Liri Berisha ju tregoj Saliun që nuk e shihni

Të jetosh me një mjek, politikan, president, kreun e opozitës dhe kryeministër.

Liri Berisha, bashkëshortja e kreut të PD tregon të gjithë jetën e saj në krah të Sali Berishës. Si u njoh me mjekun nga Tropoja, si e priti familja lidhjen e tyre, marrëdhëniet në kohët e vështira dhe të suksesshme të familjes më të njohur në Shqipëri. Si i përjeton Liria momentet kritike dhe akuzat ndaj familjes së saj. Viti i vështirë 1997 dhe kohët e arta pas 2005. Kush janë momentet e bukura dhe koha që i kushton familjes. Gazeta boton të plotë intervistën dhënë për revistën “PSIKOLOGJI”.

Dukeni në një formë të shkëlqyer…Kështu jeni gjithmonë?
Jam një natyrë që e pëlqej shumë sportin, edhe pse nuk mund ta ushtroj gjithmonë. Por përpiqem që së paku ecjet në këmbë t’i praktikoj çdo ditë. Dal çdo mbrëmje me miqtë dhe të afërmit e mi nga liqeni, dhe kjo gjë më bën të ndjehem shumë mirë. Përveç ecjes ushtroj shumë notin kur më jepet mundësia… aq shumë e pëlqej ujin, sa nuk di të dal nga deti. Ndërkohë që urrej të rri gjithë ditën kot në diell. Nuk më pëlqen qëndrimi e shtrirë, pa bërë asgjë.
Si ju ka shkuar vera e sivjetshme?
Ka qenë një pushim shumë aktiv. Kemi pasur një harmonizim mes lëvizjeve të protokollit dhe pushimeve. Për çështje pune kemi qenë në Kuçovë, Delvinë, Gjirokastër, Sarandë, Himarë, Velipojë etj. Mund të veçoj Velipojën për faktin se kemi vizituar një qendër pushimi të hapur nga një italiane për fëmijët me handikap. Një qendër me të vërtet shumë profesionale që duhet të merret si shembull dhe në qytete të tjera bregdetare. Pa dyshim që kam vizituar si çdo vit edhe jetimoren e Elbasanit, e cila më pëlqen shumë për rregullat dhe mënyrën e edukimit të fëmijëve jetimë. Vizitat e mia janë gjithnjë në protokollin qeveritar, por dhe si drejtuese e “Fondacionit të fëmijëve shqiptarë”.
A gjetët kohë për të pushuar me të vërtetë këtë verë që sapo shkoi?
Gjatë gjithë verës kemi qenë gjithnjë bashkë me Saliun, dhe çaste pushimi si gjithnjë kanë qenë mbrëmjet e përbashkëta. Janë momente që ne i shijojmë shumë, edhe për faktin që flemë shumë vonë. Gjithsesi e kemi një kontradiktë për pushimet: Saliu pëlqen malin, ndërsa unë bregdetin. Ne gjithmonë binim dakord me Pogradecin pasi ky qytet i plotësonte të dyja. Këtë verë kemi kaluar pak ditë në Dhërmi, ku Saliu me të vërtetë e shijoi shumë detin. Këtë verë ka notuar me orë të tëra.

More…
Meqë flasim për pushimet, a keni bërë muaj mjalti dhe çfarë mbani mend nga ajo kohë?
Sigurisht që po. Muajin e mjaltit e kemi kaluar në Shëngjin. Atëherë ashtu ishin mundësitë. Por ka qenë një muaj shumë i bukur dhe i paharrueshëm. E mbaj mend vërtetë si një kohë shumë të bukur.
Ka akoma “mjaltë” në lidhjen tuaj?
Mjalti ynë nuk ka mbaruar akoma. Sepse kur bëhesh gjysh dhe gjyshe ke shijuar ëmbëlsinë më të madhe të jetës. Besoj se të gjithë më besojnë në këtë që them, të paktën ata që e kanë provuar. Të bëhesh gjysh do të thotë të jesh i privilegjuar nga jeta. Do të thotë të mbushesh me dashuri të pakufishme.
Duke iu kthyer kohëve të dikurshme. A e pranuan lehtë prindërit tuaj zotin Sali si dhëndër?
E kanë pëlqyer menjëherë. Mamaja e pëlqeu sapo e pa, kishte një intuitë të jashtëzakonshme për t’i njohur njerëzit e mirë. Ndërkohë që babai e vlerësoi shumë gjatë bisedave me të. Ai kishte shumë të përbashkëta me familjen tonë. Megjithatë, që në fillim nuk ishte i panjohur për ta. Unë u kisha folur prindërve për të. Saliu edhe pse ishte i ri kishte nisur të bënte një emër të mirë dhe ata kishin dëgjuar për të edhe nga të tjerët. Qe një pëlqim i natyrshëm nga ana e tyre siç ishte një lidhje natyrale edhe për ne të dy.
