E lindur ne Mitrovice Kosove, kengetarja shqiptare Rona Nishliu do te perfaqesoje Shqiperine ne “Eurovizionin” e ketij viti qe do te mbahet ne Baku. Rona eshte nje kengetare e njohur, pasi u rendit e pesta ne nje konkurs per talentet e reja ne Shqiperi. Me keto fjale nis reportazhi i agjencise se lajmeve “Reuters” per sa i perket perfaqesimit te Shqiperise ne “Eurovizion 2012″, nga kengetarja nga Kosova, Rona Nishliu. Ajo ka lene pershtypje shume te mira tek publiku dhe juria me ane te vokalit dhe perfomances se saj. Kur Rona ishte vetem 13 vjec, familja e saj u zhvendos nga veriu i Mitrovices per shkak te tensioneve etnike mes komunitetit shqiptar dhe serbeve lokale. Qe atehere ajo ka jetuar ne kryeqytetin e Shqiperise, Tirane, dhe ne Prishtine duke pasur keshtu te dy nenshtetesite.
“Une jam shqiptare e lindur ne Mitrovice. E kam zhvilluar karrieren time ndermjet Kosoves dhe Shqiperise, por e kam nisur ne Shqiperi dhe ndihem e bekuar qe kam kete shans per te perfaqesuar shqiptaret ne te gjithe boten.”
Kosova nuk mund te marre pjese ne “Eurovizion” per shkak se ajo ende nuk eshte njohur nga te gjitha vendet europiane. Rona eshte kengetarja e pare shqiptare nga Kosova qe merr pjese ne “Eurovizion”. Ajo do te kete patjeter mbeshtetjen e te dy vendeve.
“Eshte nje kenge shume e bukur dhe mendoj se do te na perfaqesoje mire ne Eurovizion”.
“Mendoj se eshte perfaqesimi me i mire qe kemi pasur ndonjehere, eshte kenga me origjinale qe kemi cuar ndonjehere ne Eurovizion”.
Kenga e Rones fitoi cmimin e pare ne festivalin e 50-te te Radiotelevizionit Shqiptar, festivali me prestigjioz muzikor ne Shqiperi.
Kenga nuk ngjan shume me stilin tradicional te kengeve ne “Eurovizion”, por Rona thote se ajo kendon ate qe ndjen.
“Jam shume e kenaqur me kengen time, eshte nje kenge qe thote shume per mua, sepse bazohet ne nje perjetim personal, dhe ia kushtoj te gjithe atyre qe kane kaluar kohe te veshtira, por ende gjejne dicka se ku te besojne dhe shohin gjera te mira dhe pozitive para tyre”, – Rona i ka shkruar vete vargjet e kenges se saj.
Rona eshte e perfshire ne menyre shume aktive ne projekte te ndryshme humanitare, ajo eshte anetare e shoqates kombetare te Kosoves per Autizmin dhe shpesh dhuron para te fituara nga koncertet e saj per keto projekte humanitare. Ajo nuk eshte vetem nje kengetare popi, po shpesh kendon dhe muzike xhaz dhe soul. Koha Jone
Orë e orë të tëra pune e kanë shpërblyer. Eris Nezha është sot balerin i parë i teatrit të famshëm “Scala” të Milanos. La Tiranën gjatë trazirave të vitit 1997 dhe u vendos në Milano për të realizuar ëndrrën e tij të madhe, të kërcente në një nga teatrot më të rëndësishme të botës. Erisi ia doli mbanë. Më 3 maj debutoi me Roberto Bolle dhe Svetlana Zakharova, dy étoile të Skalës, në Marguerite & Armand – Koncert DSCH (dy balete, njëri klasik e tjetri modern që përmbledhin frymën e sezonit). Erisi do të ketë rolin e protagonistit në Koncertin DSCH bashkë me Zakharovën. Njëzet minuta spektakël i mirëfilltë.
Eris Nezha, shtatlartë, me fizik të bukur, ka nisur shkollën e baletit në Shqipëri. Ka kaluar me sukses seleksionimin për në trupën e Teatrit të Operës dhe të Baletit në Tiranë. Por në vitin 1997 la Tiranën për të ardhur në Milano, ikte nga breshëritë e plumbave që ndiheshin asokohe edhe në kryeqytetin shqiptar.
