Do të vijë sot në një rrëfim ekskluziv për faqet e verës, aktori i madh i skenave shqiptare, Enver Petrovci. Sapo ka fituar çmimin e parë në konkursin e vallëzimit të yjeve “Dancing with the stars”, por në intervistën e sotme nuk do të flasim vetëm për të. Enver Petrovci do të rrëfejë shumë më shumë përmes kësaj interviste. U takuam bashkë gjatë së dielës që lamë pas. Bënte shumë nxehtë dhe ora kur u takuam shënonte pikun e vapës. Megjithatë, rrjedha e bisedës shkoi vaj, aq sa ne nuk e ndjemë fare të nxehtin e asaj dite…
Si e kujtoni fëmijërinë tuaj?
Kam pasur një fëmijëri shumë të bukur, ka pasur shumë fëmijë, turq, serb, ciganë, shqiptarë normalë dhe kujtoj që patëm krijuar një gjuhë tonën. Fillonim shqip, serbisht, magjupisht, turqisht, që normal flisnim sa na dukej si një gjuhë. Më vonë filluam t’i dallonim gjuhët. Kjo më kujtohet edhe më ka mbetur edhe sot e kësaj dite, i kuptoja të gjitha gjuhët që flisnim në atë lagje. Di që kemi luajtur përditë në atë sokaxhik lojëra nga më të ndryshmet. Pastaj dolën në një rrugë gjasme më të mirë, dhe e humba atë shoqëri e fillova një shoqëri tjetër. Këtu luanim shah edhe futboll, megjithëse këta ishin më të sofistikuar, luanin edhe poker mes vetes, për mollë, dardha, arra. Shyqyr nuk i hyra kurrë kësaj loje, veç shahut që e kam pas pëlqyer shumë. Në këtë lagje mësova të pija duhan, sepse ishte turp nëse nuk pije dhe femrat nuk të shihnin. Sot e kësaj dite i ndjej pasojat si gjënë më të keqe që kam bërë në jetë. Edhe fëmijëve të mi u kam thënë që gjithçka ua bëj hallall, vetëm ju lus duhan mos pini. Kam arritur tek 2 vajzat të mos e pinë duhanin, ndërsa djali më duket ka filluar ta pijë, por po më fshihet.
Kush jua ka vënë emrin dhe ç’domethënie ka ai?
Babën e kam pasur ballist gjatë Luftës së Dytë Botërore, një kohë të shkurtër. Në atë kohë, secili prej nesh e ka dashur Shqipërinë, Enveri siç ju e dini, simbolizonte Shqipërinë, jo politikën. Po të ishte dhe Skënderi, njëjtë do ta kishim dashur. Për ne, Shqipëria ka qenë shumë, shumë larg dhe kur shkonte dikush në Shqipëri, të gjithë shkonim prapa tij, a thua se ishte një kozmonaut që kthehej nga Marsi! Edhe kur dikush vinte nga Shqipëria, kishim nevojë ta preknim. E keqja ishte se ata që vinin nga Shqipëria nuk na tregonin se çfarë bëhej në Shqipëri, si pasojë, ne e kemi idealizuar derisa morëm vesh të vërtetën kur u mposht sistemi, u zhgënjyem sigurisht, por shpejt kaloi.
Si u ndjetë kur zbuluat se Enver Hoxha, lideri prej nga ju kishit marrë emrin, nuk ishte një lider i mirë?
Shiko, mua më kujtohet që shkoja në një çezmë për të mbushur ujë, gjithmonë ishin 5-6 vetë aty, siç thashë ka pasur edhe serbë. Duke pritur radhën, më pyesnin si quhesh, Enver u thoja unë, o Enver Hoxha ma prisnin ata. Çudi thosha me vete, të gjithë më bënë hoxhë, asnjë nuk më bëri prift, a po i përngjaj ndonjë hoxhe?! Shkova në shtëpi dhe i thashë babës: ‘Pse babë të gjithë po më bëjnë hoxhë?” Dhe ai më tha: “Kur të rritesh e merr vesh”. Do të tregoj edhe një ndodhi tjetër në lidhje me këtë, kur vinin shqiptarët në Beograd me autobus, kishte shumë njerëz nga Shqipëria dhe aty, ata më pyesnin se ku ndodhej ambasada e Shqipërisë e unë ua tregoja. Kur më pyesnin për emrin, unë ua tregoja dhe të gjithë ma prisnin: “Rrofsh, rrofsh sa malet!” Erdhi koha kur erdha në Shqipëri, më pyesnin si e ke emrin, Enver u thoja dhe të gjithë më turreshin me të shara (qesh me të madhe). Kohët e fundit kur prezantohesha në Tiranë, e thoja emrin me zë të ulët (qesh sërish.) Është e vërtetë që jam zhgënjyer shumë në fillim, por më vonë nuk e kam menduar shumë.
