Një rrëfim i rrallë i ish-ministrit të Mbrojtjes, deputetit të PD-së, për dashurinë, familjen dhe pengun e jetë. Një vështrim i drejtpërdrejtë për jetën, ku mekanizmat e saj Gazmend Oketës nuk mundën t’i krijonin ndërmjetësime të lakueshme në rrugën drejt qetësisë… Por, jeta nuk buzëqesh në çdo kohë, sepse gjithçka nis me kujtimet e fëmijërisë, atëherë kur diktatura ndau dy shokë nga njëri-tjetri. I ndau përjetë. Ishin vetëm 13-vjeçarë. Njërin e çuan në internim me familjen, kurse mbi tjetrin damkosi njolla e biografisë së nënës. Një ditë ra muri i diktaturës, por fati ishte sërish mizor. Gazmendi që mezi kishte mundur të siguronte të drejtën e studimeve për Inxhinieri Ndërtimi, nuk mundi të takonte shokun e fëmijërisë, pasi në vitin 1991, ai emigroi jashtë shtetit. Nuk u panë më kurrë. Është një peng në jetën e Gazmend Oketës, një arsye e fortë që e shtyu drejt bindjeve të djathta dhe përfshirjes në PD që në krijimin e saj. Këtë padrejtësi nën të ashtuquajturën lufta e klasave, z. Oketa e rrëfen për “standard” bashkë me momente të tjera të rëndësishme të jetës. Atë e ka ndërtuar mes Durrësit, i lidhur domosdoshmërisht pas tij, sepse është qyteti i lindjes, të cilin ka vendosur të mos e braktisë asnjëherë, as për Tiranën, ku zhvillon aktivitetin politik prej vitesh.
Dhe kur bie fjala për dashurinë, Gazmend Oketa niset nga fjalët e Nënë Terezës për jetën: “Jeta është dashuri, shijoje!” Ndaj, ai mundi ta krijonte lumturinë me zemër. Me Adelën u dashurua që me shikimin e parë. U ndeshën për herë të parë në një agjenci transporti ku ajo punonte. Më pas gjërat rrodhën siç rrjedhin zakonisht në dashuri dhe fatmirësisht, vazhdojnë të rrjedhin në të njëjtin drejtim pozitiv. Gazmendi, i cili tek vetja i ka dhënë pushtet absolut logjikës së ftohtë edhe në çastet më të vështira të jetës, falë së cilës ka dhuratë qetësinë, flet për fëmijërinë, kujtimin më të bukur, kur nëna i bleu çantën e librave ditën e parë të shkollës. Një fëmijë i qetë, me plot dëshirë për të luajtur, vrapuar dhe me po aq dëshirë për të mësuar gjëra të reja. Dhe kur rrjedha e bisedës shkon tek prindërit, për Gazin ata janë dashuria e pavdekshme…
Dhe kur bie fjala për ushqimin, bashkëshortja i kujton shpesh se rruga për në zemër kalon nga stomaku. Preferon ushqimin italian dhe nuk e tepron asnjëherë me ushqimin e tepërt, ndërsa është i dhënë pas sportit dhe të paktën një herë në javë luan futboll. Thonë se nuk është lojtar i keq…
Z. Oketa, nëse nuk do të kishit makinën që sapo parkuat, do të preferonit ecjen në këmbë, biçikletë apo autobus?
Do të preferoja biçikletën dhe ecjen në këmbë. Do ta bëja edhe tani që kemi makinë, nëse do kishte rrugë që të mundësonin lëvizjen me biçikletë.
“Sikur të jetoja edhe njëqind vjet, dita ime më e mirë do të jetë e nesërmja”, – thotë Neruda. Cila është për ju më e rëndësishme?