Çfarë mbani mend nga dita e dasmës? Dolët nuse e bukur?
Kur bëhesh nuse je në freskinë e moshës që të jep një pamje të mrekullueshme. Ruaj kujtime shumë të bukura nga ajo ditë. Po të kishin qenë fotografitë me ngjyra në atë kohë do të ishin me të vërtetë shumë të bukura. Kam pasur një fustan shumë të veçantë, megjithëse ka qenë koha e pamundësive, sepse ishte një situatë ku bëhej luftë që nuset të martoheshin jo me fustan të bardhë por me kostume. Megjithatë unë e kisha kusht që dita ime e dasmës të bëhej me të bardha. Fatmirësisht kam pasur edhe një nënë shumë meraklie që më ndihmoi për të gjitha. Unë mbarova shkollën më 30 qershor dhe më 5 korrik u martova. Pa ndihmën e saj s’do mund t’ia dilja dot.
Gjithë këto vite pranë një njeriu që ka kaluar shumë tensione dhe situata shpesh të vështira. A ka qenë e vështirë edhe për ju kjo?
Çdo moment të vështirë ne e kemi kaluar gjithnjë bashkë. Kur i rikthehem dhe i mendoj them se asnjë nga vitet nuk janë vite të humbura. Ka qenë një jetë me dallgë, por sigurisht që ka pasur edhe shumë diell.
Duke përjetuar ekstreme të tilla a jeni përballur shpesh me ankthe, strese apo depresion?
Ankthe dhe strese pa dyshim që ka pasur, por depresion absolutisht jo. Eshtë e vërtetë që kemi përjetuar shumë probleme e situata të rënda. Nga viti 1991 e më tej jeta jonë ka qenë shumë aktive dhe gjithnjë në qendër të vëmendjes. Veçanërisht cilësoj si vit të vështirë ‘97-ën. Por duke u rritur në një familje ku sulme të tilla politike i ka pasur gjithnjë të vazhdueshme, që në atë kohë, mësova ta përballoj çdo lloj situatë. Por mund të them se një mbështetje e madhe për mua ka qenë Saliu. Duke qenë në krah të një burri të fortë pa dyshim që fitoja siguri. Shpesh herë shumë situata të vështira më krijonin stres, dhe pyesja veten si do të zgjidhet…., por kur ai kthehej në darkë i qetë dhe i sigurt, sapo më fliste harroja se si e kisha kaluar ditën dhe menjëherë ma ndryshonte gjendjen që kisha. Saliu ka ndikuar shumë tek unë, duke më dhënë siguri, besim dhe mbështetje.
Si është zoti Sali brenda familjes?
Saliu ka një shpirt të butë dhe të gjerë, është njeri shumë familjar dhe ka një humor të këndshëm, është shumë i lidhur me fëmijët dhe sidomos me mbesat dhe nipin. Gjithë jetën kemi qenë të rrethuar nga miq e dashamirës. Te ne dera e shtëpisë ka qenë gjithnjë e hapur dhe tavolina gjithnjë e shtruar. Kjo i jep një kënaqësi shumë të madhe atij.
Cilat janë pikët e tij të dobëta?
Në mënyrë absolute janë nipërit dhe mbesat. Përpara atyre ai dorëzohet totalisht…
Pas 37 vjetësh së bashku a dini ta lexoni më mirë atë, kur kthehet i mërzitur apo…?
Natyrisht, kjo është më e pakta!
Duke qenë një bashkëshorte kaq e dedikuar a mendoni se keni ndikuar në sukseset e tij?
Jeta e përbashkët na ka rritur të dyve. Unë jam më e dobët dhe më e butë si natyrë, ndërkohë që ai ka qenë gjithnjë modeli i njeriut të fortë. Të dy kemi pasur shumë gjëra të përbashkëta, mbi të gjitha kemi pasur dashurinë e madhe për familjen, sinqeritetin, forcën për të ecur bashkë në çdo situatë. Të dy kemi sakrifikuar dhe e kemi mbështetur gjithnjë njëri-tjetrin.
Pa dyshim që kjo jetëgjatësi e ka një sekret?
Ne kemi shumë të përbashkëta dhe kjo na ka ndihmuar, por edhe kemi toleruar duke ditur të sheshojmë të ndryshmet tona.