Po kohën që jeni ngjitur për herë të parë në skenë, si e kujtoni?
Hera e parë kam qenë amator në shkollë fillore dhe më ka bërë ftesë arsimtari Jonuz Zeçaj. Kam qenë më duket në klasën e gjashtë dhe drama është quajtur “Gratë e reja”, dhe unë luaja rolin e një plaku. Kostumet i pata marrë nga gjyshi im, sepse gjyshin e kam pasur të vogël në trup, për shkak të moshës së moçme. Më kujtohet që pas asaj shfaqjeje, arsimtarët e shkollës më thanë se duhet të vazhdoja me aktrimin. Por kjo nuk ka qenë arsyeja kryesore pse nisa të merrem me aktrim. Në vitin 1962, kur ra tërmeti në Shkup, im atë punonte si rengenolog, tani do të quhej radiolog, dhe di që kur u kthye, erdhi me një televizor. Më kujtohet si sot ajo kuti magjike, ato 2 orë program, të cilat i ndiqja me aq dëshirë. Ditën e parë kur pashë spikerin e durova disi, ama kur doli një orkestër me 100 vetë brenda u habita dhe kisha tendencë për të shkuar prapa kutisë, që të hyja dhe unë brenda dhe që atëherë u thosha prindërve që unë kur të rritem dua të jem ai aty brenda. Ky ka qenë fillimi im.
Më pas ju u rritët…
Po, kreva gjimnazin, ama dëshira për t’u bërë aktor më ka shoqëruar gjithmonë…Pastaj dëgjova për Bekim Fehmiun, një aktor shqiptar që shkoi në Beograd dhe bëri nam të madh, e pamë edhe serialin ku ai u bë pjesë, ishte krenari e madhe për ne. Dëgjoja për jehonën që iu dha atij përmes Beogradit, ndërkohë që mora vesh se në shkollën e lartë pedagogjike në Prishtinë po hapej edhe shkolla e aktrimit, ku profesor ishte Faruk Begolli. Shkova atje dhe u pranova dhe ai më tha që duhej të shkoja në Beograd, sepse në atë kohë Beogradi ishte qendra e botës. Pasi kreva vitin e parë të shkollës së lartë, shkova në Beograd dhe nuk më pranuan. Dëgjova që kush di shumë, nuk e pranojnë, por më vonë e kam kuptuar që nuk i pranojnë amatorët e pjekur. Kur i mora dokumentet tek sekretari (Koça e ka pasur emrin), më tha eja sërish vitin tjetër. Unë nuk do vij më kurrë i thashë, por ai këmbënguli dhe më tha, eja. Ndonëse atij i thashë se s’do të vija kurrë, ajo çka ai më tha, më mbajti gjallë. Ndërkohë u njoha me një vajzë në Prishtinë, e cila më thoshte të njëjtën fjali…Ajo studionte në të njëjtën shkollë me mua, vetëm se ishte për muzikën dhe ajo m’i mori dokumentet dhe m’i dërgoi ajo atje. Bëra konkursi dhe u pranova…
E cekët pak më lart Bekim Fehmiun, ç’marrëdhënie keni pasur me të? Si e keni njohur?
Bekimin e kam njohur kur kam qenë student i vitit të katërt dhe kërkova që ai të vinte të më shihte provat, dhe erdhi. Bekimi ishte ende në formë artistike atëherë dhe i kishte treguar Faruku (profesori) për mua. Aty jam njohur me të, madje më thirri edhe për kafe, shkuam edhe në banesën e tij. U njoha më vonë me të shoqen e tij, Brankën, fëmijët e tij. Ai fliste shqip me fëmijët, ndërsa këta ia kthenin serbisht, por e kuptonin atë çka ai donte të thoshte. Më vonë, shumë më vonë, kur Uliksi, djali i madh i tij u bë aktor, fliste shumë mirë shqip, dhe u përcaktua që me mua do të fliste vetëm shqip. Me Bekimin më tej kemi vazhduar shoqërinë, kemi luajtur shah, i kam shkuar në shtëpi, më ka ardhur në shtëpi. Shahu na ka lidhur shumë. Në Teatrin Jugosllav të Dramës kemi luajtur shumë aty në klub, përlaheshim shpesh, por unë isha lojtar më i mirë se ai. Ja, kështu kemi ndenjur shpeshherë bashkë.
