Suada Sherifi, e bukura e ‘Tiranës’

Suada Sherifi sapo është kthyer nga Kuba, ku ka kaluar pushimet më të bukura deri më tani. Ish-Miss Albanias 2005 i   pëlqen të udhëtojë, madje ka udhëtuar aq shumë sa po t’i kërkojmë të na formojë një hartë e ka shumë të vështirë. Një tjetër “ushqyes” për të vizituar vendet të ndryshme ia ka dhënë edhe sporti. Do mendoni ju, çlidhje ka një Miss me sportin? Në rastin tonë ka, dhe shumë madje. Sherifi është pjesë e skuadrës kombëtare në basketboll për vajza. Prej dhjetë vjetësh, ajo angazhohet intensivisht në sport dhe pjesën më të madhe të kohës ia kushton atij. Dita e saj është e disiplinuar dhe kjo për shkak të punës që bën. Është e matur dhe “me këmbë në tokë”. Asnjëherë nuk nxitohet në marrjen e vendimeve dhe të qenit e bukur e ka parë si “stoli” të veçantë në jetën e saj se sa një mundësi për ta shfrytëzuar. Ajo mban numrin 12 në fanellën e saj të skuadrës, më të cilën përfaqëson veten, Tiranën dhe Shqipërinë. Në një intervistë për “Sh2-in”, vajza nga Vlora, na rrëfehet si një basketbolliste Miss…

Suada, cilat janë angazhimet tuaja të momentit?
Sapo kam lidhur kontratën me ekipin e Tiranës dhe për momentin jam duke bërë stërvitje me ekipin e basketbollit. Pres të fillojë shkolla. Jam në fakultetin e Drejtësisë në vit të 4-ët dhe jam në pritje të ndonjë kontrate në televizion.

Ju pëlqen puna në televizion?
Po, më pëlqen. Mua më duket e këndshme, mendoni, është një staf i madh që punon mbrapa kuintave për të realizuar atë që teleshikuesit shohin në ekran. Çdo gjë përpunohet me detaje që skena të ndriçojë dhe personazhet protagonist të shkëlqejnë, pastaj kush vajzë nuk do kishte kënaqësi që ta rregullonin parukieret dhe grimieret më të mirë që edhe ajo të shkëlqejë në ekran, ata janë posaçërisht për atë dhe bëjnë më të mirën. Gjithë ky kujdes të jep kënaqësi dhe ndihesh mirë me veten. Pasi bëhesh gati, vendos mikrofonin, fillon… të përshëndesësh, të falënderosh, të bësh batuta spontane dhe të jesh e lirshme në maksimum. Unë jam ndier si qershia mbi tortë në eksperiencën që kam pasur në programin e “Mos u nxeh”, edhe Turin e kam pasur mbështetje në çdo moment. Çdo gjë më është dukur e thjeshtë dhe e bukur, kam pas më shumë kënaqësi gjatë punës dhe prandaj e dua televizionin, mendoj se për femrat është një punë shumë komode. Mjafton të jesh e prerë për televizion, kuptohet.

Nuk ju bezdis fakti e të qenit e famshme?
Që të jem e sinqertë nuk më duket vetja dhe aq e famshme sa të ndihem e bezdisur. Ok, mbylla një sezon pune në televizion dhe jam e kënaqur, por për mua është sadisfaksioni i punës sime kur njerëzit më ndalojnë e më përshëndesin ose kur fëmijët e lagjes sime më ndjekin nga pas më kapin nga dora, dhe kanë qejf të më pyesin të më flasin. Për mua kjo është kënaqësi e gjitha…

Basketbolli është pjesë e jetës suaj tashmë. Miss-et përgjithësisht duken si delikate dhe nuk merrem me sport, po tek ju si ka ardhur sporti?

