Klipi i tij i parë nuk mund të mos ishte plot humor. Ndaj,  vetëm dy ditë pas publikimit të “Katunari gangsta”, kënga ka regjistruar 138.000 shikues në youtube, duke e klasifikuar kështu në vendin e katërt për “Most views today”, në gjininë komedi. Aktori i njohur i spektaklit “Portokalli”, Besart Kallaku, në eksperiencën e tij të parë si këngëtar shfaqet si Don Kishoti, ku nga autoironia kalon me shumë aventura tek ironia me vajzat e Bllokut.

Besi, për herë të parë realizon klip në stilin rep humoristik, pse të lindi kjo ide?
Jo se e them unë, po është e thënë me kohë se idetë e bukura nuk lindin duke pllenuar mendjen si e si të më lindë një ide brilante, por thjesht vjen atëherë kur s’e pret. Të mos harrojmë që Arkimedi u ngrit lakuriq nga banjo dhe bërtiti Eureka, dhe mua më ndodhi diçka e tillë, por shyqyr që nuk dola nga banjo por nga studio. Kështu që unë isha me rroba veshur. Bëj shaka, se kjo ishte një lloj rastësie, gjatë kohës që ishim me kantautorin Stine në studion e tij. Ai futi një bit hip-hopi për ta dëgjuar dhe unë me shaka fillova ta shoqëroja me vargje humoristike. Nisi me të qeshur nga ana jonë dhe po ta keni vënë re, tani po qeshin të gjithë me këtë klip. Po e theksoj se jam nga të paktët nacionalistë të mbetur. Njerëzit kanë nevojë të qeshin, ne e kemi plotësuar klipin me shumë detaje humoristike dhe të suksesshme.
Shfaqesh për herë të parë si këngëtar. Ke ambicie të hysh në tregun muzikor me këtë stil?
Për mua është hera e parë që bëj një këngë, përveç periudhës së gjimnazit ku mundoheshim të imitonim grupet e huaja, duke krijuar dhe ne grupet e hip-hopit. Dhe unë në këtë rast nuk dua të tregoj se di të këndoj, por vetëm dua të tregoj se di dhe dua të bëj humor. Me tej të shohim, megjithëse jam i frymëzuar momentalisht për të vazhduar më tej.
“Katunari gangsta” titullohet klipi, kush ironizohet në fabulën e këngës?
Unë kurrë nuk e kam mohuar dhe as nuk e mohoj origjinën time nga fshati, dhe as nuk e kam për turp ta them që unë aty luaj veten. (qesh). Kështu që dhe teksti i këngës është në vetën e parë, domethënë “shita dhi e i shita të tona…Veç me pa qa o tirona…” Të mos ofendohet askush për këtë gjë, vetëm shikojeni dhe shijojeni, se vërtet kam shpenzuar mund dhe e kam realizuar me shumë qejf diçka të tillë. Panorama

Në një intervistë dhënë për emisionin e televizionit “Vizion+”, “Zonë e Lirë”, që drejtohet nga  Arian Çani, ish Miss Shqipëria dhe Kengetarja, Zajmina Vasjari, flet pa doreza rreth çdo pyetje që ka të bëjë me seksin. Intervista eshte dhene para 2 vjetesh…. nje rikujtim per te gjithe ato fansa te Zajmines qe ndoshta nuk e dine e se kane lexuar kete interviste.

Çani: Zajmina, keni nevojë të dashuroni për të bërë seks, apo të bëni seks për të dashuruar?
Zajmina: Të dashuroj për të bërë seks.

Çani: Cili është vendi ideal për ta bërë shpejt e shpejt?
Zajmina: Makina.

Çani: Cili është vendi ku do ta kishit të pamundur ta bëni?
Zajmina: Banjoja, sepse është e vogël…

Çani: Ju preferoni 1 mashkull që din ta bëjë dhe që ua dreth (tradhton), apo një që nuk di ta bëjë por është besnik?
Zajmina: Një që e bën mirë dhe që e dreth, por pa e marrë vesh unë.

Çani: Një mashkull që din ta bëjë por që është i shëmtuar, apo një mashkull që nuk di ta bëjë por që është i bukur?
Zajmina: Një që është i shëmtuar…

Çani: Preferoni të gjuani apo të jeni e gjuajtur?
Zajmina: Të jem e gjuajtur.

Çani: Preferoni t’i braktisni ju, apo të ju braktisin ata?
Zajmina: T’i braktis unë, sepse është më pak e dhimbshme.

Çani: Ju preferoni Zajminë t’i përkëdhelni apo të ju përkëdhelin?
Zajmina: Të dyja bashkë

Çani: Preferoni të ju lërë për një mashkull tjetër apo për një femër tjetër?
Zajmina: Për një mashkull.

Çani: Pra preferoni që nëse ju braktis, të deklarojë se e ka bërë me një mashkull tjetër, jo me femër?
Zajmina: Jo për femër, pse habitesh?

Çani: Nuk do ta kishe problem të jetë homoseksual?
Zajmina: (qeshet).

Çani: Zajmina, ju preferoni të ju përkëdhel një mashkull që nuk ju dashuron fare apo një mashkull që ju dashuron si i çmendur?
Zajmina: Të më dashurojë por pa dhunë…

Çani: Pra preferoni një që nuk ju do?
Zajmina: Jo, të jetë i dyti por pa…

Çani: Njërën duhet të zgjidhni…?
Zajmina: Të dytin.

Çani: Pra një mashkull që të rreh, por që të dashuron?!
Zajmina: (qeshet).

Çani: Preferoni që ai të shkojë me një tjetër duke menduar për ju, apo ta bëjë me ju dhe të mendojë për një tjetër?
Zajmina: Me një tjetër dhe të mendojë për mua.

Çani: Zajmina, preferoni ta shikoni atë duke e bërë me një femër tjetër, apo ju ta bëni me një mashkull tjetër?
Zajmina: Ndoshta duke parë atë me një tjetër.

Çani: Cila është fantazia juaj seksuale, që nuk e keni realizuar asnjëherë?
Zajmina: Të gjitha fantazitë që i kam parë, them që i kam realizuar.

Çani: Zajminë, cila është zona më erogjene në trupin tuaj?
Zajmina: I gjithë trupi.

Çani: Jo, jo, se kuptove…
Zajmina: Më shumë varet kush të prek.

Çani: Ju preferoni Zajminë me dritë fikur apo me dritë ndezur?
Zajmina: Varet nga rasti.

Çani: Më trego të puthësh tjetrin, ndërkohë që je me njërin, por e kam fjalën ajo me llape, a është tradhti apo jo?
Zajmina: Normal.

Çani: Po seksi oral është tradhti?
Zajmina: Është. Ndoshta për mashkullin nuk është, por te femrat quhet tradhti.

Çani: Por për femra e kam dhe unë fjalën kur…
Zajmina: (qeshet).

Çani: A mendoni se mund të bëjmë gjithçka në jetë kur jemi të dashuruar?
Zajmina: Jo, ndoshta ka të tjerë por unë jo.

Çani: Me një të panjohur preferoni ta bëni para, apo pas restorantit?
Zajmina: Me një të panjohur, as që do ta kishte shansin.

Çani: Po në qoftë se….
Zajmina: Nuk ekziston në qoftë se.

Çani: Pra duhet ta njihni shumë?
Zajmina: Patjetër.

Cilat janë të rejat e fundit të grupit tuaj?

Besnik Çaka: Jemi duke e përgatitur një këngë të re, të cilës do t’ia realizojmë edhe spotin. Kënga titullohet “Rina”, tekstin e së cilës e ka shkruar Mithat Sadiku, kurse kompozimin e kam bërë unë. Ende nuk kemi vendosur se me cilin produksion do ta punojmë klipin. Kurse me këtë këngë, pra, “Rina”, do të marrim pjesë në festivalin “Top Fest”, që pritet shumë shpejt të nisë.

“Kosova Sot”: Si grup funksiononi shumë mirë. Mendoni se ky bashkëpunim i mirë ju sjell vazhdimisht suksese?

Besnik Çaka: Kjo është njëra nga shumë arsyet. Mirëpo, ne e duam dhe e respektojmë muzikën, sepse e kemi profesion, por edhe punë, sepse fitojmë prej saj. Shpresoj se kjo harmoni që është në grup të vazhdojë edhe në të ardhmen.

Stili i të kënduarit

“Kosova Sot”: Këngët tuaja gjithmonë e kanë të njëjtin ritëm, pra, e kanë një lidhshmëri të mirë kënga me këngën. Si e arrini këtë?

Besnik Çaka: Ky është stili ynë i të kënduarit. Ne shpeshherë kemi hulumtuar për stile të ndryshme, por, prapë e kemi ruajtur elementin tonë dhe kjo na bënë origjinal, ashtu siç jemi. Dhe çdo këngë që e bëjmë e bëjmë me stilin dhe ritmin tonë.

“Kosova Sot”: Së fundmi, keni realizuar edhe një këngë për diasporën. Mendoni se ka qenë ide e qëlluar kjo këngë, kur dihet se sa shpejt është bërë hit kënga?

Besnik Çaka: Ne si grup jemi shpesh në mërgatë dhe gjithmonë sallat ku këndojmë ne janë të stërmbushura. Kjo ka qenë arsyeja pse ne e kemi bërë këtë këngë. Ne i kemi shumë borxh mërgatës, dhe t’ua kushtosh një këngë atyre është pak.

“Kosova Sot”: Besnik, keni menduar ndonjëherë të bëni karrierë solo, apo do të vazhdoni edhe në të ardhmen me grupin?

Besnik Çaka: Kam marrë pjesë si solo këngëtar në disa bashkëpunime të këngëtarëve, mirëpo, në të ardhmen do të vazhdojë të bëjë muzikë me grupin tim, mirëpo, herë pas herë do të kem edhe ndonjë bashkëpunim me ndonjë koleg.

“Shehidja” u

mirëprit nga publiku

“Kosova Sot”: Një ndër hitet e vitit të kaluar ka qenë edhe kënga e ripunuar “Shehidja”. Çka ju shtyri ta risillni për publikun ketë këngë?

Besnik Çaka: Kjo është një këngë, e cila është bërë para 25 vjetësh. Meqenëse ne jemi shpesh jashtë Kosovës, si ide për ta bërë këtë ripunim ka qenë i këngëtarit Beka dhe pastaj u bëmë bashkë edhe me humoristin Lecin dhe e bëmë këngën, e cila u mirëprit shumë mirë nga publiku.

“Kosova Sot”: Tash jemi në fillim të vitit 2011, keni bërë ndonjë plan për ndonjë këngë apo album të ri?

Besnik Çaka: Jemi duke e përgatitur albumin tonë të radhës, i cili do të jetë i katërti me radhë. Besojmë që ky album do të dalë në sezonin e verës, ndërsa tani jemi duke punuar intensivisht që albumin ta përgatisim sa më mirë dhe me kohë.

“Kosova Sot”: Mendoni se klipi ndihmon në arritjen e një kënge?

Besnik Çaka: Tani gjërat kanë ndryshuar, dhe mendoj se klipi e ka rëndësinë e vet, mirëpo, nuk është e domosdoshme. Po ua jap një shembull. Kënga jonë “Duam”, me të cilën morëm pjesë vitin e kaluar në “Top Fest”, nuk ka videoklip, por, në Shqipëri është hit, ndërsa në Kosovë nuk është shumë e njohur. Ajo që duhet thënë është se mjafton ta keni një këngë të mirë dhe t’ju pranojë publiku, pastaj vjen suksesi i këngës.