Cili është roli më i bukur që keni luajtur?
Babai nuk i ndan dot fëmijët, të gjithë i do njësoj.
Si ishte jeta juaj në Beograd?
Për mua ka qenë e shkëlqyeshme, kisha një karrierë në kulmet e mia, më trajtonin gjithandej si një yll. Beogradi ka qenë një nga qytetet më mikpritëse për të huajt, ka qenë i vetmi qytet internacional në Ballkan, flas përpara se të vinte Millosheviçi.
Më pas, rikthimi në Kosovë si ishte?
Rikthimin në Kosovë e kam bërë me plot vetëdije, filluan të ndodhnin gjëra të pabesueshme. Kur m’i tregonte im atë në telefon ‘kështu, kështu po bëhet’, i thosha, çfarë po flet, nuk është e mundur. Filluan i largonin nga puna shqiptarë, kështu i larguan edhe vëllain e motrën. U ktheva në Prishtinë të hapja një teatër, dhe bëra një gjë shumë të mira, hapa një teatër, sakrifikova por gjithsesi ia vlejti. Ndonëse të gjithë në Beograd më thonin që t’i po bën një budallallëk, sepse isha në kulmin tim, isha aktori më i paguar, punë kisha plot, edhe u martova, bleva dhe banesë, unë gjithsesi nuk mund të qëndroja kur dëgjoja që vendi im ishte keq. U ktheva dhe themelova teatrin “Dodona” me ndihmën e madhe, këtë duhet ta them të Rabie Bajramit, ka qenë drejtoreshë për kulturën në qytetin e Prishtinës. Ai teatër u shndërrua në të vetmin oaz kulturor të shqiptarëve dhe pati një jehonë të madhe. Kur filloi të merrte shumë emër, atëherë më hoqën edhe mua nga puna, por gjithsesi unë u thashë aktorëve të vazhdonin. Drejtorët ndërrohen shpesh, janë aktorët ata që e bëjnë teatrin. Dhe kështu ai teatër vazhdon edhe sot e kësaj dite të mbijetojë.
Të flasim tani pak për familjen. Ju vetë e prekët pak më parë krijimin e saj, si u njohët me gruan tuaj?
Dashuricckat e mia i kam pasur në Beograd, por nëna më kishte dhënë porosi që duhej të merrja patjetër një nuse shqiptare. Më kishte thënë që nëse nuk martohesh me një shqiptare, s’je më djali im. Kështu u njoha krejt rastësisht me gruan që kam sot në krah. Kisha për të luajtur një pjesë në piano në teatër dhe duhej të mësoja Ave Marian. Ky ishte sebepi që shërbeu për t’u njohur me Valbonën, e kisha komshie dhe e dija që ajo luante në piano. Vëllain e saj e kisha shok dhe i kërkova t’i thonte të më ndihmonte. Ndërsa bënim prova, filluam t’u shoqëronim dhe e bëra shoqe shumë të mirë. Sa herë vija në Prishtinë doja patjetër ta takoja dhe krejt rastësisht një natë u puthëm, prej andej vendosëm të vazhdonim e më tej të martoheshim.
Keni bërë dasmë?
Jo, dasmë s’kemi bërë. Ne jemi martuar në kohë lufte dhe mua më vinte trup të bëja aheng ndërkohë që të tjerët vriteshin, për këtë arsye edhe nusen e kemi marrë pa shumë ceremoni, edhe boritë ua kam ndaluar krushqve që shkuan ta merrnin. Gjithsesi, pas disa vitesh ne e bëmë një dasmë, më shumë sepse kjo ishte dëshira më e madhe e nënës sime. Ajo kërkonte që unë të martohesha, por gjithsesi s’arriti të ishte gjallë në dasmën time dhe ia kam kushtuar asaj të gjithë atë ditë. Mendo, jam martuar pas shumë vitesh, pasi mbaroi lufta, atëherë i kisha lindur 2 fëmijë.