Kur kam filluar të merresha me basketboll nuk e dija që një ditë do të dilja “Miss Albania”, madje, kam qenë shumë e distancuar nga këto. Unë s’kisha parë asnjëherë me interes një konkurs bukurie, shikoja vetëm fituesen dhe kaq. Megjithatë, fati donte që unë duke u rritur të merrja një pamje jashtë të zakonshmes, që sinqerisht unë vetë nuk e vija re, por njerëz të afërt të familjes, po. Ata më nxisnin që unë të merrja këtë drejtim. Dola “Miss Albania” në 2005-ën, por kjo nuk do të thoshte që unë të lija basketbollin. Gjatë atij viti përfaqësova Shqipërinë në “MISS WORLD”, ky ishte i vetmi detyrim i imi që më shkëputi nga sporti dhe shkolla për sa kohë unë qëndrova në Kinë. Kur konkursi mbaroi, iu riktheva sportit dhe shkollës. Mendoj se kam bërë zgjedhjen e duhur se sporti të mban në formë të mirë fizike, të përshtatshme edhe për në televizion.

Çfarë ishte për ju, titulli “Miss”?

Titulli “Miss” është një stoli për çdo femër, një kujtim i bukur dhe i paharrueshëm në jetë, por jeta vazhdon, është e gjatë dhe vështirë e që të bëhesh dikush në jetë nuk është e lehtë, duhet shumë vullnet shumë sakrifica dhe shumë punë, prandaj mua s’ma ndali ritmin ky titull. Studioj shumë dhe vazhdoj sportin si profesioniste, kam edhe një eksperiencë pune në televizion. E përpos këtyre akoma nuk ndihem e realizuar, kam akoma shumë punë për të bërë.
Ka ndodhur të ndërpresësh ndonjëherë sportin?
Kur je sportiste profesioniste nuk ke se si ta ndërpresësh stërvitjen. Në verë ne kemi dy muaj pushime, mbaron kampionati dhe gjatë kësaj kohë nuk stërvitemi, por kuptohet që na është injektuar ajo edukata sportive dhe secila nga ne merret individualisht. Tani nis faza përgatitore dhe fillojmë stërvitjen dy herë në ditë.

Çfarë ndodh me ju, në momentin që vishni uniformën dhe dilni në fushë?
Kur dal në fushë karikohem me energji dhe gjithë pjesa e ditës që kam kaluar ka ngelur jashtë pallatit të sportit. Sporti është një mundësi për të nxjerrë energjitë negative dhe unë sinqerisht pas stërvitjes ndihem shumë e qetë dhe e relaksuar.
Çfarë marrëdhënie keni ju me pjesën tjetër të skuadrës?

Vajzat e ekipit i dua shumë dhe marrëdhëniet mes nesh janë shumë të mira. Edhe trajneria jonë, Edra Alibegaj, e drejton në mënyrë të përkryer ekipin. Drejtuesi i mirë për mua duhet të di të ruajë ekuilibrat në një ambient kolektiv, secila nga ne respekton më të rriturën dhe secila e di pozicionin dhe vendin e saj. Dhe kjo është e rëndësishme në një ekip

Keni emocion kur luani?
Sigurisht, edhe pse kam dhjetë vjet që luaj ndeshjet e rëndësishme që më japin emocion. Kam sfidat e mia dhe kam në kokë strategjitë.

Në momentin që ju u shpallët Miss, ndryshoi gjë në marrëdhënien që kishit me basketbollin apo me vajzat e skuadrës, xhelozi?
Asnjëherë!! Po t’i shihje, sidomos GOCAT E TIRONËS, do ta kuptoje që s’ka arsye të ketë xhelozi. Ato janë të bukura, të gjata, të holla, madje ato i lusin për të marrë pjesë nëpër konkurse bukurie, apo sfilita, por ato nuk duan vetë.

Po në fushën e modës, keni ndonjë projekt?

Joo. Për pjesën e modelingut në Shqipëri nuk di të them nëse funksionon apo jo. Mua me pëlqen bota e televizionit, nuk më pëlqejnë sfilatat, sepse në Shqipëri janë shumë të rralla sfilatat që kanë një lloj standardi.

Është kthyer në mani fryrja e buzëve apo dhe më shumë, ju jeni për operacionet plastike?

