Pirro Çako: Ne Shqiperi shijoj suksesin

Pirro Çako, kantautori më i pëlqyer dhe vlerësuar i muzikës së lehtë shqiptare, në një intervistë për revistën “Shqip” flet për muzikën, pasionin e jetës së tij.

Dhe si çdo pasion i vërtetë, pavarësisht viteve në mungesë, ai as mund të tretej dhe as të shuhej, përkundrazi vetëm të ridimensionohej. Autor i dy albumeve të sukesesshme, Pirro Çako tregon për vitet e largëta të emigrimit dhe nevojën për t’u kthyer në atdhe, ku vetëm në pak kohë ndërtoi një karrierë të suksesshme, që dikur e kishte lënë në mes. Lidhja e patjetërsueshme me prindërit e tij artistë, pjesa tjetër e familjes që jeton në Paris, dëshira për të jetuar dhe shijuar Tiranën, vendlindjen e tij ku ka shumë miq dhe mall, të gjitha këto në një bashkëbisedim të ngrohtë me kantautorin. 

 
Pirro Çako është padyshim një ndër kantautorët më të dashur për publikun shqiptar. Megjithëse karrierën e nis si kompozitor i suksesshëm i disa këngëve të vlerësuara gjatë viteve 1988-1990, pas një periudhe emigrimi larg atdheut, në fillim të viteve 2000, ai rikthehet në Tiranë me një dimension të ri artistik e personal, kësaj radhe si kantautor i muzikës së lehtë shqiptare. Në karrierën e tij të re shtatë vjeçare, përmblidhen dy albume, të një suksesi të padiskutuar, ku dëgjuesit kanë patur mundësi të ndiejnë shijen e vërtetë të muzikës që prodhohet me zemër. I vlerësuar me çmime për “albumin më të mirë”, “kantautorin më të mirë mashkull”, gjithashtu i vlerësuar disa herë me çmime të para apo të dyta në kompeticione të ndryshme të artit, Pirro Çako vazhdon të jetë në “pole position”.

Jeni autor i dy albumeve që ju kanë renditur si kantautorin më të mirë të muzikës së lehtë shqiptare. Si ndiheni nga ky fakt?

Kur përmendët dy albume, të them të drejtën m’u duk shumë pak. Sikur të kisha bërë katër albume do të ishte shumë mirë! Por ja që janë vetëm dy albume. Unë fillova të ndjek linjën e kantautorit vonë, në vitin 2001. Pra janë vetëm 7 vjet. Kur mendon se në 7 vjet kam bërë 2 albume them se është një kuotë normale. Mendoj se dy albumet e mi më kanë sjell sukses, e ndiej këtë dhe e di pse. Sepse jam përpjekur që në këngët e mia të vë një poezi me një gjuhë të pasur të shqipes, ku ajo tingëllon sa bashkëkohore, aq edhe moderne do të thoja, por që nxjerr në pah vlerat e gjuhës të një poezie të vërtetë, e cila ndoshta i ka bërë këngët e mia të pavdekshme. Është shumë e rëndësishme që për muzikën shqiptare një kantautor të prekë ndjeshëm poezinë, që ajo të ketë filozofi brenda. Flas sipas këndvështrimit tim, sepse ka edhe këngë komerciale që vijnë nga Amerika dhe zbresin deri në Europë. Kanë nga 3-4 akorde e fjalë dhe bëjnë sukses. Unë vetë i pëlqej. Ndërkohë këtu po flasim për një linjë të mirëfilltë kantautorësh. Falënderojmë Zotin që ka muzikë për të gjithë.      
 
Gjithmonë ka qenë kjo ndjeshmëri e juaja për tekstet, apo është një tipar i fituar me vitet?

