Një grua sqimatare në profesion dhe në jetën e saj të përditshme. Idealiste dhe e lidhur ngushtësisht me vlerat e familjes. Ka kërkuar gjithkund të jetë e para duke punuar maksimalisht, duke dhuruar shumë dashuri, respekt për të tjerët dhe përkushtim
për të arritur kulmet si artiste, grua dhe nënë. Në prag të daljes së filmit “Ne të tjerët dhe Lenini” ku ajo interpreton rolin e një ish-shefe kuadri, Hajrije Rondo, aktorja e 120 roleve rrëfen jetën e saj mes artit dhe familjes. Dhe pa dyshim përgëzimin më të freskët, që po e detyron të vijë në Tiranë…
Jeton akoma në Fier
Vazhdon të punojë në teatrin Bylis, ku ka mbetur një trupë e vogël me aktorët e humorit dhe të dramës. Edhe pse ka patur shumë hemorragji, teatri i ka mbijetuar kohës. E vuan disi “provincialitetin” por shprehet se nuk është aq e lehtë t’i largohesh një qyteti si Fieri, ku lidhjet shpirtërore të aktores me këtë vend janë shumë të thella. Aty ka nisur karrierën dhe është rritur profesionalisht, ka fituar duartrokitjet e publikut. E kanë përkëdhelur dhe mbajtur si kanakare. Një qytet ku ka lënë shpirtin. Fakti që ky teatër ka qenë defiçitar për aktore femra e ka bërë të interpretojë në shumë gjini, duke e nisur nga drama, komedia dhe skeçi. Të gjitha eksperienca që i ka kthyer në përvojë. I vjen mirë që karrierën e ka bërë në provincë, ku është shumë e vështirë të evidentohesh. Por vitet e fundit e ndjen si të domosdoshme ardhjen në Tiranë. Tashmë është bërë gjyshja e një vogëlusheje dhe mosha e ka bërë më të ndjeshme ndaj fëmijëve, që prej vitesh jetojnë në kryeqytet.
TANA
Për Hajrijen filmi “Përallë nga e kaluara” mbetet emblema e kinematografisë shqiptare. E cilëson si majën e interpretimeve të saja. Vlerësim i bërë nga shumë specialistë
të kinemasë shqiptare që shprehen se ka vënë një kurorë me atë rol. I kujtohet që regjizori Anagnosti nuk bëri kinoprovë me të duke ia besuar menjëherë interpretimin.Fakti që figurën e Tanës e kishte ëndërruar që studente, por dhe me origjinë ishte nga Jugu i solli përshtatjen me skenarin dhe me realizimin e kësaj figure. Nga ky film veçon skenat e xhelozisë dhe qëndisjen e raporteve të Tanës me burrin, djalin dhe nusen. Shprehet se me Anagnostin dhe një rol miu të kesh, ndjehesh mirë, sepse ai është profesionist. Tana ka qenë një eksperiencë e shkëlqyer dhe ka marrë kaq shumë deklarata dhe komplimente për atë interpretim, sa ndjehet e tejngopur.
I JAM KTHYER KINEMASË
Kanë kaluar rrëmbimthi gati 20 vjet nga angazhimi i saj serioz me kinemanë. Ishte viti 1987 kur ajo do xhironte filmin “Përallë nga e kaluara” me regjizorin Dhimitër Anagnosti, pasuar nga një heshtje e gjatë tranzicioni që solli rrënimin e kinematografisë shqiptare.Gjatë kësaj kohe do spikasë në disa role në telekomedi dhe një film me metrazh të shkurtër. Ndjehet e lumtur që kish mbetur në memorien e regjizorit Kumbaro dhe ky i fundit e zgjodhi të interpretonte rolin e një ish shefe kuadri, komuniste, që dhe tani që është në azil vazhdon të mbetet e doktrinuar. Shprehet se roli i ngjitur menjëherë. Gjatë xhirimit ka fituar dhe komplimentat e operatorit italian, Nino Çeleste i cili e ka krahasuar me Anna Manjanin.Një cilësim që i ka bërë mirë aktores dhe pse ka një karrierë të gjatë pas krahëve. Kjo për faktin se me modestinë që e karakterizon nuk i ka dhe aq pozitive rapo-rtet me vlerat e veta. Nën zë shprehet se iu përkëdhel sedra dhe kjo energji pozitive e bëri të çlironte më të mirën. Por që e bënë të provonte dhe shumë turp, kur operatori që ka xhiruar “Oktapodin” i thërriste :”Professoressa!”.