Intervistoi: B. ZYBERI

Rrëfehet për “Bluetooth” Toros, banori që la shtëpinë e “Big Brother 4” një javë më parë. Si e priti djaloshi vendimin për të hequr dorë një herë e përgjithmonë nga ëndrra 100 milionë lekë, cilat janë opinionet e tij mbi banorët e tjerë të shtëpisë? Për të gjitha këto na ndiqni në intervistën e mëposhtme, ku duket qartë dhe qëndrimi që mban ai për një nga kundërshtarët e vet, Emilion, për të cilin ndër të tjera thotë se “i ka marrë gjërat shumë personale dhe e kisha këshilluar shumë herë që kundërshtimet të mos i bënte me intonacione të larta”….
Si ndihesh tani pas daljes nga shtëpia e “Big Brother”?
Më mungon shtëpia, më mungon shumë madje, sepse ajo shtëpi më ka krijuar disa emocione që s’do t’i harroj kurrë. Gjithçka në atë shtëpi është përrallore. Do të më mungojnë banorët dhe çdo gjë nga ajo shtëpi.
Për çfarë të vjen keq tani që dole?
Jam habitur me publikun, sepse kam marrë suportin nga një masë e madhe prej tyre. Vë re që një pjesë e mirë e tyre e ndjekin atë program, dhe të gjithë ata që kam takuar deri tani më kanë komplimentuar. ‘Bravo Toros; ishe i paparë; ti ishe më i miri; si ty nuk ka’, janë disa nga shprehjet që më kanë lënë përshtypje prej fansave. Diccka tjetër që më ka bërë përshtypje është se fansat e mi nuk i përkisnin vetëm një moshe, më kanë komplimentuar që nga ai fëmija i vogël e deri tek gjyshërit. Sigurisht më shumë më kanë suportuar të rinjtë, por edhe nga grupmoshat e tjera s’më ka munguar përkrahja.
Tani që besoj se e ke analizuar më mirë situatën, ke arritur në një përgjigje për gjërat që bëre mirë apo keq aty brenda?
Ata unë ia lashë publikut ta vendoste. Fakti që reagimi i tyre s’ka qenë absolutisht negativ, më bën të mendoj se s’kam pasur sjellje të këqija. Sjellja ime aty brenda ka qenë sjellja e një njeriu normal, nuk imponova ndonjë skenar…
Në fakt ditën e parë në shtëpi ti u shprehe se do të ndiqje një skenar, një strategji…
Nuk ndoqa ndonjë skenar fals, por strategjitë e mia, ose ato 7 mijë maskat, ishin ato maska që i vura në favor të situatave, kundërshtimeve, opinioneve, lojërave, bisedave. Por Toros, në realitet është ndryshe…
Si mendon pse të votoi publiku që të dilje?
Nuk e kam takuar ende atë publikun që votoi që unë të dilja. Njerëz anonim nëpër forume virtuale kam hasur, por ama ata që më kanë mbështetur në rrugë, lagje, kafene, etj, e mposhtin në mënyrë masive këtë publikun kundra meje…
Me cilin prej banorëve të “BB4” mendon se do ta vazhdosh shoqërinë?
Mund të them me të gjithë…
Në veçanti me?
Nga këto që kanë dalë jashtë do ta vazhdoj me Ladin, Imeldën, Hënesin, Fatjonën, ndërsa me ato që janë brenda do ta vazhdoj me: Klodianën që e kam si motër, me Ervinin që e kam si vëlla. Madje me familjen e Ervinit kam rënë në kontakt dhe po kaloj shumë mirë. Do ta vazhdoj me Ermelën, me Elisën, me të gjithë ata që janë brenda pothuajse.
Shumë nga banorët e komentuan keq këtë lidhjen e Ermelës me Ervinin. Ty si t’u duk kjo lidhje?
Jemi në 2011 dhe mos paragjykoni personat pa baza të forta. Ishte një lidhje dashurie e vërtetë, që shpresoj të zgjasë sa më shumë.
Mendon ti se do të jetë jetëgjatë kjo lidhje?
Kam bindjen që do të jetë e tillë, sepse si Ermela, si Ervini duan që të zgjasë. Këtë gjë ma kanë pohuar edhe ata vetë. Ermela është një vajzë shumë e përgatitur dhe ka një elokuencë të paparë, kurse Ervini është një djalë ‘open mind’ dhe ka diçka shumë pozitive sipas meje, që nuk i mbetet hatri për asgjë. Debaton, kundërshton dhe pas pak çastesh e harron, bën sikur s’ka ndodhur asgjë, ndërsa disa të tjerë e marrin shumë personale.
Cilin prej banorëve që është brenda, do doje ta shikojë jashtë?
Emilion.
Pse?
Për arsye, sepse i ka marrë gjërat shumë personale dhe e kisha këshilluar shumë herë që kundërshtimet të mos i bënte me intonacione të larta. Të gjithë dimë të flasim me tone të acaruara, dimë të flasim të gjithë fjalët e rrugës, por për sa kohë të shikon një publik i tërë duhet të jesh më i kujdesshëm. Ishte edhe në rregullore që fjalët banale ishin të ndaluara.
Me Emilion, ka gjasa që të bëhesh shok pasi të dalë?
Nuk e di.
Gjatë kohës që ti ke qenë brenda është përfolur marrëdhënia jote shoqërore me një prej balerinëve më të njohur në Shqipëri dhe jo vetëm, Ilir Shaqirin…Sa ka ndikuar ai në hyrjen tënde në “BB”?
Me Ilirin dhe Oni Pustinën, jam shumë i afërt, sikundër jam edhe me shumë personazhe të tjerë televiziv që më kanë shtyrë dhe më kanë përkrahur në këtë iniciativë. Mund të them se veç tyre kam një marrëdhënie shumë të mirë edhe me Zherard Chakmaxhian.
Sa i përket jetës tënde në Itali, me çfarë je marrë?
Kur kam bërë audicionin kam thënë një batutë napoletane: “S’kam punuar ndonjëherë, jam i papunë me eksperiencë…”. Unë vij nga një familje që e ka shumë të zhvilluar frymën e punës. Në duart e nënës sime kanë lindur gjysma e Durrësit. Babi im, për shkak të arsyeve politike ka vuajtur dënimin në burg. Unë jam rritur pa frymën e tim eti, por di që nëna ime m’i ka mbuluar të gjitha hapësirat dhe më ka ndihmuar në shumë gjëra. Si të gjitha nënat shqiptare që kanë vuajtur dhe kanë pasur halle. Këto vuajtjet që kam kaluar gjatë jetës, nuk i kam përdorur në “Big Brother”, sepse s’kam dashur që të tërhiqja vëmendjen e publikut me jetën time private, duke fituar kështu mëshirën e tyre.
Prapë s’më fole për punët?
Unë kam ikur në 1990 jo me ambasadat, jo me eksodin, kam ikur me pasaportë nga Kuvendi Popullor, pasaportë të përhershme, sepse unë i përkisja një kombësie të huaj nga babi, pasi jam armen. Iu drejtuam ambasadës franceze dhe ata na aprovuan qëndrimin në Francë. Pasi ndodhën ato trazirat, ambasadat u mbyllën dhe ne familjarisht u detyruam të kërkonim vizë italiane. Shkuam në Venecia dhe s’lëvizëm më kurrë prej aty. Kam banuar në rrugën e armenëve, ku Kisha Armene, që është relativisht e pasur, na ka ndihmuar në fillim si ‘armen shqiptarë’ që ishim. Unë kam pasur azil politik, s’kam paguar asnjëherë qira, s’kam pasur nevojë për një soxhorno 3-6 mujore, kam pasur letra për 6 vjet dhe më pas jam pajisur me dokumentet italiane, pra jam edhe shtetas italian, sikundër shumë shqiptarë të tjerë. Se prapë fola shumë dhe se përmenda punën, kam punuar si kamerier, si punonjës sigurie, si menaxher në restorante, hotele. Kohët e fundit kam punuar për një agjenci personazhesh VIP, të cilët duke parë talentin tim më shtynë të merrja pjesë në këtë spektakël. Veç meje ka punuar edhe nëna ime, im atë ka punuar. Kemi qenë disi të privilegjuar, por kemi punuar, sigurisht që kemi punuar.
Doja të shtoja edhe diçka tjetër, në profilin tim është shkruar ‘gjak mbretëror’… Unë nuk është se kam thënë që kam gjak mbretëror, thjesht kur më kanë pyetur për etimiologjinë e emrit tim, u kam thënë që emri im vjen nga një princ armen, ose në Turqi janë malet Toros. Ndërsa mbiemri im është Shahnaian dhe vjen nga shahët e Persisë, pra është një titull, por unë nuk jam gjak mbretëror. Dua t’i sqaroj shqiptarët që unë jam krenar që në trupin tim gjendet gjak shqiptar, dhe këtë e kam demonstruar këtë gjithmonë. Satelitin e kam drejtuar prej 20 vjetësh andej nga e kam zemrën, unë flas shqip, pëlqej këngët shqiptare dhe po ju them që nuk di të flas armenisht.
Shpesh flitet që emigrantët merren më punë të pista, vjedhje, drogë… Ti je përfshirë në ndonjë prej këtyre punëve?
Unë Toros Shahnaian nuk jam përfshirë kurrë në punë të pista. Pagëzimin tim e kam nga kardinalë të Venecias, që pritën Papa Vojtilën në Armeni. Pasaportën time e kam të firmosur nga presidenti i Republikës, jo nga ministër, jo nga sekretarë. Unë hyra në “BB” qelibar, s’jam marrë dhe nuk do merrem kurrë me punë të tilla. Nuk mund të helmoj unë trupin e njerëzve të tjerë duke shitur drogë…
Kam qenë në Shtëpinë e Bardhë, madje emocionet më të mëdha në jetën time kanë qenë në Shtëpinë e Bardhë dhe në shtëpinë e “Big Brother”. Kam qenë në Nasa, Angli, Spanjë.
Investimi më i mirë në jetë është shoqëria. Kam bërë shumë miq të mirë dhe sot gjej rastin t’i falenderoj të gjithë.
Ke pasur mungesën e babait për një kohë të gjatë. Sa ka ndikuar kjo mungesë në jetën tënde?
Im atë kishte idetë e veta për t’u arratisur. Unë nga im atë, kujtoj ato xhirot kur më merrte dhe më çonte direkt në Vollga dhe më tregonte gjithmonë anijet, siç duket, ai e ndjente që shpirti i tij ishte brenda tek ajo anije për t’u larguar nga Shqipëria. Nuk e di pse po ai ka një dashuri të madhe për detin e Durrësit. Madje edhe kur doli nga burgu gjëja e parë që bëri ishte noti.
Shumë shpejt ai u nda nga unë, e arrestuan për arsyen e agjitacion, propagandë. Më ka munguar, më ka munguar shumë, më ka munguar fjala babi, më ka munguar gjithçka. Megjithatë nëna ime ka qenë një heroinë, ndonëse të gjitha nënat shqiptare janë heroina për fëmijët e tyre. nëna ime ishte e shenjtë, jam gati të shkruaj edhe një libër për të gjitha nënat shqiptare, sikundër do të bënte çdo bir i këtyre nënave. Nuk më ka braktisur kurrë, më ka çuar nëpër kampet e burgjeve për ta takuar tim at, ka sakrifikuar shumë. Pasi i kërkuan ta ndante babin me letra, në mënyrë që t’i rritej rroga. Ka bërë shumë, ka punuar me tre turne. Mungesën e tim eti e kam ndjerë edhe në shkollë, kur mësueset për të zbatuar urdhrin më drejtoheshin çuni i kriminelit, ose kur vendosej shalli i pionierit më thoshin ti s’e meriton, gjatë ditës së enjte që bëhej mbledhja me prindërit, nëna ime ishte në punë me tri turne, im atë ishte pas hekurave dhe unë isha i vetëm.
Megjithatë duhet ta theksoj që kam pasur mbështetjen e të afërmve. Kam një dashuri shumë të madhe për xhaxhain tim.
Më pas në 87 historia përsëritet, një djali i xhaxhait më arratiset dhe ne internohemi. Kur doli babai në 87 djali i xhaxhit ikën, po nga i njëjti vend ku tentoi im atë dy herë. Na internuan një 5-vjeçar, por ne bëmë vetëm 2 vjet. Kohërat po ndryshonin. Iu drejtuam ambasadave si armenë.
Na fol pak edhe për femrat?
Më pëlqejnë shumë…
Ka pasur një histori që të ka lënë gjurmë?
Kam kaluar shumë femra, madje edhe nga Europa. Goca të bukura kam pasur shumë. Shqiptaret më mungojnë shumë. Meqë im at zgjodhi një shqiptare dua edhe unë shumë një të tillë në krah.
Ia ke vënë syrin ndonjërës?
Ende… por, ka pasur histori kam, 3-4 histori, 2 në Tiranë, 2 në Durrës.
Po i zhvillon paralelisht?
Po, paralelisht. Duhet të dish diçka Erald, unë jam nip kaukazian edhe një person që ka qenë i madh me emër thoshte: “Ne në Kaukaz deri në moshën 75-vjeçare i hipim edhe kalit edhe femrës”, dmth kemi energji.
Me çfarë do merresh tani?
Tani do mbyll ca projekte dhe shpresoj që me përfundimin e shkollës, ky publik që më pëlqeu në “Big Brother” të më përkrahë edhe në politikë. Dua shumë t’i hyj politikës, e kam shpirtin aty.
Me kë krah politik do anosh?
Në këtë moment distancohem, po do ta kuptosh shumë shpejt.

Nga Eraldo Rexho

I kritikuar për huazime muzikore, i snobuar nga “njohësit e artit të vërtetë”, Sinan Hoxha është një nga këngëtarët më të kërkuar shqiptarë që ka ditur me mjeshtëri të dominojë tregun muzikor dhe ta shndërrojë zërin e tij në një instrument financiar të suksesshëm.

15 vjet muzikë, 8 albume, mbi 20 videoklipe, katër koncerte recitalë e dhjetëra të tjerë muzika e tij sot është një industri. Më i kërkuari por edhe këngëtari më i diskutueshëm.

Në një intervistë për revistën ‘Shqip’ ai zbulon çelësin e suksesit të tij, lidhjen me publikun si dhe rrëfen se çfarë mendon për muzikën dhe këngëtarët e tjerë.

Është shumë e vështirë ta takosh Sinan Hoxhën. Jo për shkak të tipit por për impenjimet e shumta muzikore. Ka nxjerrë në treg albumin e tij “Xhelozia” dhe nuk rresht së kënduari nga një qytet europian te tjetri.

Një makinë e gjallë mund të quhet, për faktin se këndon live i shoqëruar nga orkestra e tij në shumicën e performancave. Dhe është pikërisht ky aktivitet shumë i ngjeshur dhe i kënduari jo me ‘playback’ siç bëjnë pjesa dërrmuese e këngëtarëve, që e bën atë të veçantë dhe të suksesshëm, por edhe këngëtarin shqiptar që fiton më shumë.

Ndryshe nga sa ndeshim shpesh që këngëtarët për të rregulluar jetën e tyre lidhen me politikën apo zënë ndonjë zyrë nëpër institucione shtetërore, Sinani ka ditur me zgjuarsi të kuptojë shijet e publikut, të depërtojë në to, të frymëzohet prej tij e padyshim ta kënaqë atë.

Shumë ekspertë të artit nuk e kanë marrë për vite në konsideratë e disa vazhdojnë ende. Ndoshta dhe për faktin se i ardhur nga periferitë e kryeqytetit, pa mbështetje, me prindër fare të thjeshtë që nuk kishin lidhje me artin, pa licera dhe akademizma diti të pushtojë skenat kudo. Të këndojë në Koplik por edhe në Medisson Square Garden ku ka kënduar Michale Jackson.

Gjithnjë i qeshur, më një thjeshtësi dhe mirësi që rrallë e ndesh tek artistët shqiptarë, ai ka aftësinë të ta shndërrojë intervistën në një bisedë si prej miqsh të vjetër, mjeshtëri komunikimi që i ka ndikuar jo pak në arritjet e tij.

Cili është sekreti i suksesit tënd?

Nuk është ndonjë sekret i madh. Rruga që të çon drejt tij është padyshim një punë e madhe dhe këmbëngulëse dhe përpjekje të vazhdueshme pa u tërhequr nga zhgënjimet në momente të caktuara, por duke gjetur forca për të vazhduar sikur të mos kishte ndodhur gjë, përkundrazi me më shumë përkushtim.

Po a ka një çelës sekreti?

Natyrisht dhe mund të them që gjetja e tij përbën bazën e rezultatit. Çelësi është kompromisi. Jo në kuptimin e rëndom të kësaj fjale por e shprehur si një vendosje ekuilibri midis vetes tënde dhe publikut. Publiku është “gjykatësi” i artit dhe në mënyrë specifike i muzikës, ai që jep vulën përfundimtare dhe vendos për suksesin apo dështimin.

Për afro 15 vjet je këngëtari më i kërkuar nëpër koncerte. Si ke arritur?

Siç thashë dhe më sipër kam ditur të krijoj artistikisht dhe ta hedh në nota muzikore atë që kërkon publiku duke u përpjekur të gjej e të kuptoj se cilat janë shijet e tij. Arsyeja është sepse unë jam shumë i përshtatshëm për muzikën popullore që për ne shqiptarët është si ushqim i shpirtit.

Në fund të fundit jemi ballkanas e si të tillë trashëgimnia e traditës popullore është shumë e fortë për të mos thënë pjesë përbërëse e jetës sonë. Jemi një popull që këndon jo vetëm në festa por dhe në një darkë të thjeshtë, në punë, që fishkëllejmë melodi, që edhe vajin e kthejmë në këngë.

Të ndryshëm nga një krahinë në tjetër si lloje muzike. Kjo është dëshmi edhe e një shpirti ta madh artistik e të ndjeshëm që shqiptarët kanë. Dhe unë kam këtë fakt parasysh në këngët e mia. Në dallim me vendet e Europës ne nuk jemi, për fat të mirë, të shkëputur nga tradita jonë.