Nuk ka qenë gjithmonë, por ka ardhur si domosdoshmëri e asaj që kam përjetuar pas ikjes nga Shqipëria. Sigurisht që edhe asaj kohe kam dashur të kem një tekst të bukur dhe këngët e mia të para kanë qenë me tekste shumë të mira, por që sot domosdoshmëria ka adhur natyrshëm, në një tjetër kontekst, në një tjetër kërkesë. Natyrisht këtu ka një rol tepër të madh edhe jeta ime prej emigranti. Gjatë kësaj kohe kuptova se shqipja si çdo gjuhë është e pasur, por duhet gjetur mënyra për ta shprehur, në një mënyrë filozofike. Mua më pëlqen teksti filozofik dhe jam i bindur se e pëlqejnë me mijëra njerëz që e dëgjojnë. Për të thënë një gjë ka shumë forma e mënyra. Mua më pëlqen që ajo të jetë sa më fine, të prekë sa më shumë në mënyrë direkte dhe indirekte. Këtë lloj finese unë e kam ndier për shembull te muzika frënge, por edhe tek ajo italiane. Janë një varg kantautorësh si Vasco Rossi, Antonelo Venditti, Adrianao Celentano, etj. Pra është ajo lloj linje që ka ekzistuar dhe do të ekzistojë gjithmonë sepse është e pamundur që muzika të jetë episodike dhe e pjesshme. Ajo do ta bëjë kurbën e vet me të gjitha mënyrat e format dhe njerëzit do e gjejnë mundësinë aty ku shprehen më mirë. Unë e gjej mundësinë më të mirë në këtë formë. Dhe do të vazhdoj ta bëj.
 
Ndjeshmëria juaj ndaj poezisë konfirmohet në bashkëpunimet me Kekon, Fllokon, Rreshpjen, etj. Madje në website-n tuaj keni një rubrikë ku ftoni fansët të sjellin poezitë e tyre….

Po, është e vërtetë. Madje kanë ardhur mjaft poezi interesante. Ndërkohë që bashkëpunimet e para i kam pasur me Timo Fllokon, pastaj kam zbuluar poezinë integrale të Teodor Kekos. Tek albumi i dytë shkova më larg, tek poeti i madh shkodran Frederik Rreshpja, pastaj tek Azem Shkreli, poeti i dashur kosovar, apo tek poeti Bardhyl Londo. Gjithashtu kohëve të fundit kam bashkëpunuar me një poet të ri, Alban Tartarin, me të cilin kam bërë 2-3 këngë të bukura. Pra tek albumi i dytë jam munduar të marr poezi të mirëfillta, në ndryshim nga albumi i parë ku ato poezi janë krijuar posaçërisht për këngët.

A mund t’ju cilësojmë si këngëtar i dashurisë?

Është një pyetje që do të donte më shumë kohë të merrte një konfirmim të plotë. Në fakt për dy albumet e parë, dua apo nuk dua unë, kjo qëndron sepse këngët e mia flasin kryesisht për marrëdhëniet delikate mes njerëzve, për gjëra që prekin shumë, gjëra me të cilat njerëzit konfrontohen përditë, sepse në fund të fundit jeta në të gjitha format e saj është dashuri. Mendoj se më tepër i këndoj problemeve të dashurisë që ekzistojnë në mes të një çifti.
 
Keni lindur në një familje artistësh. Çfarë keni marrë prej tyre?

Së pari kam marrë mbiemrin për të cilin ndihem krenar që e mbaj. I falënderoj shumë. Së dyti ata më brumosën me dashurinë për muzikën, për artin, se mbase nuk do ta kisha patur këtë fat. Pa prezencën e tyre, nuk do të isha artist. Thuhet se “fëmija është pasqyra e familjes”, por në këtë rast do të thoja se prindërit janë një pasqyrë shumë herë më e rëndësishme për fëmijët, sepse aty fëmija fillon e thur ëndrrat e para për t’i ngjarë prindërve. Edhe trashëgimia gjenetike mendoj se është shumë e rëndësishme. Unë nuk jam këngëtar, por këndoj këngët e mia. Nga e mësova unë këtë gjë? Besoj se ishte e lindur me mua. Fillimisht fillova shkollën për piano, pastaj në lice kam bërë degën e kantos, e më tej kam bërë dirigjim në Akademinë e Arteve, dhe në fund kompozicion në Paris. Të gjitha këto më kanë formuar si artist. Mund të them se të gjitha arrihen me punë, me seriozitet. Suksesi nuk është asnjëherë i rastësishëm. Mund të jetë i përkohshëm, por asnjëherë nuk vjen kot. Vjen nga një punë serioze, formimi i gjatë artistik dhe të gjitha këto i kam gjetur në familjen time. Dhe në momentin që më hyri në gjak ky mikrob i bukur fillova të identifikohem si Pirro Çako.