“Njerëzit vdisnin të vrarë nga plumbat qorr që shtiheshin në ajër nga civilë të armatosur”, kujton sot Erisi. Një krizë e thellë ekonomike kishte goditur vendin e tij duke e çuar në kaos të plotë. Ishte fillimi i një lufte civile dhe e një dallge të dytë emigrimi drejt Italisë. E mes njerëzve në arrati edhe Erisi, asokohe vetëm 15 vjeç, me një ëndërr të madhe, atë që të kërcente në një nga teatrot më të rëndësishme të botës. Vendos të vijë në Itali, pranë të atit (sot në Brescia bashkë me të shoqen) që kishte ardhur këtu më parë.
Erisi tregon se në fund të fundit, sakrificat më të mëdha i kanë bërë prindërit e tij, që i kanë paguar edhe shpenzimet e qiranë e apartamentit në Milano. “Nuk donin që të bëja poshtë e përpjetë – thotë ai – e të ngrihesha çdo ditë në 4 të mëngjesit”. Kush bën balet klasik ushtrohet shumë, të paktën dhjetë orë në ditë. Nis me ushtrimet në hekur dhe vazhdon me mësimin e hapave të baletit që duhen përsëritur dy, tre, njëqind herë, deri sa nuk i bën në mënyrë të përkryer. E megjithatë, testi i para në shkollën e baletit të teatrit “Scala” për Erisin ka qenë një zhgënjim. “Nuk isha në formë fizike të mirë – rrëfen – Nuk ushtrohesha prej muajsh. Për provimin e parë m’u desh të merrja borxh edhe kuantet.
Sot që jam balerin i parë – shpjegon ai – atë episod e kujtojmë akoma dhe na kap gazi”. Më 27 prill Erisi ka mbushur 30 vjeç. Që ky djalë me kaq talent po ngjit shkallët e karrierës nuk është vetëm një përshtypje. Në kurrikulumin e tij numëron pjesëmarrje prestigjioze: ka qenë një nga interpretuesit e Pink Floyd Ballet të Roland Petit në turneun në Stamboll, në sezonin 2010-2011 ka debutuar në rolin e princit Siegfried në “Liqenin e Mjellmave” të Rudolf Nureyev. Por hapi i madh i karrierës ka qenë gjatë turneut në teatrin “Bolshoi”, dhjetorin e shkuar. Me rolin e Skllavit në Excelsior fitoi edhe postin e balerinit të parë në teatrin “Scala”.
Edhe sot e kësaj dite, pas shumë vitesh në skenë Erisi rrëfen me çiltërsi: “Para se të ngjitem në skenë më dridhen këmbët”. “Scala” është shtëpia e tij e dytë. Këtu ka njohur edhe të fejuarën e tij, Petra Conti. Me të këtë vit ka interpretuar role të rëndësishme në “Giselle” dhe “Altra metà del cielo”. “Kur nuk vallëzojmë bashkë, tjetri rri dhe e shikon pas kuintave. Unë për të e ajo për mua. Dhe të betohem – buzëqesh Erisi – vuan më shumë ai që shikon”.
Nicola Vaglia, Blogu “La Citta Nuova” i të përditshmes “Corriere della Sera” . Marre nga Gazeta Metropol
Altin Lala, refugjati që “pushtoi” dhe u kthye në ikonë në Hanover
Kur ai erdhi në kampingun e kombëtares, në Harburin e vogël pranë Hamburgut, askush nuk e njihte. Dhe nuk kishte se si. Altin Lala ishte “arratisur” fare i vogël nga Shqipëria. Kur ende nuk i kishte mbushur të 16-t, ai së bashku me tërë shokët e ekipit përfaqësues të U-16, në vitin 1991 nuk u kthyen më në Shqipëri. U shpërndanë si zogjtë e korbit nëpër Gjermani.
Shtypi i atyre viteve shkroi diçka, por më pas ngjarja u harrua… Shqipëria kishte halle dhe probleme më të mëdha ato kohë. Dhe ja tani, pas 6 vitesh, në radhët e kuqezinjve shfaqet ai i harruari dhe i arratisuri, Altin Lala. Ashtu i vogël, trup imët dhe flokëgjatë, nuk ta mbushte syrin. Madje edhe trajneri i Shpresës asokohe, Sulejman Mema, nuk dinte asgjë për vlerat e këtij futbollisti të ri.