Si u krijua familja…
Pas një viti, ne sollëm në jetë vajzën tonë të parë Hanën, e cila solli gëzim në familjet tona…Valbona kishte qejf një djalë, ia bëra një djalë dhe pas 6 vitesh sollëm në jetë vajzën tjetër, Vanesën, më të mirën në botë. Ka pasur presione nga familja e saj që të mos ta bëjmë fëmijën e tretë, sepse gjasme është shumë dhe vetëm familjet ‘katundare’ kanë shumë fëmijë. Shyqyr që janë 2, por 2 janë pak, për vetë fëmijët janë pak, kur ke familje më të madhe, atëherë jetohet më mirë, vetë fëmijët jetojnë dhe shoqërohen më mirë. Unë i bëra tre fëmijë me ndihmën e Zotit. Kam pasur qejf më tepër fëmijë, por kemi pasur probleme në Beograd, s’kemi pasur gjyshe, gjysh për t’i rritur fëmijët. Është shumë e rëndësishme ajo, pasi ne edhe për një 5-minutësh kur na duhej të blinim diçka, i vishnim fëmijët për të dalë. Ai ka qenë një problem shumë i madh, pastaj Valbona punonte në Prishtinë, udhëtonte Prishtinë-Beograd. Unë po ashtu i zënë me punë, nëpër sheshe xhirimesh, por megjithatë, të gjitha po harrohen dhe po mbetet fëmija. Unë personalisht nuk i kuptoj ato gra që thonë: ‘Jam e zënë, kam ambicie personale, nuk jam e gatshme për të bërë fëmijë’. Fëmija nuk bëhet kur ti je e gatshme, por kur e ka kohën.
Të flasim pak për marrëdhëniet tuaja me vajzat dhe djalin…
Im at nuk më ka edukuar diçka në mënyrë të posaçme, por vetë mënyra se si ai ka jetuar, ka ndikuar tek mua. Unë mendoj, nuk po them se e kam mirë, që vetë mënyra se si unë jetoj, veproj, ndikon që ata të jenë së paku si unë, pse jo edhe më mirë. Kjo është mbështetja ime. Kam vënë re që shumë prindër i kanë udhëzuar fëmijët për të bërë gjëra të mira dhe vetë kanë qenë hajdutë. Fëmija më shumë të sheh praktikën sesa fjalët. Unë nuk mund t’i idhnohem djalit tim pse e pi cigaren, për sa kohë unë vetë e kam pirë.
Të flasim pak për pasurinë, a janë të pasur artistët? Ju, sa shtëpi keni në pronësi?
Unë kam bërë para, aq sa unë kam nevojë. Mendoj se çdo gjë që e tejkalon nevojën e dikujt, është mundim, është jolumturi, është jokënaqësi, sepse nuk kam parë njerëz me shumë para që janë të lumtur. Ndoshta ka, unë s’po them, por unë s’kam takuar njerëz që janë të pasur dhe janë rehat. Pas çdo pasurie të madhe ekziston një krim, s’po them vrasje, por ka diçka të pisët. Unë e kam pasur mundësinë për të bërë para, por kam vënë re se ajo fillon të të pengojë. Nuk është e bukur për t’u thënë, por ka qenë një kohë, kur unë e kam mbuluar familjen time me para, tekstualisht e kam mbuluar. Kanë qenë duke fjetur dhe i kam mbuluar me para. E kam kuptuar në kohë fatmirësisht që, nëse ke para për të jetuar normalisht, është absolutisht e njëjtë nëse ke qindra milionë të hequr mënjanë. Nëse do të kishin tri gojë, tri shpina, 30 sy, 20 këmbë, atëherë po. Ne 1 shtrat do të shfrytëzojmë, ndonëse mund të blejmë 100 të tillë.
Kam lexuar libra të mençur, prej të cilëve kam kuptuar se pasuria nuk të bën të lumtur dhe duhet t’u besojmë librave të mençur, traditës njerëzore. Ka qenë një kohë kur kam pasur shumë para dhe vërtet e kam parë që ajo nuk më bënte të lumtur, madje më shumë probleme kisha. Gjatë viteve të jetës kam kuptuar që njerëzit që duan të bëjnë para sakrifikojnë për njerëzit e tjerë. Ata s’kanë lumturi, megjithatë arrijnë të bëjnë të tjerët të lumtur, çelin punë për popullin. Janë njerëz shumë të sakrifikueshëm, punojnë për ata punëtorët. Mos mendoni se ata kanë, ata duken që kanë. Unë i respektoj ata njerëz. Po flas për njerëzit që bëjnë para të pastra dhe hapin rrugë për të tjerë, jo për ata që blejnë 20 makina dhe 20 shtëpi për vete; ata janë njerëzit që qëndrojnë prapa krimit.