Është një shprehje e cila e bën njeriun optimist për të nesërmen. Personalisht e kam parë jetën gjithmonë nga e ardhmja dhe me optimizëm, por po ashtu duke kujtuar edhe të shkuarën. Deri tani kam një jetë, së cilës nuk kam përse i fshij nga kujtesa asnjë ditë, qofshin dhe ato që konsiderohen ditë të këqija. Kam mësuar shumë edhe prej tyre nëse kam pasur ditë të tilla. Kënga ime e preferuar lidhur me jetën është ajo me titull “Gjithmonë shiko anën e ndritshme të jetës” (Always look on the bright side of life). Dëgjojeni dhe besoj se do t’ju pëlqejë.
Bonoparti besonte se njeriu mund të ndalet duke u ngjitur, por jo kur bie. Çfarë janë për ju lartësitë dhe a i synoni shpesh ato?
Diku kam lexuar një shprehje, e cila pak a shumë thoshte: “Rruga për në zbritje kalon nga të njëjtit njerëz si në ngjitje”. Personalisht, besoj se nga mënyra si arrihet lartësia dhe si menaxhohet ajo, varet dhe e kundërta, e cila mund të jetë zbritje normale ose rënie. Nuk kam ndonjë raport të veçantë me lartësitë, ndoshta kjo dhe për shkak të qytetit nga vij. Janë të bukura, por jo për gjithmonë.
Në familjen e harmonishme, lumturia vjen vetvetiu. Kështu ndodh edhe në familjen tuaj?
Besoj se është një konstatim i saktë. Në çdo familje, e cila jeton në harmoni, besoj se ka shumë dashuri, gëzim, qetësi dhe lumturi. Kështu ndodh edhe në familjen time, të cilën e kam vërtet gjënë më të çmuar.
Çfarë është për ju dashuria?
Për këdo është tepër e vështirë të shprehet me pak fjalë se çfarë është dashuria. Unë do nisem nga fjalët e Nënë Terezës për jetën. Ajo thotë: “Jeta është dashuri, shijoje!” Besoj se dashuria është jeta vetë, është ajo që i jep sens dhe kuptim jetës së gjithsecilit. Edhe Shekspiri ka një thënie të bukur për dashurinë. “Sigurisht, të dashurosh me zgjuarsi është mirë, por të dashurosh çmendurisht është më mirë sesa të mos dashurosh fare”.
Lehtë është të sundosh mbretërinë, vështirë është familjen. Kush mbretëron në familjen Oketa?
Në familjen, ku unë kam lindur dhe jam rritur, ka “mbretëruar” harmonia. Deri tani edhe në familjen time “mbretëron” harmonia dhe nuk besoj se do vijë ndonjëherë dita kur do “mbretërojë” vetëm njëri prej anëtarëve të saj.
Është një shprehje e Spasses: “Ta formojmë lumturinë me zemër, e jo me para”. Po lumturia juaj nga se u krijua?
Ndoshta duke i shtuar zemrës shpirtin e dashurinë. Nuk është nga ato “lumturi” të formuara me para, por mbi respekt reciprok e përgjegjshmëri për familjen.
Si jeni njohur me bashkëshorten?
Jemi njohur rastësisht dhe mund të quhet dashuri me shikim të parë. Jemi ndeshur për herë të parë në një agjenci transporti ku ajo punonte. Më pas gjërat rrodhën siç rrjedhin zakonisht në dashuri dhe fatmirësisht vazhdojnë të rrjedhin në të njëjtin drejtim pozitiv.
Me cilën fjalë “të ëmbël” ia morët mendtë Adelës?
Nuk kujtoj të ketë pasur fjalë magjike. Adela nuk ishte një vajzë e vogël që mund të hutohej me fjalë, sado të ëmbla të ishin. Pavarësisht se thashë se ishte dashuri me shikim të parë, që të dy nuk morëm vendimin për t’u lidhur bashkë thjesht nga ai shikim, sado i bukur që ishte. Besoj se sjellja dhe respekti që tregonim për njëri-tjetrin, sigurisht shoqëruar dhe me fjalë të ëmbla, kanë qenë të rëndësishëm për të dy.