U shprehët se zoti Sali është një burrë shumë i fortë. Mos ndoshta kjo veçori e tij ju ka bërë për vete?
Jo janë shumë cilësi që më kanë tërhequr. Mendoj se kontakti me të, bisedat, diskutimet për problemet të ndryshme janë tërheqëse. Por janë gjithashtu karakteri i fortë, intelekti, memoria gati e frikshme dhe një forcë që të imponon një energji të pashtershme. Ai e do shumë letërsinë, historinë dhe artin, ka një mënyrë rrëfimi shumë interesante dhe humor të këndshëm. Eshtë një natyrë që merr flakë shpejt por “më parë shuhet se sa ndizet” dhe nuk mban inat.
A ka xhelozi midis jush?
Kaq sa ka gjithmonë më ka pëlqyer.
A ndërhyni ju në veshjet e tij?
Ai ka shumë shije në të veshur madje jep shpesh mendime edhe në arredimin e shtëpisë. Edhe veshjet ne i kemi zgjedhur gjithnjë bashkë.
Folëm vetëm për cilësitë e tij të mira. Po ndonjë të metë ka?
Gjithë jetën ka ecur shumë shpejt. Ka një hap gjigant. Dhe kur dalim bashkë nuk arrij të ec dot me ritmin e tij. Kjo ka qenë shpesh arsyeja e zënkave tona ndoshta. Kur dilnim ai ecte dhe mua më duhej të vrapoja për të qëndruar në krah të tij.
Keni thyer ndonjë takë këpucësh për të qenë në hapin e tij?
Taka the! Si nuk kam thyer qafën, nuk e di (qesh)!
Po ndonjë të metë tjetër ka?
E meta e tij më e madhe do thosha se është moskufizimi i tij i orarit të punës. Dita e tij zgjat pambarim Kjo ka qenë një e metë që ia kam njohur që në fillim por që më pas filloi ta rëndojë paksa edhe familjen.
Çfarë babai është për fëmijët?
Ka qenë dhe është baba shumë i butë, i dashur dhe i përkushtuar. Edhe kur ka qenë mjek ai ka punuar me orë të gjata, ndaj më është dashur mua të jem më e rreptë dhe rregullatore me fëmijët. Kur ai kthehej në shtëpi, në familjen tonë vinte hareja. Kjo është arsyeja pse darkat në familje i kemi shijuar dhe i shijojmë edhe sot.
Çfarë shijesh ka zoti Sali në të ngrënë?
Unë kam gatuar gjithnjë shumë mirë, sepse e kisha pasion dhe gatuaja me shumë dëshirë për familjen time. Ai nuk hante askund përveçse nga dora ime. Ai nuk i ka qejf drekat e darkat në restorante. Tani mënyra jonë e ushqimit ka ndryshuar paksa sepse ushqehemi në mënyrë dietetike. Kryesisht gatuajmë vetëm perime me peshk dhe mish. Saliu ka një vullnet të jashtëzakonshëm që e tregon kudo, dhe si i tillë është shumë strikt edhe me ushqimin.
Kur keni një problem ose shqetësim kush është personi që i hapeni?
Kur kam qenë e re ka qenë babai, të cilit i hapesha për shumë probleme. Por mendoj edhe me nënën jam konfiduar shumë. Ndërsa tani me Saliun, dhe pa dyshim hapem shumë dhe me fëmijët e mi.
A hezitoni ndonjëherë t’i tregoni shqetësimet tuaja tënd shoqi për të mos e mërzitur?
Çdo gjë te ne diskutohet bashkërisht. Mund të mos e them menjëherë, për të mos e shqetësuar, por më pas e gjej çastin e përshtatshëm për t’ia thënë patjetër.
Si është marrëdhënia juaj me fëmijët tani që ata janë rritur?
Me vajzën jemi si motra, ndërsa djalin e kam trajtuar gjithnjë si më të voglin. Tani që edhe ai është bërë baba, kanë ndryshuar përkëdheljet dhe më vjen për të qeshur kur e shoh se si përkushtohet ai për fëmijët e tij. Ne në përgjithësi i kemi diskutuar problemet gjithnjë brenda familjes.
Kur dëgjoni për thashetheme apo për akuza politike si reagojnë fëmijët?
Kur ishin të vegjël ua kemi sqaruar gjithnjë situatat. Më vonë ata u rritën dhe filluan të kuptojnë vetë çdo gjë.
Si ka shkuar çifti në kohë. Sa ka ndryshuar marrëdhënia në çift gjatë viteve?