Por edhe ai ishte thyer para këmbënguljes së të riut për t’u provuar, pa pretendime për më tepër. Djaloshi Lala e kishte kapur rastin fluturimthi. Pak kohë përpara ndeshjeve Gjermani – Shqipëri, ai i kishte telefonuar trajnerit Mema dhe i kishte kërkuar që të bënte një provë me ekipin Shpresa.
Shpenzimet i merrte përsipër vetë, donte që trajneri vetëm ta shikonte një herë dhe nëse nuk i nevojitej, ai mund të largohej. Para kokëfortësisë dhe logjikës së ftohtë të djaloshit, që fliste nga Gjermania, Mema u dorëzua dhe e grumbulloi me Shpresën. Kështu Altini u vesh kuqezi. Me këtë rast takoi shokët dhe hoqi njëfarë soji edhe mallin për Shqipërinë, ku kishte lënë familjen.
Djali “plangprishës” tani u kthye në shtëpi. Aventura e Lalës me Shpresën nuk zgjati shumë. Talenti dhe aftësitë e tij dallonin. Trajneri i Kombëtares së asaj kohe, Astrit Hafizi, e grumbulloi dhe e aktivizoi me të rriturit në turneun e Maltës, në vitin 1998.
Aty Kombëtarja fitoi mbrojtësin e saj të djathtë, inteligjent, luftarak e të kudondodhur, që quhej Altin Lala.Qysh nga ajo kohë, nga ndeshja në ndeshje, Lala rritej në moshë, por më shumë rritej edhe si një futbollist profesionist, i domosdoshëm për kuqezinjtë e Shqipërisë.
- Më është dashur mjaft punë, mund e djersë për të arritur deri këtu, – tregon Lala. – Jeta ime nuk ka qenë bahçe me lule. Nuk do t’i harroj kurrë ditët e para në Gjermani. Isha thuajse kalama. Nuk dija të flisja, nuk kisha asnjeri ku të mbështetesha, qoftë edhe tek ndonjë i afërm, apo farefis. Dija vetëm të luaja futboll dhe dëshiroja të bëhesha futbollist. Isha kapur fort pas kësaj ëndrre, aq sa isha bërë skllav i saj. Dhe tani nuk jam i zhgënjyer. Madje kur kthej kokën pas dhe shikoj se ç’kam arritur, i harroj të gjitha ato që kam hequr.
1. Pak kohë pas qëndrimit në Gjermani, Altini u sistemua në një kamp refugjatësh, në Fulda. Po fusha e futbollit e tërhiqte si magnet djaloshin nga Tirana. Ashtu me gishta, me këmbë e duar siç dinë të merren vesh vetëm shqiptarët, Altini u kërkoi gjermanëve ta linin të luante edhe atë. Ata u befasuan nga aftësitë e këtij djaloshi njeri pa njeri. Menjëherë e përfshinë në radhët e ekipit të të rinjve të Borusias së Fuldës.
Aty luajti për dy vjet, për të kaluar më pas në ekipin e të rriturve të Fuldës, që luante në kategorinë e tretë. Këtu Altini ishte një gjysmëprofesionist dhe si të thuash, jeta e tij kishte marrë udhë. Ai e kishte bërë zgjedhjen. Në vitin 1998, Altini pati dy gëzime njëherësh. Ai veshi fanellën kuqezi dhe u bë titullar i kombëtares së Shqipërisë dhe ndërkohë nënshkroi një kontratë me ekipin “Hanover 96″ në Bundesligën 2.
Tani ai nuk ishte më i panjohur. Emri i tij gjithnjë e më tepër do të mbushë faqet e shtypit sportiv gjerman. Lala, edhe në Hanovër, shpejt do të fitonte fansa. Me natyrën e tij të qetë, por hokatare, Altini do të bëhet edhe kripa e ekipit. Veç jo vetëm për natyrën dhe karakterin, por edhe për lojën dhe rendimentin në fushë.
