeshje të madhe në fytyrën time e me shumë kreanari fillova të këndoj për shpirtin tim e për shpirtin e publikut tim që kisha përpara. Viti 2012 filloi fresh, plot motivim, shumë energji, pozitivitet, Genta e re plot kreativitet (qesh).
Je një nga këngëtaret më të kërkuara qoftë në koncerte apo në internet, je një nga personalitetet shqiptare me më shumë fansa në facebook, si është të gjendesh gjithmonë në majat e suksesit?
I falem Zotit të madh që më bekoi me talent, në gjuhën e popullit thonë: Zoti ta ka dhënë, tash hyzmetin bëja veët. Punoj shumë për fatin tim, këndoj këngën me gjithë shpirt. E shoh që shtohet numri i madh i njerëzve që më duan dhe i dua pa kufij, me aq sa kam mundësi dua të ndihmoj ata që nuk kanë mundësi, sidomos popullin shqiptar që ka nevojë të dëgjojë gjëra të mira. Por edhe duhet të dinë se si të ndihen edhe më mirë, mendoj dhe besoj që unë jam këtu ku jam për një arsye sigurisht, unë ndiej që kam obligim ndaj vetes, fansave të mi dhe popullit tim, do mundohem që të lë një pasqyrë edhe më të mirë në të ardhmen.
Koncertet janë rralluar disi, ka punë për këngëtarët? Edhe në diasporë nuk paguhen shumë, sipas teje çfarë pëlqejnë shqiptarët atje dhe cilët këngëtarë paguhen më shumë?
Publiku shqiptar është publiku më i sinqertë, më i bukur dhe më i vërshtirë në botë që kam parë ndonjëherë, të duan shumë ose nuk të duan, kur fillojnë të ngopen të paralajmerojnë, sepse nuk kanë dëshirë që të humbin diçka të mirë me dëshirën e tyre por… Pra ka shumë pak artistë që e kapin këtë fenomen, besoj që artistët e mëdhenj nuk fusin hundën aty ku nuk i takon, ia dalin të kenë gjithnjë trofeun në dorë, dhe trofeu më i madh për një artist është publiku; kur ke publikun, i ke të gjitha.
U përfol shumë një duet me Dafina Zeqirin, si erdhi deri te bashkëpunimi? E vërtetë që ishin iniciatorë drejtuesit e RTV 21 për realizimin e kësaj kënge?
Në fakt, shumë mirë që ma bëre këtë pyetje, sepse nuk ishte përfolur vetëm dueti, por edhe shumë gjëra të tjera që nuk ishin aspak të vërteta, por ja, e vërteta doli në Sheshin 21.
Në të ardhmen mendon që mund të realizoni edhe ndonjë duet së bashku?
Të jemi shëndoshë e mirë, gjithçka tjetër do të kuptohet me kohë.
Genta, në muzikë kemi thënë shpesh që ka shumë xhelozi dhe intriga, si po ecën miqësia mes jush dhe këngëtareve të tjera?
Po, pse thua këngëtareve të tjera e jo të tjerë!? Pse duhet të fajësohet gjithnjë femra, nuk janë bre gjithnjë vetëm femrat fajtore (qesh).
Një kohë u përfol shumë miqësia juaj me Adelina Ismailin, ka kohë që nuk ju kemi parë së bashku, ndërsa më herët nëpër intervista lavdëronit njëra-tjetrën?
Besoj që as më parë nuk keni pasur rast të na shihni bashkë në qytet ose në ndonjë kafeteri. Flas jashtë punës ose xhirimeve të ndryshme dhe, sa u përket lavdatave, unë personalisht edhe sot kam po të njëjtin mendim për Adelinën si këngëtare dhe e përshëndes shumë.
Genta, u bënë vite që nuk të kemi parë me ndonjë mashkull për krah, mendon që ka ardhur koha të keni ndonjë të dashur apo lidhje serioze?
Kur e don s’të don, kur s’e don të don, dua të kem atë që e dua dhe më don (qesh).
Shumë këngëtare këto dy vitet e fundit janë fejuar e martuar, madje shumë prej tyre janë bërë nëna. Është në planet e Gentës fejesa, martesa dhe krijimi i familjes?
Tani për tani është vetëm një ëndërr imja, i dua fëmijët shumë.
Çfarë presim nga ju gjatë këtij viti, këngë, klipe koncerte, surpriza për fansat?
Sigurisht që të gjitha këto që i ke cekur, i kam në plan për t’i realizuar dhe me shumë kënaqësi. Së fundi më duhet të cek një mesazh për ata, të cilët i kanë mundësitë të shkollohen, të punojnë dhe kanë përkrahje të ndryshme nga prindërit, familja, miqtë etj., p.sh të shkollohen në shkollat më të mira të vendit, të mos e keqpërdorin, por ta përdorin për të mirën e të ardhmen, të vlerësojnë mirësinë e dashamirëve, sepse fatkeqësisht jo të gjithë e kanë një fat të tillë, kurse për gjithë ata që nuk i kanë asnjërën prej këtyre që ceka dhe duan t’i kenë, vërtet kam për t’u thënë se, në çfarëdo situate të vështirë që ndodhen momentalisht në jetë, nuk do të thotë që ëndrrat nuk realizohen ose nuk mund të jesh aty ku t’i dëshiron të jesh. Rruga e vështirë është e ardhmja më e mirë, kurrë mos thuaj kurrë, duaje dhe respektoje veten dhe të tjerët. Beso, kërko, lexo, puno, mos u dorëzo. LOVE GENTA.

BLERAND REXHEPI

Pas dy aventurave televizive në “reality show”, atë të “Big Brother” në Tiranë dhe “Vip Shpija” në Prishtinë, tashmë Qetsor Ferunaj nga Vlora është aq i njohur sa të përbëjë lajm çdo ndodhi në jetën e tij, aq më shumë një çështje me policinë. Edhe pse publiku e votoi për protagonizmin e tij, në këtë rast nuk e ka pasur aq të lehtë qëndrimin në Komisariatin e Vlorës për disa orë.

Po si shkon jeta e Qetsorit, pas daljes së tij si fitues nga “BB 2”? Marrëdhënia që ka me paranë, ambiciet për politikën dhe jeta me bashkëshorten dhe dy fëmijët?
Gjykata e Vlorës vendosi për ju masën e sigurisë “detyrim paraqitjeje” me akuzën e “vjedhjes” së disa tubave prej hekuri në pronësi të Ndërmarrjes së Ujësjellësit të këtij qyteti. Keni koment për këtë?
Nuk kam bërë ende asnjë deklaratë në media, dhe do ta jap një deklaratë të tillë vetëm pasi çështja të marrë gjykimin në Prokurori. Arsyeja pse unë nuk mund të flas, është sepse për çështje nën hetim s’ mund të jap asnjë detaj.
Si e përjetuat ju dhe familja?
Për hir të së vërtetës, të gjithë pjesëtarët e familjes sime, mes të cilëve djali e vajza e vogël, janë tronditur jashtë mase nga kjo histori. Megjithatë, do na kalojë.
Pak kohë më parë, Policia e Vlorës ju arrestoi për shkak të protestave të zhvilluara nga banorët e Dukatit për pronat. Kjo është hera e dytë që provoni një eksperiencë të ngjashme…
E vërtetë që kjo është hera e dytë dhe shpresoj të jetë e fundit. Nëse do kërkonit një pse, unë mund të shpjegoj se kohët e vështira që po kalojmë, kriza ekonomike dhe të ardhurat e ulëta që kemi, na bëjnë një vend problematik dhe na shtyjnë që secili prej nesh të kërkojë mënyra të ndryshme për të mbijetuar.
Pas rasteve të përsëritura, dikush mund t’ju etiketonte si “tip problematik”. Mund të jetë dhe kështu?
A jam unë një tip problematik?! Nuk besoj. Unë nuk e di si më shohin të tjerët, por unë veten e shoh si një njeri punëtor dhe këmbëngulës për të arritur synimet e mia. Por jo problematik.
Ndërkohë, edhe pse more famë nga “BB2”, ti vazhdon të jetosh në Vlorë. Me çfarë syri mendon se të shohin vlonjatët pas këtyre ngjarjeve?
Mendoj se ekziston ende një dashamirësi ndaj personit tim, edhe pas këtyre ndodhive, e shpresoj që do të vazhdojë kështu.
Tashmë që je lënë i lirë nga Policia, ke rifilluar jetën normalisht? Me çfarë po merresh?
Jam duke ndjekur studimet për Shkenca Politike, ndërkohë që për sa i përket punës, po mundohem të merrem me çështjen e riciklimeve të mbetjeve të gomës dhe plastikës, që për hir të së vërtetës janë burimi i ndotjeve gjithandej. Është një sipërmarrje personale imja, që e kam filluar si punë me të cilën dua të angazhohem vetë, por ndërkohë edhe si një mision qytetar, pasi shoh një mungesë të theksuar qytetarie mbi çështjen e mbetjeve urbane në vend.
Çështja e tubave u komentua dhe si një mënyrë për të zgjedhur një alternativë tjetër mbijetese…
Në një farë mënyre, ka të bëjë me misionin tim për mbetjet urbane. Për sa i përket kësaj që më thoni, nuk mund të flas asgjë, përderisa çështja është nën hetim.
Atëherë në çfarë gjendje ekonomike po jeton familja juaj në këto momente?
Duke pasur parasysh të ardhurat shumë të ulëta të turizmit këtë vit, unë mendoj gjithmonë rrugë të reja për të siguruar të ardhurat për familjen time. E thashë dhe më sipër që jam duke operuar në sektorë të tjerë, siç janë mbetjet urbane, pak a shumë, punë prej së cilës shpresoj të siguroj dhe të ardhura.
Kujtojmë se pas daljes fitues nga “BB2”, pati tentativa nga ana jote për t’i hyrë politikës. Mendon se këto ngjarje të kanë dëmtuar reputacionin për ta vazhduar ende këtë ëndërr?
Patjetër që është i pashmangshëm fakti që ndodhi të tilla, aq më tepër edhe të mediatizuara, mund të më kenë dëmtuar reputacionin tim në publik. Por për përfshirjen time në politikë unë vazhdoj të kem ambiciet e mia, që një ditë të jem pjesë e politikës në Shqipëri.
Cilat janë bindjet tuaja politike dhe gjatë kësaj periudhe a keni kërkuar të punësoheni në ndonjë institucion shtetëror?
Të them të drejtën, nuk jam ende i qartë për bindjet e mia politike, pasi në këndvështrimin tim shoh zhgënjime në sektorin politik. Po ashtu nuk kam kërkuar të punoj në ndonjë institucion shtetëror, nuk është në qëllimet e mia.
Edhe pse nuk keni pasur lidhje me artin, tentuat për të provuar televizionin. Mbeti dhe ky një mision i pamundur?
Po. E vërteta është që kisha disa plane e projekte për të realizuar një emision televiziv, por nuk e realizova dot. Ndoshta s’kam talent për televizion dhe jam me këmbë në tokë për ta pranuar këtë fakt.
Jeni një 35-vjeçar, që pas famës së zhurmshme zbrite në realitet, duke përjetuar edhe probleme të tilla. Çfarë duhet të bëjë një moshatar yti që jeton në Shqipëri?
Një 35-vjeçar në Shqipëri duhet të nxitojë të arrijë gjërat që do para se të bëhet 40 vjeç, që për mua është mosha ku këtu të mbyllen portat.
Pas gjithë këtyre peripecive, ju ka shkuar ndonjëherë në mendje ta lini Vlorën dhe të vendoseni të jetoni në Tiranë?
Jo, pas këtyre që kam përjetuar, nuk mendoj thjesht të lë Vlorën, po pse jo të largohem fare nga Shqipëria.

KLOTILDA HARKA PanoramaPlus

Këngëtarja Irini Qirjako, sot është një nga emrat më të vlerësuar të krijimtarisë popullore shqiptare. E njohur për interpretimet e saj sidomos në këngën polifonike, sot cilësohet si një këngëtare që vitet e punës i kanë dhënë jo vetëm eksperiencë, por edhe mund të kritikojë dhe këshillojë brezin e ri të këngëtarëve, që të nxjerrin në pah vlerat e këngës popullore, vlera që janë përcjellë nga brezi i saj.