Çfarë keni marrë nga nëna juaj, zonja Luiza?

Rregullin në përgjithësi. Për shembull, prej saj kam marrë ca zakone të mira: në mëngjes nuk mund të dal pa rregulluar krevatin dhe dua që gjërat t’i kem në vendin e tyre.

Po nga babai juaj, zoti Gaqo?

Mendoj se kam marrë shumë cilësi nga babai im. Kam jetuar me një baba që e kam dashur dhe dashuruar si idhullin tim. Gjithmonë kam ëndërruar të jem si ai. Kjo është një ndër gjërat që s’do ta harroj gjatë gjithë jetës sime. Do të mbetet për mua një idhull dhe sot jam i lumtur që ai lumturohet me mua, fëmijën e tij. Kjo është çfarë kam trashëguar nga babai im: të dashurosh dhe të imitosh ndoshta një idhull.
 
Atij ia tregoni të parit krijimet tuaja?

Jo gjithmonë. Ka pasur raste që ia kam treguar, sidomos në fillimet e mia. Por kjo nuk është një gjë e prerë me thikë. Përsëri marr mendime prej tij, ai më jep sugjerime. Madje sapo më ka dhënë disa mendime për albumin e ri, të cilat i mora në konsideratë dhe kjo është një gjë shumë e rëndësishme për mua.
 
Vitet 1988-1990 ishin për ju vite të rëndësishme plot angazhime artistike të suksesshme në Shqipëri. Prezantime si kompozitor, çmime në festivale. Megjithatë vendosët të largoheshit nga atdheu. Çfarë nënkupton për Pirron kjo ikje?

Do të thosha se ishte një e keqe e domosdoshme. Asnjë nuk mund ta mohojë se ato vite, sikurse unë janë larguar me mijëra shqiptarë. Për një vend që sapo hapej ndaj dikataturës çdo kush prej nesh kishte dëshirën dhe kuriozitetin të ballafaqohej me botën perëndimore. Dhe një ndër ata që u largua isha edhe unë. U largova duke mos u menduar gjatë. Vitet e para në emigracion ishin vite ku ndryshoi tërësisht karakteri im. Ishte konfrontimi i një jete totalisht ndryshe, luftë e madhe për të mbijetuar, një eksperiencë e madhe. Për herë të parë fillova të nxjerr disa konkluzione se çfarë jete kishim bërë dhe si ishte jeta që po jetoja atje. Për herë të parë në jetën time fillova të mendoj se jo të gjithë njerëzit e kanë këtë fat, të jetojnë dy herë, dy jetë të ndryshme. Duke nxjerrë këtë konkluzion fillova të nxjerr momentet pozitive të jetës që kisha bërë këtu në Shqipëri, megjithëse në atë kohë aq të varfër dhe të censuruar. Fillova të bëj disa krahasime të para duke menduar që nëse në Shqipëri do të kishim pasur ca gjëra të tjera që janë tepër esenciale, ndoshta do të kishim qenë mirë. Ndërsa në Francë dilte çështja e integrimit profesional. Për këtë isha me vonesë.  Nuk më mungonte asgjë për të jetuar, por më mungonte konvertimi i  diplomës që unë kisha për dirigjim, (kur në degët e tjera mund të konvertohej më lehtë). Konkluzionet e mia fillova t’i vë në balancë. Kjo periudhë zgjati shumë, më tepër se një pesëvjeçar. Në të njëjtën kohë Pirro emigrant përfitonte nga ajo lloj jete. Po ridimensionohesha. Sigurisht me një tjetër mprehtësi, këndvështrim dhe ambicie. Por kokën e kisha prapa për arsye se fillova të mendoj se profesionin tim nuk mund ta shpalos në Francë, por mundem ta vë në jetë duke u kthyer në “pole position” aty ku kam qenë, në vendin tim, duke ardhur me një tjetër background. Isha i gatshëm të bëja një mini rikthim në Shqipëri për një kontribut në vendin tim me atë që kisha mundësi.