E ke kthyer me shumë aftësi muzikën në një biznes….

Epo kam investuar mbi veten time. Albume, videoklipe, koncerte recitalë këto kërkojnë shpenzime. Por përsëri është publiku ai që ta kthen nëse ti këtë gjë ke arritur ta realizosh mirë. Ka shumë që harxhojnë për të bërë një këngë dhe nuk arrijënë t’i marrin mbrapsh as shpenzimet.

Pastaj mos të harrojmë një fakt jo pak të rëndësishëm. Që unë në të gjitha koncertet e mia, por edhe atje ku marr pjesë për me pak këngë, këndoj gjithmonë live. Nuk këndoj në playback dhe publiku këtë gjë e vlerëson. Kur shikon se këndon katër orë për ta dhe jep dhe shpirtin të shpërblen. Duhet të ofrosh që dhe të marrësh. Spektatori nëse nuk këndon live nuk ka ndonjë interesim për këngën se ndryshe dëgjonte cd-në në shtëpi. Nuk duhet të fshihesh pas formës dhe veshjes, ato mund të tërheqin për momentin por nuk mbajnë gjatë. Si kudo edhe në këtë biznes qëndron rregulla e më të “fortit”.

Pse shumica e kolegëve të tu ankohen?

Në Shqipëri abuzohet me fjalën artist. Këndon një këngë në festival dhe nuk këndon më pas asgjë. Edhe pse kritika i vlerëson presin festivalin tjetër për të kënduar një këngë të re. Atëherë ky nuk është më një profesion por një hobi, e natyrisht që nuk ka sesi të të ftojnë nëpër koncerte e të të krijojnë të ardhura.

Po kur vjen puna te “live”?

Ëshë një kategori tjetër e gjerë e atyre që nuk rreshtin së prodhuari videoklipe, shumë prej tyre edhe të bukur dhe të kushtueshëm por janë shumë të pakët ata këngëtarë sot që lodhin fytin për të kënduar “live”, disa nga mungesa e dëshirës, të tjerë nga paaftësia. Shumica vetëm performojnë në skenë, tunden dhe luajnë belin por kjo vetëm i kënduar nuk është. Mbetet thjesht në kufijtë e një shfaqjeje. Asgjë më shumë.

Edhe ty të kanë krititkuar për këngë të huazuara…

Ka ndodhur sidomos në fillimet e mia dhe e kam sqaruar edhe në shumë intervista të tjera. Duhet të këndoja shumë dhe nuk kishte kompozime të mjaftueshme dhe të kënaqshme. Ndaj dhe kam sjellë në versionin shqip hite të vendeve fqinjë, por që publiku i ka pritur majft mirë. Duhet kuptuar edhe realiteti i asaj kohe. Dilnim nga një periudhë ku njerëzit kishin shumë etje për muzikë e veçanërisht për atë ballkanasen që nuk e kishin dëgjuar dot lirshëm. Kësaj shtoji dhe mundësitë e pakta financiare.

Por kjo ndodh edhe me këngëtarë të famshëm si Bocelli që këto javë nxorri në treg “Xhingëll bells” dhe u bë hit në tërë botën, edhe pse është një këngë që e njohin fëmijët e gjithë botës prej dhjetëra vitesh…

Po. Po. Rastet janë të shumta në botë. Dhe “O sole mio” e Domenico Modugno është kënduar në shumë gjuhë dhe më shumë sukses por asnjë nuk e vuri në diskutim pse morën këngën e tij. Kjo ndodh në Shqipëri, edhe pse unë nuk kam patur kurrë pretendimin se ato kanë qenë këngë të mia origjinale.

Vjen nga xhelozia?

Xhelozia ka pjesën e saj e sidomos në muzikë ku rivaliteti është i fortë kjo ndihet shumë. E natyrisht vjen se unë jam shumë i kërkuar se të ishte ndryshe nuk do të ishin marrë me mua. Më i kërkuari por edhe më i diskutuari. Sidoqoftë, këto vitet e fundit unë kam kënduar vetëm kompozime shqiptare të zhanrit popullor dhe balada të ndryshme.

Ndryshim i kushtëzuar?

Nuk do të thoja i kushtëzuar sesa i përshtatur. Kanë ndryshuar kohët, muzika ka evoluar, kanë evoluar dhe janë sofistikuar edhe shijet e publikut. Publiku është “aparati matës”. Por edhe unë jam pjekur artistikisht. Eksperienca dhe kontakti me njerëzit më kanë mësuar sesi t’i përshtatem atyre më së mirë, të perceptoj dëshirat e tyre e në këtë mënyrë të arrij të mbush sallat e koncerteve e të shes disqet me këngët e mia.

Kë do të falënderoje për punën tënde?

Përveç kompozitorëve ku dua të veçoj Alban Furtunën, me të cilin u bënë shumë vite që bashkëpunoj kam patur fatin të kem ndërtuar një orkestër timen me të cilën performoj në shumicën e koncerteve. Orkestra ka një rëndësi të madhe në përcjelljen e emocioneve te publiku e për pasojë në suksesin tim.

Si e menaxhon një axhendë kaq të ngjeshur?

Vetë. Kolegët më vënë në dukje se jam një menaxher i mirë dhe si tregon rezultati, ai financiar, di ta bëj këtë gjë. Ka raste që vihesh në vështirësi se duhet të zgjedhësh ku të shkosh, kur ke më shumë se një ofertë për të njëjtën periudhë. Udhëtoj shumë e duke qenë se shumica e koncerteve organizohen sipas mundësive që agjencitë kanë, e kam fjalën për në Europë, më duhet të lëviz nga një shtet te tjetri pa bërë pushim.

Kush të ndihmon për valixhen?

Edhe kur më ndihmon mamaja duhet t’i kontrolloj vetë sepse jam shumë i fiksuar pas gjërave të mia dhe dua të sigurohem mirë para se të nisem. Me duket sikur kam lënë gjithnjë diçka pa bërë.

Jeton vetëm?

Kam një shtëpi timen se tek shtëpia e prindërve nuk do të kisha qetësinë për të punuar, duke mënduar që kam shumë nipër e mbesa të vegjël të cilët duan vetëm të lozin e të merresh me ta. Por kjo nuk do të thotë që drekën mos ta ha çdo ditë me mamanë.

Kë veçon nga bashkëpunimet?

Nuk mund të veçoj asnjë. Kanë qenë të gjitha të shkëlqyera dhe rezultative, pra të goditura në shenjë. Kjo sepse kanë qenë më këngëtarë të shkëlqyer si Soni Malaj, Artjola Toska, Ermal Fejzullahu.

Kë veçon si bashkëpunim?

Quhet “Knoma këngën” me këngëtaren kosovare Shyrete Bejluli e cila ka një zë të mrekullueshëm. Ishte propozimi i saj. Muzika e teksti janë të Ilir Bezanit. Është një këngë e veçantë që ka një tekst prekës. Flet për dy pjesët e kombit tonë të ndara prej afro një shekulli që as muzikën e njëri tjetrit nuk na lejonin ta dëgjonim. Një baladë lirike që e kam shumë për zemër bazuar në folkun dhe në motivet e veriut ku mbizotëron lahuta dhe fyelli. Jam shumë i kënaqur nga kjo këngë.

E ndoqe Festivalin e Rtsh-së?

E ndoqa për të dëgjuar këngët. Kishte edhe këngë të mira. E vërteta është se nuk më pëlqen fakti që në garë mund të ketë edhe këngë të mira, e për shkak të klaneve artistike të mos kualifikohen për natën finale. Shpesh aty nuk vlerësohen këngët që e meritojnë e ndaj siç ndodh shpesh kritikohen e komentohen jo mirë nga mediat.

Pra mendon se ka prapaskena?

Sigurisht, dhe jo pak. Do isha naiv të thosha të kundërtën.

Ti vetë e kë menduar të marrësh pjesë në ndonjë festival?

Unë jam këngëtar i muzikës popullore dhe besoj se i tillë do të mbetem. Por edhe po të isha i asaj të lehtë nuk do të merrja pjesë kurrë. Përgjigjen e thashë pak më parë.

Shumë këngëtarë mbartin konflikte me njëri tjetrin. Ti si i ke raportet?

Përsa më përket mua shumë të mira. Nuk jam tip që krijoj konflikte. I shikoj si miq, përpiqem të krijoj marrëdhënie të mira me ta e sidomos korrekte. Korrektësia është kryesore për të patur një harmoni midis personave që ushtrojnë të njëjtin profesion. E natyrisht edhe respekti. Unë përpiqem t’i respektoj të gjithë pavarësisht vlerësimit artistik që mund të kem individualisht për ta.

Mediat franceze e kanë cilësuar si “fytyrën e re të vëllezërve Dardenë”, ndërsa shqiptarët ndihen krenarë për nacionalitetin e saj. Është e re, vetëm 28 vjeç dhe shënon rastin e parë kur një aktore shqiptare shkel në tapetin e kuq të Kanës, dinjitoze mes konkurrentëve të tjerë.

Filmi “Historia e Lornës” firmosur nga dy regjisorë francezë, përzgjedhja e shqiptares në rolin e protagonistes, eksperiencat dhe jeta artistike, përmes rrëfimit të vetë aktores.

“Arta Dobroshi, perla e re e vëllezërve Dardenë”, ky është titulli që mban artikulli dedikuar aktores shqiptare në gazetën prestigjioze “Le monde”, gazeta më e shitur dhe më e rëndësishme në hapësirën frankofone.

Pas prezantimit dinjitoz të aktores në Festivalin e Kanës, ku 28 vjeçarja Dobroshi, pati fatin të shkelë mes yjeve të kinemasë dhe të nominohej si “Aktorja më e mirë protagoniste” përkrah Anzhelina Zholisë. Një çmim që Arta nuk mundi të fitonte përpara Anzhelina Zholisë, pavarësisht se filmi fitoi çmimin për “Skenarin më të mirë”.

Një film ku Arta luan rolin e një emigranteje shqiptare në Belgjikë dhe luftën e saj për mbijetesë.

Ishit e para shqiptare që interpretoni në një film të këtyre përmasave dhe shkoni në Kanë, megjithatë dukeni me këmbë në tokë.

Po dhe a e dini pse? Sepse mua e gjithë kjo s`më duket e jashtëzakonshme; e ndiej veten qytetare të botës dhe si e tillë, i kam shanset të barabarta me çdo artist, pavarësisht origjinës. Kur nisa aktrimin nuk i vura si qëllim vetes që të shkoja në Kanë, por që të punoja gjithmonë e më shumë, kjo ka rëndësi për mua. Kur punon, mund të arrish gjithçka.

Si fillim, për mua ka qenë kënaqësi të interpretoja në një film të vëllezërve Darden. Sa për Kanën, ajo ka ardhur më pas dhe s`është gjëja më e rëndësishme. Ky aktivitet ndiqet nga e gjithë bota dhe ka një vlerë të jashtëzakonshme në rrethet artistike, sepse me sa di, pas Lojërave Olimpike është evenimenti më i ndjekur në botë.

Subjekti i filmit ka në qendër jetën e trazuar të një emigranteje shqiptare, ndërkohë që të qenit shqiptare nuk ka qenë një kusht i domosdoshëm për skenarin. Ishte fati yt!

Kjo është e vërtetë, filmi s`ka lidhje direkte me shqiptaret. Mund të trajtohej edhe jeta e një belgeje në Amerikë, turkeje apo kroateje emigrante në Belgjikë. Vëllezërit Dardenë kishin njohur personalisht një vajzë shqiptare, jeta e së cilës s`kishte rrjedhur krejtësisht siç ndodh në film, por pak a shumë ashtu.

Ata ishin frymëzuar prej saj dhe e kishin për zemër që personazhi të ishte shqiptare, ndonëse ky s`ishte kushti kryesor. Zhanpieri dhe Luka, nëse deri në fund të kërkimit të tyre s`do të kishin gjetur njeriun e përshtatshëm ndër pretendentet shqiptare për rolin, do të kishin ndryshuar skenarin, ishte shumë e thjeshtë.

Rëndësi kishte që aktorja kryesore të ishte e huaj, jo belge por jo domosdoshmërisht shqiptare. Vëllezërit Dardenë ishin në kërkim të një aktoreje që të ndihej shumë brenda karakterit, ja pse duhet të ishte emigrante.

Në disa role është më mirë të jesh vetvetja se sa të aktrosh…

Kjo vlen gjithmonë, për të gjitha rolet. Pastaj varet edhe nga aktori… Ka që ngjiten në skenë dhe sillen krejtësisht si personazhi por sapo dalin nga skena, s`e kanë të vështirë t`i kthehen jetës së tyre.

Unë personalisht kam qëndruar një kohë të gjatë vetëm, pikërisht sepse Lorna ishte tip i vetmuar, ndaj doja të isha sa më afër natyrës së saj.

Arta Dobroshi
The 2008 Cannes Film Festival – Day 6
‘Le Silence de Lorna’ – Premiere
at the Palais des Festivals
Cannes, France

Çfarë të ka bërë më shumë përshtypje gjatë xhirimeve?

Kanë qenë momente shumë të këndshme, ia kam kaluar bukur sepse përpara se të dilnim në sheshxhirim kemi bërë prova për një kohë të gjatë.

Kjo mënyrë të punuari është shumë e favorshme për aktoren, pasi ajo mund të hyjë më e sigurt dhe e përgatitur në xhirime. Dhe ne i kemi kaluar në prova të gjitha skenat e filmit.

Cila është e veçanta e rolit tënd?

Në ndryshim nga çdo film tjetër ku kam luajtur më parë, si rrallëherë, personazhi kryesor Lorna, është e pranishme në çdo plan. Është rast i rrallë që një personazh të jetë në çdo kuadër, pavarësisht nëse është protagoniste.

Kjo s`ka ndodhur më parë në një film, përpara “Heshtjes së Lornës” dhe kjo për mua do të thotë një punë shumë e lodhshme; kam pasur një bashkëpunim intensiv me aktorët e tjerë e regjisorët, pikërisht sepse duhet të isha në çdo skenë.

Çfarë ke kuptuar nga skenari?

Kam mësuar shumë rreth luftës për mbijetesë. Lorna është një femër që me forcat e saj përpiqet për një jetë më të mirë dhe për ta arritur këtë, më shumë se gjithçka tjetër e ndihmon shpresa. Nëse ke shpresë se gjërat do të bëhen më mirë, atëherë ke për të mbijetuar. Ky është mesazhi kryesor i filmit. Lorna është një qytetare e botës, që mund të ndërtojë një jetë të lumtur edhe në Belgjikë.

Nëse ne të tjerëve këtë mësim na e kanë dhënë librat apo filmat si “Heshtja e Lornës”, juve personalisht jua ka dhënë vetë jeta?