Aty ai nuk të hap rrugë. Aftësitë e mira fizike, inteligjenca në lojë dhe talenti, e bënë Altinin ndër lojtarët kryesorë dhe më të rëndësishëm të Hanovrit që synon ngjitjen në Bundesligë. Për çudi, ndryshe nga Shpresa, nuk luan mbrojtës i djathtë, por lojtar i lirë në mesfushë, që shihet sa në mbrojtje aq dhe në ndihmë të sulmit. Ai edhe pse i huaj, u imponohet drejtuesve të klubit të Hanovrit dhe fiton besimin e trajnerit të tij, që e konsideron Lalën një perlë të “Hanovrit 96″.
Edhe për tifozët ai kthehet në simbol. Gjermanët, në pamundësi për ta shqiptuar mbiemrin e tij, sa herë ai e kapte topin, këndonin në korr “La-la-la”. Ndërkohë, në shkallët e stadiumit, ku luante Hanovri, nuk do të mungonin bashkatdhetarët e tij, nga Shqipëria, por edhe nga Kosova. Për ta, Altini është njëherësh edhe krenari dhe simboli i atdheut të tyre. Ata e shikojnë atë duke luajtur dhe krenohen me aftësitë dhe talentin e tij, i cili i bën që mendja t’u fluturonte dhe për pak orë Shqipëria t’u afrohej e të ishte me ta.
2. Kalimi nga Fulda në Hanovër, edhe pse i hapi perspektiva të reja, i krijoi një hendek Altinit. Dhe djaloshi 23-vjeçar kishte të drejtë. Ai në Fulda kishte lënë zemrën… Një vajzë e quajtur Viktoria nga një familje refugjatësh italianë, e kishte bërë rob të sajin. Ishin njohur aty në Fulda fare të rinj dhe ishin dashuruar me njëri-tjetrin.
Kështu që rruga nga Hanovri në Fulda, në kohën e lirë për Altinin do të ishte jo vetëm e shpeshtë, por edhe e dashur dhe e papërfillshme. Por do të vinte një kohë, që kësaj “aventure” i duhej dhënë fund. Altini dhe Viktoria vendosën që të shkurtojnë largësitë dhe të martohen. Dhe kështu bënë.
Dasmën nuk e bënë në Gjermani, por në Itali. Më saktë, në Melisa, në një pikë buzë detit Mesdhe, ku familja e bashkëshortes së ardhshme, ka një hotel turistik me 4 yje. “U bë një dasëm e madhe dhe e bukur, – tregon i ati i Altinit, Doda. – Ishte një dasmë italo-shqiptare, e cila nuk ndryshon thuajse asgjë nga ato tonat, për sa i përket zakoneve.
Familja e nuses i ruante me rreptësi traditat e familjes italiane. Kjo, ndoshta edhe për faktin, se pranë Melisas jetonin mjaft arbëreshë, shumë prej të cilëve ishin miq të familjes dhe të ftuar në dasmë.
Në atë dasmë të Melisas, në atë korrik të 1999-tës, krushqit nga ana e dhëndërit, ishin të paktë. Ishte familja Doda, e ëma, i ati, motra e martuar dhe i vëllai i Altinit, që shkonin nga Tirana. Me ta u bashkua edhe një shok i Altinit somalez, që vinte nga Gjermania. Këta plotësonin numrin 250 vetëve, që morën pjesë në ceremoninë e celebrimit në kishën e Melisës dhe pastaj gëzuan deri vonë duke kërcyer e kënduar nën tingujt e muzikës italiane, që shoqërohej nga zëri i tre këngëtarëve pjesëmarrës në San Remo.
Ishte një dasmë, ku kishte të ftuar nga të gjitha kontinentet. E në këtë konglomerat miqsh nuk mungoi edhe vallja ballkanase me motive shqiptare e interpretuar nga njerëzit e Altinit dhe arbëreshët e Italisë. Thënë shkurt, ishte një dasëm që do të kujtohet gjatë në Melisa për nga hareja, luksi dhe shkëlqimi.
3. Çifti Lala jeton në Hanovër. Me të mund të komunikosh lehtë nëpërmjet telefonit edhe pa qenë Altini në shtëpi. Mjafton të dish të flasësh një nga gjuhët ndërkombëtare dhe menjëherë, e shoqja, Viti, siç e thërrasin miqtë dhe në familje, do të përgjigjet me lehtësi e shkathtësi. Se Viktoria është një poliglote e vërtetë. Ajo ka studiuar për gjuhë të huaja dhe zotëron italishten, gjermanishten, spanjishten, anglishten dhe frengjishten.