Të përmirësosh pamjen e jashtme nëpërmjet operacioneve nuk është ndonjë mëkat i madh. Në gjithë botën njerëzit korrigjojnë ndonjë gjë, dhe deri këtu jam ok. Por, mesa po shoh në Shqipëri ka rënë epidemia e botoxit, extenshinit dhe vajzat janë bërë të gjitha njësoj. Sheh 2 shoqe dhe nuk i dallon dot më. Gjithsesi nuk i gjykoj… por vetë asnjëherë!
Jeni vajzë e pasur?
Po, në shpirt. Jam natyrë që di t’i ndaj gjërat me të tjerët. Nuk jam e ngushtë. Jam e dhimbsur në përgjithësi, edhe kur shoh filma drame qaj shumë kollaj. Më vjen keq për njerëzit e varfër dhe me pak mundësi, dhe për këtë pjesë mendoj dhe e përjetoj deri sa të mund të bëj diçka, sado të vogël.

Mendon, në çfarë kuptimi, se të gjitha Miss-et shprehen se “do ndërtojmë një spital, do ndihmojmë njerëzit e varfër”, këtë mendoni edhe ju?
Këto janë politika që përdoren për të fituar një titull kur konkurron (flas për konkurset ndërkombëtare). Dhe në qoftë se fiton, je e detyruar t’i zbatosh. Unë kam organizuar gjëra të vogla dhe i kam parë nga afër fëmijët e “Zyber Hallullit”. Them gjëra të vogla sepse, asnjëherë s’më janë dukur mjaftueshme për ta rrobat, lodrat, çokollatat. Duhen hartuar politika, posaçërisht për ta. Për aktivitetet e tyre për shkollimin, për gjuhët e huaja, për sportin. Ndërsa shtetit i them të vej gishtin në kokë meqë ata zemër nuk kanë.
Ju thatë më parë se do të donit të ishit pjesë e televizionit, po në çfarë lloj programesh e mendoni ji veten më mirë?
Unë e synoj televizionin dhe nga programi i “Mos u nxeh” kam mësuar shumë, nuk është vendosur akoma nëse këtë vit do të jetë sërish ky program. Kam dëshirë të testoj veten në një format tjetër, do të më pëlqente një emision sportiv, por edhe një emision për fëmijë.
Pasioni juaj tjetër janë edhe udhëtimet nëpër botë, di që keni udhëtuar shumë a mund ta dinë edhe lexuesit tanë se deri ku keni shkuar?
Po të them që Ballkanin e kam ezauruar që fëmijë, edhe një pjesë të Europës e kam parë. Kam qenë në Itali, Belgjikë, Greqi, Turqi (të pjesa europiane) Zvicër, Ukrainë. Ndërsa udhëtime të tjera të miat të largëta kam qenë Kuba, Rusi, Dubai, Kinë, Egjipt.
Cili është veni më i bukur që keni parë deri më tani?
Të gjithë janë të bukur dhe interesantë. Secili ka bukuritë kulturën dhe traditat e tij. Rusia është madhështore, Kremlini dhe Sheshi i Kuq më ka lënë mbresa të jashtëzakonshme. Edhe Kuba më ka mahnitur. Kina, gjigante … nuk di kë të veçoj…
Çfarë numri mbani në fanellën tuaj sportive dhe a personifikon gjë ky numër?
Sot mbaj nr. 12 dhe nuk ka ndonjë kuptim të veçantë.

Fustani i nusërisë? Çdo vajzë e ka ëndërr.

Ka qenë pjesë e sportit dhe më pas është bërë pjesë edhe e modës, e për këtë të fundit nuk është se ka shumë për të thënë. Në Shqipëri nuk kemi modë, shprehet Suada. Dhe ajo nuk i futet fare asaj rruge, është e prerë në qëndrimet e veta. Të pasurit një punë që në moshën 11 vjeçe e ka bërë të pavarur vajzën, aq sa sot ajo jeton vetëm, sigurisht në një shtëpi pranë prindërve, por në një apartament të vetin. Ka një marrëdhënie shumë të ngushtë me familjarët, sidomos me babin. Kur e pyesim për fustanin e nusërisë pohon se në të ardhmen e sheh veten nuse, nënë dhe një familjare të mirë. Shekulli