“Mjeshtrja e Madhe” e këngës polifonike vjen këtë herë në një rrëfim për jetën e saj artistike, si dhe vështirësitë për të ruajtur traditën shqiptare në krijimtarinë popullore, që fatkeqësisht sot po përballet me shumë dëmtime. Këngëtarja pohon se polifonia labe është një perlë, unikale në botë, dhe për këtë duhet ruajtur dhe transmetuar brez pas brezi. Këngëtarja Irini Qirjako, e cila ka dekada në skenë me krijimtarinë shqiptare, pohon se sot ka dhe shumë pseudokëngëtarë të cilët jo vetëm po e dëmtojnë këngën, por për shkak të arsyeve komerciale ata kanë bërë që dhe disa emra profesionistë të largohen nga skena. Për këngëtaren, e cila identifikohet më së shumti me polifoninë, skena nuk pranon interpretime në playback por ato duhet të jenë direkt në këngë, sepse kështu arrin të përcjellësh më shumë emocione tek publiku. Një problem shqetësues që ngre këngëtarja është dhe mungesa e konkurseve me specialistë, që sipas saj këta duhet të jenë emrat që duhet të vendosin se kush duhet të ngjitet në skenë dhe kush jo, ndërsa kërkon që të ketë më shumë konkurse të këngës popullore, ku të dalin në pah talentet e vërtetë.
-Keni dekada para publikut duke përcjellë krijimtarinë popullore shqiptare e në veçanti jeni e njohur për polifoninë labe, por çfarë përfaqëson kjo për ju?
Folklori shqiptar është shumë i pasur, dhe për mua polifonia labe është perlë, dhe jo vetëm e Shqipërisë por edhe e asaj botërore, e cila është unikale në botë. Unë kam asistuar në shumë festivale ndërkombëtare të polifonisë, por kjo e jona është e veçantë dhe nuk ka masa strikte siç këndon Korsika, Italia e Jugut apo disa shtete të tjera. Polifonia labe ka një intuitë marrësi, kthyesi dhe hedhësi jo të kufizuara, por sipas zgjatjes së zërit, sikur e ka bërë një kompozitor i famshëm botëror.
-Në ditët e sotme krijimtaria popullore shqiptare po përballet me një vërshim të madh të këngëve dhe ritmeve të huaja. Çfarë mendoni sot kur shikoni këngë të tilla që prezantohen si shqiptare, por në fakt nuk janë të tilla dhe vijnë të interpretuara si tallava apo turbo-folk?
Tallavaja nuk është shqiptare. Unë kam kaq vite në skenën shqiptare dhe atë botërore, dhe për mua është një njollë në muzikën shqiptare. Mendoj që edukimi i brezit të ri me të vërtetën bëhet nga institucione, nga dikastere të larta siç është Ministria e Kulturës dhe prandaj drejtoria jonë ka marrë një nismë të shkëlqyer me këngën dhe vallen e vërtetë shqiptare. Të rinjtë duhen edukuar dhe mendoj se këtu duhet të ndihet dhe puna e institucioneve. Tallavaja është tallava, dhe sido që jetë populli shqiptar brenda genit të tij ka atë që është shqiptare, dhe në brendësi të tij ai e ndjen se kush është e vetja. Ne si artistë kemi detyrimin që ti servirim atë që është e vërtetë shqiptare. Në kohë ka ndryshime, ovulime, risi, por këto që vijnë të reja si turbo-folku, asnjëherë nuk duhet të shkatërrojnë atë që është e traditës. Edhe unë kam bërë këngë të bukura, të reja, por unë nuk kam ndërruar përmbajtjen. Si krijuesit dhe orkestruesit sot kanë një përgjegjësi të madhe për denigrimin e krijimtarisë së vërtetë. Është e dhimbshme që krijimtaria popullore po bastardohet nga emra që nuk janë profesionistë, por më parë ka pasur bastardime dhe më të mëdha, por kanë ardhur duke u eliminuar pak nga pak. Është e papranueshme në krijimtarinë artistike që të kemi huazime nga këngët greke, sllave etj. Ajo që është shqiptare është më e bukura, dhe ka disa artistë që kanë nisur të ndryshojnë, por përgjegjësia më e madhe i takon institucioneve shtetërore. 
-Përballë dëmtimit të vlerave të krijimtarisë popullore shqiptare, janë shumë pak emra artistësh të vërtetë që flasin për këtë problem, pra për të kërkuar respektim të vlerave të traditës. Sipas jush, pse ndodh kjo?
Arti muzikor, si ai klasik, i lehtë apo popullor, ka një mungesë të kritikës, e cila është shumë e rëndësishme. Në vitet para ’90, edhe pse ishte një kohë që kishte të këqijat e saj, kishte dhe gjëra pozitive dhe bëhej shumë për artin dhe kritikën. Në çdo periudhë duhet të ketë kritikë arti, pasi kjo nxjerr konkluzione dhe vendosen pikat për atë që është e bukur dhe për atë që nuk është e tillë, për atë krijimtari që është shqiptare dhe për atë që nuk meriton të quhet shqiptare. Fatkeqësisht këto kritika sot nuk janë, mungojnë, nuk ka debate në televizione për krijimtarinë artistike sot, dhe arti shqiptar vuan nga mungesa e kritikës. Mendoj se për kritikën duhet të ketë financime të veçanta, shteti është vendimtar në ndjekjen e politikave.
-Tashmë jeni bërë një emër i njohur në jetën artistike shqiptare, por si e shikoni sot këngën mes interpretimit në playback dhe atij live?
Unë kam një jetë të tërë që këndoj live. Kam 32 vjet në skenë dhe interpretoj live, dhe e kënduara live ndryshon shumë nga interpretimi me playback. Mund të ketë momente të veçanta kur je e detyruar të këndosh playback, por e kënduara live ka emocione të jashtëzakonshme. Ti e përjeton në moment atë që këndon, dhe jep maksimumin shpirtëror që ka kënga. Jep gjithçka, e gjithë qenia jote është tek kënga, është tek interpretimi, çfarë përmbajtje ka kënga, është e gëzueshme apo e trishtueshme, është epike etj. Me interpretim live çdo këngëtar jep maksimalisht, sepse e përjeton notë për notë, ndërsa e kënduara playback futesh në studio dhe sado që të mundohesh nuk e arrin dot atë përjetim që ke me live. Nuk e përjeton atë emocion ashtu sikur ke para publikun, i cili është frymëzues i jashtëzakonshëm. Një duartrokitje të jep fuqi të jashtëzakonshme për të interpretuar në mënyrë perfekte, por çdo gjë varet nga këngëtari.
-Shumë emra të rinj të këngës e kanë nisur jetën artistike me interpretime playback në skenë, por çfarë mund të na thoni sot për këta këngëtarë, sipas jush sa janë të aftë të përballen me interpretimin direkt në këngë?
Në periudhë tranzicioni shumë që nuk janë këngëtarë duan të bëhen medoemos të tillë. Ata shikojnë emra të merituar të këngës dhe duan të bëhen si ata, dhe kur vjen momenti që ata duhet të ballafaqohen me skenën dhe sidomos në festivale që janë me interpretim live, këta këngëtarë nuk janë të aftë për të kënduar dhe atëherë nga kjo ata i largon skena, ndërsa këngëtari që është i lindur, që është talent del dhe e këndon këngën para publikut. Një këngëtar i talentuar është më i lumtur kur interpreton live, është më emocional, më i fuqishëm, kurse pseudokëngëtarët fshihen pas kësaj. Sapo i thua një interpretim live, ata tmerrohen. Këtë unë e kam përjetuar në shumë koncerte, si brenda ashtu dhe jashtë vendit. Kur isha në këto koncerte sidomos jashtë, kur duhej të këndonin live, ata që nuk e këndonin këngën në këtë mënyrë nuk pranonin ta interpretonin dhe nxirrnin justifikime aprofesionale, të pabaza që nuk të bindin. Këngëtari që është profesionist edhe sikur një orë të këndojë ai i shoqëruar me një organo di të shpërthejë në këngë. Unë para disa kohësh isha në një koncert në Toronto, Kanda, dhe aty edhe pse nuk ishte një orkestër shumë e mirë, unë dija se si duhet të interpretoja në këngë, dhe zëri im depërtoi në sallë. Këtë e them sepse ai që është një këngëtar i vërtetë profesionist nuk frikësohet nga kjo.
-Çfarë mendimi keni sot për festivalet që zhvillohen në vendin tonë. Sipas jush, këto aktivitete muzikore që quhen të tillë, a e pranojnë interpretimin playback në skenë?
Unë nuk do të dëshiroja kurrë që në festival të kishim interpretim të një këngëtari në playback, sidomos në një festival që bëhet nga një institucion, sepse një televizion për mua është i tillë. Playback nuk pranohet në të tilla aktivitete, live është gjëja më brilante dhe aty edhe spektatori merr më të bukurën e këngës. Shumë herë dëgjoj nga publiku që thonë: “duam të dëgjojmë zërin origjinal”. Publiku kërkon zërin origjinal dhe gëzohesh kur të thonë: “bravo për zërin”. Ne sot kemi festivale që janë playback, por këngëtarët sidomos dhe të rinjtë duhet të përballen me interpretimin direkt, pasi në këtë mënyrë të rinjtë rriten dhe nga ana profesionale. Mendoj se interpretimi playback sot bëhet më shumë për shoë sesa për të prezantuar vlera të këngës, vokalin. Në një festival me playback merr pjesë edhe një që nuk është këngëtar, dhe merr pjesë vetëm se di të performojë si aktor në skenë. E kënduara live nuk të lejon të bësh të tilla lëvizje në skenë, ndërsa je duke kënduar, pasi duhet të jesh vetëm me këngën, me vokalin. Në periudhën e tranzicionit do të dilte edhe dëshira për të imituar botën. Edhe RTSH disa vite e bëri festivalin me playback, por brezi ynë ka nostalgji për këngën direkt, sepse ne aty u bëmë artistë. RTSH na ka përcjellë tërë jetën, dhe më erdhi mirë që këtë herë festivali ishte live.
-Pseudoartistët, sa i kanë larguar emrat e njohur?
Pseudoartistët nuk guxojnë të venë në një skenë që është me interpretim live. Tregu sot është mbushur me pseudokëngëtarë, por koha do ti eliminojë. Këta emra dolën me shumicë, por më pas do të fiken, sepse koha kërkon profesionalizëm dhe ata i frikësohen të kënduarit direkt, i lë koha pas emra të tillë. Në mënyrë graduale ata do të largohen dhe do të maten fuqitë e vërteta artistike. Këtyre emrave i kanë bërë punë videoklipet, por kur janë përballur me publikun ata nuk janë mirëpritur. Kjo mënyrë e të kënduarit që nuk është e drejtpërdrejtë, ka bërë që të eliminohen për momentin disa këngëtarë të vërtetë, që nuk kanë financime për të promovuar veten e tyre. Prandaj thashë pak më lart, që me playback u eliminuan ata që janë këngëtarë të vërtetë, dhe kjo është e dhimbshme.
-Me këngën, ju i keni dhënë shumë artit dhe kulturës shqiptare, por a keni ndonjë mesazh për të rinjtë që sot kanë nisur udhën drejt këngës?
E para, do të dëshiroja që në të gjitha gjinitë e artit, si në atë popullore, në krijimtarinë e muzikës së lehtë dhe në atë lirike, duhet të ketë konkurse. Duhet menaxhuar mirë ashtu si në botë. Përshembull të kemi një konkurs të përvitshëm të këngës popullore, ku të përballen vlerat artistike. Këto konkurse duhet të promovojnë vlerat e vërteta të krijimtarisë muzikore, të artistëve popullorë. Këtu ku ne jemi me Ansamblin e Këngëve dhe Valleve Popullore duhet të jetë dhe qendra e konkurseve, sepse është një institucion i madh. Këtu duhet të krijohen festivale posaçërisht me elementë të rinj për të qenë live në skenë. Kështu trashëgohet brez pas brezi dhe mbetet këngëtari i vërtetë, duke i eliminuar këta që sot nuk janë artistë dhe i zënë udhën talenteve, që janë një gjë e çmuar e kombit. Mendoj se për të rinjtë duhet të ndiqen politika të veçanta, Ministria e Kulturës duhet të ketë projekte të veçanta për elementin e ri dhe duhet të jenë konkurse të vërteta, të jenë të hapura dyert për këdo që ka talent. Një konkurs i fortë eliminon ata që nuk kanë vlera. Ne si komb i kemi vlerat tek folklori ynë, që është thesar.
-Kënga polifonike ju ka dhuruar shumë në jetën tuaj artistike, por në rast se do të vijojnë këto dëmtime, mendoni se do të ruhet nga brezi i ri kjo perlë e folklorit shqiptar?
Polifonia është unikale në botë dhe ruhet nga UNESCO, dhe duhet që të futet edukimi dhe në shkolla për folklorin tonë. Duhet të jenë programe të caktuara, dhe këto mbajnë lart krijimtarinë shqiptare, për të mos u humbur.
-Deri tani folët për krijimtarinë dhe problemet e saj, por ju vetë në kaq vite me këngën a keni ndonjë këngë që e veçoni?
Kënga që unë veçoj në jetën time dhe është lapidar për mua është ajo e idhullit tim Lefter Çipa, me titull “Këngët e atdheut tim, janë ilaç more shërim”. Është një këngë e njohur polifonike me tekst dhe muzikë nga ai.
-Jeta juaj artistike zhvillohet shumë pranë Ansamblit Kombëtar. Çfarë mendoni sot për të, çfarë duhet të përmirësohet më tej?
Unë do të dëshiroja që në Ansambël të kishte më shumë elementë. Duhet të shtohet numri i artistëve, unë nuk po them që të arrijnë 90 veta, por të paktën të jemi 50 artistë, dhe të jenë profesionistë dhe të mos futen mbi bazë partie. E ripërsëris, që çdo gjë duhet të jetë me konkurse, që të kenë njerëz kompetentë, specialistë për të vendosur.
-Cilat janë koncertet që ju kanë lënë më shumë mbresa gjatë aktivitetit tuaj artistik?
Koncertet që unë kam kënduar kanë qenë të gjitha të mbushura me emocione, por ato që janë dhënë jashtë vendit janë të mrekullueshme, pasi unë kam bërë me këngën që këndoj të lotojë edhe spektatori i huaj. Të arrish që të bësh të lotojë një spektator i huaj nuk është aq e lehtë, është diçka e jashtëzakonshme, sepse kënga shqiptare është aq e fuqishme sa arrin që të përlotë edhe gjermanin, francezin, italianin, amerikanin etj.
-Jeta juaj artistike është shumë aktive, por keni projekte artistike të veçanta për këtë vit, i cili shënon dhe një ngjarje të shënuar në historinë shqiptare?
Viti 2012 shënon dhe 100-vjetorin e Pavarësisë dhe është një ngjarje e jashtëzakonshme për kombin shqiptar dhe institucioni jonë ka shumë aktivitete artistike, të cilat do të zhvillohen për këtë vit. Unë si këngëtare e polifonisë po punoj për të gjetur një këngë me tekstin e 100-vjetorit të Pavarësisë, bashkë me kolegun tim Hyso Xhaferraj, i cili është i një njohës i labërishtes dhe është hedhës brilant i këngës labe. Unë kam nisur përgatitjet artistin me Lefter Çipa, dhe së bashku me disa autorë të tjerë po punoj për një material që të jetë dhe i kohës.

Polifonia që i dhuroi vlerësime në jetën artistike
Irini Qirjako sot është një nga emrat më të njohur të krijimtarisë popullore shqiptare. Për talentin e saj është nderuar me titullin “Mjeshtre e Madhe” dhe është shpallur “Qytetare Nderi” e Sarandës. Janë të shumta këngët që ka kënduar, dhe dekada me radhë ka përcjellë tek publiku vlerat unikale të folklorit shqiptar. Janë të shumta këngët që i kanë dhënë vlerësime, si “Këngët e atdheut  tim, janë ilaç more shërim”, “Çfarë po bën moj Marigo”, “Mbeçë more shokë mbeçë”, “Fustan kuqe kadife”, “Të rriti mamaja”, “Barbaro vasiliko”, si dhe shumë të tjera të cilat kanë mbetur tek publiku. Në jetën e saj artistike ajo ka sjellë deri më tani disa albume muzikore, ndërsa nuk janë të pakta dhe bashkëpunimet me artistët e tjerë. E ftuar në koncerte të ndryshme brenda dhe jashtë vendit, sot këngëtarja e njohur e këngës polifonike vijon të mbetet një nga zërat më të kërkuar. Me polifoninë labe dhe me zërin e saj, këngëtarja e njohur Irini Qirjako ka bërë që muzika shqiptare të jehoi jo vetëm në skenat shqiptare, por edhe ato botërore.

Intervistoi: Julia Vrapi

Desha ta kaloj në heshtje 77- vjetorin e lindjes, por ma kujtuan gratë, ka thënë  për gazeten “Telegraf”, “Artisti i Popullit” Skënder Sallaku, vetëm pak orë pasi ka hyrë në vitin e 78 të jetës së tij. Ai shprehet se nuk ka ndonjë ndryshim nga një vit më parë, as nga 5 vite të shkuara, përveç paaftësisë fizike, për dashuri të zjarrtë.