Në sajë të kësaj aftësie, ajo para martesës ka punuar si përkthyese në një bankë, punë të cilën tani e ka ndërprerë, qysh kur është martuar dhe jeton në Hanovër, për t’iu përkushtuar më tepër të shoqit, që ka nevojë për përkujdesjen e saj. Por ndërsa flet me Altinin për aftësitë poliglote të së shoqes, ai thotë: “Shtoni edhe gjuhën shqipe, sepse edhe atë ka arritur ta mësojë.
Ajo tani i di disa fjalë dhe e kupton, por më ka kërkuar libra të gjuhës shqipe ngaqë dëshiron ta mësojë mirë dhe me gramatikë”. E në vazhdim të bisedës me Altinin mëson se Viti interesohet mjaft për Shqipërinë dhe ka një dëshirë të zjarrtë ta prekë vendin ku ka lindur i shoqi. Dhe ajo ka të drejtë.
Ashtu siç Altini është bërë pjesë e pandarë e saj, ajo do të bëjë të sajën edhe Shqipërinë, vendlindjen e të shoqit, i cili nuk len ditë pa i telefonuar familjes së tij në Tiranë, atij që ajo i përkushtohet me plot dashuri dhe që me talentin e tij tani është bërë simbol krenarie për tifozët e Hanovrit dhe një “ambasador” i mirë për të gjithë bashkatdhetarët e tij refugjatë në Gjermani.
Lamtumira
Nga Dritan Lundra
Minuta e 84-t. Hanover luan kundër Kaiserslautern. Të 49 mijë tifozët e në Hanover nisin festën. Skuadra ka siguruar Ligën e Europës, por në fushë, për të fundit me fanellën e skuadrës është paraqitur Altin Lala, kapiteni legjendar i kësaj skuadre. Vetëm 6 minuta lojë për të përshëndetur kapitenin e tyre, por që mjaftojnë për të nderuar emrin simbol të kësaj skuadre. 6 minuta lojë, por festa vazhdon pas përfundimit.
Një skuadër e veshur e gjitha me numrin 8 (numri i Lalës), një stadium, i cili si magji nxjerr koreografinë e fillimit të ndeshjes, ku lehtë do lexoje “Danke Altin Lala”. Më shumë se kaq askush nuk do e mendonte. Megjithatë çdo fillim ka një fund, por është mrekulli që fundi të jetë si ai i Lalës. E ne nuk mund ta bëjmë atë që Hanover i ka bërë Lalës, por mjaftohemi vetëm me një shprehje, natyrisht jo në gjermanisht, por në shqip e me plot gojë: “FALEMINDERIT ALTIN, FALEMINDERIT PER TE GJITHA EMOCIONET QE NA KE DHENE ME FANELLEN KUQEZI”!
Nga Shqipëria në Gjermani
Askush nuk do ish menduar dy herë në ato vite të tmerrshme. Këtë gjë ka bërë edhe Lala në fillimet e viteve ‘90. Te Dinamo, ku luante të gjithë e njihnin talentin e tij, por të luaje futboll në Shqipëri më shumë ish masakër sesa kënaqësi. E në këto kushte ai vendos të migrojë. Zoti i sjell një turne në Gjermani, ku Lala shkon e nuk kthehet më prapa. “Ka qënë viti 1991, – kujton përgjegjësi i asaj kohe në këtë skuadër 16-vjeçarësh, Bujar Lubani. – U nisëm për në Gjermani në një turne, ku edhe vetë ishim koshientë që shumica e futbollistëve nuk do të ktheheshin më.
Kështu ish koha. Turneu ish në Frankfurt dhe ekipi ynë ish mjaft i mirë. Sinqerisht që Lalën nuk e njohja dhe kur e kam parë për herë të parë nuk do mendoja se do bëhej ky që është sot. Ish i imët në trup dhe me mendjen time nuk premtonte. Por që në ditët e para dhe aq pak sa ndenjëm pashë një pasion dhe vëzhgova se ish një luftëtar i vërtetë. Altini dinte të luante dhe të luftonte për çdo top.