VAJZA DELVINJOTE DHE USHTARI I SAJ
Takimi i jetës i ka ndodhur në Elbasan. Gjatë një spartakiade ku ajo luante si volejbolliste. Ndërkohë që djaloshi që i mori zemrën kryente ushtrinë. “I gjatë, i pashëm, një ezmer që binte në sy” do e përshkruajë Hajrija djalin ku gjeti të shkrira ëndrrat vajzërore të bukurisë.Thotë se mes tyre lindi menjëherë një tërheqje e fortë.Edhe pse ajo ishte asokohe maturante, i dashuri nuk do e ndalonte të vazhdonte ëndrrën e saj, shkollën për aktrim. Menjëherë pas akademisë u martuan dhe sot kanë një familje të shëndetshme.Tregon se i shoqi është himarjot dhe burrat nga Jugu nuk i sjellin grave tufa me lule, por dashurinë e shprehin me vepra.Bashkëshorti i saj nuk i ka dhënë deklarata dhe premtime boshe, por e ka përkrahur në profesionin e vet. Dhe kjo përbën fitoren më të madhe të jetës. E ka lejuar të vazhdojë ëndrrën e saj për t’u bërë aktore duke ndarë së bashku sakrificat e familjes.
NATYRË ENERGJIKE
Ka qenë një bashkëjetesë 36 vjeçare e qetë. E rëndësishme sipas aktores është se nuk ka patur të krisura. Kur ajo ikte me xhirime, ishte e natyrshme që i shoqi të mos ndjehej mirë dhe ta shoqëronte ikjen e saj me ndonjë sherr të vogël.Shpeshherë i është dashur dhe një javë e tërë për ti mbushur mendjen bashkëshortit për tu angazhuar me një film. Jo sepse aiparagjykonte profesionin e të shoqes, por familja kërkonte
domosdoshmërisht qënien e gruas në shtëpi. Një burrë jo gjithnjë mund të zëvëndësojë rolin e amvisës dhe të nënës.Por duke qenë një ekspert në fushën e naftës dhe ai vetë shkonte në ekspedita. Kështu gjetën rrugë dhe mënyra për t’u përshtatur pasioneve
të tyre. Por orët e vona të punës, shfaqjet, turnetë nuk kanë qenë të lehta për t’u menaxhuar.
AKTORËT NUK JANË QËNIE TË LUMTURA
Ndërsa prezanton fotografinë e fëmijëve keqardhja zë vend në fytyrën e saj.Rethanat e sollën që ajo të humbte fëmijën e saj të parë. Kur e mendon që i ka ikur fëmija i parë trishtohet. Ishte një lindje e parakohshme në vitin 1972 për shkak të gripit të Hong Kongut. Por falë Zotit pati dhe dy fëmijë të tjerë, një djalë dhe një vajzë që tashmë janë në moshë madhore. Hajrija i cilëson si pasuria më e madhe e jetës. Sepse jeta e përditshme ka dëshpërime, lodhje, pakënaqësi xhelozitë e një shoqërie që prodhon më shumë energji negative. Aktorët sipas saj nuk janë qënie të lumtura. Bëjnë një jetë me shumë përplasje. Duke qenë tip idealisteje ndjehet opozitare me negativitetet që e rrethojnë në jetën e përditshme.
AKTORET PARAGJYKOHEN
Në profesionin e aktores ndjehet një grua e paragjykuar.“Skena dhe prapaskena” shprehen qytetarët për aktorët sikur brenda teatrit të ndodhë një hata e vërtetë.Si në çdo sektor dhe aty ka negativitete, prapaskena siç ka në të gjitha zyrat e administratës
publike sot, ose në turnet e mbrëmjes. Kujton se kur xhironte me Guljem Radonë në filmin “Nëntori i dytë” ata si çift i pëlqyen regjizorit dhe ky i fundit i rimerr përsëri tek filmi “Kush vdes në këmbë”.Me humor i thotë Guljemi:“Në filmin e parë na panë bashkë. Tek filmi i dytë do rrudhi buzët ndonjë, mund të na hedhë dhe ndonjë romuz. Tek i treti do na martojnë me të vërtetë…!” Thashetheme për aktorët janë tjerrur pa fund …I kanë Hajrije Rondo divorcuar nga burrat, sa herë kanë dashur… I kanë lidhur me të tjerë, i kanë sharë, i kanë bërë me barrë…. E plot të tjera. Hajrija mendon se janë paragjykime që rëndojnë shpirtin e artistëve por nuk ndikojnë në jetën e tyre personale.Shpeshherë janë hakmarrje që nisin nga fakti që arti është përçarë në klane. Dhe shqiptarët e kanë hakmarrjen të gjatë e të hidhur. Kur nuk të kapin dot në profesion të prekin në gjënë që njeriu e ka më të vyerin, karakterin, sepse ai është i paverefikueshëm. Dhe Shqipëria është një grusht. Thotë se ndaj xhelozive dhe paragjykimeve e ka një përgjigje. Dhe nis e reciton me zërin e saj karakteristik… Kur dikush shpirtin keqas ma trazon/ S’bie në trishtime të vajtoj/ Tek unë botë e bukur rebelohet /Të keqen keqas e sfidoj/ Atë ditë nuk qaj por këndoj/ Në dhomën time shkruaj poezi/ Nën këngën hyjnore të Denis Rusos/ Me burrin tim bëj dashuri/ Atë ditë frizurën e flokëve ndryshoj/Kostumin më të bukur vesh/ Atë ditë e qeshura ime harbohet/ Të keqen keqas e perqesh.
Arlinda Canaj G.Panorama