Është e vërtetë, ju po i referoheni luftës në Kosovë dhe keni të drejtë. Unë dhe Lorna ngjajmë në këtë pikë, sepse të dyja kemi jetuar kohë të këqija. Por kemi besuar dhe shpresuar se gjërat do të bëhen më mirë, ndaj dhe unë jam këtu sot.

Keni miq serb?

Kam një shoqe shumë të afërt, e cila quhet Miriana Karanoviç dhe sinqerisht, duke u nisur nga marrëdhënia që kemi me njëra-tjetrën, s`mund ta kuptojmë kurrsesi këtë urrejtje mes dy popujve. Kam plot shoqe të tjera në Beograd, gjithashtu një tjetër mikeshë serbe e cila jeton në Slloveni, edhe ajo është aktore. Kur vjen puna te miqtë, mua s`më intereson aspak se nga vijnë ata, çfarë kombësie kanë.

Sikurse te “Heshtja e Lornës” edhe në filmin “Trishtimi i zonjës Shnajder” ju kanë caktuar rolin e një vajze me probleme… Pse të propozojnë role të tilla?

S`e kam fare problem. Një aktor mjafton të interpretojë dhe të ndihet mirë me pjesën, s`ka rëndësi nëse personazhi është i lumtur apo i trishtuar. Madje ndonjëherë ndodh e kundërta, argëtohesh më tepër kur interpreton personazhe problematikë, sepse merresh duke zgjidhur problemet e tyre. (Qesh)

Është e vështirë t`u japësh formë karaktereve që të besohen?

Diçka e tillë kërkon punë, por s`është e pamundur. Brenda nesh gjenden të gjitha llojet e instinkteve, mjafton vetëm që të punojmë për t`i nxjerrë në sipërfaqe…

Për çdo karakter, aktori mjafton të kërkojë brenda vetes ato tipare që janë dalluese për rolin dhe të jeni të sigurt se ka për t`i gjetur. Ne kemi brenda vetes çdo instinkt, edhe atë të vrasjes… Vetëm se disa prej nesh i vënë në gjumë instinkte të caktuara, kurse të tjera i kanë më të dukshme.

Kërkimi brenda vetes, është ndopak i lodhshëm për një aktor?

Asgjë s`është e lodhshme apo e mërzitshme, nëse e bën me pasion.

Keni mbetur e kënaqur nga vetja pas interpretimit te “Trishtimi i zonjës Shnajder”?

E kam parë filmin gati një vit më përpara e të them të drejtën, më ka pëlqyer në total. E para fjalë që më doli kur mbaroi, ishte “I këndshëm”. Është një film i lehtë, çlodhës dhe argëtues.

Një histori e veçantë dashurie, e sjellë në mënyrë mjeshtërore nga regjisori Pirro Milkani. Rrallë gjen në kinematografinë shqiptare filma kaq të rrjedhshëm e të pastër, të pangarkuar me nota dhune apo politike. Kjo është një ngjarje dashurie pikante, aspak e zakonshme kështu që filmi ka një fabul tërheqëse.

Po pjesa juaj në film, si ju duk?

S`mund të pyesësh aktorin për veten e tij, s`mund të jetë kurrsesi objektiv.

Si keni filluar të merreni me aktrimin?

Kam qenë me studime në Amerikë. Është një mundësi që të bësh një vit të shkollës së mesme, në një shkollë jashtë shtetit dhe unë zgjodha që (me shpenzimet e mia), të studioja në Amerikë. Atje provova për herë të parë të ngjitem në një skenë, por pasioni për aktrimin s`ka lindur aty…

Kontakti i parë me aktrimin ka qenë në moshën 17 vjeçare, kur punoja në një organizatë ndërkombëtare e cila quhej IMC (International Medicine Center). Në ato momente të vështira për Kosovën, kjo organizatë ndihmonte me ilaçe. Bëmë një grup me të rinjtë e tjerë por më tepër se sa shfaqje, po përgatiteshim për një performancë, ku kishte më së shumti balet e këndim. Për një periudhë të gjatë kemi bërë prova, madje me orë të tëra dhe në një moment, thamë: “U kry kjo punë!”; por një ditë na u desh të hiqnim dorë nga shfaqjet, sepse situata në Kosovë ishte rënduar shumë dhe lufta e vërtetë ishte afër.

Keni pasur mbështetje për të ecur në këtë rrugë që ke nisur?

Nxitja më e madhe ka qenë im vëlla Genci, i cili kishte studiuar për regji. Unë u hidhja gjithmonë një sy librave të tij, isha kureshtare gjithmonë për profesionin e aktorit dhe e pyesja Gencin: “Ç`pjesë po përgatit? Me se po merresh” dhe punonim bashkë. Im vëlla më ndihmoi që të hyja në shkollën e aktrimit në Prishtinë, duke punuar me mua gjatë përgatitjes së monologut me të cilin konkurrova për të hyrë në Akademi. Kam përfunduar studimet për dramë në Prishtinë dhe ja… u bëra aktore. (Qesh)

Sa ka ndikuar suksesi me rolin e Lornës që të marrësh të tjera propozime nga regjisorë të huaj?

Çdo interpretim të hap një shteg për më tutje, por ky ishte një rol i veçantë dhe si i tillë, është një nxitje e madhe për të ardhmen në karrierën time. Në Belgjikë apo Francë kam dhënë disa intervista, në gazetat më në zë si për shembull, “Le monde” po gjithashtu në televizion. Ky është një promovim që shpresoj të më afrojë me regjisorë të tjerë të njohur ndërkombëtarisht.

Arta Dobroshi, 28 vjeç, lindur në Prishtinë dhe banuese në Belgjikë, pas pjesëmarrjes si konkurrente në Festivalin e Kanës, është aktorja shqiptare më e njohur dhe e komentuar e momentit

Aktualisht, Dobroshi është e dyzuar mes Prishtinës dhe Belgjikës, ku jeton në një apartament të vetin. Për moshën e saj të re ka shënuar sukses në fushën e aktrimit, megjithëse sytë i ka drejtuar nga e ardhmja, ku pret më shum.

Revista Shqip

Për 18-vjeçaren Gjystina Arbnori janë ende të gjalla dhe të ngrohta përqafimet e të atit, i cili u largua nga jeta 5 vite më parë, pa u thënë dot lamtumirë të dashurve të tij. Ajo, vëllai 16-vjeçar, Filipi, dhe natyrisht e ëma, Suzana, kujtuan dje kryefamiljarin e dashur në ditën e tij të lindjes. Në intervistën e mëposhtme për “Standard”, Gjystina, studentja e Financës, rrëfen mallin për të atin, kujtimet e shumta, ndërsa ngre pikëpyetje nëse një ditë do t’i futej politikës…

Për 18-vjeçaren Gjystina Arbnori janë ende të gjalla dhe të ngrohta përqafimet e të atit, i cili u largua nga jeta 5 vite më parë, pa u thënë dot lamtumirë të dashurve të tij. Ajo, vëllai 16-vjeçar, Filipi, dhe natyrisht e ëma, Suzana, kujtuan dje kryefamiljarin e dashur në ditën e tij të lindjes. Në intervistën e mëposhtme për “Standard”, Gjystina, studentja e Financës, rrëfen mallin për të atin, kujtimet e shumta, ndërsa ngre pikëpyetje nëse një ditë do t’i futej politikës…

Përshëndetje Gjystina! Sot është një ditë e shënuar për ju dhe familjen tuaj, apo jo? A do të na tregoni diçka më tepër për këtë përvjetor të babait tuaj?

Po, 18 janari është dita e lindjes së babait tim. Normalisht është një ditë më shumë për ta kujtuar atë më tepër, megjithëse unë dhe pjesëtarët e tjerë të familjes, mami Suzana dhe vëllai Filipi e kujtojmë çdo ditë dhe e ndjejmë përherë mungesën e tij. Gjithsesi, kjo është një ditë që përkujtohet edhe nga familjarë të tjerë, kështu që e ndiejmë akoma më afër. Ai sot do të ishte 76 vjeç.

A keni në të tilla përkujtime vizita jo vetëm nga persona të afërm, por edhe nga politikanë?

Zakonisht po, njerëz të afërt kemi pasur gjithmonë, ndërsa vjet që u bë edhe 75-vjetori i lindjes së babait tim, u organizua një ceremoni dhe u botua edhe një libër me letrat e babait, ndaj kishte shumë persona nga fusha e politikës, ndërsa vite të tjera jo.

Në një ditë të veçantë si kjo, a ju vjen në mendje ndonjë kujtim i veçantë që doni ta ndani me ne?

Më kujtohen ato mëngjeset kur çoheshim dhe uronim babin për ditëlindje, me dëshirën që ai të rrinte akoma më shumë me familjen, sa më pranë me ne. Më kujtohet gjithashtu kur babi mbushi 70 vjeç, u bë një festë e madhe, me shumë të afërm e shumë miq. Ishte një ditë nga ato ku ti kupton se sa njerëz ke rrotull, sa e duan babanë tënd të tjerët dhe sa e respektojnë njëkohësisht. Ky është një nga kujtimet më të bukura që kam, edhe pse gati çdo ditë, sa herë që njoh persona të rinj, unë shoh sa fjalë pozitive flasin ata për të. Po ashtu, kam një libër që u bëhet foshnjave, me të dhënat e para të jetës së tyre, të cilin im atë e ka shkruar me dorën e tij dhe që më ngjall shumë emocione. Tregohet data e lindjes, pesha, gjatësia, dhembi i parë, fjala e parë, ndodhitë e para etj., dhe e shkruar nga babi im merr akoma më shumë vlerë.

Cili është kujtimi i fundit që ruani nga babai juaj?

Momentet e fundit që e mbaj mend, janë ato të para udhëtimit që do të bënte në Itali. Mbaj mend që nuk kisha fjetur atë natë, pasi doja patjetër që ta takoja babin. Ai përherë dëshironte që gjatë verës të vishej me të bardha, ndaj edhe ditën që u largua, kishte veshur një kostum e këmishë të bardhë. Na përshëndeti te shkallët, e ndoqëm me sy bashkë me mamin, ndërsa u largua me makinë. (Sytë ndërkohë i shkëlqejnë nga lotët).

A ka ndonjë gjë që ju ka mbetur peng, për shkak se nuk e keni biseduar ose jetuar me babanë?

Momenti që ai u nda nga jeta, isha e vogël, nuk kisha shumë gjëra të rëndësishme për të diskutuar. Më ka munguar shumë gjatë periudhës së gjimnazit dhe tani që jam në shkollë të lartë, për vendimin që kam marrë për studimet, nëse bëra mirë që qëndrova në Shqipëri etj. Besoj se do kishim krijuar një raport akoma më të mirë dhe më të ngushtë, por ai nuk jeton më tanimë…

Si ndiheni ju në pozicionin e fëmijës së një personi që ka kontribuar kaq shumë në jetën politike të vendin dhe që ka vuajtur në jetë? Besojmë se ndieni njëherazi kënaqësi dhe përgjegjësi për emrin që trashëgoni?

E para, me shumë kënaqësi, pasi ke një prind që e respektojnë të gjithë. Po kështu, për mua është shumë fat që jam rritur në një familje kaq të mirë, sepse jo të gjithë e kanë këtë mundësi, duke qenë se prindërit nuk mund t’i zgjedhësh dot vetë. Kështu që them se një nga gjërat më të mira në jetën time, ka qenë babai im Pjetër Arbnori.

Ju e keni menduar ndonjëherë të ecni në gjurmët e babait tuaj, duke u angazhuar në jetën politike?

Politikën nuk e kam menduar, të paktën deri në këto momente, edhe pse asnjëherë nuk i dihet se çfarë të ofron jeta, ndoshta… edhe pse tani nuk e besoj, pasi kam zgjedhur një degë për të studiuar, Financën, të cilën e dua shumë.

Megjithatë, a jeni inkurajuar të ecni në këtë rrugë, nga anëtarë të klasës politike?

Normal që ka inkurajime, por çështja është që duhet ta ndiej vetë unë të jem pjesë e kësaj. Unë jam mësuar të marr vendime dhe të jem e zonja në atë që bëj, tani për tani nuk ndihem gati as të jem anëtare e një partie, por në një të ardhme…

Me siguri keni marrë ndonjë këshillë nga babai juaj, në lidhje me drejtimin që do të merrnit në jetë?

Mjafton që im atë të fliste me mua, pasi gjërat që ai më thoshte ishin dhe janë shumë të rëndësishme për mua. Mbaj mend që ai na inkurajonte për gjërat që donim të bënim në jetë, por nuk është se na thoshte se çfarë duhet të bënim. Sipas tij, mjafton që ne të ndjeheshim mirë me atë që donim të merreshim në jetë. Këshillat e tij ishin më së shumti për formimin tonë si karakter, si personalitet, për të qenë të respektueshëm me të tjerët, të dashur, për t’u sjellë me të tjerët në mënyrë të kulturuar etj.

Me aq sa ju tregon mamaja juaj dhe të afërm të tjerë, çfarë tiparesh keni trashëguar ju dhe vëllai juaj nga Pjetër Arbnori? Kujtojmë këtu që ai ishte një personalitet që sfidoi jetën e vështirë të burgut, një intelektual që njihte shumë gjuhë, që shkruante e përkthente etj.

Unë shpresoj shumë që të kem pjesë nga karakteri i tij brenda meje, por ndoshta nuk jam unë ai që duhet të flas për këtë, më mirë e gjykojnë të tjerët, të cilët sigurisht e kanë njohur atë.

Po në biseda me miq e shokë, si trajtohet fakti që ju jeni e bija e atij që quhet “Mandela i Ballkanit”?

Në fakt, rrallë flas me shoqërinë për familjen. Unë jam pak e ndjeshme dhe flas më së shumti me miqtë e ngushtë, nga të cilët kam dëgjuar për babain, respektin dhe konsideratat e tyre, ndërsa unë vetë u kam treguar për raportin e veçantë baba-bijë që kam pasur.

Gjatë periudhës së angazhimit të tij politik, si e gjenit kohën për të qëndruar së bashku si familje?

Pjesën më të madhe të kohës, sidomos vitet e para, babi ka shpenzuar shumë kohë për anën politike, edhe pse e mbaj mend shumë mirë që ka qenë shumë i kujdesshëm, na thoshte qoftë edhe përmes telefonit “Natën e mirë”, na puthte çdo mëngjes, fundjavat na i dedikonte neve etj. Edhe pse i ngarkuar me shumë impenjime, e gjente përherë kohën për ne.

Dimë që keni një testament nga Pjetër Arbnori, apo jo? Kur do të çelet ai dhe të shtyrë nga kurioziteti spontan, nuk jeni përpjekur ta hapni ndonjëherë? Çfarë mendoni se ka në të?

Po, është e vërtetë që ka një testament. Mendoj se është mirë që ai të hapet kur babai ka menduar që të hapet, pra ka kohë.