Është kjo arsyeja, që unë jam pjesë e një Fondacioni grash, pasi ato e dinë se nuk kanë rrezik prej meje. Në vijim bëmë këtë bisedë të shkurtër me Artistin, që e mban gjallë humori. Ai mbetet një ndër humoristët më të shquar të vendit tonë, me atë freski e energji që ka patur dikur në zenitin e tij krijues dhe interpretues. Dhe pse mosha ikën, ndoshta ai s’do ta ndjejë peshën e saj, pasi është gjithmonë i qeshur, gjithmonë në lëvizje i ftuar në shumë vende të botës ku ka emigrantë për të përcjellë humor. Rrugëve të Tiranës atë e gjen me bashkëshorten ku në çdo hap ndjen buzëqeshjet dhe përshëndetjet e njerëzve. Por ai ndoshta mbetet aktori më i spikatur, pasi në jetën e tij ka qenë mundës, pjesëtar i cirkut, humorist, pantonimist, etj.. Por pjesën më të bukur të jetës ai ja ka dhuruar skenës, humorit, estradës së Tiranës. Ai loton kur thotë se “Tani që në demokraci jemi shkëputur nga ideologjizmat”, ku partia nuk ndërhynë në krijimtari, Estrada e Tiranës nuk funksionon. Ai e ka filluar me cirk karrierën si artist, për të kaluar pastaj në estradë me një galeri të tërë personazhesh. Veç kësaj ai ka lozur në disa filma humoristikë, Ka marrë këta çmime, “Artist i Merituar”, “Artist i Popullit”, “Mirënjohja e qytetit”, “Urdhri i Punës i Klasit të Dytë”etj.. Skënder Sallaku ka një pjesë organike që nuk e ndan dot nga vetja, që është bashkëshortja e tij, Vitore Sallaku, artiste si dhe ai dhe që veç jetës familjare kanë bërë bashkë edhe jetën jashtë, atë të punës. 
Të kujtohet kur ke lindur, Skënder?
Mos përfito nga konfidenca, më thuaj shoku apo zoti Skënder. Unë nuk mbaj mënd se si dhe kur kam lindur, atë e di nëna ime e ndjerë, por kam kartën në gjendje civile që shënon: Skënder Sallaku ka lindur më 25 janar të vitit 1935.  
Si ka nisur dhe përfunduar karriera jote?
Kush tha që ka përfunduar. Bëj humor çdo ditë me gruan, miqtë dhe kjo më mban gjallë. Jam bërë bozë duke thënë për veten: Kam qenë kështu e ashtu…mjafton të them që kam nisur si kampion në mundjen klasike dhe vazhdoj të jem aktor i humorit. Jam specializuar në Kinë dhe kam punuar tërë jetën në Estradën e Shtetit, që tashmë është shndërruar në brengë. Mos harroj të them se jam “Artist i Popullit” me kartë dhe me dashurinë që më falin artdashësit.  

Pse e keni brengë Estradën e Shtetit?
Po, është pengu im i vetëm që u prish Estrada e Shtetit në kryeqytet, ndërsa funksionojnë në shumë qytete të tjera. Ishte shtëpia jonë, ku kemi kaluar jetën dhe më besoni, nëse do të dëgjoni që Skënder Sallaku ka derdhur lot, kjo ndodh vetëm njëherë: Kur kaloj pranë  ish-estradës.
Si e festove 77-vjetorin, çfarë dhuratash të sollën?
Në të vërtetë kanë qenë shumë telefonata, duke nisur nga Top- Channel, mëngjesin e 25 janarit dhe lumë urimesh, veçanërisht nga gra. Më besoni as me rastin e 75- vjetorit, që ishte jubilare, nuk kam marrë kaq urime. Dhurata? Më sollën fëmijët një laptop, por ma mori Vitorja. Më tha se i duhej për të shkruar librat dhe unë ia dhashë.
Çfarë ka ndryshuar tek Skënder Sallaku një vit më pas?
Asnjë ndryshim, jo një vit, por as 5 vjet më pas. Ndjehem njësoj, me shëndet, humor. Kaloj ditën me një plan që e miratoj që në mëngjes tek Vitorja dhe vetëm kur vjen ora për të shkuar në krevat, ku është pika e dobët.
Çfarë do të thuash me këtë?
Ahaaaa, vetëm këtu më ka ngecur sharra në gozhdë. Nuk mundem më fizikisht, megjithë përpjekjet, që të bëj dashuri si dikur..Sikurse të isha mirë edhe në këtë pikë, unë do ta quaja veten 60 vjeç. Nga një anë kjo më bën edhe të qetë, pasi ndryshe do të bëhej xheloze Vitorja. Nuk më ka lënë të qetë tërë jetën.  

Po ti ke qenë xheloz?
Po, kam dashur ta kem gjithmonë në krah gruan time, ndërsa për domethënien e pyetjes tënde dua të them se, nuk ma ka hedhur dot as kush. Jam gjarpër..
-Jemi në vitin e 100 vjetorit të Pavarësisë, cila do të ishte një këshillë e Skënder Sallakut për politikanët, duke e thënë seriozisht?
Unë gjithmonë flas seriozisht, pavarësisht se qesh. Politikanëve do t’ju thosha të ishin më seriozë, se sherri mes tyre ka depërtuar deri në shtëpitë e shqiptarëve, madje na kanë bërë të flasim me vete. Unë do t’ju thosha në këtë vit të veçantë për Kombin, të na lënë rehat, ti ngjajnë Ismail Qemalit që bashkoi trojet, shqiptarët, kurse këta janë bërë copë-copë.
Mos të zemërohet dikush me këtë koment tuajin?
Do t’i them që bëra qyfyr dhe kaloj lumin.  
Sa vjet do të dëshiroje të jetoje?
Deri më 99 vjet, nuk dëshiroj të mbush 100. Dua të mbetem 99-tsh. Kuptohet i humorit
Ta mbyllim bisedën: Gëzuar ditëlindjen Skënder Sallaku, u bëfsh 99-tsh!
Faleminderit!

Zenepe Lula Gazeta Telegraf

 Flet regjisori i emisioneve për fëmijë në RTSH, Jani Tane

Ai flet qartë, por me timbër. Plot 28 vjet në RTSH, kanë lënë tek ai gjurmë të mëdha në ish gjigandin e medias së parë vizive shqiptare. Qysh në fillimet e tij ai u mor me emisionet për fëmijë deri sa u largua nga ai institucion, që shërbeu si trampolinë për të gjithë. Sipas tij, sot pak punohet për emisionet për fëmijë.

Kur e ka mbaruar Jani, Institutin e Lartë të Arteve?
Unë e kam mbaruar Akademinë e Arteve për aktrim në vitin 1972. Ishte një gëzim të mbaroje për aktrim në atë kohë.  Në shtator fillova punë në RTSH.
Si ishte më parë RTSH për ty?
Një ëndërr e madhe. Një ëndërr e largët. E shikoja antenën në majë të godinës dhe se, besoja kurrë se një ditë mund të futesha brenda saj si regjisor. Ishte një godinë e mistershme për mua. Ata që punonin aty më dukeshin njerëz të veçantë, ndryshe nga ne, shumë të përgatitur.  Sa herë kaloja për tek Qyteti Studenti, ku dhe flija më dukej se i largohesha kur po afrohesha.
Si t’u duk shtatori i vitit 1972 kur fillove punë në RTSH?
Kur ngjita shkallët u futa brenda dhe më dhanë emërimin vetëm atëherë thashë me vete se m’u realizua ëndrra më e bukur në jetë.
Kur shkove në RTSH, kush ishte drejtor?
Drejtor ishte Todi Lubonja dhe regjisor i famshmi Mihallaq Luarasi. Ata të dy donin të ngrinin Teatrin e Televizionit si ishte Teatri Kombëtar apo teatrot e rretheve. Pra, donin të ngrinin një teatër specifikë, që se kishte as Kinostudioja. Pra, ishin hedhur idetë për rubrikën e teatrit brenda televizionit. Por, më mbrapa doli në shesh Festivali i famshëm i 11-të në vitin 1974 dhe çdo gjë u la në mes. Atëherë Todi Lubonja kishte bërë dhe dramën “Njollat e murrme”. Kështu, ai pas këtij momenti u largua dhe u dënua. Këto ide ranë. U shkërmoqën.
Ju me çfarë detyre u emëruat në këtë kohë në RTSH?
Unë u caktova si asistent/regjisor me një nga operatorët e parë shqiptarë, një njeri shumë i mirë, Muharrem Kondaj një nga operatorët më të mirë dhe më të talentuar të TVSH-së. Tani mund të ketë shumë operatorë, por në ato kushte kishte shumë pak. Regjisor i atëhershëm ka qenë Mërkur Bozgo. Ishte një ndër regjisorët më me eksperiencë në TVSH, i cili me eksperiencën e tij, me punën e tij të palodhur, më kanalizoi drejt anës vizive.  Kjo për mua ishte e panjohur atëherë. Në televizon unë bëra dy vjet stazhin, sepse ashtu ishte atëherë.
Po diplomën me çfarë teme e mbrojte?
Temën e diplomës e mbrojta me montazhin.  Regjisor i montazhit ishte Ismail Balla. Unë atë e kam vlerësuar dhe e vlerësoj shumë. Ai ishte konsulenti im dhe më orientoi me të gjitha sa dinte rreth montazhit. Ja di për nder. Pa montazh s’ka film, as artistikë as dokumentar.
Kur filluat në redaksinë e fëmijëve?
Fill mbasi mbrojta diplomën u emërova në sektorin e emisioneve për fëmijë. Filluam të punonim me të gjitha gjinitë e etërsisë për fëmijë dhe po përgatiteshim për Teatrin e Fëmijëve në ekran. Filluam përgatitjen e Koncertit të Vitit të Ri për fëmijë me fabul. Shaqir Rexhavelaj ka qenë regjisor i koncertit për të rritur me estrada  me skeçe dhe etyde. Ne krijonim koncert të mirëfilltë me skenar për fëmijë. Unë jam krenar që kam qenë në këtë redaksi se aty krijohej gjithmonë, ishe në lëvizje. Para meje ka qenë Myzejen Nepravishta, Dhoksi Petaj, që i kujtoj me respekt. Në këtë plejadë isha dhe unë. Më vonë filluam dhe filmat artistikë për fëmijë.
Sa filma të tillë keni xhiruar?
Unë kam xhiruar katër filma artistikë. “Gjyshi partizan”,  1979,  mori pjesë në një nga festivalet në Itali. “Prindër të vegjël” një film shumë i arrirë, ku luanin Bujar Asqeriu, Marjeta Lajrja i realizuar në vitin 1981. Ky film kishte skenar të Adelina Balashit. “Ngjarje në liqen” etj…Këtu kam qenë regjisor.
Kur u larguat nga TVSH?
Në vitin 1997 kur filluan ngjarjet në Shqipëri, ngjarjet e firmave Piramidale. Shkova në Itali dhe ndenja aty. Për mëse 14 vjet jam marrë me dokumentarë, me dasma, me emigrantët, merrem me filmime pagëzimesh. Aty bashkëpunoj me dy  shoqata shqiptarësh, “Skënderbeg” dhe “Ilirida”. Unë do të veçoj festat e Nëntori, ku xhiroj pasi tani në Itali kam studion time.
Sa vjet keni punuar në TVSH?
Plot 28 vjet, pa ndërprerje. Afërsisht tre dekada. Kam kujtime shumë të bukura. Kemi shumë filma, kemi shumë emisione dhe cikle dokumentarësh.
Cilin keni patur si orientim në punën tuaj, në emisionet e fëmijëve?
Përveç regjisorëve si Mihallaq Luarasi etj., si televizion kam pasur dhe kam RAi-n. Ai mbetet televizion orientues për të gjithë televizionet në botë. Edhe aty ku jam RAI është mësuesi më i mirë. Ndihem gjithmonë i karrikuar
me emisionet e tij. Kam një bagazh sa s’di ku t’i përdor. Sot këtu ka regjisorë të rinj dhe s’krijojnë hapësira. Franko Xefireli është një nga regjisorët më të vjetër të RAI-t, por e mbajnë si gjeneral vetëm për të bërë imazhin e RAI-t në emisione të veçanta, pra të bëjë përmirësime. Në Itali regjisorët kanë respekt për njëri -tjetrin, gjë e cila mungon tek ne. Ata e ftojnë njëri- tjetrin në emisione.
Kur keni konkurruar për aktrim, cilin keni pasur në komision?
Ishte viti 1968. Kisha shumë projekte dhe dëshira në kokë. Unë jam nga Korça dhe banoja në Korçë. Godinën e teatrit e kisha shumë afër. Aty shikoja me admirim regjisorin e madh Dhimitër Orgocka dhe Pandi Raidhin. Unë shkoja pas skenës dhe i ndiqja. Në gjimnaz kisha një pasion të madh për teatrin, por sidomos për filmin. Tek filmi ngulesha më shumë. Pikërisht në këtë kohë në Korçë vjen regjisorja e talentuar Drita Agolli me aktorin Minella Borova. Këta bënë përzgjedhjet e studentëve. Mua më kërkuan një monolog “dale mos se kam një fjalë, se më rrjedhin djersët valë” të Nolit dhe një këngë me kitarë. Konsulent kisha Minella Borovën. Këta të dy më dhanë një notë kaluese. Edhe kur konkurrova ishin këta të dy në komision dhe Mario Ashiku. Ata më dinin se kush isha.
A ke pasur rastin ta takosh Enver Hoxhën?
Kam pas rastin ta takoj dy herë. Njëherë në Pallatin e Brigadave ku çuam fëmijët më të dalluar të Republikës, nga Vermoshi në Konispol. Më caktuan si regjisor të atij takimi. Drejtori Televizionit ishte Marash Hajati. Ishin 500 fëmijë, ku ishte ftuar dhe Cirku iTiranës. Kamerat i kishim vendosur në disa pika të veçanta. Por fëmijët, fëmijë nuk kanë protokoll. Kamerat i çuam lartë mbi lartësinë e fëmijëve.  Në atë ditë isha shumë afër tij, ku të gjithë fëmijët ju mblodhën rreth e qark. U sulën mbi të. Ai i përqafonte duke qeshur.  Hera e dytë kur ne kishim dalë nga Instituti i Lartë i Arteve, pas dhe e pamë që ai bënte një xhiro jashtë vilës afër nesh. Kur po kalonte, ai na pa dhe na u afrua. Na përshëndeti dhe na pyeti për mësimet, a mësonim. “Si ju venë punët”,- na tha, ndenji 5 minuta me ne. –“Duhet të mësoni,- na tha,- pasi atdheu ju do të shkolluar”.
Rolet
Kam qenë dy minirole kur isha student, d.m.th rol episodik. Filmi i parë ka qenë “Yjet e netëve të gjata” rol episodik, me regjisor Viktor Gjika. Role figuranti.
Kur je ndjerë mirë si regjisor?
Kur më kanë falënderuar për punën. Pra, kur kemi marrë stimuj moral, se për material s’bëhet fjalë.
Si ka qenë shoqëria në sistemin monist?
Shoqëria na mbante. Kishim shoqëri të pastër, pa interes. Ishim të lidhur shumë me punën dhe me njeri- tjetrin.
Si ka qenë shkolla shqiptare e aktrimit?
E nivelit të lartë. Regjisorët dhe aktorët tanë mund të konkurrojnë kudo. Kishim shumë kërkesë llogarie.
A punohet sot po aq sa dje për emisionet për fëmijë?
S’mund të them se sot nuk punohet apo nuk ka, por në regjimin komunist  kishte shumë kërkesë llogarie. Një emision kalonte në fije të perit. Kaloje në shumë kanale deri sa të miratohej. Edhe emisione kishte shumë. Sot ka pak emisione të tillë.”