Çfarë keni marrë nga Franca?

Kudo që të kisha qenë do të kisha marrë. Parisi më ndryshoi në muzikë, më bëri më melankolik, disi më të trishtuar, vetë qyteti gri. Këngët e mia të para janë shumë impulsive, shumë të gëzuara, gjë që nuk gjehet më te këngët e dy albumeve të tjera. Unë u shartova pak a shumë me pigmentin e këtij qyteti dhe të këtij vendi. Por gëzohem kur më thonë “Sa muzikë e bukur, muzikë që tingëllon shqip!”, pasi asnjëherë nuk kam tentuar që muzika ime të marrë gjëra bruto. Në këngët e mia jam nisur vetëm nga zemra ime. Kjo i bën ato origjinale. Kjo ishte muzika dhe jeta ime atje. Më dha një dimension, më frymëzoi idenë për të shkruar muzikën time që unë kisha shkruar dikur, por me një tekst më filozofik dhe gjuhë më të pasur. Madje në Paris janë kompozuar një pjesë e madhe e këngëve të albumit të parë, janë orkestruar atje, gjë që i kanë dhënë këngëve tjetër sharm. Është një avantazh i madh që artistët sot kanë mundësi të udhëtojnë e të frymëzohen. Emigracioni është një gjë që shërben shumë, sidomos për artistin. Dhe unë jam një i tillë. Bëra të funksionojë ky shans që m’u dha me aq sa kisha mundësi.
 
Ktheheni me një duet të shkëlqyer me Rovena Dilon. Kënga flet për dashurinë që dy të dashuruar jetojnë në distancë….

Kjo këngë është thembra e Akilit në karrierën time. Nga kjo këngë u nis gjithë kjo aventurë. Më lindi ideja të bëj një duet, të futem ta këndoj vetë bashkë me një këngëtare shumë të mirë si Rovena. Pata një mbështetje shumë të madhe. Kënga kishte të gjitha të dhënat që të ishte e suksesshme, por mbarte edhe rrisqet e veta. Sukseset e para ishin harruar, ndërkohë që isha djali i një këngëtari me shumë emër. Aq më tepër që për herë të parë do të dilja si kantautor. Kisha një presion shumë të madh. As unë nuk e di por njeriu qenka i çuditshëm. Nuk e mendoja kurrë që kjo këngë do të hapte një histori të re për mua. Kënga u bë hit. Dhe ajo u pasua me mjaft këngë të tjera.

Në fakt dukeni natyrë e tërhequr, prej atyre që nuk kanë shumë dëshirë të shfaqen….

Unë si njeri kam fobitë e mia objektive. Është e vërtetë se nuk më pëlqen të shfaqem shumë sepse më duket sikur ma marrin njerëzit për pamodesti. Kjo lidhet edhe me moshën time. Nuk jam më as 20 e as 30 vjeç që ta kem etjen aq të madhe sa të ngelem në ekran, megjithëse klipet e mia transmetohen shumë shpesh nga televizionet dhe unë dashur pa dashur dal në ekran. Megjithatë kjo tërheqje që ju konstatoni, është në natyrën time, në karakterin tim, më vjen mirë që e kam këtë cilësi. Unë jam tepër selektiv. Më pëlqen të dal rallë e për mallë vetë dhe që më shumë se asnjëherë të bëj këngë të bukura që t’i ngelen publikut. 

I tillë është dueti me Elsa Lilën me titull “Diferenca je ti”, të cilën e kënduat si këngë përshëndetëse në Festivalin e fundit. Përse nuk konkurruat me këtë këngë? Mund të ishit ju fituesi?