Ju ka intriguar ndonjëherë fakti se çfarë mund të jetë shkruar aty? Mendoni se ka përmbajtje morale, apo për ndarjen e anës materiale të familjes?

Normalisht që po, por përderisa babi ka vendosur që të hapet në një moment të caktuar, duhet të respektojmë vendimin e tij, për më tepër që mund të jetë edhe koha e duhur për mua dhe Filipin, tim vëlla. Nuk besoj që ai testament të ketë të bëjë me anën materiale, e para, sepse asnjë prej nesh, edhe ai vetë, nuk e priste largimin e tij nga jeta; e dyta; ai kishte shumë besim te mamaja, ndaj nuk kishte dyshime për ndarjen e anës materiale. Them se bëhet fjalë për diçka morale, që do na ndihmojë shumë mua dhe Filipin dhe që mbi të gjitha, do të na japë shumë forcë.

Në familjen tuaj, shohim që ka shumë kujtime të kryefamiljarit, si portrete, libra etj. A keni materiale që nuk e kanë parë ende dritën e botimit?

Të gjitha dorëshkrimet e babit i kemi në bibliotekë, bashkë me materialet e botuara dhe sigurisht me ditarin që nuk është deshifruar ende. Ditari është shkruar me kode, në kohë dhe hapësirë të ndryshme nga periudha kur ngjarjet vërtet janë zhvilluar, pra gjatë vuajtjes së dënimit të tij. P.sh., personazhet kanë emra të ndryshëm, jo realë, ose ngjarjet zhvillohet në Londër, jo në Shqipëri etj. Babi u përpoq shumë të punonte me të duke e zbardhur, por i mbeti përgjysmë. Është një punë që aq mirë sa mund ta bënte ai, s’mund ta bëjë asnjë person tjetër, aq më tepër që shkrimi është shumë i imët. Një gjë mjaft e vyer për ne si familje, është biblioteka e babait. Kur ke një bibliotekë aq të pasur, ke dijen si pasuri.

Ju keni menduar të bëni diçka me dorëshkrimet e tij?

Nuk kemi menduar ende në fakt, është një dorëshkrim i shtypur, por ende i publikuar, ndoshta në një moment tjetër mund të dalë në publik.

Së fundmi, në këtë situatë politike paksa kaotike, si mendoni se do të reagonte dhe ç’qëndrim do të mbante Pjetër Arbori?

Duke e njohur si një person të urtë dhe të mençur, ai ndoshta do kontribuonte me siguri në këtë gjendje politike.

Intervistoi: Fjoralba Shahaj Gazeta Standard

Jam duke realizuar një klip shumë luksoz me Tuna Sejdiun, ndërsa shumë shpejt filloj turneun nëpër Shqipëri e Kosovë , gjatë të cilit do të lançoj këngët e albumit tim të ri “Pula, ketri dhe njeriu”.

Nganjëherë historitë personale u shërbejnë artistëve si frymëzim për të krijuar. Ndaj, Klevis Bega, pas ndarjes së zhurmshme nga bashkëshortja dhe largimit në Kosovë, u rikthye në Tiranë në atmosferë festash të ndërrimit të viteve për të promovuar albumin e tij të ri pas tre vitesh, me këngë autobiografike. Disa komentuan se ky rikthim kishte qenë një moment reflektimi dhe se ndoshta ai kishte ndërruar mendje për divorcin e përfolur, procedurat ligjore për të cilin ende nuk kanë filluar në Gjykatën e Tiranës. Por në këtë intervistë të tij të parë për vitin 2011, ai tregon vetë në lidhje me historinë e vjetër dhe historitë e reja me femrat në jetën e tij.
Klevis, si e kalove natën e ndërrimit të viteve dhe me kë?
Kam qenë duke kënduar në Parma me Valbona Memën dhe Sabian, e disa këngëtarë të tjerë. Në fakt nuk ishte ndonjë natë për t’u kujtuar. Diçka rutinë…
Para se të niseshe në Itali, kalove pak kohë në Tiranë dhe tashmë rikthehesh prapë në Kosovë. Do të vazhdosh të jetosh në Prishtinë dhe këtë vit?
Po, jeta ime vazhdon në Kosovë edhe në vitin 2011, pasi ende nuk ka vend për mua në Tiranë. Aty nuk mund të marr dot frymë, pasi është ish-gruaja ime që e thith oksigjenin e atij qyteti… Shkurt s’ka ende vend për mua në Tiranë.
Në fakt cili është statusi zyrtar i Klevis Begës momentalisht, i divorcuar ligjërisht, apo thjesht i ndarë?
Unë jam thjesht i ndarë dhe po shijoj vetminë, megjithëse jo gjithmonë është e mirë. Kam shumë femra në jetën time për momentin. Kaq mund të them.
Jo më kot pyesim, pasi thuhet se pas shumë muajsh të ndarë ende nuk i keni nisur procedurat e divorcit. Pse kjo zvarritje?
Në fakt po, kjo është e vërtetë që nuk i kemi filluar procedurat e divorcit me Jolën, por kjo më shumë ndodh ngaqë letrat s’janë gjithçka në një marrëdhënie. Ose për të qenë më i sinqertë, as vetë s’e di në fakt pse nuk e kemi filluar procedurën, edhe pse jetojmë të ndarë prej muajsh.
Gjatë qëndrimit disa ditor në Tiranë, u takove me djalin? Po me ish-gruan dhe si do mund ta përkufizoje komunikimin që keni tani pas ndarjes?
Po sigurisht. Unë gjithmonë takohem me djalin tim dhe nga ish-gruaja ime, Jola, kam pasur gjithmonë mbështetje për ta bërë këtë, pra s’ka pasur asnjëherë ndonjë lloj pengese. Ndërsa me Jolën ne gjithmonë komunikojmë, sepse në mes tonë është djali ynë.
Thuhet që ti dhe Jola keni biseduar edhe për një rikthim të mundshëm. Si është e vërteta, dhe a do ishe ti për rikthim në martesë?
Nuk e di. Një rikthim kërkon angazhim të jashtëzakonshëm dhe s’e di nëse jam i gatshëm ta marr përsipër. Pastaj të mos harrojmë që për një rikthimi janë dy njerëz që vendosin. Por, jo jo s’e besoj…
Përsa i përket muzikës, ti tashmë ke publikuar albumin e ri. Në cilat këngë do gjenim jetën tënde pas ndarjes?
Aty ka copëza jete në çdo këngë. Me pak zgjuarsi kuptoni shumë nga jeta ime, nëse i dëgjoni me kujdes këngët.
Ndërkohë, në Kosovë ke nisur jetën e re, si e ke kaluar këtë periudhë me aventura apo mbyllje në vetvete?
Në Kosovë, unë të paktën nga ana psikologjike ndihem i qetë. Do ta cilësoja periudhë me ngritjet dhe zbritjet e saj. Fakti që jam ende në Prishtinë do të thotë që e përgjithshmja është e mirë.
Ke qenë në kërkim të një femre tjetër për lidhje serioze, dhe si e kërkon atë të vijë në jetën tënde?
Nuk jam në kërkim të një femre. Po erdhi, mirë, në të kundërt do vazhdoj të vuaj vetminë.
Në çfarë rasti do vendosje të riktheheshe në Shqipëri?
Nga një super ofertë pune besoj, dhe për të qenë i sinqertë ideja e të rikthyerit në Tiranë më shkon shumë shpesh në mendje.
Dhe në fund, si një kantautor që eksperimenton me bashkëpunimet, me cilin këngëtar do të mund të realizoje një duet të ri?
Jam duke realizuar një klip shumë luksoz me Tuna Sejdiun, ndërsa shumë shpejt filloj turneun nëpër Shqipëri e Kosovë , gjatë të cilit do të lançoj këngët e albumit tim të ri “Pula, ketri dhe njeriu”.

KLOTILDA HARKA

Fjolla Morina është një tjetër këngëtare sharmante nga Kosova. Nuk ka shumë kohë që është shfaqur në tregun muzikor, por në këto kohë ka lënë gjurmët e veta. Muzika për të është një hobi dhe e tillë do të mbetet. Ndërsa shpjegon për lidhjet e saj me muzikën, kujton se këtë gen e ka të trashëguar nga e ëma. Më tej, duke na treguar për jetën e saj private rrëfen se për momentin nuk ka askënd në zemër dhe se do të bënte çdo gjë për dashurinë. Ndërsa për “Yjet” dhe “Divat” në muzikë Fjolla ka këshillat e saj.

Fjolla si ka shkuar kjo periudhë për ju, me çfarë jeni marrë?

Kohët e fundit jam marrë me koncerte duke qenë pjesëmarrëse si këngëtare në to. Ka qenë një periudhë e ngarkuar për mua, por e mirë.

Për të gjithë ata që nuk e dinë, çfarë e lidh Fjollën me muzikën?

Lidhja më e madhe me vjen nga mami im. Ajo ka qenë këngëtare para shumë vitesh në Kosovë. Ka qenë pikërisht ajo që më ka shtyrë t’i futem muzikës dhe ta dua këngën.

Kur keni kënduar për herë të parë?

Për herë të parë kam kënduar para 6 vitesh me një këngë timen që titullohet “O pse të du”. Klipin e kësaj kënge e kam realizuar këtu në Kosovë.

Çfarë ju ka shtyrë më tej të merreni me muzikë?

Po besoj që jam pritur mirë nga ana publikut kosovar, ai i Maqedonisë. Ndërsa në Shqipëri nuk më ka rënë rasti të vij shpesh, por shpresoj që me punë koha do të bëjë të vetën. Dhe nga ana tjetër, nuk dua të ngutem për këtë punë që bëj, pasi më së shumti e kam për hobi.

Kjo është e vetmja gjë që po angazhoheni aktualisht, për çfarë i vazhdoni studimet?

Studimet mendoj që t’i filloj këtë vit dhe si vend do të zgjedh Tiranën, ky është mendimi i parë që më vjen në mëndje. Po kam edhe një alternativë tjetër që të shkoj për një kohë në USA dhe po mendohem shumë për këtë gjë, pasi për mua është shumë i rëndësishëm shkollimi.

Na tregoni pak, ku jetoni dhe si e kaloni ditën atje?

Jetoj në Kosovë, në Prishtinë. Pjesën më të madhe të ditës e kaloj me mamin tim, më pas me koleget, shoqet, dalim për kafe ose mbrëmjeve.

Sa ju ka ndihmuar pamja e jashtme në realizimin e dëshirave apo objektivave tuaj?

Nuk mundem të them që vetëm pamja e jashtme më ka ndihmuar, por dhe investimi i familjarëve të mi që më kanë ndihmuar, kuptohet dhe sinqeriteti im.

Çfarë koncepti keni për bukurinë?

Po normal që për të qenë një “Divë” sado pak duhet të kesh diçka te pamja e jashtme që të tërheqësh publikun dhe gjërat e tjera pastaj…

Jeni ju një vajzë e bukur?

Më thonë që sytë i kam shumë të bukur, kineze me thërrasin (qesh)…i ngjaj shumë babit tim.

Sa këngë keni publikuar deri më tani, e keni në plan një album?

Po, deri më tani kam punuar 13 këngë, në Maqedoni me kompozitor maqedonas dhe tekstshkruesin Avni Qailinapo dhe disa këngë do t’i përfundoj dhe do ta editoj së shpejti një album.

A e ka zemrën e zënë Fjolla?

Jo, ende s’e kam të zënë. Për momentin mendoj të mos ia fal askujt, por vetëm muzikës, ka kohë (qesh).

Keni ju një mashkull ideal, si duhet të jetë ai?

Po, të jetë zeshkan dhe me karakter të fortë.

Cila është çmenduria më e madhe që keni bërë për dashurinë?

Asnjëherë nuk kam bërë ndonjë çmenduri për dashurinë, por nëse do ta dua dikë shumë, jam në gjendje të bëj gjithçka për të, si çdo femër e dashuruar.

Sa mendoni se është e rëndësishme bukuria në profesionet e t’ua?

Po një “Yll” që merret me art besoj që duhet të ketë diçka te vetja për artin.

Çfarë marrëdhëniesh keni me operacionet plastike, pse mendoni se ato janë të nevojshme?

Unë nuk kap pas nevojë të bëj, por një yll i muzike, në qoftë se i duhet, lë ta bëjë se është para kamerave gjithmonë dhe pse mos të investojë në veten e vet. Ky është mendimi im.

Do të marrësh pjesë në ndonjë festival?

Jo, tani për tani nuk kam ndërmend të marr pjesë në asnjë festival.

Me duket sikur i ngjani një personazhi të njohur… Ju kanë thënë që i ngjani dikujt?

Po më kanë thënë që i ngjaj Kim Kardeshain më së shumti. Genta Ismajli më thotë se i ngjaj Mariah Kerit (qesh) nuk e di, vetvetes më mirë…

Cilat janë ambiciet në botën e muzikës, deri ku shkojnë dëshirat e t’ua. Çfarë doni të arrini?

Unë nuk ngutem për muzikë fare, ato që dua i arrij. I lutem Zotit vetëm të jem mirë, nuk dua të flas më shumë për veten time, premtoj më shumë se do të punoj dhe ia lë publikut ta vlerësojë.

Çfarë do të bëje për të qenë e famshme?

Për të qenë e famshme këtu tek ne duhet të kesh diçka të mirë te vetja duhet kesh edhe zërin, pastaj përpunohet si shumë tjera që e kanë përpunuar me përvojën e punës dhe të kesh kushte të mira të investosh në vete.

Çfarë do të thotë për ju të jeni femër e pavarur, a jeni ju e tillë?

Kuptohet te ne është vështirë për profesionin tonë, se harxhojmë shumë.

Çfarë ju trishton më shumë?

Më së shumti më trishtojnë njerëzit që nuk bëjnë një jetë të mirë dhe normal, sidomos fëmijët, kjo është pika ime e dobët. Edhe pse kurrë s’i kam parë e nuk i njoh, kur i shoh filloj qaj dhe mundohem me gjithë forcën time t’i ndihmoj.

Dhe një pyetje të fundit, që ndoshta mund të na thoni diçka në lidhje me sherrin mes mikes suaj Rozana Radi dhe këngëtares Rezarta Shkurta?

Për miken time më vjen shumë keq që e kam parë në atë gjendje se është një mikeshë shumë e mirë, jo vetëm për mua, por për gjithë Kosovën. Kemi shumë respekt, urojmë t’i ketë kaluar!