Albert Zholi Gazeta Telegraf

I qetë, i dashur, i respektueshëm, korrekt, kërkues, këto janë cilësitë e folësit të talentuar Dhimitër Gjoka. Për mëse 30 vjet folës, ai mbetet në “tregun televiziv”, në këtë profesion, ende më i kërkuari. Por dhe pse e ka këtë supermaci, ai nuk e shpreh, por ecën gjithmonë në kërkim të të rejave në profesionin e vështirë të folësit.

Ndër moderatorët e festivaleve kam parë dhe emrin tuaj. Cilët Festivale të Këngës në RTSH keni moderuar?
Unë kam moderuar Festivalin e 19-të dhe Festivalin e 21-të të Këngës së Lehtë në RTSH. Kanë qenë dy festivale që për mua kanë ngelur një kujtim i bukur dhe i pazëvendësueshëm.
Me kë ke moderuar në këta dy festivale të rëndësishëm?
Në Festivalin e 19-të moderova së bashku me Silvana Braçen dhe në atë të 21-in me Dhurata Kasmin, që ka luajtur filmin “Dora e ngrohtë”.
Me kë nga këto të dyja je ndjerë më mirë?
Nuk dua të them për të bërë qefin njërës apo tjetrës, por dua të jem korrekt me veten dhe me lexuesin, me të dyja jam ndjerë shumë mirë. Dihet se çfarë fryme ka sjellë Silvana Braçe në RTSH, po ashtu dihet personaliteti i Dhurata Kasmit. Me të dyja, pra, jam ndjerë i kompletuar dhe shumë komod. Kam qenë me dy femra intelektuale tejet të plotësuara, shumë të zgjuara. Kanë qenë dy eksperienca shumë të bukura të jetës sime artiske.
U ndodhët në ndonjë moment bosh?
Aspak. Çdo gjë kaloi në formë perfekte. Çdo gjë kaloi shumë mirë. Bëmë një përgatitje dinjitoze për ditë të tëra. Të dyja koleget folën shumë rrjedhshëm, në mënyrë perfekte.
Çfarë të veçante ka një folës i lajmeve me një moderator festivali?
Ka shumë të përbashkëta, por ka dhe të veçanta. Kryesorja e të veçantave, është se ke para një publik të zgjedhur, të drejtpërdrejtë dhe jo nëpërmjet ekranit. Çdo gabim është i pafalshëm, pasi ndiqet nga të gjithë (apo më mirë ndiqej), pasi në atë kohë nuk kishte televizione të tjerë, dhe gjithë shqiptarët aty i kishin sytë. Gabimi më i vogël të nxirrte jashtë loje. Një moderim i tillë do një veshje perfekte, të folur elokuent, dialog me partneren në unison, lëvizje të matura, mos teprime. Këto janë të evituara në televizion, pasi si folës i lajmeve je statik, pa lëvizje.
Pra si folës je pak më komod se moderator?
Po. Në moderime të tilla të vihet re dhe qimja. Çdo gjë duhet të jetë në perfeksion. Por të dyja kanë rëndësinë në llojin e vet. Moderator duhet të jesh edhe pak aktrues.
Si ndihet tek “AS” Gjoka?
I vlerësuar, i respektuar. Tashmë “AS”, me një format krejt të ri, është futur në tregun e mediave vizive me shumë ambicie, profesionalizëm, korrektësi, largpamësi. Në çdo ambient, teknikë, aparaturë, është modernizuar si asnjë televizion tjetër. Po bën një garim spektakolar që ndihet në audiencë. Për çdo ditë fiton teleshikues të rinj brenda dhe jashtë atdheut. “AS” ka një startim perfekt që të gjithë e shohim në ngjitje me modesti, por me ambicie profesionale….
Pse hoqët dorë nga regjisura dhe ju afruat profesionit të folësit?
Ka disa arsye. Por duhet të sqaroj se unë nuk kam hequr dorë nga profesioni i regjisorit. Gjithmonë kërkoj në këtë profesion dhe herë pas here realizoj dhe ndonjë film dokumentar. Profesioni i folësit është më i vështirë, por dhe më i kërkuari në treg. Pak folës ka në Shqipëri, ndërsa regjisorë ka shumë. Është një profesion që të lidh me publikun çdo ditë dhe mes tyre ndihesh mirë kur në rrugë të përshëndesin.
Cili është sekreti i freskisë së Gjokës?
Jeta e rregullt familjare, ushqim i mirë, i patepruar, shoqëri e zgjedhur, pushime në det, mos teprim në asgjë të dëmshme. Por, mbi të gjitha, ambienti i ngrohtë familjar.
Djali juaj do ndjekë rrugën e babait?
Jo. Djali im ka qejf sportin. Dëshira e tij është të bëhet gazetar sportiv. Është në hapat e para, por që shoh që është shumë këmbëngulës. Pra, ka një rrugë të përafërm. Mendoj se zgjedhja e tij është e mirë.
Pushimet verore besoj se i bëni në Himarë?
 E padiskutueshme. Himarën se ndërroj me asnjë vend në botë. Himara është mbretëresha e plazhit. Kush nuk e ka parë vetëm të shkojë njëherë dhe nuk do t’i shqitet nga mendja. Aty dhe qielli dhe deti janë aq të kaltër sa të duken pikturë dhe jo ajër dhe ujë. Zoti e ka bekuar pa rezerva këtë vend!…
Veshja juaj, gjithmonë korrekte. Keni ndonjë firmë rrobash që parapëlqeni?
Unë blej çdo rrobë që më pëlqen. Le të mos jetë e firmës apo mund të jetë dhe firmato. Mjafton që mua të më pëlqejë. Ndihem mirë me çdo rrobë që më vjen për shtat.
I keni qejf lëvizjet?
Sigurisht. Çdo njeri i do lëvizjet. Por e kam hequr atë interesin e fillimit. Më shumë më pëlqen të shkojë në Himarë se në një vend tjetër. E kam shuar kuriozitetin për shumë vende.

Albert Zholi Gazeta Telegraf

Alida është motra e Stines, jeton prej disa viteve në Gjermani dhe përvec muzikës meret edhe me menaxhimin e një teatri në Hannover. Bashkëpunon me disa studio të njohura muzikore dhe vjen në Shqipëri sa herë që e mer malli për familjen. ”Vip Albania” realizoi një intervistë me këngëtaren e njohur e cila rrëfen historinë e saj të jetës në Gjermani, zënkat e adoleshencës dhe kujtimet e bukura të fëmijërisë.

Nuk konsumon alkool dhe duhan, dhe për këtë shpreson që mos e provojë asnjëherë, ushqim i preferuar i këngëtares është mishi i patës të cilin e gjenë gjithmonë në frigoriferin e saj pasi sic thekson Alida, ky lloj mishi kombinohet me lloj lloj ushqimesh të shpejta, pasi jeta e saj e stërngarkuar nuk i lejon që t’i dedikohet shumë kuzhinës së preferuar.

Ajo njihet edhe si një nga femrat e para e cila solli në Shqipëri një stil më ndryshe të të veshurit dhe look-ut, shpeshherë është shfaqur edhe si zezake dhe e kombinuar me disa stile unike, veshjet e saja nuk janë të gjitha firmato por këto veshje i kombinon shumë mirë që të duket e vecantë para publikut.

Kemi parë disa klipe shumë të bukura dhe interesante, ku protagoniste je ti. Si u bëre që t’i futesh botës së muzikës? 

Pasi unë jetoj këtu dhe punoj në studion në Hannover për gjithcka rrodhi vetvetiu pasi jam një njeri që kërkoj dhe kërkoj gjithmonë nga jeta. Njëherë filluan bashkëpunimet me këngëtarët të cilët punojnë në studion Five Six, pastaj provova në ”Viva dhe MTV”.

Për faktin që tashmë je këngëtare e njohur, është shkruar edhe në blogjet gjermane … Kjo nuk është pak, apo jo? 

Nuk është e paktë për mua që kam arritur deri këtu, ka qenë rrugë shumë e gjatë dhe kam patur të bëj me shumë pengesa të cilat nuk më kanë kthyer kurrë mbrapa, kam besuar tek pikësynimi im edhe pse ka situata në jetë që jam dorëzuar, për një moment familja ka qenë ajo që më ka ngritur dhe një rol të vecantë luan edhe Nesti.

Si një menaxhere në hapat e parë të saj, pasi tashmë je pjesë e menaxhimit për kulturë në një teatër gjerman, na thuaj si ecën puna atje?

Më pëlqen të kem stres tërë kohën se jam mesuar me të (qesh). Në teatrin Niemmerland merrem me menaxhimin e programit të pregatitur të cilin e reklamoj atë në të gjitha shkollat e Gjermanisë dhe planifikimin e termineve.

Kaq shumë gjëra në të cilat ke sukses, muzika, moda, menaxhimi. Si ia del t’i bësh të gjitha këto? 

(Qesh), sic e thash më pëlqen të jem tërë kohën në lëvizje, të kem vetëm stres, nëse një ditë do më shkonte pa bërë asgjë unë do semuresha.

Alida, nuk t’u desh shumë kohë për të krijuar profilin tënd dhe shumë fansa në tregun muzikor… Çfarë mendon se të bëri aq popullore dhe të dashur brenda një kohe të shkurtër? 
Mendoj që stili im që solla në Shqipëri u vecua nga të tjerët dhe e bëri atë të binte në sy.

Këngët e tua i janë besuar kompozitorëve gjerman me të cilin madje ke pasur shumë bashkëpunime të cilat kanë rezultuar hite, po tek shqiptarët bashkëpunon me dikë përveç Stines? 

Përvec Stines nuk kam bashkëpunuar me ndonjë kompozitor tjetër, në vijim ndoshta po

”Se të dua ty” ishte pikërisht dueti me Moe Phoenix… Në jetën tënde të vërtetë, ke dikë që e dashuron? Ke rënë ndonjëherë në dashuri? 

Natyrisht, nëse nuk do isha dashuruar ose nuk do të doja dikë nuk kisha si edhe të frymëzohesha në tekstet që shkruaj.

Çfarë kujton nga fillimet e tua në muzikë? Kanë qenë të thjeshta dhe argëtuese apo të lodhshme dhe ndonjëherë, edhe të shkurajonin? 

Aspak, të thjeshta me 100 peripecira nga më të ndryshmet por mund të them nëse dikush e ka një pikësynim dhe beson tek vetja dhe tek ajo e arrinë atë kur do qoftë ajo.

Çfarë të shtyu të merreshe me muzikë dhe e sheh më tepër si profesion apo si një pasion pa shumë detyrime? 

Nuk ka qenë rastësi, me muzikë kam filluar që në moshën 6 vjece, në shkollën e muzikës për piano dhe më pas liceun Artistik për Kanto, ka qenë një pjesë e jetës sime. Mund të them është një pasion im i cmendur me shumë detyrime.

Çfarë mendon për festivalet? Ka shumë artistë që kanë hequr dorë prej tyre … 

S’mund të them shumë, por të rrezikosh emrin dhe gjithcka që ke ndërtuar kaq vite nuk do ishte ide e mirë.

Çfarë natyre je? Si do ta kishe përshkruar veten tënde ose sitë shohin më së shumti të tjerët? 

Njeri shumë pozitiv e qeshur dhe pak si shume e stresuar.

Kujtimi më i veçantë që ruan nga fëmijëria? 

Shumë gjëra por e vetmja që nuk mund të më hiqet nga mëndja që dhe shumë shpesh më vjen nëpër mend mes problemeve ditore shakatë dhe zënkat që bëja me Nestin, ishin shumë acaruese për prindërit dhe për tërë familjen, më sjellin humorin direkt (qesh).

Nga paraqitjet e tua publike, dukesh tepër e familjarizuar me modën… Je një ndjekëse besnike e saj? 

Hmmm cmenduria ime e dyte, stili në veshje dhe kërkimi i një vecantie tek ajo.

Marka e preferuar dhe cili, stili yt i preferuar në të veshur? 

Më pëlqen shumë DG, Joop dhe Guess por nuk është e thënë që veshjet e mia të jenë të gjitha firmato, unë kombinoj shumë veshje firmato me ato që edhe nuk jane, i ndryshoj ato sipas stilit tim, kjo më bën të lumtur.

Cila është motoja jote e jetës? 

”Kërko, kërko, kërko gjithmonë nga jeta”.

Si duket Alida gjatë një dite (të rëndomtë)?

S’guxon të më dali njeri përpara (qesh), derisa të jem qetësuar paksa.

Çka ju nervozon më së shumti dhe çka iu lumturon?

Më nervozon mos korrektësia që është për mua si A dhe O, dhe më lumturon kur shoh në fund rezultatin e punës që kam bërë.

Me çka ushqeheni, pra cili është ushqimi juaj i preferuar?

Mishin e patës e kam gjithmonë në frigorifer, është i shpejtë për t’u bërë dhe mund ta shoqërosh me shpejtësi me shumë gjëra, perime, patate, oriz etj, nuk mbaj dietë, vetëm se lëvizja që kam tërë ditën, sporti dhe palestra nuk më lënë të vë kile, dhe më mirë kështu (qesh).

Konsumoni alkool dhe duhan?

Pijen dhe cigaren si kam pirë kurrë ndaj dhe nuk ka pse t’i filloj tani, vetëm tek ndonjë drekë ose darkë mund të pi një gotë verë për të shoqëruar ushqimin.

Çka mund të presim në të ardhmen nga ju?

Këtë fund muaj do sjell në Shqipëri një baladë si edhe një bashkëpunim me Mr President i cili më kontaktoi para ca ditësh. Pse jo dhe bashkëpunime me këngëtarë shqiptarë.

Blerand Rexhepi/Editorial

Alkena Dervishaj, 22 vjecarja nga Peja e cila u bë e njohur pas hyrjes në spektaklin e ‘’Big brother’’ vazhdon të jetojë ashtu sic dëshiron vet ajo. Hobi i saj është politika, literatura dhe filmi. Ajo kishte hyrë në këtë spektakël për të ndryshuar imazhin e femrës nga Kosova. U fut në shtëpinë e famshme ditën e parë dhe u rradhit e 11 si më e votuara. 

Vajza kontraverse nga Kosova, ka një mënyrë interesante të të menduarit dhe të të jetuarit. Është shumë e vecantë dhe gjithmonë komenton gjërat e pahijëshme të cilat i përjeton shoqëria në Kosovë e Shqipëri. Ajo shpesh kritikon edhe politikat dhe politikanët në Prishtinë e Tiranë ndaj qasjes së varfërisë.