Kënga fituese në jetën e njeriut, është jo ajo që fitohet në një festival, por ajo që fiton takimin me historinë. Nuk konkurrova me këtë këngë në festival për arsyen e thjeshtë, që unë prezantoja festivalin. Për të mos qenë unë i favorizuar përballë miqve dhe shokëve të mi konkurrues. Për të qenë i barabartë. Ajo këngë tani ekziton dhe nuk mendoj se çmimi do ta bënte ndryshe nga të tjerat. Kënga transmetohet në shumë stacione, transemtohet çdo ditë dhe besoj se do të mbetet në repertorin e zgjedhur të këngëve shqiptare. Jam me fat që krijova një këngë të tillë. Kam parë që një pjesë e madhe e atyre që e duan muzikën time kanë rënë në dashuri me këtë këngë. Kjo gjë më bën që të dashurohem akoma më shumë me muzikën time, e cila më frymëzon. I lutem çdo ditë Zotit të më sjellë frymëzimin për të bërë edhe hite të tjera. Këto janë gjërat më të rëndësishme në jetë.

Si e përjetuat eksperiencën si prezantues i festivalit?

Të them të drejtën nuk e kisha menduar absolutisht, madje kur ma propozuan, fillimisht pyeta veten nëse e bëja unë këtë punë. Nuk e kisha edhe me aq qejf. Më lanë një kohë të konsiderueshme të mendoj dhe kur më thanë se do ta prezantoja me Elsën, ndërkohë që ajo pranonte të prezantonte me kushtin që në krah të saj të isha unë, u ngroha. Gjithashtu nisa të mendoj që nëse pranoja, do të kisha shansin të këndoja në duet një këngë të bukur. E pranova ftesën duke menduar se do të gjeja një kolegen time, me të cilën mund të bënim një minishow. Thashë, pse jo, një ekpseriencë e re, një takim i ri me historinë. Tani që festivali ka mbaruar mund të them se personalisht nuk jam i kënaqur me atë që bëra, pavarësisht se mendimet që dëgjoj janë të ndryshme. Gjatë festivalit gjithçka ishte përqëndruar rreth meje dhe kjo ishte shumë e rëndësishme. E vetmja gjë që mendoj se e kam bërë shumë mirë, është se në prezantimin tim nuk i ngjaja askujt tjetër, e bëra në mënyrë origjinale. Nga gjërat që kam bërë mirë dhe që njerëzit i dinë se cilat janë, është dueti, i cili u bë historik sepse u këndua nga dy prezantuesit e festivalit të 46 të këngës. Kjo ishte eksperienca ime që më dha edhe një dimension tjetër, një imazh tjetër. I jam shumë mirënjohës njerëzve që më mbështetën. Duke filluar me Pali Kuken që besoi tek unë dhe duke përfshirë edhe Elsën, që më rrëmbente me vrullin e saj. E ndieja veten vërtet mirë në krah të saj. Ishte një kombinim mjaft i mirë mes qetësisë e mënyrës sime të prezantimit dhe vrullit të Elsës. Këtu ishte edhe bukuria e dyshes sonë.

Cili është projekti i ardhshëm artistik?

Mendoj që për momentin jam pak i mbushur dhe këto mbushjet ndonjëherë janë jo të mira. Unë e nisa për një hobi dhe për 7 vite ia arrita qëllimit për të lënë një imazh. Por tek ne ka një problem. Kjo punë, ashtu siç dua ta bëj unë është me kosto. Mund ta bësh edhe pa këtë kosto, por kjo nuk hyn në formulën time. Unë e dua gjënë me kosto, ashtu siç duam një parfum të mirë e që natyrisht kushton. Por që ta bësh këtë, duhet që muzika jote të prodhojë lekë, të marrësh atë që ke dhënë. Kjo është një dilemë e madhe. Tani pas shtatë vitesh, kur kam përmbushur një hobi dhe kam bërë ca këngë të bukura, mendoj se edhe po të mos bëj gjë tjetër, kaq besoj se mjafton. Kam arritur të zë vendin tim. Të them të drejtën nuk kam ndonjë projekt të jashtëzakonshëm. E them këtë sepse pas dy albumesh unë duhej të kisha një shtëpi diskografike që të më mbështeste me koncerte, me të ardhura. Përderisa mungon e drejta e autorit në Shqipëri, gjërat thuhen e nuk realizohen, kjo gjë është e vështirë të arrihet. Unë nuk mund të bëj kompromise me muzikën. Kur bëj një album dua të fitoj si artist në rrallë të parë, të fitoj një dimension tjetër. Kjo nuk bëhet shkarazi, do impenjim dhe ka kosto. Por nuk kam dëshirë që kësaj radhe të vë këtë kosto kaq shpejt, pa më ardhur një dëshirë “prej artisti të çmendur”, që duhet patjetër të zbrazet. Sigurisht mendoj për një album tjetër, por pak e nga pak. Ndërkohë që kam një studio muzike. Aty punoj me një djalë të talentuar, Alban Male dhe së bashku përpiqemi të punojmë pak e me cilësi duke bërë këngë për të tjerët. Duke vazhduar në këtë rrjedhë të krijimtarisë së këngëve të mia, do të dalë pa dyshim edhe albumi i tretë. E veçanta e albumit të tretë që mendoj të kem, është se me këngën po ridimensionohem. Ashtu siç lindi poezia e këngës “Diferenca je ti”, që është poezia ime, po lindin edhe poezi të tjera. Kam realizuar deri tani tre këngë të reja për albumin. Për albumin e ri mendoj se ndoshta mund t’i kthehem këngëve të mia me bashkëpunime të reja. E sigurtë është se në këtë album do të përfshihet edhe kënga “Diferenca je ti”, për të cilën kemi menduar me Elsën të bëjmë një version edhe në frëngjisht. Mendoj se pas albumit të tretë do të jetë koha për një “The best”.