Sa apartamente keni në pronësi?
Unë kam teatrin privat timin, kam hapësirat e Akademisë së Arteve, timen private, që ma ka mbyll Enver Hoxhaj. Nuk ma ka dhënë licencën ish-ministri i Arsimit, zotni, shoku Enver Hoxhaj dhe i kam tri kate në shtëpinë ku aktualisht jetoj. Kam pasur banesë në Prishtinë, në Beograd, por i kam shitur, sepse s’kam nevojë për to. Tani jetoj në Gjakovë, sepse gruan e kam me prejardhje gjakovare dhe e do shumë Gjakovën.
Akademinë e Arteve thatë që jua kishin mbyllur, cilat kanë qenë arsyet?
Po, është e vërtetë, nuk ma kanë dhënë licencën. Ka qenë shkolla e parë, e lartë private në Evropën Juglindore, e hapur në vitin 1994. Ka ardhur një shqiptar ‘gomar’ dhe ka hapur shkollën e parë private universitare në të gjithë Evropën Juglindore, në 1994 kur njerëzit nuk e dinin se ç’ishte shkolla private. Ma mbyllën vjet për arsye politike, vetëm pse nuk u angazhova në partinë e tyre. Unë, t’ju them të vërtetën nuk jam me asnjë parti, por për arsye primitive që unë s’i kuptoj, nuk ma ka dhënë. Nga ana e inspektorëve të huaj të arsimit, të cilët erdhën në Kosovë për të bërë vlerësimin, vetë i kam dëgjuar në ‘BBC’ ndërsa kanë thënë se: “Nëse është diçka serioze në Kosovë, ajo është Akademia e Arteve e Enver Petrovcit”. Mua nuk më pengon pse ma kanë mbyllur, mua më pengon vetëm ngaqë ishte shkolla e parë. Një ditë pas 100 vjetësh do të krenoheshin për shqiptarin që ngriti shkollën e parë private dhe vërtet po. Kur janë kujtuar këta nga Rusia, Rumania, Bullgaria, Serbia, Shqipëria, baca Enver e ka çelur shkollën në ’94. Unë s’e kam pasur kurrë biznes atë, kurrë, kam pranuar vetëm 6 studentë në vit. Jam munduar të krijoj kualitete, për shumë studentë janë shkollat shtetërore. Jam munduar të nxjerr kualitete, por gjithsesi s’ma kanë dhënë licencën, tani nuk di ç’të mendoj.
Me çfarë syri e shihni sot politikën?
Mendoj se politika duhet të jetë e ndershme. Nuk mund të jesh politikan i mirë nëse shkon me tendencën për ta mashtruar dikë, duke e mbushur me premtime të kota. Ato janë politikëbërësit shkurtpamës. Madje edhe hajdutllëku ka ndershmëri nëse do të jesh hajdut për një kohë të gjatë, edhe aty ka ndershmëri. Vjedh, por jo për të shkatërruar. Vidh aq sa të sigurosh jetesën e mirë.
Për artin ç’mendim keni sot?