Ish banorja e BB rrëfehet për jetën e saj, se si e koncepton ajo martesën si institucion, planet të cilat mendon që t’i realizojë, si ka qenë jeta e saj si fëmijë dhe si e ka jetuar ajo adoleshencën, kur e ka djegur flaka e dashurisë. Këto dhe shumë gjëra të tjera mbi Alkena Dervishaj mund të lexoni në këtë intervistë të hapur që ”Vip Albania” realizoi me të.

Nëse për një moment Alkena do të mbyllë sytë dhe do të kujtojë fëmijërinë, cilat janë imazhet që shfaqen para jush?

Është një kukull që cuditërisht mu kujtua teksa po lexoja pyetjen, kishte flokë të shkurta ma bleu mami për ditelindje, mburresha pranë saj më dukej vetja më e bukur. Në këtë intervistë nuk dua të kujtoj imazhet e këqija që i kishim ne si fëmijë në Kosovë. Isha shumë e ledhatuar nga babi, isha princesha tij, dhe vazhdoj të jem.

Meqë e nisëm këtë bisedë nga kujtimet, mund të na thoni ç’tip fëmije keni qenë?

Isha shumë e dhënë pas librave dhe informacionit, nuk arrita të përjetoj adoleshencën, më duket sikur e kam kaluar pa e vënë re aspak, isha më e rritur dhe më e pjekur sesa moshataret, kjo me siguri se jam shoqëruar gjithmonë me më të rritur. “Gabimet” e adoleshencës i kam evituar duke i parë të tjerët. Nuk është për t’u krenuar që nuk e jetova atë moshë plotësisht, por më dha shumë përparësi në anën tjetër, u pregatita më herët për sfida.

Po për adoleshencën tuaj ç’mund të na tregoni?

E “dashuruar” pafundësisht në Sean Conneryn kur i kisha 13 vjec, shpesh edhe ëndërroja me sy hapur..

Kur ju ka djegur për herë të parë ajo “flaka” e dashurisë fëmijërore për një mashkull dhe si?
I përkas tipit të femrave që koncepti i martesës nuk egziston, mendoj që nuk jam e lindur për të, dhe planet e mija për të ardhmen sado që duken egoiste, nuk përfshijnë një mashkull në to. Do e ndaj jetën me njerëz që më duan qe i dua dhe që kemi gjuhë të përbashkët, por një martesë si institucion dhe një mashkull gjithmonë pranë, do të mund edhe t’i përgjysmojë ambiciet e mija. Jam e martuar pafundësisht me atdheun dhe karrierën time.

Keni dashuruar ashtu siç keni dashur?

Kam dashuruar sic kemi dëshiruar, por kam fatin që të kem shumë nga ajo ndjenjë brenda dhe rreth meje. Dashurinë e gjej kudo, në yje, hënë, pika të shiut, në tokë, tek një plak tek një fëmijë tek një libër, cdo sekond….

Nuk e keni kuptuar nëse keni dashuruar ndonjëherë, apo nuk thuhet?

Dashuria vjen pa a kuptuar, por të skllavëron, dhe kush e kupton më mirë mbretin e tij sesa skllavi!?
Të pëlqen flirti?

Flirti – sfidë për mua. Derisa e sfidon karakterin tim, e pranoj me shumë interesim. Lojërat e tilla e ushqejnë egon time, por që më duhet një “kundërshtar” tipik.

E ke kuptuar pse i tërheq dhe je e pëlqyer nga meshkujt?

Po të kisha kuptuar pse pëlqehem nga mashkujt ose edhe nga femrat do i përdorja ato armë ndoshta më shpesh (shaka), janë gjëra që rrjedhin. Besoj që spontaniteti dhe origjinaliteti, të paktën unë do të dashurohesha në këto tipare të mija (qesh).

Ç’është erotizmi për ty?

Erotizmi, ta spjegoj në mënyrë figurative, është si këngë franceze nën dritën e hënës rrugëve të Gjirokastrës, është dicka shumë delikate që vetëm mund ta idealizoj, kurrsesi të spjegoj me fjalë…

Mendon se femrat turpërohen ta shfaqin dhe shprehin romantizmin e tyre?

Përkundrazi, meshkujt e kanë këtë ves. Kjo ideja e të qenurit IN dhe në Europë gjithësesi ju është ngulitë së prapthi, të qenurit romantik nuk është OUT, është xhentilëse. Personalisht meshkujt jo xhentil as nuk i marr parasyshë, qofshin vetëm shokë apo edhe më shumë…

Blerand Rexhepi/Editorial

Ajo mund të quhet vajza që theu mentalitetet. Nga fanatizmi që e shoqëroi gjithë jetën, vendosi ti marrë vetë frenat në dorë, e fshehurazi të gjithëve, të bënte pjesë në Big Brother e për më shumë, të krijonte aty një histori dashurie të cilën e ka pranë edhe sot, historinë me Bjordin. Nga një qytet i vogël e i mbyllur si Kavaja, në Tiranën e madhe, 24 orë në 24 në sytë e të gjithëve.

Megjithatë duke zbuluar historinë e gjimnazit të Adelajdes, kuptojmë qartë, se herët a vonë, karakteri i saj luftarak do e bënte të ishte jo më një vajzë e ndrydhur nga të tjerët, por ajo që është sot, e zonja e vetes në përballimin e sfidave.
Në momentin që ju dolët në Big Brother si një nga katër finalistët, u zbulua dhe një pjesë e jetës suaj, që ishte një fotografi me shami. Keni bërë shkollë fetare apo gjimnaz?
Unë vij nga një familje shumë besimtare myslimane dhe, që kur kam qenë e vogël jam edukuar me fenë dhe ritet fetare. Më shumë se sa unë, kjo ka ndikuar te motra ime e cila pasi studioi në Turqi erdhi në Shqipëri me shami. Shoqata e shkollës së saj mbërriti vetëm pak kohë më pas me misionin për të hapur një shkollë fetare në Shkodër ku motra ime fitoi të drejtën për të qenë mësuese. Kështu që prindërit e mi donin që unë të vazhdoja Medresenë.
Po ju donit?
Sigurisht që edukata me të cilën isha rritur më drejtoi ta pranoja me shumë dëshirë këtë zgjidhje.
Për sa kohë vazhduat atje?
Studiova dy vjet, sepse motra u shkëput nga puna dhe meqë isha e vogël prindërit kishin merak të më linin vetëm, kështu që u ktheva në Kavajë.
Çfarë lëndësh studionit?
Kishim programin e Gjimnazit plus lëndët fetare.
Si ishin ato dy vjet, çfarë bënit?
Unë kam qenë një adoleshente shumë mistrece, antikonformiste, isha e para që thyeja rregullat në vend që ti zbatoja dhe, shumë llafazane. Për mua ato ishin dy vite shumë të bukura si nga ana e fesë dhe nga eksperienca njerëzore. Gjatë kësaj periudhe kam mësuar shumë, sepse doja ta studioja fenë time, jo vetëm e ndikuar nga medreseja, po më tepër nga kurioziteti që kisha unë vetë për fenë. Zbulova që feja ime është shumë e bukur, e dua shumë fenë time dhe që nga ajo kohë jam besimtare. Për post kësaj, periudha e Medresesë më ka ndihmuar të shkëputem nga shtëpia, të mësohesha me jetën, shoqet mu bënë familja ime e dytë. Kujtoj ditën e parë që do shkoja në Shkodër. Babi kur më përcolli te dera nisi të qante. S’e kisha parë ndonjëherë duke qarë sepse ishe tip serioz dhe i mbyllur, dhe s’më hiqet nga mendja ai moment.
Si ka qenë një ditë e jotja në Medrese?
Konviktin e kishim brenda për brenda shkollës e cila rrethohej me mure të larta, rregulla strikte. Ishim vetëm vajza. Deri në drekë ishim në shkollë, më pas një periudhë e shkurtër pushimi pastaj studim.
Kishit televizor?
Jo nuk kishim televizor as telefon.
Po si argëtoheshit atje?
Çuditërisht e parë kështu duket sikur ne s’jetonim por në fakt ne zbaviteshim shumë me njëra-tjetrën. Diskutonim, bënim shaka…

Dilnit ndonjëherë?
Dilnim gjithmonë të organizuar ose fundjavave kur ktheheshim në shtëpi.
Po cilat ishin prapësitë e tua?
Një herë kur isha në Kavajë bleva rreze lazer dhe ngacmoja nga konvikti pallatin përballë. Aq të mbyllur ishim sa që na bënte për të qeshur çdo kontakt që kishim me jashtë. Po ashtu theva dhe një rregull, futa një celular fshehurazi (qesh). Ndonjëherë zgjoheshim natën të uritura dhe unë isha organizatorja që sajoja hyrje fshehurazi në mensë… u shumë e shumë histori të tilla.
Dy vitet e dyta të shkollës së mesme ju i bëtë në Kavajë. Ju erdhi keq që u larguat?
Shumë keq. Ditët e fundit si harroj se sa shumë qanim bashkë me gocat, tamam sikur do iknim në luftë. Ajo ishte ndarje për ne dhe ashtu ndodhi pasi jetët tona morën drejtime të ndryshme.
Po shkolla e mesme në Kavajë si ishte?
U riktheva te shoqëria ime e vjetër. Nuk ishin më si në 8-vjeçare, kishin ndryshuar, ishin rritur. Unë e shihja veten pak jashtë tyre. Megjithatë kisha lënë familjen time në Shkodër, shoqet e mia, për tu rikthyer te familja e vërtetë. Familja ime ishte shumë fanatike, më kontrollonin gjithë kohës, por edhe këtij mentaliteti i shpëtoja ndonjëherë me vajtjen në ndonjë mbrëmje fshehurazi. Shyqyr që mbrëmjet atëherë bëheshin ditën. Nuk isha nxënëse e dalluar, sepse nuk mësoja. Lexoja vetëm para se të vinte mësuesi në klasë. Megjithatë prapë dola mirë sepse kam një veti që i fiksoj shpejt ato që lexoj.
Tani që ke ardhur në Tiranë si të duken gjimnazistët në krahasim me veten tënde?
Unë jetoja në periudhën që s’dinim të visheshim. Unë në gjimnaz vishja taka, bluza të holla, vathë të mëdhenj, lyhesha fshehurazi. Ndërsa sot më pëlqejnë gjimnazistet se vishen thjesht, me atlete, nuk lyhen shumë.
Po për sa i përket lirisë?
Nuk e di se si janë sot, por di të them vetëm një gjë, që sa më të lirë të jenë gjimnazistët aq më të përgjegjshëm bëhen. Sa më shumë besim të kenë prindërit tek ata, aq më shumë do rezervohen.
Një këshillë për gjimnazistet që jetojnë në qytete ku mentaliteti mbizotëron ende apo në fshatra?
Ju lutem shumë, mundohuni të mos merrni vendime të rëndësishme për jetën tuaj sa jeni gjimnazistë sepse është një periudhë, një moshë, që njeriu nuk është i aftë të vendosë më të mirën për veten. Dhe koha kurrë nuk kthehet kurrë pas.

Gazeta Shqiptare

I duhet të luajë femrën joshëse, partizanen, komunisten apo bashkëshorten e dikujt. Çfarë ndodh në paskuintat e “Sketch show” në “Vizion Plus”, kësaj here vjen në rrëfimin e aktores Cubi Metka. Tregon për eksperiencën e saj si protagoniste humori në një format ndryshe, dhe lojën me djemtë e “The SHBLSH”.

Në show-n e “Sketch” në “Vizion Plus” luan vajzën koketë që realizon të gjitha pjesët e humorit, kur përgjithësisht kërkohet femra joshëse. Ishte ky profili i aktores që t’u kërkua, kishe dilema për ta pranuar?
Në fakt nuk luaj vetëm femrën koketë, por edhe partizanen, komunisten etj. Megjithatë, duke qenë se formati kishte vetëm një femër, natyrisht që duhej edhe një femër tjetër. Kisha dilema për ta pranuar për shkak të profilit që është “Sketch show”, pasi nuk kisha marrë pjesë asnjëherë në një program të tillë. E gjithsesi mendoj se ia arrita me sukses, kjo falë ndihmës së kolegëve aty, pasi janë të gjithë profesionistë në fushën e huumorit.
Nga sekuencat e humorit kemi parë që luan dhe pjesë në shtrat, e veshur me të brendshme, apo duke realizuar skena deri diku intime me Julian Dedën, Gentian Zenelajn, Ermal Mamaqin etj. Këto janë skenat që ju marrin më shumë kohë?
E vërteta është që situatat janë shumë më të thjeshta nga ç’mund të duken në ekran. Nuk do i konsideroja skena intime e as të nxehta, pasi mbi të gjitha jemi të veshur me kanotierë, pantallona të shkurtra, apo me robdeshambërrr (siç thotë Juli). Por gjithsesi, në formatet e sketch-eve këto skena nuk marrin nota të theksuara të romantizmit apo të skenave “hot”, pasi vetë programi është komik dhe nuk del në plan të parë sensualiteti, ashtu siç mund të dalë në një film. Në skech i mëshohet humorit apo komicitetit që krijohet, dhe si rezultat vëmendja fokusohet te situata komike.
Është e vështirë të punosh me Julin, Gentin dhe Ermalin. Janë tipa të vështirë apo komodë në paskuinta?
Jo, përkundrazi. Duhet të theksoj që djemtë kanë qenë shumë komodë dhe komunikues gjatë gjithë xhirimeve, ndërsa për sa i përket paskuintës, mund të them që ajo gati-gati është një sketch më vete, sepse aty krijohen mjaft situata komike, pasi djemtë improvizojnë shumë.
I ke njohur më parë aktorët dhe ju ka ndodhur që gjatë provave të arrini dhe në zënka mes jush?
Sigurisht që i njihja aktorët, përveç Ermalit. Megjithatë, diskutime dhe debate krijohen gjithmonë, kur ndërtohet një punë dhe kjo ndihmon në pozitivitet, për rezultat sa më të mirë. Zënka nuk ka pasur asnjëherë, të paktën me mua jo, ndërsa djemtë tashmë e njohin shumë mirë  njeri-tjetrin dhe s’do arrinin kurrë deri aty mendoj… Se në të kundërt, vetëm thika do t’i ndante (shaka).
Cilat janë komentet që ke marrë për rolet e tua në “Sketch show”, si do ta komentoje këtë eksperiencë televizive?
Kanë filluar të më thërrasin “O Goni..”, për shkak të një skechi me Julin, ku unë këndoja me kitarë. Në fakt kam pasur pak frikë si do më prisnin, megjithatë ia kam “hedhur” shumë mirë. Kam pasur komente pozitive dhe dashamirëse si nga njerëz të thjeshtë, ashtu dhe nga kolegët e mi. Por për mua personalisht ka qenë një eksperiencë shumë e mirë pune, nga e cila kam zbuluar gjëra të reja brenda karakterit tim aktoresk.
Të kemi parë si aktore në shfaqje të guximshme dhe që kanë bërë tendencë si “Let’s have sex”, apo “Hiqe ministrin nga priza”. Ti çfarë roli nuk do merrje përsipër?
Një aktor, ashtu si dhe unë, mund ta refuzojë një rol të tillë, kur regjisori nuk ia justifikon apo mund ta ketë qëllim në vetvete për të bërë show. Por kur një situatë është e justifuar, ajo mund të bëhet shumë lehtë, pa pikë kompleksiteti.
Dihet që aktorët kanë mundësi shumë të vogël në Shqipëri për të bërë profesionin e tyre. Ke pasur fat apo ke ditur të ndjekësh hapat e duhur? Bukuria është privilegj në rastin tënd?
Që të startosh, të duhet pak fat, por duhet të jesh i zoti që më tej të ecësh me hapat e duhur dhe me maturi. Megjithatë, unë jam përpjekur të eci mbi dy gjërat kryesore të ketij profesioni: talentin dhe punën. Talentin ma ka dhuruar Zoti dhe unë përpiqem ta kultivoj, ndërsa sa për punën mund të them që jam natyrë e palodhur, energjike dhe dinamike, aq sa ndonjëherë kur kam shumë punë, harroj të ushqehem dhe prandaj kam ngelur 47 kg. Sa për bukurinë, mendoj se ka shumë femra aktore të bukura, por pak të talentuara, privilegji është aftësia që ke t’i përdorësh të dyja. Në të kundërt, do biesh pre e bukurisë dhe njerëzit thjesht do të të përdorin për këtë gjë dhe kaq.
Gjatë periudhës që je shfaqur në “Sketch show”, ke marrë ndonjë ofertë për ndonjë rol, apo për të qenë imazh?
Në fakt, jam në diskutime për një shfaqje, si dhe për një rol në një film, ndërsa për imazh mendoj se duhet ta ruaj pak imazhin tim tani për tani. Gjithsesi, është ende fillim viti për të rënë dakord për çka më ofrohen.
Cila është jeta jote jashtë aktrimit, bën një jetë plot argëtim, apo preferon që pjesën tjetër jashtë televizionit të jesh e padukshme?
Bëj një jetë më se normale, si të gjithë njerëzit edhe unë. Punoj si regjisore dublimesh në “Albania Production”, jetoj me prindërit,  familjen time të vogël ende s’e kam nisur, dhe natyrisht e rrethuar nga kolegët e miqtë e mi më të mirë.
Kur do të riktheheni sërish në ekran me “Sketch Show’, dhe çfarë të rejash do të ketë në sezonin e ri?
Nuk di të them ende për momentin, pasi producentët aktualisht janë duke menduar për formatin e sezonit të ardhshëm.