Familja juaj, si shkak i karrierave artistike që kanë gjetur terrene të ndryshme për t’u zhvilluar, jeton e ndarë mes Parisit dhe Tiranës. Sa e vështirë është për t’u përballuar kjo gjë?

Përballohet me dëshirën e mirë për ta bërë. Unë e shoh veten më shumë në Shqipëri dhe kjo është normale. Këtu kam suksesin dhe kot që ta fsheh. Djali nuk është më i vogël, është 13 vjeç dhe për disa vite del i pavarur. Ai rritet nga viti në vit, ndërkohë që ne gjatë gjithë kësaj kohe na kanë ndihmuar prindërit, të afërmit, njerëzit që na duan vërtet. Largësia është një fenomen që tek ne zgjat prej shumë vitesh dhe kemi gjetur këtë zgjidhje me dëshirën dhe vullnetin e mirë për të patur secili karrierën e tij artistike. Kështu ka funksionuar, kështu do të funksionojë. Mendoj se ky është një fenomen që u ndodh shumë artistëve që kanë të njëjtin profesion. Zakonisht është më e thjeshtë kur nuk është fëmija, sepse je më i lirë, ndërsa kur është fëmija në mes duhet të bësh edhe kompromise. Antonit nuk i mungon asnjë gjë. Ne kemi sakrifikuar shumë për Antonin.

Besoni se edhe djali juaj ka trashëguar nga prirja juaj artistike?  

Antoni këtë vit mbush 13 vjeç. Nuk di çfarë të them, ka prirje artistike, është një djalë shumë inteligjent, ka shumë sharm, arrin ta specifikojë në mënyrën më të çuditshme të bukurën. Ai piketon shije kudo sa mua më habit. Se çfarë do të bëhet, nuk e di. Tani ai po merr mësime pianoje dhe mendoj se pianoja mund ta lejojë të shkruajë këngë, të këndojë, të bëhet aktor, etj. Përveç kësaj jeton me sukseset e mamasë dhe babait të tij. Siç ka qenë e rëndësishme për ne familja për t’u bërë artistë, edhe për Antonin vlen e njëjta gjë.

Cili është motivi që ju zgjon çdo mëngjes?

Sipas gjëndjes shpirëtore që kam. Zakonisht më pëlqen të bëj një ecje nga liqeni, një si gjysmë çapitje. Më pas një dush e pastaj kam shumë dëshirë të pij një kafe me ndonjë mik, gjë që më ka munguar prej vitesh në emigracion, ndërsa këtu në Shqipëri e ke falas. Unë reflektoj gjithë kohës. Shpesh ulem në piano. Ndonjëherë ndërpritem nga zilja e telefonit. Më pëlqen mëngjesi në Shqipëri, është një mëngjes i gëzuar, dielli lind shpejt, ka një forcë dhe të jep një gëzim për të jetuar, një magji e çuditshme kjo.