Kemi ndryshuar sepse vetë ndryshimi vjen me moshën. Sigurisht që është ndryshe kur jeton dashurinë pasionante, ndryshe kur bëhesh me fëmijë dhe krejt ndryshe kur bëhesh gjysh. Janë stade të ndryshme, pra. Por mendoj se ne e kemi arritur të që kemi dashur me punë dhe përkushtim.
A jeni cenuar ndonjëherë nga monotonia?
Politika në vetvete ka qenë një mënyrë që i ka dhënë shumë ritëm jetës sonë, por nga ana tjetër ka qenë edhe një monotoni ekstremesh. Sidomos kur ka konflikte, debate apo akuza të pabazuara, unë personalisht i përjetoj si momente monotonie tejet lodhëse.
Ju u shprehët se keni pasur vlerësim të jashtëzakonshme ndaj babait. Mos vallë te Saliu gjetët ngjashmëri me babanë tuaj?
Vajzat zgjedhin dike që i përshtatet mentalitetit të familjes. Në shtëpinë tonë babai ishte prototip i rregullave dhe respektit ndërkohë që nëna ishte simbol i harmonisë. Kështu që njeriu merr shumë nga familja nga ka rrjedhur për të zgjedhur burrin e jetës.
Ju jeni rritur në Tiranë. A e kishit problem që Saliu vinte nga një provincë?
Unë jam rritur në shtëpinë time me kultin e mikut. Ne kishim një shtëpi të vogël, por për mikun bëhej shumë. Ndaj më ishte mësuar të vlerësoja njeriun dhe jo vendin nga vjen. Për më tepër që Saliu ka pasur një familje të shkëlqyer e sidomos dy prindër të mrekullueshëm. Më vjen keq që vjehrri dhe vjehrra ime u ndanë shumë shpejt nga jeta. Në familjen e tyre kam gjetur vlera që edhe sot ruhen me fanatizëm.
Zonja Liri, kohët e fundit keni pasur një agjendë shumë të ngarkuar. Çfarë eksperiencash përcillni?
Mund t’ju them se përpara ikjes në Amerikë isha në Romë, ku pata një takim me Papën dhe me shumë personalitete të cilët treguan mbështetje të plotë për ngritjen e muzeumit të Nënë Terezës në Tiranë. Zoti Giulio Andreoti më premtoi se do sillte në muzeum diçka personale të Nënë Terezës. Më pas isha në SHBA në hapjen e sezonit të OKB-së. Kishim gjithashtu ftesë nga zoti Klinton si Saliu edhe unë dhe ftesa për fondacionin tonë ishte e vetmja nga vendet e Evropës juglindore.
Ç’mund të na thoni për përshtypjet e sjella nga Amerika?
Kam takuar tri herë Laura Bushin. Ajo më falënderoi përsëri për pritjen që i bëmë në Shqipëri dhe në mënyrë të veçantë për pritjen e grave te “Sofra e Ariut”. Besoj se e dini që pas prezantimit me gratë e ftuara në atë pritje ku u ofruan disa gatime tradicionale shqiptare. Por asaj i kishte bërë përshtypje fakti që gratë e ftuara i kënduan dy këngë. Mund t’ju them se akoma i ruanin impresionet e vizitës sa zoti Bush gjithkund na prezantonte “Ky është miku im i mirë Berisha me bashkëshorten”. Ishte me të vërtet një kënaqësi. Kur burrat ishin në bisedë zyrtare zonja Bush organizoi një drekë për gratë e funksionarëve në “Muzeun e Librit”. Takova dhe zonjën Kondolezza Rice, një grua shumë elegante që rrezatonte forcë dhe zgjuarsi, e cila gjithashtu më përgëzoi duke më thënë se Shqipëria është bërë një vend shumë i njohur për amerikanët. Gjithashtu u ftova në shtëpinë e zonjës Moon. Edhe zoti Klinton na takoi personalisht dhe na falënderoi duke na thënë “Ju falënderoj për pritjen që i bëtë presidentit tim!”. Samiti i zotit Klinton ishte një takim i jashtëzakonshëm. Kishte organizuar diçka madhështore, dhe na premtoi se pas muajit Mars, kur të mbarojë fushata presidenciale e së shoqes mund të vijë në Shqipëri.
Në takimet zyrtare a ju ndodh shpesh të shprehni mendimet tuaja?
Jo shumë shpesh ndoshta sepse është Saliu ai që i takon të flasë. Por nëse në fillim kam qenë shumë e ngurtë, tani takime të tilla më janë bërë gjëra të natyrshme dhe di t’i shijoj.

Arlinda Canaj G.Panorama

(Marrë nga revista “Psikologji”)