Unë e di se për momentin në Kosovë po flas nuk ka tendenca që të investohet në art, por në tallava. Sepse tallavaxhitë e udhëheqin politikën e artit, nuk ia dinë vlerën artit, përpos tallavasë. Sidomos u preka, ama shumë jam prekur, është e pafalshme që Parlamenti i Kosovës nuk e nderoi me një minutë heshtje humbjen e Bekim Fehmiut. Nuk ia fal kurrë, ata njerëz duhen të dënohen, kam nevojë t’i dënoj. Kam kuptuar definitivisht se me këta njerëz në këtë Kosovë nuk ia vlen të kesh ambicie për të bërë art. Për këtë arsye edhe jam tërhequr nga të gjitha, për këtë arsye kam kuptuar se pse ma kanë mbyllur Akademinë e Arteve, pse nuk e financojnë Teatrin e Babës që unë kam investuar. Nuk është pak të ndërtosh një teatër në këtë kohë, teatrin e ndërtojnë vetëm mbretërit edhe shteti, unë nuk jam as mbret as shtet, por e kam bërë. E kam ngritur në truallin e shtëpisë së babës, është një investim shumë i madh për mua. Teatri i babës ka fituar çmime më shumë se sa gjithë Kosova bashkë, edhe në festivale botërore, brenda një kohe shumë të shkurtër. Gjithsesi, Ministria e Kulturës nuk më ndihmonte, kam pritur se do të më lusin, por jo vetëm refuzime. Unë tani u lodha, nuk mundem të shkoj e ta lus dikë për të mirën e tij. Ma jep të lutem fëmijën tënd ta shkolloj unë, të lutem. Nëse ti nuk e ndjen, nëse ti nuk ke nevojë për ta edukuar fëmijën tënd, unë s’mundem të të lusë, s’mundem ta poshtëroj veten aq shumë. Kur e pashë se si funksionin gjërat, edhe atë e mbylla, nuk funksionon më. Jam në pritje që të vijë një politikë me njerëz më të kulturuar, me njerëz që kanë nevojë për kulturë, që kanë shpirt, sepse kultura është shpirt. Kur të vijnë ata, nëse jam unë gjallë do të vazhdoj, nëse jo, le të vazhdojnë me tallava.
Cila do të jetë tani jeta juaj? Jeni prononcuar gjatë pjesëmarrjes në “Dancing” se do të alternonit ditët tuaja midis Shqipërisë dhe Kosovës. Ç’marrëdhënie keni me shqiptarët? Keni në plan të blini një shtëpi në Shqipëri?
Kam marrëdhënie të shkëlqyeshme dhe e kam në plan ta ble një banesë këtu. Nëse nuk e blej këto ditë, besoj se në shtator do ta kem me siguri një shtëpi timen këtu. Ky është edhe një bojkot i imi nga kulturës tallava që po investohet në Kosovë. Vërtet kultura është shumë keq, madje jo keq, por nuk ekziston fare, është e shkatërruar. Çdo gjë është tallava, pavarësisht disa tendencave private të cilat janë përpjekur, por gjithsesi nuk mbijetohet. Kultura kërkon investim shtetëror, po kujt i flas, kur ai Bekimin nuk e nderon? Çfarë duhet t’i them unë atij?!
Të flasim tani pak për eksperiencën tuaj në “Dancing with the stars”…
Të jem i sinqertë, unë kur jam nisur, jam nisur për të fituar. Dhe jo vetëm këtu, unë gjithmonë nisem për të fituar. Unë këtë intervistë që po e bëj sot, nuk e bëj për të kaluar radhën, mundohem që të jetë një intervistë shumë e mirë. Sa i përket spektaklit nuk mund të them që e kam ditur, por kam bërë çmos që ta fitoj, sepse ndryshe s’do të kishte kuptim. Kur më shpallën fitues, jam gëzuar, por megjithatë ishte diçka që unë e prisja, kisha siguri në vetvete. Eksperienca në këtë spektakël ka qenë vërtet e paharruar për mua.
Makinën e keni marrë?
Nuk e kam marrë, por duhet të shkoj ta marr këto ditë.
Do ta mbani vetë, apo do t’ia bëni dhuratë dikujt?
Nuk e kam në plan ta mbaj, s’di çfarë të bëj me të. Kam makinë më të mirë se ç’është Jaguari, por nëse vjen dikush me ide të mirë, ia realizoj. Me rëndësi është që të hedhim energji dhe me qenë i gatshëm për të pranuar ide të mirë. Të shohim, vërtet nuk e di.
Ndoshta do ta përdorni për bamirësi?
Të kishin qenë para, unë e di çfarë kisha bërë, por është mall. Po ta shes ajo asnjëherë nuk do të shitet sa e ka vlerën.
Keni bërë plane për pushime këtë vit?
Besoj se vëllai im nga Suedia do të vijë në Shqipëri. Vjet kam qenë me të dhe e kam shëtitur gjithë Shqipërinë, por për shkak të tij zbulova edhe disa vise të reja. Ai e do shumë Shqipërinë dhe kërkon të filmojë çdo pjesë të saj për t’ua treguar suedezëve.
Eraldo Rexho Gazeta Shqiptare