PanoramaPlus

Që në telefonatën e parë është e gatshme për të biseduar dhe për të realizuar një intervistë. E veshur sportive, pa makiazh, përshëndet dhe të fton të pish një kafe në shoqërinë e saj. Menjëherë sapo e shikon hedh poshtë të gjitha ato dyshimet që mund të ketë një njeri përpara se ta takoj, të tilla si: çfarë të vesh apo çfarë të them. Pasi shkëmben fjalët e para me këngëtare Valbona Mema, kupton se pranë vetes ke një njeri të cilin duket sikur ke kohë që e njeh dhe është mikja jote më e mirë.

Si ishte viti i kaluar për ju?

I lodhshëm, shumë udhëtime jashtë vendit, por njëkohësisht edhe shumë kënaqësi.

Cili ishte momenti më i bukur i vitit që lamë pas?

Kam pasur shumë momente të bukura. Për mua çdo moment është i bukur. Nata e Vitit të Ri ishte e bukur, por edhe e trishtuar sepse isha larg familjes. Megjithatë viti 2012 më gjeti duke kënduar.

Natën e ndërrimit të viteve ishit në Amerikë me Majën dhe Bujar Qamilin. Si ishte atmosfera?

Ishte një treshe e gjetur. Maja është artiste dhe shoqe shumë e mirë, ndërsa Bujari ka shumë vlera si njeri dhe si artist. Ishte një ndërthurje thjesht fantastike.

Kur festuat me familjen?

Pasi u ktheva nga Amerika. Fëmijët më kishin përgatitur një surprizë. Kishin përgatitur gjelin dhe e kishin shtruar tavolinën. Ata e dinë që tavolina duhet të jetë plot edhe kur nuk jam unë. Megjithatë, ndihem shumë keq që asnjë vit nuk kam festuar pranë tyre.

Çfarë marrëdhënie keni me fëmijët?

Shumë të mirë. Jemi shumë të lidhur. U kam premtuar dashuri të përjetshme. Nuk do t’i zhgënjej kurrë.

Fëmijët ju shoqërojnë gjithmonë në koncerte?

Jo.

Çfarë moshe kanë?

Janë adoleshentë.

Ka ndonjëri talent për muzikë?

Fakti që dy prindërit janë artistë nuk do të thotë që edhe fëmijët të jenë të tillë. Ata kanë prirje të ndryshme nga ne. Kanë zgjedhur drejtësinë.

Përse fëmijët i keni mbajtur larg medias?

Kam dashur që të mos jenë në shtypin e përditshëm. E para për të mos i kushtëzuar dhe e dyta sepse dua të ruaj privatësinë e familjes sime.

Përveç fëmijëve, a është dikush tjetër në jetën tuaj?

Jo. Asgjë të re. Kam shumë detyra dhe ajo është e fundit për mua.

Jeni shumë aktive në koncerte, por edhe në dasma. Ndiheni ndonjëherë e lodhur?

Po, por ndihem edhe e kënaqur. Edhe kur pushoj nuk më besohet. Jam shumë e lidhur me punën time.

Ç’do të thotë për ju të këndoni “live”?

Profesionalizëm. Një këngëtar në studio nuk mund të japë kurrë atë emocion që i jep publikut kur këndon “live”. Publiku më jep emocione të forta, ndërsa kufjet në studio i kam fobi. E kam të vështirë të ambjentohem me studion, kufjet dhe më pas të këndoj.

Çfarë emocioni të përcjell të kënduarit në dasma?

Nisem nga një thënie e artistes të madhe Fitnete Rexha, të cilën e kam idhull dhe jam konsultuar me të për shumë gjëra (para se të vdiste): publiku i dasmave është shumë i afërt dhe të vlerëson shumë. Dasma për mua është si një koncert.

Thuhet që në dasma fitohen shumë para. Sa fiton Valbona?

Vlerën nuk e them. Por prej tre vitesh kam një çmim fiks dhe deri tani jam e kërkuar. Fitimet janë të mëdha, por edhe lodhja është e madhe.

Cili koncert ishte më i veçanti për ju?

Koncerti im recital që kam zhvilluar. Nuk marr dot guximin të organizoj një tjetër recital, sepse e di që nuk realizohet më si ai i pari.

Përse nuk mund të realizohet?

Sepse nuk janë të njëjtët bashkëpunëtorë. Me këtë rast dua t’i përcjell një mesazh ish-bashkëpunëtorit tim. Ne kemi një thënie “Mosmirënjohja nuk pranohet”. Artisti duhet të jetë në radhë të parë njeri. Të mos harrojë se si erdhi deri aty ku është dhe të falenderojë bashkëpunëtorët pavarësisht situatave që mund të krijohen.

Cila është ëndrra juaj më e madhe?

Të realizoj një koncert në stadium dhe të jetë falas. Dhe do ta realizoj së shpejti. Të gjithë publikun që më ka mbështetur dua ta ftoj në një sofër të madhe timen dhe t’u them faleminderit. Faleminderit që më keni mbështetur, uruar, gjykuar dhe kritikuar. Faleminderit për duartrokitjet tuaja, sepse pa ju nuk do të isha këtu ku jam.

Si ju presin bashkatdhetarët ?

Me shumë mall dhe respekt. Pranë tyre ndihem sikur i njoh prej kohësh. Ata kanë shumë mall për muzikën dhe për gjithçka që përmbledh fjala Shqipëri.

A ka pasur raste kur janë anuluar koncertet?

Vetëm një. Jam penduar shumë sepse arrita vonë në aeroport dhe nuk munda të shkoj koncertin e planifikuar. Më pas i kam kërkuar ndjesë publikut që më priste.

Sa dhe si kujdeseni për zërin?

Asnjë trajtim. Vetëm ujin e ftohtë nuk e ndaj dimër dhe verë. Nuk abuzoj me duhanin dhe alkoolin.

A janë të mërzitshme udhëtimet për ju?

Nganjëherë. Kur janë shumë, sepse kam edhe pak frikë avionin.

Nga reportori juaj muzikor cilën këngë do të veçonit?

Baladën të cilën ia dedikova bashkëshortit “Brenga e shpirtit”. Kjo këngë ka prekur të gjithë shqiptarët, nuk është vetëm brenga e shpirtit tim, por edhe e gjithë atyre që kanë humbur njeriun e dashur.

Sa vëmendje i kushtoni pamjes?

I kushtoj shumë vëmendje, por nuk kaloj shumë kohë në parukieri. Është kulturë për çdo femër, sidomos për artistin.

A shpenzoni shumë për të? Popër flokët?

Jo nuk shpenzoj shumë. Jam shumë natyrale por skenën e respektoj.

Keni parukier personal?

Kam një staf që kujdeset për pamjen time. Jap edhe unë idetë e mia, por kryesisht mendon stafi. Tek emisioni “Histori Dashurie” parukierja më vuri një perde në fytyrë që të mos e shikoja se ç’po bënte, dhe më preu flokët. Kur e pashë në fund më pëlqeu ai ndryshim. Më dukej sikur isha si 15 vite më parë. Megjithëse jam kthyer me flokë të shkurtra, po pres me padurim të zgjas flokët! Floku i shkurtër është ekstragavant. Më përshtatet më shumë floku i gjatë. Edhe me muzikën popullore shkon më shumë.

Është thënë që stili juaj i të veshurit është i njëjtë si në jetën e përditshme, edhe në skenë…

Nuk është e vërtetë. Në jetën e përditshme jam shumë sportive.

Cili është këngëtari juaj i preferuar?

Devis Xherahu. Më pëlqen tempi, mënyra se si komunikon me publikun… Ka lindur artist.

Si e alternoni punën me familjen, a gjeni kohë për të dyja?

Gjej gjithmonë kohë për familjen.

Sa kohë i kushtoni familjes?

I kushtoj shumë kohë. Madje kam edhe një qen të cilin e nxjerr shëtitje. Jam një amvisë e mirë, gatuaj dhe kujdesem për çdo gjë në shtëpi. Kur nuk kam punë, gjithmonë jam pranë familjes, jam shumë e lidhur pas saj.

Cili është gatimi i preferuar?

Ditën e diel gjithmonë përgatis pulë dhe pilaf. Edhe kur nuk jam unë, fëmijët e gatuajnë vetë. Në çdo drekë gatuaj supë.

Fëmijët dinë të gatuajnë?

Po. Gatuajnë të dy. Por edhe unë i lë ushqimet gjysmë të gatshme. Jemi shumë të lidhur me njëri-tjetrin dhe kush ka më shumë kohë, gatuan edhe për të tjerët. Ndihem shumë mirë kur kthehem nga puna dhe e gjej tavolinën të shtruar.

Cili është njeriu më i rëndësishëm në jetën tuaj?

Dy fëmijët e mi.

Cili është ai njeri të cilit ju i besoni çdo sekret?

Motra.

A ka diçka që ju ka ngelur peng?

10 vite mbijetesë, duke u përballur me të mirën dhe të keqen… humbja e bashkëshortit tim.

Çfarë ju mërzit?

Gënjeshtra. Ai që gënjen, i bën të gjitha. Këtë ves nuk duhet ta ketë askush.

Cila mendoni se është pika juaj më e fortë?

Më karakterizon durimi. Duroj shumë. Arrita të njoh të mirën dhe të keqen vetëm (pa bashkëshortin). Ndoshta jam bërë më e fortë seç duhet.

Si do ta përshkruaje jetën tënde me një fjali?

Nga një dashuri ëndërr, në një mbijetesë.

Nëse do të ishte e mundur të kishit një gomë, çfarë do të fshinit në jetën tuaj?

Vetëm një datë, në të cilën u lëndova shumë, 24 dhjetor 2001, vdekja e tim shoqi.

Çfarë duhet të bëjë një njeri që Valbona ta urrejë?

Nuk urrej askënd. Dikush që më lëndon, thjesht e harroj.

Cilat janë planet tuaja për këtë vit?

Momentalisht po përgatis një këngë hit. I kërkoj ndjesë publikut që gjatë dy viteve nuk kam qenë në skenë. Do të jetë një bashkëpunim me një këngëtar të njohur shqiptar, por që dua ta lë surprizë.

Popërsa i përket dasmave, muajt e verës janë rezervuar që tani?

Po, i kam të rezervuar.

Cila është motoja juaj?

Asnjëherë nuk duhet të them u lodha. Kam detyrë shumë të madhe në jetë: jam vetë burrë dhe grua.

Çfarë mesazhi do t’u jepni dashamirësve?

Dua t’i falënderoj që më kanë mbështetur. Kur të realizoj ëndrrën time: koncert në stadium, do t’u them faleminderit për gjithçka. Pa ju, nuk do të isha këtu ku jam. 

Albina Hoxha Gazeta Shekulli

Elda Nushi është shpallur modelja më e mirë në Belgjikë për vitin 2011. Është shqiptare, prej 14 vitesh jeton atje së bashku më familjen. Emri i saj u shfaq vitin e kaluar duke u lakuar në median e vendit ku jeton si shqiptare që sfidoj belget në konkursin e modelingut. Ne kemi biseduar me të për të na treguar më shumë për jetën atje,  për të qenit vajza me trupin më të bukur në një vend të huaj dhe pasionin për modën.

Elda, na trego pak për veten?

Quhem Elda, vij nga qyteti i Gjakovës, jam 17 vjeç, dhe jetoi e studioj prej 14 vitesh në Belgjike. Modelingu për mua ishte një dëshirë që kisha qysh në fëmijëri.

Pse keni vendosur të zgjidhni këtë rrugë, cila ka qenë shtysa a parë?

Ishte një dëshirë e imja, por do të doja ta cekja një herët dhe të falënderoja familjen dhe shoqërinë që qëndruan përkrah meje deri me tani.

Jeni e kënaqur me këto hapa të parë?

Sigurisht qe po, e kënaqur sepse arrita ëndrrën time me pasiononte.

Na tregoni pak për çmimin që keni marrë si modelja më e mirë, si morët pjesë në atë konkurs?

Dëgjova në mendja që ishte hapur konkursi “Top Model Belgium 2011”,  pasi që plotësova të gjitha kriteret që nevojshme u pranova në këtë konkurs.  Kështu, hap pas hapi  arrita deri në finalen e art, që me kurorëzoj me çmimin e parë. Një fillim i mbarë për një sukses të mëtejshëm.