Shtypi shkruan se keni filluar të këndoni në lokalet e natës. Është e vërtetë kjo?

Nuk kam qenë asnjëherë dhe as nuk jam këngëtar i pianobareve. Do mbetem gjithmonë një kantautor që shkruaj muzikë dhe që e shijoj pianobarin nga të tjerët. Por doja ta sqaroja momentin. Në Tiranë ka dalë kjo moda e re e karaokeve, ku unë kam shkuar disa herë, sepse i kam dhënë bazat e këngëve të mia. Mendoj se është qejf kur shkon aty, dëgjon nga të tjerët këngët si dhe i këndon vetë në prani të të tjerëve. Kështu ka qëlluar të jem atje, kam kënduar dhe jam kënaqur ashtu si rrallë ndonjëherë. Mirëpo gazetat kanë filluar nëpër lokalet e natës të fusin papaprazë, të cilët i kuptoj drejt, se duan të bëjnë punën e tyre, por që nuk janë të saktë në atë çfarë thonë e shkruajnë. Nëse do kisha filluar të këndoja në pianobare nuk do më kishte ardhur turp të thoja se po këndoj kundrejt kësaj pagese. Realisht mua më pëlqen jeta e natës në Tiranë. Gjej gjëra që më kanë munguar, refleksione, ndoshta ndonjë impuls që më shtyn drejt muzikës sime më të mirë. Artisti ka nevojë për varietet.     

Çfarë ju pëlqen të bëni tjetër, kur nuk bëni muzikë?

Hobi më i madh është që në drekë kthehem tek prindërit dhe e ha drekën aty. Aktualisht kam nevojë të ri me ta, të përfitoj sa më shumë prej tyre. Unë nuk jetoj në një banesë me ta, por e kam si ritual që drekën shkoj ta ha atje. …Ulem pak në pianon time të vjetër me të cilën kam kompozuar këngë shumë të bukura. Rri në dhomën time të adoleshencës dhe ndoshta aty më zë gjumi si në asnjë vend tjetër të botës. Pas 17 vitesh që unë u kam munguar ndjeshëm kam nevojë të rri me prindërit e mi. Koha ikën, jemi njerëz të gjallë. Prandaj kam marrë kohë nga vetja, kësaj radhe për t’ia kushtuar atyre, ndoshta si asnjëherë tjetër. Unë nuk jam më ai që ka qenë para 20 vitesh, tashmë jam një burrë i pjekur.

Cila do ishte ajo gjë të cilën do të dëshironit ta korrigjonit në jetën tuaj?

Mund të jenë shumë gjëra ndoshta, por duke dashur të jap një përgjigje të vërtetë them se do të përpiqesha ndoshta të korrigjoja karakterin tim. Unë kam një karakter që i lë gjërat të kalojnë dhe nuk ballafaqohem me ato gjëra që unë mendoj se duhen thënë, i anashkaloj…., sepse nuk gjej forcë që t’i ballafaqoj. Dhe kur gjej ndonjëherë forcën, në momentin që vendos t’i them, sërish i anashkaloj. I zbus gjërat, jam natyrë e butë. Kjo bën që shumë gjëra t’i mbaj për vete dhe t’i gëlltis. Kjo më ndikon, më turbullon dhe shqetëson shumë. Kjo ndodh edhe për gjëra që mund të mos jenë të rëndësishme, thjesht nga karakteri që kam. Nuk konfrontohem dot dhe mendoj se këtë gjë nëse mundja do më pëlqente ta kisha korrigjuar. Nëse do ta kisha korrigjuar, do të isha një njeri tjetër sot. Mendoj se tani është tepër vonë. Përpiqem me dhembje ta modifikoj, jo gjithmonë funksionon se herë e ngatërroj më keq. Këtë pjesë të karakterit do të kisha pasur shumë dëshirë ta kisha ndryshe.

Disa nga këngët më të suksesshme:

Diferenca je ti

Mos më krahaso

Engjëll apo djall

Ah moj dashuria ime

Taka Krak

E diela je ti

Xhulit

Pa ty, pa mua

Nga Neritana Kraja Revista Shqip