Nga Entela Resuli Sh2

Lirion jo të gjithë e njohin…jo se është artist më pak i suksesshëm se keta që njihen, por sepse është artist i një lloji të veçantë. Ai shkruan…këndon…dhe ëndrrën e tij më të madhe ka të realizojë një film. Film për Skënderbeun. Tekstet dhe muzika e tij janë më shumë të karakterit epik. Në to ndërthuren elemente të ndryshëm të traditash dhe krahinash, nga ajo çame deri tek arbëreshët e Italisë. Këngët “Malli im” dhe “Eksodi” janë dy nga këngët tuaja më të spikatura kohët e fundit, madje së fundmi janë bërë dhe kolonë zanore e filmit “Dreaming american” me regjisorët hollivudianë Lw Percy dhe Barbet Schroeder.

Ku e gjen më shumë veten arti juaj dhe ku anon më shumë: – nga filmi apo muzika?

Aty ku janë problematikat më serioze të Shqiptarëve. Arti im, deri tani ka qenë një formë shprehëse, një klithmë spirituale e shpirtit të vuajtur të shqiptarëve, e njohjes së vetvetes si komb, dhe prekje deri në zemër tek e thjeshta jonë njerëzore që flet shqip edhe atje ku nuk e dinë gjuhën tonë, por që e ndjejnë po njësoj si ne dhe nuk anon as nga filmi, as nga muzika, sepse ndjej se kam forcën dhe horizontin njohës për t’i bërë shumë mirë të dyja. Shumë nga projektet tuaja janë financuar nga Ministria e Kulturës, Rinisë dhe Sporteve së Kosovës.

Na bën habi fakti, pse e Kosovës dhe jo Ministria shqiptare?

Sepse politikanët shqiptarë nuk arrijnë akoma të perceptojnë se arti është “arma” e vetme që mbron dhe mban gjallë identitetin e një Kombi. Për momentin (rreth 20 vjet) ata janë shumë të ngarkuar me perceptime “të tjera”…! Në një prej filmave të mi dokumentar një personazh arbëror-arvanit shprehet: – Shqipëria nuk u bë qendra e shqiptarëve në Ballkan, Kosova do të bëhet më duket… Koha do të na ndëshkojë dhe do të tallet me ne, siç na ka ndëshkuar atëherë kur grekët fustanellën shqiptare e kanë tashmë veshjen e tyre kombëtare, kur vallen e bukur çame e kanë valle kombëtare dhe popullin çam as që nuk e njohin. Ne kujtohemi shumë vonë për bijtë më të mirë të shqipes, sikurse u kujtuam tragjikisht shumë vonë për Nënën Tereza… ! Ne kemi harruar të shkruajmë historinë për Arbëreshët, për Arvanitët-Arbërorë të Greqisë, për “gjymtyrët tona të prera” – të shqiptarëve të Kosovës, Maqedonisë, Malit të Zi, Kroacisë… etj. Ne kemi harruar të duam të bukurën dhe të respektojmë njëri- tjetrin. Këngët “Malli im” dhe “Eksodi” janë dy nga këngët tuaja më të spikatura kohët e fundit, madje së fundmi janë bërë dhe kolonë zanore e filmit “Dreaming american” me regjisorët hollivudianë Lw Percy dhe Barbet Schroeder..

Na tregoni diçka më tepër për këtë projekt…

Pasi regjisorja e famshme suedeze, Lissi Gustafsson, e cila i ka përzgjedhur këto këngë për kanalin suedez TV4 për dokumentarin e saj. Këngët “Malli im” dhe “Exodus”, janë përzgjedhur sërish, si kolonë zanore në filmin “Dreaming american”, me regjisorët hollivudianë: Lw Percy dhe Barbet Schroeder (regjisorë që kanë realizuar filmat me Angeline Jolie), ku protagonist do të jetë aktori me origjinë shqiptare, PRAQ RADO. Gjej rastin të falënderoj nga zemra, të gjithë ata që më besuan dhe mbështetën përgjatë këtij udhëtimi të deritanishëm pa rezerva. Kjo është një arritje e madhe. Ju nuk përfaqësoni më vetveten, por gjithë Shqipërinë.

Si ju bën të ndiheni kjo?

I rezervuar për t’u gëzuar maksimalisht deri në momentin final, por në formën më të thjeshtë njerëzore shumë krenar, dhe i lumtur që muzika dhe arti im do të kenë shansin e bukur të përfaqësojnë Shqipërinë në këto nivele të larta me vëmendje mediatike ndërbotërore, të cilat janë kultet dhe kulmet e suksesit të ëndërruar për çdo artist. Nuk është hera e parë që muzika ime gjen vendin e saj brilant jashtë kufijve të Shqipërisë, por në këtë rast unë shpresoj të marr fuqinë për të arritur tek fillimi i një ëndërr të madhe, realizimin e filmit “SCANDERBEG”. Vetëm atëherë do ndjehesha i plotësuar në art. Janë me qindra mesazhe çdo ditë nga Shqiptarë nga e gjithë bota që më thonë: Lirio vetëm t’i mund ta bësh filmin për Skënderbeun…, por unë e di akoma që kjo nuk mund të bëhet pasi ne akoma nuk kemi një libër të plotë për heroin tonë, mbi të cilin do të duhet të bazohet skenari, dhe për këtë do të duhen të paktën pesë vjet punë, e kushdo që do të merrte një iniciativë të tillë në këto kushte …! do të realizonte veçse një “donkishotizëm”. Në art ka miq, por dhe armiq.

Ka pasur njerëz që kanë reaguar keq?

Në Shqipëri nuk ka armiq në art – janë të gjithë armiq të artit (në 95% të rasteve). Pesë për qind që mbeten të bëjnë art janë miqtë e mi, sepse e shohim artin me të njëjtin këndvështrim dhe e perceptojnë po njësoj si një mision të lartë për kombin tonë dhe një plotësim personal shpirtëror, që pastron shpirtrat e bërë pis. Ju keni bërë një përmbledhje me këngë arbëreshe. Pse kjo lidhje me arbëreshët dhe cila është gjëja që vlerësoni më shumë tek ai popull. Ai popull jemi ne, jemi njësoj dhe të gjithëve na rrjedh një gjak shqiptari.

Përse çuditen gazetarët në Shqipëri kur shohin një vëllim muzikor me një identitet të caktuar…? Si p.sh., “Këngë arbëreshe” ?

Fort mirë mund të kishim këngë nga eposi i Kreshnikëve, polifonia shqiptare…etj. Mendoj se vetëm me punë të tilla do të mund t’i tregojmë botës dhe pasardhësve tanë se kush jemi dhe kush kemi qenë, pasi e ardhmja që të mbështetet ka domosdoshmërisht nevojë për rrënjë, dhe arbëreshët janë rrënjët tona.

Na treguat se keni ndjekur disa miqtë tuaj gjatë provave në festivalin e RTSH, po Lirio vetë pse mungoi?

Sepse nëse shkoj dua që të jem fitues, dhe festivalet në Shqipëri akoma “nuk e kanë gjetur” se cili duhet të fitojë…!

Sa e vështirë është të bësh art në kohët e sotme?

Është një zgjedhje arti, është një zgjedhje e vështirë. Duhet të jesh i fortë mos të ndryshosh për t’u përshtatur, por të përshtaten ata që do të ndjekin. Arti i mirëfilltë nuk është komercial, nuk bëhet për të përfituar ekonomikisht, por ka nevojë për mbështetje, kjo është vështirësia më e madhe. Ka 20 vjet që në Shqipëri nuk bëhet Art i mirëfilltë. Fondet që jepen keqtrajtohen, dhe nëse mendon që unë nuk jam financuar asnjëherë nga institucionet Shqiptare vetëkuptohet se sa e vështirë është të bësh art. Por më e vështira e artit është mosvlerësimi, mosnjohja e vlerave nga e mosvlerave, “shenjat e barazimit”. Artet gjithmonë janë vlerësuar maksimalisht nga fisnikët e shoqërisë dhe të jesh fisnik jo domosdoshmërisht duhet të jesh i pasur materialisht.

ELONA DEMOLLARI SH2

Do të vijë në “Bluetooth” me bonsensinqë gjithmonë e ka karakterizuar, dhe me përgjigje shumë interesante, ish-opinionisti njohur i “Big Brother Albania”, Arjan Konomi. I ardhur në ekranet e shqiptarëve nga eksperiencat e tij në mediat italiane, nga studiot e RAI-it, nga përvoja si Këshilltar i Presidentit të Republikës, nga puna si drejtues mediash dhe editorialist, për dy edicione me radhë e kemi parë të ulur në kolltukun e opinionistit. I zhveshur nga petkat e opinionistit, por ama sërish i ulur në një poltron komod, Arjani rrëfen për ne arsyet e mungesës së tij nga ky reality show. Ishte kjo një mungesë e dëshiruar, apo e detyruar? Ne do të thonim një ndërthurje mes të dyjave, megjithatë një përgjigje më të saktë lidhur me këtë e jep vetë Arjani. Por sigurisht që ne nuk jemi mjaftuar me kaq… Opinionisti Konomi ndan me ne edhe mendimin e tij për pasardhësin, madje përmes kësaj interviste, ai jep në mënyrë të tërthortë edhe disa këshilla për të. Ndërkaq nuk mungojnë as mendimet për banorët e “Big”-ut, ndonëse këtë vit se ka ndjekur aq rregullisht sa një vit më parë. “Ç’mendim ke për të eleminuarit? Pse mendon se ishin pikërisht ata?”, do ta pyeste Arbana Osmani, opinionistin tonë nëse do të ishte në studio, megjithatë në mungesë të kësaj përgjigjeje përmes ekranit, ne ia kemi dalë ta vjedhim për në gazetë. Po si i janë dukur nominimet personazhit tashmë shumë të dashur të “Big Brother”? Cilin nga banorët do të cilësonte si më interesantin? Me çfarë do të merret ai tani? Për këto dhe të tjera pyetje po kaq interesante, ju ftojmë të lexoni përgjigjet në vijim…
Arjan, pse s’ju pamë këtë vit si opinionist të “Big Brother”?
Gjërat janë të bukura kur janë intensive dhe kur nuk zgjaten shumë në kohë, sepse fillojnë e humbasin vlerën dhe rëndësinë e tyre. Unë isha për dy vjet rresht opinionist dhe siç e kam thënë shpesh ishte një eksperiencë jo vetëm e veçantë por edhe bukur, nga e cila patjetër do të ruaj përshtypje dhe kujtime nga më të mirat. Uroj që kështu ta mendojë edhe publiku. Më ka pëlqyer gjithnjë të ndryshoj objektin e punës sime. Pavarësisht se kanë një lidhje më njëra-tjetrën nuk kam dashur që ta bëj të njëjtën gjë për një kohë të gjatë. Kam punuar Këshilltar i presidentit Moisiu dhe tani drejtoj një revistë socialo-kulturore që nuk ka të bëjë më politikën. Kam shkruar analiza politike për vitë me radhë për Ballkanin në Revistën Italiane Gjeopolitike “Limes” dhe kam qenë opinionist i një reality show për të komentuar njerëzit e zakonshëm, karakteret dhe veprimet e tyre. Nuk dua që një punë të bëhet aq e gjatë sa mund të bëhej monotone dhe të humbasësh interesin.
Domethënë s’ju mungon fare “Big Brother”-i?
Nuk mund ta fsheh që Big Brother-i më mungon sepse ndihesha pjesë e tij dhe nga reagime te njerëzve shoh se prisnin shumë të më shihnin. Por ky ndryshim ishte edhe një vendim i organizatorëve. Në vitet e kaluara unë kam punuar me një nga autoret dhe ekspertet e televizionit italian, Grazia Placido e cila ka qenë autore e ‘Grande Fratello’ 2 dhe 3 në Itali. Ishte pikërisht ajo që më zgjodhi dhe mua për opinionist. Fillimisht unë ngurova shumë ta pranoja këtë rol, por ajo insistoi duke më garantuar që në bazë të eksperiencës së saj 20 vjeçare televizive unë isha i përshtatshëm për opinionist dhe kisha për ta bërë mirë. Besimi i saj më shtyti që ta pranoja propozimin. Tashmë ajo nuk është më e programi organizohet vetëm me shqiptarë. Bashkëpunimi me të ka qenë i mrekullueshëm ashtu si ndodh me profesionistët e vertetë. Shpresoj që mungesa e saj mos të ndikojë në shikueshmërinë e programit.
Si ekspert i fushës tanimë, si po ju duket pasardhësi? Po e bën siç duhet punën?
(qesh) Ekspert mund të jem për programin, por jo për opinionistin. Nuk e di nëse e kam thënë herë tjetër, por kam patur shumë emocione çdo natë spektakli dhe ishte si të shkoje në një provim, shumë ndryshe nga bisedat televizive. Ndaj e kuptoj edhe vështirësinë e opinionistit të tanishëm. Ai është një njeri i përgatitur dhe me mendim. I uroj shumë suksese e mbi të gjitha i uroj që të jetë sa më i vërtetë në mendimet e tij, të jetë i pavaruar dhe mos të ndikohet nga mendimet dhe sugjerimet e të tjerëve. Nëse ai do të bëjë këtë ka për të qenë një opinionist i mirë, ndryshe do t’i humbiste atij vendi individualitetin dhe rëndësinë që ka.
Mund të na e sqaroni më mirë këtë?
Kuptohet që vendi i opinionistit është i rëndësishëm për zhvillimin e “historisë” së bashëkjetesës që lind midis banorëve të shtëpisë që nga fillimi deri të finalistët dhe fituesin. Nga kjo edhe presioni që ushtrohet mbi të është i madh e vjen nga njerëzit në rrugë, që të japin mendime apo të kërkojnë “llogari”, nga miqtë e tu që komentojnë gjithë kohës, nga artikujt e gazetave dhe nga psikologjia kolektive që krijohet nga publiku mbi banorët. Për mos të thënë ato të stafit. Bashkëpunimi im me Grazia Placidon ka qenë perfekt, sepse edhe kur e pyesja unë sesi mendonte ajo në lidhje me një ngjarje të caktuar apo mbi një karakter të caktuar ajo thoshte: “Nuk ta them se nuk dua të ndikoj në mendimin tënd. Ti duhet ta thuash ashtu si e mendon dhe si të të vijë në moment”. Kjo ka qenë një gjë shumë për t’u vlerësuar e besoj që janë të rrallë ata që do të vepronin si ajo. Po ashtu me jep mundësinë që meqënëse po flas për këtë eksperiencë të falënderoj drejtuesit e ‘Top Channel’ për besimin që më dhanë në dy vitet e kaluara dhe për respektin që kanë treguar ndaj meje.
Këtë vit i keni ndjekur banorët?
Të them të drejtën i kam ndjekur pak ditët e para. Pikërisht ato ditë kam humbur një nga njerëzit e mi më të dashur dhe të them të drejtën harrova fare që fillonte BB4. Por me aq sa kam parë më janë dukur personazhe interesantë, të zgjedhur, me intuitë dhe zgjuarsi. Ajo që nuk më pëlqeu është se të gjithë vinin nga jashtë dhe kjo i bënte shumë të ngjashëm me njeri-tjetrin dhe jo lehtë të identifikueshëm, duke qenë se eksperiencat jetësore të tyre janë pothuaj të njëjta. Me një fjalë kishte shumë pak Shqipëri. Kjo ka një pasojë tjetër. Unë kam folur shumë që gjëja më interesante dhe e dobishme e “Big Brother”-it është që nëpërmjet argëtimit të dalin në pah probleme e fenomene të shopërisë shqiptare, mbi të cilat të debatohet, të diskutohet e të jepen mesazhe pozitive publikut. Pra, e shoh të vështirë të ndodhë ajo përplasje mentalitetesh e formimesh, të ardhura nga eksperienca jetësore e realitete sociale të ndryshme, që e bëjnë më interesante shown. E pikërisht këtu qëndronte edhe e veçanta e ‘Big’-ut shqiptar në krahasim me ato të vendeve të tjera.
Cili prej tyre ju është dukur më interesanti?
Këtu jam shumë subjektiv për faktin se nuk i kam ndjekur dhe nuk di të jap një përgjigje të menduar. Por nëse duhet patjetër mund të marr si parametër vlerësimi cilat emra më kanë mbetur në mendje. Dhe mund të them nga vajzat Neda dhe nga djemtë Hënesi. Të tjerëve nuk ua mbaj mend emrat, që do të thotë se për aq sa i kam ndjekur nuk është faji im që nuk më kujtohen, por i atyre që nuk më kanë lënë përshtypje.
4 eleminimet e para si do t’i komentit?
Si strategji loje e vëllait të madh m’u duk një gjetje shume e bukur që i dha fillimit të spektaklit emocionet e një finaleje dhe i vuri ata në situatë të atillë që mos të strukeshin, por të shfaqeshin sa më shpejt. Ajo çfarë nuk më pëlqeu është mënyra e votimit për të preferuarin dhe bërja publike e klasifikimit të personave në bazë votash preference. Kjo ndikon shumë tek ata dhe besoj që banorët e shtëpisë nuk duhet të dinë në asnjë moment asnjë lloj klasifikimi, qoftë për të preferuar, qoftë e kundërta. Sepse në mënyrë të padiskueshme do të ndikojë në psikologjinë e tyre e rrjedhimisht edhe në sjelljen e komportamentin përkatës brenda mureve. Ka shumë ndryshim në rezultat nëse voton të preferuarin apo voton atë që dëshiron të dalë nga shtëpia. Rezultati është krejtësisht i kundërt në të dy rastet. Ndaj mendoj se duhej të votohej kush të dilte dhe të dilnin ata të votuar më shumë e jo ata të votuar më pak. Në këto dy lloje votimi mekanizmi psikologjik që vepron tek një njeri i publikut që voton është krejt i ndryshëm e për pasojë edhe rezultati. Që banorët mos të bëhen viktimë e manipulimit psikologjik të votuesit duhet të votohet vetëm në një mënyrë, pra në atë të banorit që dëshiron të largohet.
Po nominimet e para si ju janë dukur?
Të tre konkurrentët e nominuar, më kanë lënë përshtypje si konkurrentë të fortë. Si Toros, Emiljo apo Hënes, janë duke bërë të pamundurën për të rënë në sy, e veç kësaj gjatë javës që po lëmë pas edhe sjellja e tyre ka ndryshuar për mirë. Emiljo është përpjekur për të krijuar lidhje, duke ngjallur kështu më shumë kurreshtje tek shikuesit.
Po nga banorët që janë brenda kë shikoni si më të fortin?
Është ende herët. Shpresoj që mos të imitojnë edhe pse në mënyrë instiktive fituesit e edicioneve të kaluara.
Cili nga ata do të meritonte kopertinën e revistës që ju drejtoni?
Janë të shumtë ata që të paktën estetikisht do të meritonin kopertinë reviste. Por kjo varet edhe sesa simpatike apo antipatike do të shfaqen ata me kalimin e javëve në sytë e publikut. Sepse për të qenë një kopertinë reviste e suksesshme nuk mjafton vetem paraqitja fizike, por edhe simpatia që publiku ushqen për personin. Nëse nuk do të ishte kjo do të ishte një kopertinë e dështuar edhe me forma trupore të përsosura. Më lejo të them që në dallim nga edicionet e kaluara vajzat e këtij viti më pëlyen shumë dhe në total janë më lart se djemtë.
Me sa dimë ju jeni i vetmi që i keni thënë jo një projekti të Top Channel. Si ndodhi?
Kjo ka ndodhur para një viti kur ideuam një program televiziv të cilin unë e kisha me shumë dëshirë. Por nuk ramë dakort në disa pika që për punën time ishin të rëndësishme dhe unë nuk pranova të isha autor i atij programi. Është në natyrën time që nuk mund ta bëj një gjë nëse nuk më plotësohen ato elementë që më shtyjnë ta bëj një punë me dëshirë e me qejf. Nuk më pëlqen të bëj kompromise. Ndoshta do ta bëja nëse do të kisha nevoja financiare.
Çfarë planesh keni për momentin?
Do të filloj së shpejti një punë tjetër, gjithnjë pa u shkëputur nga Revista që unë drejtoj. Një punë që pres ta filloj me shumë dëshirë dhe me shumë përkushtim. Por më lejoni ta them pas disa ditësh.