I keni marrë ofertat e parë për punë?

Po sigurisht. Qysh në natën e parë më afruan shumë oferta për në Francë dhe Belgjikë. Unë tashmë, kam pranuar një kontratë një vjeçare si fotomodele këtu në Belgjikë.

I ndiqni koleget tuaja në botë dhe a keni një model ku do të donit t’i ngjanit?

Po, i ndjek shumë. Dhe njëra nder to që më pëlqen është Adriana Lima… Mendoj që secila prej modeleve  ka diçka të ndryshme dhe të veçantë që na bëjnë të dallojmë nga njëra tjetra.

Gjatë eksperiencave tuaja, cili ka qenë komplimenti më i veçantë që keni marrë?

Për mua komplimenti më i mirë që kam marrë deri më tani ka qenë “Bukuria e brendshme po të reflekton edhe jashtë”.

Të qenit modele për ju mund të jetë profesion, apo pasion?

Unë mendoj se eksperienca që fiton njeriu me kalimin e viteve të dërgon drejt një arritjeje të tillë. Akoma vazhdoje ti konsideroj studimet si gjënë primare në jetë, ndërsa modelimi mbetet si pasion i imi.

Do të pozonit nudo për një shumë të madhe parash…?

Përgjigja ime definitive është jo. Nuk jam kundër gjerave të tilla por personalisht unë nuk do ta kisha bërë kurrë edhe për një shumë të madhe parash me qenë se është pjesë e atij biznesi.

Modelingu ka qenë ëndrra juaj… apo ju ka lindur me kalimin e viteve kjo dëshirë?

Çdo fëmijëri ndërtohet nga lodrat, veshjet e bukura, dëshira për të qenë me e bukura mes shoqeve dhe të tjera. Dua të them se secila prej femrave do të donte që se paku te provonte një konkurs të tillë qysh si fëmijë. Por ja që dikujt me kalimin e kohës kjo ëndërr i mbetet vetëm dëshirë apo kujtim i fëmijërisë ndërsa të tjerëve iu behet udhë e së ardhmes.

Shumë modele vuajnë nga anoreksia për shkak të profesionit, ju çfarë marrëdhënie keni me ushqimin dhe çfarë bëni tjetër për të mbajtur trupin në formë?

Për fat të keq, një fakt i tille është shumë i vërtetë. Ndërsa për fatin tim të mirë, unë ende gëzoj të mirat dhe bukurit që më ka dhuruar natyra pa pasur nevojë të bëj kujdes te veçantë ndaj ushqimit apo aktiviteteve të tjera që janë të tepruara për mendimin tim.

Cili do të jetë angazhimi juaj i radhës?

Si primare, do themi që shkolla është angazhimi im më i madh, dhe për anën e modelingut gjithçka do ia lë kohës. Edhe pse jam larg vendlindjes, kam familjen e ngushtë këtu në Belgjikë dhe kjo festë do të përmbaj një atmosferë familjare.

Entela Resuli Gazeta Shekulli

Takimi me Sinan Hoxhën është i vështirë deri në momentin që përballesh me të. Të duhet të bësh një telefonatë, e ke në Kosovë. Më pas një tjetër telefonatë, sërish në Kosovë. Në fund, kur vijon të këmbëngulësh, merr një përgjigje gjithë buzëqeshje: “Akoma s’u dorëzove?”.

Në momentin e takimit mund të ndihesh e qetë, pasi e qeshura e tij është ngjitëse. “Se mos m’i transformon fjalët që them e na dalin pastaj lloj-lloj iderash”, shprehet buzagaz, duke thumbuar kështu lajmet që bënë bujë për të në mediat e përditshme. E pastaj, si për t’iu përgjigjur vetë atij thumbi, vijon: “Megjithëse i falënderoj të gjithë ata që shkruajnë. Fundja në momentin që shkruajnë, thjesht tregojnë që jam i rëndësishëm e kjo më bën të ndihem mirë”.

Skena për të është gjithçka. Nuk ngurron të rrëfejë që nga ëndrrat e fëmijërisë e deri në atë që ndoshta edhe nuk del, “të ulet në Hënë”. Thotë se është zemërgjerë dhe është e vështirë të mërzitet. I pëlqen të jetën në qendër të vëmendjes, pavarësisht se kjo nënkupton që nuk është i lirë në gjithçka. Më poshtë një rrëfim i plotë i Sinan Hoxhës.

Sinan, duket se karriera juaj është në ditët e saj më të mira. Kujt ia dedikoni gjithë këtë sukses?

Padyshim familjes time, punës dhe përkushtimit tim dhe në mënyrë të veçantë publikut, i cili është shumë i rëndësishëm për mua.

Jeni shumë aktiv edhe në Kosovë. Si ndiheni me publikun atje?

Jam më shumë aktiv në diasporë, por edhe në Kosovë. Publiku i shqiptarëve në diasporë ka një kulturë të ndryshme nga publiku këtu, të të dëgjuarit muzikë “live” në diskoteka, ndërsa këtu është më shumë karaoke dhe “playback”. Kjo është çështje e menaxhimit.

Kishit një konflikt me policinë serbe, për shkak të xhaketës me shqiponjën dykrenare…

E kam të ndaluar të flas për këtë çështje nga avokati, sepse jam në gjyq.

Para pak kohësh nxorët në tregun muzikor një këngë të re me Seldin dhe Medën, e cila rezultoi shumë e suksesshme. Cilat janë planet tuaja më të afërta?

Përveç koncerteve në fillim të verës, do të realizoj një këngë të re dhe videoklip. Do të jetë një këngë solo pas shumë bashkëpunimeve që kam realizuar. Mendoj se është një këngë shumë e mirë, por do të jetë publiku që do ta vlerësojë. Klipi do të jetë ndryshe nga të gjitha klipet që kam realizuar. Seç kam një energji të paparë për të punuar (qesh).

Gjithë kohës në lëvizje. Ndiheni ndonjëherë i lodhur?

Është e lodhshme të udhëtosh me çanta nga një aeroport në tjetrin, nga një hotel në tjetrin, nga një shtet në tjetrin, nga një qytet në tjetrin… por gjithçka shpërblehet kur shoh që salla ku do të këndoj është plot, duartrokitjet e publikut dhe kështu kënaqësia e mund lodhjen.

Me cilët këngëtarë ju pëlqen të bashkëpunoni?

Kam kënduar me disa këngëtarë të njohur dhe të sukseshëm, por ëndrra ime është këndoj me legjendën mbarëshqiptare Sabri Fejzullahun, të cilin e kam si baba të dytë. Nuk i vjen më kombit një artist si ai, ka aftësi të jashtëzakonshme njerëzore edhe artistike. Është e vetmja dëshirë e imja.

Sa kohë qëndroni përpara pasqyrës?

Në jetën e përditshme aspak, para koncertit më shumë seç duhet. Sepse e vlerësoj publikun që kam përballë.

Shpenzoni shumë për veshjen?

Jo. Rrobat gjithmonë i blej në Tiranë pavarësisht se udhëtoj shumë. Rrobat që përdor në jetën e përditshme janë të thjeshta dhe të blera lirë, ndërsa në skenë rrobat që përdor janë të kushtueshme, kryesisht kostume klasike.

Vazhdimisht synoni të ndiheni mirë apo të dukeni mirë?

Dua të ndihem mirë, por është e rëndësishme që para publikut edhe të dukem mirë. Të ndihem mirë me veten dhe të tjerët të ndihen mirë me mua.

Cili është personi më i rëndësishëm për ju?

Nëna ime. Nuk e zëvendësoj me asnjë.

Çfarë vendi zë familja në jetën tënde?

Nëse familja ime nuk është mirë, as unë nuk jam mirë. Kam një marrëdhënie shumë të mirë me familjen. Kërkoj ndjesë për modestinë, por do të dëshiroja që siç e kam unë marrëdhënien time me familjen ta kishte çdo shqiptar.

Keni deklaruar se në vitin 2012 do të martoheni…

Dua të ndodhë një gjë e tillë, e dëshiroj me gjithë zemër, por të shohim…

Do të krijoni një familje të madhe?

Do të jetë një familje e madhe numerike. I dua shumë fëmijët dhe dua të kem shumë fëmijë. Por këtë e ka dorë Zoti dhe gruaja ime e ardhshme (qesh)

Çfarë bën kur je shumë i mërzitur?

Ndodh shumë rrallë, aq rrallë sa nuk e di çfarë bëj.

Cilit personi i rrëfeni gjithçka?

Nëna ime.

Çfarë nuk fal Sinani?

Hipokrizinë, mosmirënjohjen, xhelozinë e tepruar, pabesinë, tradhtinë.

Çfarë të bën të ndihesh keq?

Kur shoh njerëz që nuk kanë lekë të hanë bukë, fëmijë të sëmurë, qeveritarët që nuk kujdesen për nevojat e qytetarëve. Edhe të pabesët më bëjnë të ndihem keq.

E gjeni kohën për veten?

Shumë pak kohë dhe kjo më ka bërë që edhe të anashkaloj martesën.

Çfarë ju pëlqen të bëni në kohën e lirë përveç muzikës?

Më pëlqen hipizmi, është një ndër pasionet e mia.

Si është dita e Sinanit kur nuk ka asnjë koncert…

Hahahahaha… Mos ndill ters! Por ndodh shumë rrallë. Pa skenën do të vdisja. Asgjë nuk i zëvendëson emocionet e saj.

Cili është kujtimi më i bukur?

Dalja për herë të parë në skenë në Pallatin e Kongreseve, isha i vogël. Nuk do ta harroj kurrë atë moment.

Ju pëlqejnë kafshët?

Po, më pëlqejnë shumë.

Cila është kafsha për të cilën do të donit të kujdeseshit?

Kali. Kam pasur një kalë për të cilin kujdesesha, por që tani nuk e kam më dhe më mungon. Do doja të blija një kalë.

Kur ishit fëmijë, cila ishte loja e preferuar?

Me peta dhe kopaca, megjithëse edhe këto nuk i kam shijuar aq sa do të doja, sepse fëmijëria ime ishte e shkurtër. Kam filluar të punoj shumë herët, kur isha shumë i vogël. Jam rritur dhe pjekur para kohe dhe dikur nuk më ka pëlqyer kjo gjë, por tani e vlerësoj këtë fakt, sepse kam arritur të di vlerat e punës dhe përgjegjësitë e mia.

Nëse do të mund ta ndaloje kohën, kur do ta ndaloje?

Nuk e di. Sepse për një artist atëherë kur ai mendon se ka arritur majat, fillon rënia. Artisti kërkon gjithmonë më shumë. Kohën nuk do ta ndaloja, por do të doja të isha edhe një herë 20 vjeç.

Libri më i bukur që keni lexuar…

“Gjuetari i Balonave”

Do të donit të ishit politikan?

Jo, kurrë! Nuk më pëlqen, sepse thonë që politika është … unë nuk jam… dhe nuk më pëlqejnë njerëzit… (qesh me mungesat e fjalëve)

Ëndrra më e bukur që keni parë?

Pashë ëndërr sikur fluturoja dhe u ula në Hënë! Bën vaki edhe s’dalin (qesh)

Çfarë do t’u thoni atyre që ju kanë lënduar?

Asgjë. Në Kuran, thuhet: çfarëdo që të bësh në dynja, të kthehet mbrapsht. Zoti vonon, por nuk harron. Nuk do të lëndoj askënd edhe nëse më lëndon.

Si do ta përkufizoje veten me një fjalë?

Zemërgjerë.

Ku do të jeni më 14 shkurt?

Për Shën Valentin do të jem në Prishtinë në një diskotekë, ndërsa për pavarësinë e Kosovës do të jem në Zvicër.

Do të bëni dhuratë për Shën Valentin?

Jo, nuk do të bëj. Do doja shumë, por për momentin nuk kam kujt t’i bëj. Por kjo s’do të thotë që nuk pres dhurata (qesh).

U fol gjatë për një lidhje tuajën me Seldin. Si është e vërteta?

Nuk ka asgjë të vërtetë. E kam thënë, rithënë dhe do vazhdoj ta them. Shpifjet kanë arritur kulmin për mua. Me Seldin kemi lidhje gjaku, kjo është e vetmja e vërtetë.

Si janë marrëdhëniet tuaja?

Shumë të mira. Është njeri i mrekullueshëm dhe këngëtar i talentuar.

U përfol një zënkë mes jush…

Jo. Nuk është e vërtetë. Kemi pasur disa koncerte në vende të ndryshme, dhe jo bashkë. Kjo është normale, sepse në koncerte nuk ftohen gjithmonë dy këngëtarë. Është çështje menaxhimi.

Albina Hoxha Gazeta Shekulli

Në dritaren e zyrës ku qëndron, bie dielli. Me një gotë lëng portokall përpara, punon në kompjuter, flet në telefon, shkëmben mesazhe, edhe pse është e shtunë. Është e veshur me ngjyrat e tokës, së cilës i shkojnë përshtat dhe e tregojnë më natyrale. E takojmë në vendin e saj të punës pranë “City Park”.

Valbona Selimllari është emër i njohur i bukurisë shqiptare. Së fundi e pamë në një format të veçantë televiziv, në emisionin e quajtur “Nga e para”, transmetuar në “Vizion Plus”. Ajo vinte çdo të mërkurë në mbrëmje, por jo vetëm, ishte së bashku me një super staf, të cilët kishin marrë përsipër të sillnin diçka ndryshe në ekranin e vogël. Një familje do ta bënin me shtëpi të re brenda katër ditëve. Dhe kështu vepruan. 12 javë me radhë ringritën 12 shtëpi dhe gëzuan po kaq familje. E gjitha kjo ka pasur një kosto financiare, por nuk është asgjë përballë kënaqësisë që ka marrë ky staf. Në një bisedë me Selimllarin për këtë emision, mësuam nëse do të rinisë sërish dhe çfarë ka ndryshuar tek ajo kjo ekperienc e diçka më shumë për bukuroshen Bona Selimllari.

Sapo keni përfunduar një emision me në fokus problemet sociale. Duhet t’i “dhuronit” një familjeje shtëpinë. Si lindi ideja për të ndërmarrë këtë nismë?

Nuk i jep Bona shtëpitë, i japin sponsorët. Pa ‘Anima Picture’ që e pati këtë ide, as ne nuk do të ishim. Merita është e tyre. Pastaj, ajo që unë u jap njerëzve, ka të bëjë me mua. Pra, marrëdhënia e Bonës me njerëzit është tjetër gjë. Ndërsa shtëpitë i bëjnë sponsorët, sepse bëhet fjalë për shumë para.

Përse ata jua lanë në dorë prezantimin e këtij emisioni?

Për të mirën e të dyja palëve. Le të themi që e kanë vënë re komunikimin që kam me njerëzit, që ata më duan. Nuk duhet t’i jap unë përgjigje kësaj pyetjeje. Në atë emision, mbi gjithçka që ju shihni, është po Bona. Fakti që njerëzit me duan, më kënaq pa masë. Mendoj se futem tek njerëzit e mirë.