T’ia besosh fshehtësinë gruas është njësoj si t’i fshehësh të hollat nën xham?
Personalisht në ambiente me miq, bëj shumë humor dhe tregoj shumë barsoleta lidhur me jetën bashkëshortore. Tani edhe Adela është mësuar me një gjë të tillë, kështu që do të thosha që ky krahasim është më se i vërtetë.
Rusoi thotë se ashtu si në dashuri, edhe në marrëdhëniet e fëmijëve me prindërit, më i dobët është ai që do më shumë. Kush e “vuan” këtë në familjen tuaj?
Që nga koha që i madhi Ruso ka thënë këtë shprehje, kanë kaluar mbi 200 vjet. Shumë koncepte mendoj se shihen edhe nga këndvështrime të tjera. Deri tani ne nuk kemi bërë një bilanc familjar për të gjetur se cili nga ne dashuron më shumë dhe cili është më “i dobët”. Jemi të kënaqur me faktin se ndihemi shumë mirë me njëri-tjetrin dhe nuk kemi asnjë i cili ndihet i dobët në familje.
Mënyra më e sigurt për të çuar fëmijën në fatkeqësi është lejimi të bëjë gjithnjë ç’dëshiron. Këtë gjë e keni bërë edhe ju me dy fëmijët tuaj?
Mënyra më e mirë për të mos çuar fëmijën në fatkeqësi është modeli pozitiv që ai duhet të shohë në familje, qoftë tek babai, ashtu edhe tek nëna. Duke pasur një model të tillë, mosplotësimi i ndonjë dëshire nuk besoj se lë pasoja tek fëmijët.
Mashkulli ka të sigurt vetëm një dashuri – dashurinë e nënës. Besoni vërtet se ka dashuri të përjetshme?
Dashuria e nënës është krejt tjetër nga ajo që secili prej nesh ka për bashkëshorten, fëmijët e tij, motrën, vëllain, miqtë etj. dhe anasjelltas. Nuk jam munduar dhe nuk do mundohem t’i krahasoj ndonjëherë, pasi janë gjëra krejt të ndryshme. Nëse njeriu dashuron dhe respekton, sigurisht që do të dashurohet dhe do të respektohet edhe ai vetë. Besoj se është nëna ajo që ka mësuar çdo njeri që dashuron në këtë jetë, të dashurojë.
Më fol për Gazmendin fëmijë…
Përgjigjen më të saktë mund ta jepnin prindërit e mi ose vëllai apo motra. Unë jam më i vogli i tre fëmijëve. Me pak fjalë, mund të them se kam qenë një fëmijë i qetë, me plot dëshirë për të luajtur, vrapuar dhe me po aq dëshirë për të mësuar gjëra të reja. Falë familjes ku jam rritur, pavarësisht mundësive shumë të kufizuara si për çdo familje shqiptare në atë kohë, ka qenë një fëmijëri e lumtur. Them e lumtur, pasi i lumtur nuk është ai që ka gjithçka, por ai që shfrytëzon në maksimum mundësitë që ka. Brenda atyre mundësive, prindërit na kanë dhuruar gjithçka dhe mbi të gjitha na kanë dhënë modelin pozitiv që ne fëmijët duhej të ndiqnim.
Cili është kujtimi më i bukur i fëmijërisë?
Nuk e di përse, por kujtoj shpesh ditën kur kam shkuar me mamanë për të blerë çantën e klasës së parë. Kujtoj që kam qenë shumë i gëzuar atë ditë. Kam dhe kujtime të tjera shumë të këndshme edhe nga kopshti.
Ka të drejtë Bajroni kur thotë se ditët e rinisë janë ditët e shkëlqimit?