Eraldo Rexho Bluetooth

Ka ndjerë keqardhje kur populli ka votuar daljen e saj ngashtëpia, megjithatë thotë se preku ëndrrën për të hyrë brenda në Big Brother. Imelda, vajza tjetër, konkurrentja e larguar nga shfaqja, rrëfen të gjitha detajet e shtëpisë dhe miqve të panjohur, madje edhe ato që s’mundi ti thoshte gjatë emisionit, natën kur doli.
Si ndihesh tani pas daljes Imelda?
Dalja ime e parë dhe e fundit. Ishte një periudhë shumë e shkurtër, ishte thjesht një javë. U zhgënjeva pak të them të drejtën, shpresoja të paktën qoftë edhe një javë tjetër të qëndroja. Kjo javë ka qenë realisht shumë aktive, shumë e ngjeshur me debate, me konflikte. Sinqerisht nuk është se e kam shijuar shumë atë shtëpinë e madhe të “Big Brother”. Unë them që mjafton edhe me kaq për të vetmen arsye, sepse atë ëndërr gjithkush mund ta ketë thjesht për të hyrë, për ta prekur. Unë tashmë e preka dhe e realizova. Nuk më mbeti një ëndërr, m’u bë realitet, pavarësisht afatit të shkurtër kohor prej një jave.
Ditën e daljes nga shtëpia Arbana ju pyeti, pse mendoni se ju kanë votuar për të dalë, por ti se kishe një përgjigje, sikundër dhe banorët e tjerë. Sot e ke një përgjigje?
Tani të them që një ndër arsyet ishte, si mund të them që flisja pak shumë, mbase i kam lodhur shikuesit. Mund të ishte një ndër, por prapë nuk e besoj të jetë bindëse kjo arsye, sepse ka njerëz që flasin shumë, por thjesht flasin, sikundër ka njerëz që flasin dhe e argumentojnë bindshëm atë që thonë, duke e mbrojtur atë dhe konkluzioni jo se dua ta them unë si Imeld, por ka qenë që gjithmonë njerëzit kanë përfunduar duke më kërkuar falje, dmth duke më dhënë të drejtë.
Do vazhdosh t’i ruash kontaktet me banorët e tjerë, kur të dalin nga shtëpia?
Unë brenda në shtëpi kam patur konflikte, por jo konflikte për të thënë që rrugët tona ndahen këtu dhe ne nuk do të takohemi dhe s’do të mbajmë shoqëri. Ky është budallallëk që t’i ta përjashtosh nga shoqëria një person për një gabim të vogël. Fundja e fundit të gjithë gabojmë, asnjë nuk është i përkryer. Atëherë unë kam kaluar shumë bukur, jam dëfryer në maksimum, duke kërcyer ‘belly dance’, duke bërë mundje me Marielin, duke u hedhur në pishinë, duke bërë pasarelë, për kënaqësinë time dhe të publikut bashkë, sepse duhet të kënaqja dhe sytë e publikut normalisht, t’i respektoja. Dmth kam bërë shumë gjëra në një javë që realisht vështirë se besoj se ata në një muaj, apo për dy tre muaj do t’i bëjnë aq shumë gjëra sa unë i kam bërë për një javë. Nuk di ç’të them tjetër.
Me cilin prej banorëve mendon se do të ruash më shumë miqësi?
Nga vajzat mendoj se me Nedën, mbrëmë e dëgjova teksa ishte shprehur ‘më ka marrë malli për Imeldën”, të them të drejtën m’u bë qejfi. Me Elisën kam shoqëri, kam patur dhe jashtë shoqëri me të dhe shpresonin që të rastisnim të dyja në shtëpi, por për fat të keq, në momentin që unë dola, Elisa hyri. Në përgjithësi mendoj që të gjthë ata që do jenë në Tiranë do kem kontakte, pastaj me ata që janë jashtë Tirane, do kem kontakte, por pak më të kufizuara, mendoj për shkak të largësisë.
Nëse do të ishe brenda në shtëpi javën e kaluar, kë do nominoje?
Një e di që do e nominoja dhe do e nominoja për të vetmen arsye, për Emilion po flas, në fillim kisha një simpati për të, një respekt sepse u tregua një djalë shumë kavalier dhe i dashur, por në momentin që Emilios, nuk ia ktheva në të njëjtën mënyrë, sepse mua më duhej të njihesha dhe me banorët e tjerë, filloi duke e kthyer atë respekt, pak me egërsi, pak të ashpër, pak me nervozizëm. Mendoj se do e nominoja Emilion, sepse po fillonte të të bëhej paksa i bezdisur. I bezdisur në askpetin pse ti nuk më flet mua, ç’hall ke ti me mua. Më vinte për të qesh kur më thoshte pulkë, sepse smë thërriste njeri. Gjenerali më thërriste mushkoja. Emilion mendoj se do e nominoja, sepse nga respekt, nga miqësi po trasformohej paska dhe kjo po më bënte të mos ndihesha mirë.
Po banori i dytë?
Të them të drejtën për banorin e dytë isha konfuze dhe mendoj që do e kisha vendosur aty brenda, sepse nuk kisha në mendje dikë.
Si të janë dukur nominimet? Emilion e morëm vesh që edhe ti do ta nominoje, po për 2 të tjerë?
Për Torres dhe për Hënes? Unë qëndroja me ta, i kisha miq brenda në shtëpi. Unë qëndroja me të gjithë realisht me asnjërin nuk ndahesha. Unë e mbaja mirë me të gjithë sepse nuk desha të isha e keqe, desha një shoqëri, desha të argëtohesha dhe e thoja që mua me intereson ta shijoj, të kënaqem, të bëja një spektakël gjigand. Pjesën e shumës prej 100 milion lekësh, pse m’i japin unë nuk i refuzoj, por nëse dal nuk besoj se do shqetësohesha dhe do mërzitesha. Nuk e di dhe e prisja për Torres dhe Henës, sepse ata i ngacmonin shumë shpesh banorët, gjë që banorët i bezdiste.
E prisja tek ata të dy.
Nëse do t’i fitojë ti çmimin e madh, çfarë do të bëje me ato para?
Do merresha me veten time, do merrja ndonjë shtëpi, ndonjë dyqan, ose do bëja që të kishte lidhje me të ardhmen time me jetën time. Por, tashmë mund të themi që ajo mbetet një ëndërr. Gjithsesi unë jam tip që ëndërroj dhe shpresoj, se shpeshherë i bëj gati ëndrrat. Do thuash ti pse? I bëj gati sepse në rast se një ditë më bie një fat i madh, ta paktën ëndrrat i kam gati dhe di ku të përplasen, pa ëndërra do më shkonin dëm të gjitha paratë.
Rikthehemi tek shtëpia, konkretisht tek konfliktet me Gerin. Pse lindnin ato?
Olgeri ishte një këngëtar, një ndër këngët e tij unë e kam dëgjuar, në bashkëpunim me dy këngëtarë të tjerë dhe ajo sinqerisht ajo këngë më pëlqente. Në momentin që hyri nuk bëra dot lidhjen e figurës me zërin, sepse isha e emocionuar. Më pas i thashë se unë jam fansja jote. Ai kujtoi se unë po tallesha, mendoi se po bëja një lojë. E filluam mbrapsht, pak mbrapsht. Mendoja se do shkoja mirë me të gjithë banorët… Realisht me erdhi pak keq, sepse unë me këdo që kisha konflikt bëheshim sërish miq, por me Olgerin ishte e pamundur të bëhesha mik. Në momentin që ne shkonim mirë, ishte shumë e bukur të ishte e vërtetë, shumë shpejt fillonin grindjet. Dmth kishin një mospërputhje karakteresh në mënyrë të tmerrshme. Më vinte shumë inat, sepse nuk është në tipin tim të bëj armiq. Unë bëj më shumë miq armiqtë. Nuk di ç’të të thëm në lidhje me Olgerin, por shpresoj të paktën jashtë të kthejë pak. Jashtë njëherë do të më takojë se nuk bën, se ballë për ballë do t’i sqarojmë njëherë këto gjëra.
Hyn Geri në preferencat e tua si mashkull?
Tani të jemi realistë, Geri është goxha djalë, do të dukesha tamam siku po shtiresha, dhe do të dukesha sikur kam bërë lojë që në fillim që është djalë tërheqës, është. Duke e marrë që nga look-u, nga veshja, duke marrë që nga paraqitja në fizionominë e fytyrës dhe në përgjithësi është djalë tërheqës. Por karakteri i tij i vështirë nuk më bën ta dua si mashkull. Një shok i mirë mund të ishte për mua, por jo karakteri i mashkullit që do doja të kisha përkrah.
Reagimet që marrë nga njerëzit cilat kanë qenë?
Fatmirësisht, do e theksoj, fatmirësisht nuk e kam takuar ende atë publik që ka shkuar JO, Imeldën nuk e dua në shtëpinë e “Big Brother”. Më vjen shumë mirë që nga publiku kam marrë një ngrohtësi dhe më kanë mbështetur dhe më kanë thënë “Më thuaj që ju ke thënë vetë që më mbani një javë për pushime, sepse nuk na besohet që ti të jesh e nominuar dhe të dalësh me atë çfarë t’i ofroje brenda. Dhe unë u jam përgjigjur “Nëse me liberalizimin e vizave njerëzit kanë bërë pushime për vitin e Ri jashtë shtetit, unë e kisha prerë biletën vajtje-ardhje brenda shtëpisë së Big Brother, që nga çelësi. Kjo është përgjigja ime që mendoj se kuptohet dhe është e qartë.
Me çfarë do të merresh tani?
Përpara se të futesha brenda unë kam mbaruar një kurs parukerie që mendoja se do ta ushtroja, por duke qenë ky reality shoë më dha paksa famë, sepse për një javë unë kam marrë, por jo aq mjaftueshëm sa unë do doja, do doja realisht të vazhdoja botën e artit, televizionit, spektaklit. Duke qenë se kam patur një eksperiencë me kamerat, mbase do të ishte gjë e bukur të vazhdoja në botën e televizionit. E gjatë nuk jam për modele, por shpresoj për ndonjë publicitet të vogël mendoj se do të ishte e mundur.
Ka një mashkull në jetën tënde aktualisht?
Unë kam patur një relacion katër muaj para se të futesha në reality show, jam ndarë katër muaj përpara, unë jam futur e thënë bukur single, vazhdova të qëndroja single, jo se nuk më pëlqente të njihesha me dikë, por nuk më ndodhi ai efekti flutur brenda stomakut dhe dola single prej andej. Po shijoj lirinë time, po shijoj gjithçka që do më afrohet nga njerëzit dhe familja ime.