Me këtë abuzohet shumë, ç’do të kuptojmë me njeri të mirë?

Unë nuk kam nevojë të abuzoj. Ata që më njohin, e dinë. Nga eksperiencat që kam deri më sot në jetë, rezulton që Bona të jetë më shumë e mirë sesa e keqe.

Sa keni arritur të ndihmoni?

Kam disa eksperienca me njerëz që më kanë ardhur në zyrë, që kanë pasur nevoja, prindër me një fëmijë të sëmurë, njerëz pa punë, që kanë pasur nevojë të bëjnë operacion. Sigurisht që nuk kam mundur t’i ndihmoj të gjithë. Kur më është dhënë mundësia, e kam bërë, por nuk kam shkuar t’i kërkoj. Po të kisha shkuar t’i kërkoja, do të kisha marrë një identitet tjetër e nuk do të isha këtu ku jam tani.

Si keni arritur deri te përzgjedhja e familjeve?

Le të themi që fillimi ishte shumë i vështirë, sepse duke qenë në transmetim emisioni njerëzit nuk kishin shumë informacion. Na u desh t’i gjenim nëpërmjet fondacioneve. Në fillim i kërkuam dhe më pas, kur filloi transmetimi në televizion, nuk ishte më nevoja t’i kërkonim, sepse vërshuan kërkesat.

Mbi ç’kritere u përzgjodhën?

Që të jem e sinqertë, nuk merrem unë me përzgjedhjen e shtëpive, por “Anima Picture”. Ata kanë personin e tyre që shkon viziton shtëpitë, shikon teknikisht nëse është e mundur apo jo, se mund të ketë shtëpi shumë të dëmtuara, por që nuk ndërhyn dot brenda katër ditëve. Dhe nëse shtëpia është mbi katin e dytë, nuk bëhet rikonstruksioni, pasi ka shumë gjëra që na i vështirësojnë punën.

Janë shumë kërkues njerëzit, deri në bezdisje…?

Le të them që nuk na ka rastisur. Ka ndodhur vetëm me një familje. Patëm një eksperiencë të keqe me të sepse, përveçse nuk e vlerësoi atë që u bë, kam përshtypje që edhe abuzojnë pak.

Një femër familjare çfarë kërkon?

Mbi gjithçka janë fëmijët, të sigurohet ambienti për ta, të kenë ata mundësi më shumë, të ndihen më mirë, të kenë këndin ku të mësojnë, një krevat që të flenë rehat. Pastaj një gjë tjetër kryesore është edhe kuzhina.

Si u ndjetë brenda këtyre familjeve?

Duhet të jesh aty ta përjetosh, se me fjalë nuk përshkruhet. Është një dhimbje kaq e madhe… Është e çuditshme sepse sa herë që shkoja aty, më plaste shpirti dhe një javë nuk flija. Por ndryshimi që ne bëjmë, më gëzon shumë e ma heq trishtimin. Kur mendoj që në 2012-n ekzistojnë njerëz që nuk kanë asnjë prikë për të gatuar e nuk kanë një banjë për të kryer nevojat, pastaj për të tjera nuk diskutohet.

I bëni dhuratë një shtëpi familjeve. A merrni një emocion të pastër në këmbim? Çfarë bën pjesë në shfaqje?

Sigurisht që është një shfaqje mbi të gjitha. Unë nuk di nëse duhet ta them, por nuk kam luajtur asnjë sekondë në të gjitha pjesët që kam bërë. Sigurisht, kemi pasur shpeshherë probleme me këtë aspekt, pasi kur një gjë nuk më pëlqente, duhej të mos e thosha, por e kisha të pamundur. Jam njeri që reagon hapur, lexohem, më pëlqen apo nuk më pëlqen, një gjë e kam shumë të vështirë ta fsheh. Ajo që kërkova dhe atyre u shkonte përshtat është “të qenit vetvetja”. Nuk bëhem dot dikush tjetër, e kam të vështirë të shtirem. Në televizion, po ta keni venë re, e kam pasur problem me të prezantimin përmendësh. Në këtë emision kam qenë sinqerisht unë.

Këtu keni testuar edhe një vlerë njerëzore, mirënjohjen… Ndonjëherë, nën presionin e problemeve, njerëzit e lënë mënjanë këtë vlerë, që mbush edhe shpirtin e atij që e ka…

Për hir të së vërtetës, mund të jenë mirënjohës, por nuk duket hapur. Ne duhet ta marrim me mend. Ndonjëherë nuk e kemi marrë kënaqësinë aq sa duhet, apo aq sa meritonte ky emision ta merrte. E kemi marrë nga njerëz në rrugë. Duhet ta pranojmë që nuk është se nuk kënaqen, por është kjo që thoni ju, rutina e halleve i bën aq të ftohtë sa kanë harruar të gëzojnë. Unë ua kuptoj se jam më afër tyre.

Ju shqetësonte kur transmetohej emisioni?

Nuk kam vrarë shumë mendjen për këtë, pasi kam qenë e lumtur që atyre u është ndryshuar diçka në jetë. Pavarësisht se produksioni e donte këtë gjë. E donte pasi duhej përcillej tek të tjerët.

Çfarë kishte ky emision të veçantë?

Them ndonjëherë që në këtë botë të ftohtë fatkeqësisht idealizmi merret për budallallëk. Gjithçka është si kur..! Kujtoj në një moment që për një nga familjet derdha lot. M’u duk sikur njerëzit do qeshnin me këtë gjë, kështu që ndonjëherë nuk di se si të sillesh. Por duhet të jesh e kujdesshme. Nuk besojnë te njeriu i mirë, nuk besojnë tek ata që ndihmojnë, mendojnë që gjithçka është fasadë e bëhet për interes. Sigurisht, nuk ia vlen t’i futesh një debati për këtë gjë, sepse përjetimet janë personale. Mua nuk më intereson nëse dikush e beson apo jo, por të vjen keq kur shikon që në këtë botë kanë filluar të ikin vlerat njerëzore.

I urrej njerëzit e këqij, më ngjallin krupën dhe po të kem mundësi bëhem agresive. Sa më lejon edukata sigurisht… kam edhe unë kufijtë e mi.

Do të vazhdojë sezoni i dytë “Nga e para”?

Do të vazhdojë, mezi presim. Sigurisht jemi ende në tratativa për të gjetur sponsorët se ata janë pjesë më e vështirë e do të rifillojmë sërish.

Ka kushtuar në tërësi si emision?

Ka kushtuar. Na shkon një shtëpi në vlerën e 25-30 mijë euro për mos të llogaritur burimet njerëzore.

Deri tani keni qenë e përqendruar në Tiranë. Do shpërndaheni në rrethe?

Nuk kemi fuqi. Është e pamundur të bëhet, shpenzimet janë të dyfishta.

Është menduar ndonjë riformatim… Ndoshta ndonjë modifikim mbi  kriteret përzgjedhëse?

Do të ndihmohen ato familje që janë në nevojë. Jemi të predispozuar më shumë për familjet që kanë fëmijë. Këtë sezon kam përshtypjen që do të merremi pak me Shtëpinë e Fëmijës dhe me azilin e pleqve.

A ju ka ndihmuar të qenit e bukur?

Më ka bezdisur herë pas here. Por nuk ndodh më. Kanë kaluar shumë vite dhe njerëzit me njohin dhe kanë krijuar një tjetër imazh për mua. Atë që më njohin mirë, nuk mendojnë se Bona është vetëm Bona e bukur. Ka femra të bukura pa fund, por njeriu formohet, ka personalitet.

Keni kohë të lirë? Sot është e shtunë dhe ju jeni në zyrë…

Kam dhe kohë të lirë, por sot e kam zgjedhur të jem në zyrë për shkak të disa angazhimeve që i kam lënë pezull nga viti i kaluar.

Jeni njëri që lëvizni nga një vend pune?

Jam njeri shumë i qëndrueshëm në përgjithësi, nuk më pëlqen të lëviz nga gjërat. Kam qenë stabël në punë, në shoqëri. Ashtu si nuk më pëlqen të ndryshoj lukun, nuk më pëlqen të ndryshoj edhe në anë të tjera.

Keni frikë nga thinjat?

Jo, absolutisht. Është abuzuar edhe me këtë punën e thinjave. Pjekuri thonë, por kam miq të mi që janë thinjur që 20 vjeç. Është gjenetike.

Ju ka bërë njeri të mirë ky emision?

Jo, mua më kanë bërë njeri të mirë prindërit e mi. Mënyra se si më kanë rritur, edukuar. Ne jemi katër fëmijë, po të pyesësh njerëzit që na njohin, flasin për të tërë njëlloj, kështu që nuk është Bona e veçanta.

Ngjani me njëri-tjetrin?

Ngjajmë shumë.

Nga karakteri nga cili prej prindërve keni marrë më shumë?

Nga mami, është aq e fortë, sa edhe e brishtë.

Si e kuroni imazhin?

E kam dhe pak gjenetike, nuk është se ha shumë, por nuk jam e fiksuar. Nuk jam e kujdesshme dhe nuk është se kam orare. 

Entela Resuli Gazeta Shekulli

Në “Dancing with the stars” ai është narratori dhe ajo balerina profesioniste në krah të një personazhi VIP. Por në jetë janë dy artistë që bashkëjetojnë në një apartament, duke shijuar lidhjen katërvjeçare të dashurisë së tyre. Balerina Olta Ahmetaj tregon se sekreti i “çiftit të lumtur” është fantazia. Ajo zbulon planet e tyre artistike dhe atë të martesës.

Jemi para nisjes së edicionit të ri të “DWS”, një eksperiencë që e provon për herë të tretë. Pas Nik Xhelilajt dhe Big Bastës, cili do të jetë VIP-i që do e instruktosh në kërcim?
Këto janë sekrete të produksionit dhe mbeten surprizë për ne deri në momentin e fundit. Megjithatë, kushdo të jetë personazhi që unë do shoqëroj këtë vit, jam e sigurt që do ia kalojmë mirë dhe do kënaqemi në skenë, pasi tek e fundit ky është dhe qëllimi i kërcimit, dëfrimi.
Mendon se kërcimi është bërë kusht i domosdoshëm për artistët, sidomos këngëtarët? Pas këtij spektakli kanë ardhur artistë që kanë kërkuar kurse kërcimi tek ty?
Po. Në fakt, sot e kësaj dite, që një artist të quhet i kompletuar, duhet të ketë informacion nga aktrimi, këndimi dhe kërcimi. Këngëtarët e ndiejnë më shumë të nevojshme të performojnë këngët e tyre në skenë dhe, si pasojë, kërkesa për të mësuar kërcime është më e madhe nga ana e tyre. Nga ana tjetër, kërcimi është një formë destresimi dhe një formë për të mbajtur trupin në formë, gjithashtu dhe një mënyrë argëtimi për këdo, ndaj ua këshilloj jo vetëm artistëve dhe njerëzve të thjeshtë, por sidomos politikanëve.
Në çdo fillim viti, artistët bëjnë planet e vitit që vjen. Çfarë ke planifikuar?
Planet dhe dëshirat janë gjithmonë të shumta… Megjithatë, përpos të gjithë projekteve dhe bashkëpunimeve që janë të përvitshme, plani që tashmë e kam vënë në zbatim është një palestër kërcimi “Olta Dance Studio”, e cila ndodhet në katin e parë të shtëpisë sime dhe po i dedikohem tërësisht asaj. Është shumë e rëndësishme për mua që klientet, si ata të moshave të vogla, por dhe ata të moshave të mëdha, të marrin një pjesë nga dashuria që kam unë për baletin. Gjithashtu kam formuar dhe një grup, trupë, për të realizuar koreografitë për planet e mia apo dhe kërkesat e këngëtarëve apo produksioneve. Kemi filluar punën në mënyrë që koreografitë në fund të kenë firmën time, në tërë kuptimin e fjalës.
Punon për performancat e këngëtarëve në skenë, cilët janë ata me të cilët ke bashkëpunim për momentin?
Kjo është periudhë pauze për të gjithë. Megjithatë, unë ka tre vjet rresht që marr pjesë me performanca në festivalin “Kënga Magjike”, nga të cilat dy herë jam vlerësuar me çmimin e performancës më të mire skenike. Një fillim mjaft i mbarë dhe një treg që nuk e kisha menduar me parë, por gjithsesi e gjej veten shumë komode. Jam ndier shumë mirë duke punuar me këngëtarë që në radhë të parë i kam miq, si Big Basta, “Produkt 28”, Rezarta Shkurta, Orinda Huta, Klejvis Saliaj, por edhe miq që kam bërë gjatë rrugës, si Adelina Tahirin etj. Për sa u përket bashkëpunimeve të radhës. presim të fillojë sezoni koncertor. Shpresoj të më besohen materiale të mira. siç më janë ofruar deri tani.
Ndërkohë që po bashkëjeton me Fabin e “Produkt 28”, është e vështirë lidhja mes dy artistëve? Ju ndodh të grindeni apo të keni konflikte?
Aspak, madje është shumë e thjeshtë dhe e bukur. Përveç faktit që jemi të dy artistë dhe, duke e kuptuar botën e artit, e këshillojmë dhe e mbështesim njëri-tjetrin për çdo gjë, kemi dhe mënyrën e jetesës shumë të ngjashme e tolerante. Ne grindemi vetëm kur bëhet fjalë për ushqimin, pasi Fabi është shumë tekanjoz, ndërsa unë jam krejt e kundërta.
Një këngëtar dhe një balerinë a kanë gjithmonë çfarë të flasin me njëri-tjetrin? Çfarë e mban bashkë një çift të tillë të bashkuar, duke menduar se jeni bashkë prej gati nëntë vitesh?
Në fakt ne kemi gati nëntë vjet që njihemi, por lidhja jonë është katërvjeçare. Nuk jemi vetëm një këngëtar dhe një balerinë, ne jemi Fabi dhe Olta, kjo na mban bashkë. Sigurisht që flasim dhe diskutojmë çdo gjë të ditës, dhe çdo gjë që na vjen ndër mend, ndaj duke qenë pak artistë e pak peshq në shenjën e horoskopit, fantazia nuk mbaron kurrë, gjithashtu dhe diskutimi.
Për çfarë e këshillon ti Fabin dhe për çfarë të këshillon ai ty?
Për çdo gjë e kërkojmë mendimin e njëri-tjetrit, duke filluar që nga pyetja çfarë do hamë për drekë apo çfarë të vesh sot, e deri te vendimet e rëndësishme të profesionit.
Duket se deri tani keni ecur me hapa të ngadaltë e të sigurt, njohje, bashkëjetesë, fejesë. Po martesën kur e keni planifikuar?
Kur t’i vijë koha. Nuk është se nuk e kemi menduar, por për momentin kemi disa plane të tjera përpara se te martohemi.

KLOTILDA HARKA  PanoramaPlus