Varet se në çfarë kuptimi merret si fjala rini ashtu dhe ajo shkëlqim. Besoj se çdo moshë ka shkëlqimin e saj. Mosha biologjike është e rëndësishme, por ajo shpirtërore besoj se është më e rëndësishme. Ka të rinj në moshë që jetojnë si të moshuar dhe ka të moshuar që jetojnë si të ishin të rinj. Të mos harrojmë dhe shprehjen “Jo çdo gjë që shkëlqen është flori”.
Me thoni këshillën më të mirë që ju dhanë prindërit?
Duhet të jenë disa. Besoj se këshilla për të qenë i ndershëm dhe punëtor janë ato që renditen në më të vlefshmet.
Cili është ai moment në jetën tuaj që s’doni ta kujtoni asnjëherë?
Nuk kam momente të tilla. Besoj se nëse njeriu di të falë dhe të kërkojë falje, nuk ka momente të cilat mund ta bëjnë të vuajë.
Studimet për inxhinieri i zgjodhët vetë apo jua imponuan?
M’i imponuan. Familja ime nuk bënte pjesë tek ata që mund të zgjidhnin. Megjithatë, duke menduar që pas mbarimit të gjimnazit nuk m’u dha e drejta për të studiuar, u jam shumë mirënjohës njerëzve të cilët më ndihmuan për të shkuar në universitet një vit më vonë.
Pse kjo pengesë?
Studimet e larta m’u mohuan për të ashtuquajturën biografi, të cilën familja e nënës nuk e kishte siç e donte partia. Fatkeqësisht, nuk isha rasti i vetëm. Shumë të rinjve dhe të rejave u mohohej kjo e drejtë nën të ashtuquajturën luftë e klasave. Kishte dhe më keq. Kam qenë vetëm 13 vjeç, kur në vitin 1981 internuan një shokun tim të fëmijërisë së bashku me familjen. Që nga ai vit nuk e kam parë më kurrë. Me sa di, në 1991-shin ka emigruar dhe nuk është kthyer asnjëherë.
Sipas Hygoit, lehtë është të jesh i mirë, vështirë është të jesh i drejtë. Më thoni një padrejtësi që ju është bërë në jetë, që nuk ju shqitet edhe sot nga mendja?
Padrejtësi që më është bërë? Momenti kur nuk m’u dha krejtësisht me të padrejtë mundësia për të ndjekur studimet e larta pas mbarimit të gjimnazit. Më vjen shpesh ndërmend, por nuk më shqetëson.
Cila është gjeja më e guximshme që keni bërë në jetë?
Besoj se kur është dashur kam marrë vendimin e duhur me bindje të plotë dhe për mua të marrësh vendimin e duhur nuk është çështje guximi të momentit, por çështje karakteri.
Çfarë ju bën të ktheni kokën pas?
Ëndrra ime ishte të bëhesha inxhinier elektronik. Pavarësisht se nuk u realizua, është një ëndërr për të cilën nuk e mbaj kokën pas. Jam i kënaqur me faktin që u bëra inxhinier ndërtimi.
Pasaniku edhe në shtëpi të huaj ndihet si në të veten, ndërsa i varfri edhe në të veten ndihet i huaj. Kur keni dashur të kishit diçka dhe nuk keni mundur ta keni?
Fatkeqësisht, brezit tim dhe shumë të tjerëve na ka qëlluar që shumë kërkesa të mos na realizoheshin kur ishim shumë të rinj. I tillë ishte sistemi, të tilla ishin mundësitë. Megjithatë, përsëri, me mundësitë që ishin, kemi mundur të plotësojmë ato më të rëndësishmet.
Luani shpesh sport?
Sporti dhe muzika më pëlqejnë shumë. Ndërsa muzikën më pëlqen ta dëgjoj, sportin gjithmonë kam dashur ta luaj. Pothuajse rregullisht luaj me miqtë e mi, së paku një herë në javë futboll. Thonë se nuk jam lojtar i keq.
Nuk ka dashuri më të sinqertë se dashuria për ushqimin. Për hir të një fiziku sportiv, refuzoni shpesh ushqimin? Si i keni raportet me të?