Nga Eraldo Rexho Bluetooth

Imelda – Profili – Big Brother Albania 4 Live

Dhe jemi të dy” është titulli i këngës me të cilën këngëtarja Evi Reçi surprizoi të gjithë fansat në pragun e këtij fundviti. Sjellë në formën e një dhurate për të gjithë adhuruesit e saj, Evi arriti që të rrëmbente që në minutat e para të publikimit një numër rekord shikuesish. Po si lindi kjo këngë, cila është fabula që trajtohet në të, e më tej gjithçka ndodhi në karrierën e vajzës së talentuar të muzikës gjatë 2010-s, ju ftojmë ta zbulojmë bashkë përmes këtij rrëfimi…
Evi së pari të përgëzojmë për këngën dhe klipin e ri!

Së dyti po fillojmë të të pyesim në lidhje me të. Si lindi ideja për këtë klip?
Koha gjatë së cilës po merresha me këtë këngë, ishte koha kur po zhvillohej festivali “Kënga Magjike”, në të cilin unë nuk mora pjesë andaj dhe mendova që ta plotësoja prezencën time me anë të një klipi. Idenë e kisha të qartë, me pak përpunim dhe dolëm në konluzionin se një klip i tillë i përshatet kësaj kohe.
Kush janë autorët?
Muzika dhe orkestrimi nga Flori Mumajesi, ndërsa teksti nga Ardit Roshi në bashkëpunim me Florin.
Cila është fabula që trajtohet?
Është një këngë që flet për rikthimin e një personi të dashur i cili të ka munguar prej shumë kohësh!
Cila është nota që do t’i vije ti nga ato çka të kanë thënë të tjerët?
Njeriu nuk mund të vlerësojë veten. Kënaqësia ime më e madhe është kur vlerësohem nga të tjerër, pra kur notën ma vënë të tjerët, çfarë do qoftë ajo…
Si do ta cilësojë 2010?
Lodhje dhe arritje!!!
Arritja më e madhe?
Dueti me Florin!
Çfarë pret nga 2011?
Të vazhdoj rrugën që kam nisur…
Do të na zbulosh ndonjë nga planet që do të marrin jetë gjatë këtij viti?
Planet do t’i zbuloni kur të realizohen!
Është në plan ndonjë kompeticion muzikor?
Hyn edhe ky tek planet e mia.
Në apsketin personal çfarë kërkon të të realizohet gjatë 2011?
Mbi të gjitha shëndetin, të realizoj detyrat e mia si studente dhe të vazhdoj karrierën time në muzikë.
Ndonjë djalosh ka hyrë në jetën tënde, apo jemi ende rehat vetëm?
Kjo e fundit! Jemi rehat kështu!

Nga Eraldo Rexho Bluetooth

Ndoshta 2010 iku, por hitet më të mira muzikore të këtij viti ende vazhdojnë të luhen në radio-televizionet shqiptare. Ne u munduam pas një seleksionimi të gjatë, që të përzgjidhnim këngët që u pritën më mirë tek publiku, ato të cilat do të mbahen mend më gjatë tek ai dhe që ndoshta do të simbolizojnë këtë vit në historinë muzikore shqiptare. Të ndara në kategoritë përkatëse, ju sjellim vitin 2010… në muzikë.

Këngëtarja më e mirë Dafina Zeqiri

Videoklip pas videoklipi, bashkëpunim pas bashkëpunimi, më në fund Dafina arriti të çajë drejt majës së skenës muzikore shqiptare. Momentalisht është këngëtarja më e kompletuar në vend me një zë, lëvizje dhe stil prezantues super! Jo më kot e kemi përzgjedhur këngëtaren më të mirë të vitit… ndoshta dhe këngëtarin më të mirë të vitit do ta kishim përzgjedh nëse do të kishim mundësi.

Këngëtari më i mirë Vedat Ademi

Më në fund Vedati mori vlerësimin e duhur nga ky vit. Pas një sërë hitesh dhe largimit të këngëtarëve limonatë nga skena, me interpretimet e tij live dhe kompozimet e bukura, ai arriti të bjerë në syrin e publikut për atë çka është; Një prej këngëtarëve më të mirë në Shqipe.

Grupi më i mirë XXL-Adrenalina

Ishte dashuri me shikim të parë. Zëri i veçantë i Elitës dhe tingujt e kitarës e kthyen një këngë të thjeshtë si “Adrenalina” në hit! Me atë zë, ajo mund t’i këndojë çdo gjëje dhe ne sërish do ta dëgjonim me ëndje.

Talenti i ri i vitit Dafina Rexhepi

Kur parashikuam se Dafina Rexhepi do të ishte zbulimi i vitit, nuk e paskemi pasur gabim. Falë përkujdesjes dhe bashkëpunimeve me Genc Prelvukaj ajo arriti në pak muaj t’i thyejë kufijtë dhe të jetë një prej këngëtareve më të transmetuara në TV dhe radiot shqiptare, më së shumti falë hitit “Ti mi then kufijtë”.

Kënga më e mirë e vitit Originale – Aurela Gaçe, Dr.Flori, Marseli

Sigurisht që ju e prisnit që kjo të ishte kënga fituese më e mirë e 2010-ës. Pas rreth 4 milionë shikimesh në You- Tube dhe thyerjes të çdo rekordi për sa i përket dëgjueshmërisë dhe shikueshmërisë të një kënge shqiptare, Aurela u rikthye më në formë se kurrë dhe ky vlerësim nuk mund t’i përkiste askujt tjetër.

Videoja më e mirë Daffy & Ledri – Po m’pëlqen kufijtë

Po m’pëlqen është pak të thuhet! Ne e kemi FIKSIM, FIKSIM këtë video. kritikat e njëpasnjëshme që kemi për të gjithë këngëtarët në lidhje me videot e tyre kanë qenë pikërisht me idenë për t’i parë ata ndryshe dhe për të arritur në këtë pikë ku ka mbërritur Dafina dhe Ledri. Jemi të lodhur nga stili ballkanik “unë jam kukull/seksi/pornstar/ lozonjare/princesh” që mbizotëron tek këngëtaret tona, apo kopjimet e këqija nga këngëtaret perëndimore. Koha ka ardhur, që këngëtaret tona të kenë një stil të tyrin,specifik, t’i thyejnë pak kufijtë, të guxojnë pak, të na skandalizojnë pak (për mirë), të na lënë pak me gojë hapur. E kjo video, këtë bëri për ne, ndaj është në mënyrë te padiskutueshme me e mira e vitit 2010.

Bashkëpunimi më i mirë Elvana Gjata, Fugaa, Flori – Mamani nejen

“Mamani nejen” është padyshim një prej videove dhe këngëve më të mira të vitit e nuk kish si të ndodhte ndryshe kur bashkëpunon Flori me Elvanën, shtoi këtu dhe stilin e Fugaa dhe perfeksion! Fiksim.

Balada më e mirë Hana Cakuli-Dashuria e fatit tim

Jemi të dashuruar pas Hanës, e cila dhe pse mund të jetë një prej këngëtareve më premtuese në vend, ka mënyrën menaxhuese më të keqe. Ajo shfaqet me sukses dhe largohet papritmazi sikur i trembet atij. Ne e dimë që Hana ndriçon vetëm natës, por ti provo të qëndrosh pak më gjatë se ku i dihet mund të bëhesh dhe Djellzë.

Dueti më i mirë Newporn feat Lyrical Son – Shihemi prap

Djemtë e Newporn dhe Lyrical son kishin duetin më të mirë për kët’ vit. Tekst i lezetshëm, video me shumë humor, ritëm i bukur gjithçka në vendin dhe mënyrën e duhur që na bëjnë të sigurt se do t’i shohim prapë në të ardhmen.

Remiksi më i mirë i vitit Adelina Ismaili Trialb -Mr. P!nk Remix

Kur një Dj i njohur europian interesohet të remiksojë këngën tënde, e di që diçka e bukur do të dali nga ky bashkëpunim. Kështu ndodhi dhe me “Trialb” të Adelina Ismajlit , e cila u remiksua dhe u prezantua për herë të parë këtu në Albaniac/SH2 nga Dj i njohur Mr.P!nk. Kënga u prezantua për herë të parë në Zvicër dhe së shpejti do të lançohet në albumet europiane Dance.

Next Evi Reci – Dhe jemi të dy

E dini kë do të shihni apo duhet të shihni më tepër vitin tjetër? (Qëllimi i kësaj kategorie çmimi) Evi Recin! Me një zë meliodioz, tinguj pop-retro, nëse nuk ndryshon Evisi do të jetë një emër që nuk do mund t’i shpëtoni dot vitin e ardhshëm. Këtë po e provon dhe me këngën “Dhe jemi të dy”, e cila brenda javës është shndërruar në një prej më të preferuarve të publikut.

Club hit Genta Ismajli – Shkune Tune

Genta ka marrë boll kritika këtë vit, duke e bërë një prej viteve më të vështira për të. Po Genta pa frikë vazhdon të bëjë atë ç’ka di të bëjë më mirë, të kërcejë e të këndojë pa humbur dashurinë e fansave. Ka pasur shumë këngë, të cilat këtë vit kanë synuar ritmet e forta dance, por është “Tune shkune” ajo që ne do dëshironim të na shoqëronte dhe ta kërcenim në çdo klub.

Pop Besa Kokëdhima – Kalorsi i natës

Asnjë në Shqipe nuk i jep më kuptim titullit të këngëtares Pop sesa Besa e jo më kot ne e vlerësuam me këtë çmim. Qoftë në look, qoftë në tinguj, qoftë në personalitet. Ajo është ndoshta e vetmja këngëtare shqiptare, që suksesshëm “noton” kundrejt rrymës duke i sjellë publikut jo atë çka është më trendy për momentin, por atë çka duhet dëgjuar për momentin.

Hiti Veror Vesa Luma – Amanet

Tashmë është kthyer në domosdoshmëri për artistët tanë që të kenë një hit veror ndaj dhe ne vendosëm të shpallnim një të tillë për 2010-ën. Në fillim të verës ende pa dalë videoklipi i këngës “Amanet” prej Vesa Lumës, ajo filloi të dëgjohej kudo. Ishte i pari hit veror dhe na shoqëroi kudo nëpër plazhe e diskoteka duke bërë që verën që shkoi ta mbajmë mend si verën e amanetit.

Dance Mario Bischin ft Revolt Klan – Id Lover

Te panjohur për publikun, kënga e tyre “Id Lover” papritmazi u shndërrua në hit pa shumë reklamë dhe më tepër nga rekomandimet miqësore nga njëri dëgjues tek tjetri. Një prej këngëve me ritmet më interesante të vitit dhe padyshim kënga më e mirë në llojin Dance.

R’nB Tuna & Dafina Zeqiri -Vibe

Tuna gjithmonë ka treguar se i pëlqen rryma R’n’B, por kur u bashkua me Dafinën për këngën “Vibe” përbën një dyshe të rrezikshme që askush nuk mundi t’i rezistonte dot. E kush tjetër mund ta pretendonte këtë çmim?

Rrok Troja-Mbretnesha kohë

Sa na kishte munguar një grup i mirë rrok! Jo se Troja nuk na ka dhënë këngë të bukura më parë, por këtë vit ata vendosën të dilnin më shpesh në publik dhe padyshim “Mbretnesha kohë” është një këngë që automatikisht të ngre nga karrigia dhe të bën të çosh zërin lart. E si mund të veprosh ndryshe tek dëgjon fillimin “Mbretnesha kohë dje boll mir na tregoj /Tha nesër për neve shum ftoht ka me kan/” …atë jam duke bërë unë tani hihihi

Hip Hop/Rrep Noizy – My LadyLover

Ky vit në hip-hop i përkiste Noizyt. Ai arriti të ketë sukses dhe të bëhej i njohur pavarësisht se ishte një vit i tejmbushur me hite të kësaj rryme dhe rikthimin e shumë emrave të njohur. Në të njëjtën kohë, nuk ishte vetëm suksesi i tij që na bëri ta vlerësonim me këtë çmim, por dhe mënyra origjinale e të rrepuarit, me të cilën ai hyri në tregun shqiptar.

Interpretimi më i mirë live Alban Nimani

Interpretimet live, nuk do të thotë veç të dish të këndosh, por dhe sesi di të prezantohesh dhe të bësh publikun që t’i mbajë sytë në skenë e jo tek pija. Alban Nimani i njohur prej vitesh për interpretimet e tij live, arriti më shumë se një herë që të bëj show në koncertet e tij gjatë këtij viti me interpretimet dhe prezantimet super.

FestHit Rezarta Shkurta – Budallaçkë e vogël

Me kaq shumë festivale sa pati ky vit, padyshim që dhe ne do të jepnim një çmim për këngën tonë më të preferuar të festivaleve! “Budallaçkë e vogël” e Rezarta Shkurtës, ishte kënga, e cila u shndërrua në hit që në momentin e parë të publikimit tek “Kënga Magjike”. Diskutimet rreth tekstit, e bën dhe më interesante dëgjimin e kësaj kënge, aq më tepër që të gjithë e kemi nga një budallaçkë të vogël në jetën tonë.

Suksesi ndërkombëtar Rita Ora

Këtë vit shumë shqiptarë arritën të hedhin hapat e parë në tregun muzikor ndërkombëtar. Dikush publikoi këngë, dikush fitoi konkurse muzikore e dikush po punon në studio me emra të njohur. Ne shpallëm fituese Rita Orën. Këngëtarja me origjinë shqiptare, ka lënë pas Anglinë ku jetonte vite më parë, dhe nënshkroi një kontratë muzikore me RocNation (shtëpinë diskografike të Jay Z). Gjatë 2010-ës, ajo u shfaq në disa videoklipe të prodhuara nga artistë të RocNation, festoi përkrah Kanye West, Jay Z, Beyonce dhe është në punim e sipër për albumin e saj të parë ndërkombëtar.

Sh2