Jam i apasionuar pas ushqimit, por pas atij të gatuar mirë. Preferoj shumë gatimin italian dhe kam raporte shumë të mira me ushqimin, por pa e tepruar asnjëherë. Adela e ka pasur në konsideratë shprehjen që rruga për në zemër kalon nga stomaku dhe gatuan shumë mirë.
Dini të gatuani?
Jo, nuk gatuaj. E vetmja gjë që bëj, është ndezja e zgarës me qymyr dhe pjekja në të.
Cila është ajo punë që bëni pa dëshirë, por jeni i detyruar?
Nuk bëj pothuaj asgjë pa dëshirë dhe aq më pak nëse ndihem i detyruar dhe pa dëshirë.
Çfarë ju bezdis më shumë tek njeriu?
Servilizmi, arroganca dhe mendjemadhësia.
Më të çmuar janë ata miq, që nuk i njohim mirë. Si i keni raportet me miqtë?
Të gjithë miqtë janë të çmuar dhe sigurisht midis tyre disa janë më shumë. Miqtë janë pjesë shumë e rëndësishme e jetës sime. Kam shumë, i dua dhe po ashtu më duan shumë.
Miqësia ndërpritet kur futet borxhi. Keni marrë ndonjëherë borxh?
Nuk kam marrë asnjëherë. Gjithmonë i kam shtrirë këmbët sa kam pasur jorganin dhe nuk kam hyrë në borxh për asnjë arsye.
Pija që nuk të mërzitet kurrë, është uji. Cila është pija juaj e preferuar?
Pija që më pëlqen më shumë, është vera e kuqe. Më pëlqen sidomos kur pihet me miq. Pas verës një konjak të mirë nuk e refuzoj.
Fakti që kemi armiq tregon qartë se kemi edhe merita. Cilët janë “armiqtë” tuaj?
Nuk di të kem të tillë. Së paku përballë nuk di të kem. Ata që punojnë pas krahëve, nuk meritojnë të quhen as armiq.
Miqtë i zgjedhim sipas pamjes, të njohurit sipas karakterit, ndërsa armiqtë sipas mençurisë. Po ju?
Kundërshtarët e mençur duhen respektuar. Nëse janë vërtet të mençur, me ta nuk kalohet në armiqësi. Mendoj se në armiqësi kalojnë injorantët dhe të kesh një armik injorant është vërtet e vështirë.
Sa më pak krokodilë, aq më tepër lot krokodili. Derdhen shumë të tillë në politikë?
Nëse ndieni lagështirë, do të thotë po, derdhen. Por derdhen jo vetëm në politikë.
Keni vendosur të jetoni gjatë në politikë apo një ditë do t’i ktheheni profesionit të inxhinierit?
Kam vendosur që pavarësisht punës që bëj, të jetoj me nder.
Afër detit, afër mbretit. Kjo është arsyeja që edhe sot nuk e braktis Durrësin për metropolin e Shqipërisë, Tiranën?
Deti dhe Durrësi janë pjesë e rëndësishme e jetës sime dhe po ashtu edhe e familjes sime. Kam rreth 17 vjet që puna më ka lidhur shumë edhe më Tiranën, por asnjëherë nuk jam tunduar të lë Durrësin dhe të jetoj në Tiranë, aq më tepër tani kur jemi vetëm 30 deri 40 minuta larg. Nuk besoj se do të largohem ndonjëherë nga Durrësi.
Kaq shumë jeni i dashuruar pas vendlindjes?
Nuk largohemi nga Durrësi, pasi përveçse është qyteti ku kemi lindur dhe jemi rritur, është edhe qyteti që na bën të ndihemi mirë, ku kemi shumë miq dhe ku durrsakët dhe deti janë pjesë e rëndësishme e jetës sonë. Durrësi është qyteti i cili më mbështeti edhe në politikë dhe ndaj të cilit kam detyrimin t’i shërbej maksimalisht.
Gazeta Standard