Nuk mund të them se ish ndonjë talent i madh, por pasioni dhe puna e bënë të tillë, pra kapiten të kombëtares tonë dhe njëkohësisht edhe të Hanoverit. Mbaj mend që nga grupi prej 18 futbollistësh 12 mbetën në Gjermani dhe u kthyen vetëm 6. Trajnerë bashkë me mua kanë qenë edhe Besnik Çela dhe Mexhid Haxhiu. Megjithatë kur kamë parë lamtumirën e Lalës më ka kapur një emocion i jashtëzakonshëm.
Kjo sepse më kujtohet fare mirë largimi i tij, kujtoj edhe ditët e vështira që ka kaluar, por pasioni dhe puna (të cilët kurrë nuk i kanë munguar atij djali) triumfuan edhe ndaj jetës së vështirë. E në këto kushte ai nis një jetë normale si çdo refugjat i zakonshëm, por në asnjë moment pa iu ndarë fushës së futbollit.
Jeton me miqtë e tij, por duke qenë edhe më i vogli, qoftë në moshë, por edhe në trup të gjithë e duan, por më shumë e respektojnë. Në ndeshjet e provincës së Fuldes, një qytet i ftohtë dhe asnjëherë në majat e futbollit gjerman, Lala shpërthen. Shënon gola pa fund, edhe pse pozicioni ish mbrojtës aq sa bie menjëherë në sy, bie në sy të një menaxheri nga Berlini, i cili pas një ndeshjeje e fton për një shtëtitje. Një shëtitje, e cila do ish edhe “telebingo” për Altinin.
Ai kish parë gjithçka të mirë dhe gjithçka të duhur për një futbollist. I druajtur dhe pa asnjë dëshirë Lala pranon e pas shëtitjes vjen një shoping në supermarket. Merr gjithçka që i duhet një djaloshi për të marrë, por nuk jep fjalën për kontratë, pranon “dhuratat” por premton se do i ndajë me shokët. Në fund “dorëzohet” pranë pavionit të mishit. Merr sa i duhet e në fund pranon, ndonëse me zemër të thyer të shkojë ku dëshiron menaxheri. Stacioni i parë ka qënë Borusia Fulde e më pas do niste edhe karriera e tij profesioniste me Hanoverin.
Kanë thënë…
Sulejman Mema (trajner i skuadrës Shpresa 1997)
Ka qënë një ditë me shi. Ne kishim mungesa në krahun e djathtë të mbrojtjes sepse Sina kish kaluar me skuadrën kombëtare. Mos gaboj u dëmtuar Sinani dhe trajneri Hafizi kërkoi edhe një futbollist nga skuadra U-21. Në hollet e hotelit më afrohet një djalë me flokë të gjata, por shumë i rregullt. Nga trupi nuk ma mbushi mendjen. Do luanim në Braunshvejk kundër U-21 të Gjermanisë.
Më tha vetëm dy fjalë. Profesor, unë jam Altin Lala, luaj në Gjermani përse nuk më provon një herë edhe mua. Luaj ku të ketë nevojë skuadra, por roli natyral është në krahun e djathtë të mbrojtjes. E pashë me vëmendje, por nuk ka mbushi syrin, megjithatë vendosa ta marr, në fund të fundit ne kishim një më pak, asgjë nuk do humbisnim. Nuk e vura re që me vete kishte edhe çantën e sportit dhe i them ik merr materjalet dhe paraqitu nesër në stërvitje. Me një buzëqeshje çarmatosëse më drejtohet.
Profesor, unë jam gati. Në seancën stërvitore, natyrisht që e kisha jashtë planeve për të luajtur në formacionin bazë dhe përqëndrimi im ish plotësisht te futbollistët që do aktivizoheshin. Në një moment më afrohet zëvendësi im, Bashkim Koka, i cili më thotë. “Sule shife pak këtë që na erdhi dje, është i jashtëzakonshëm”. Me një sy shikoja skuadrën dhe përgatisja skemat, ndërkohë me një tjetër ndiqja çdo lëvizje të Lalës. Ishte i jashtëzakonshëm.
Pas seancës stërvitore, kur do vendosnim formacionin isha në dilemë, ta fusja ose jo nga minuta e parë. Por si gjithmonë vendos diçka tjetër dhe lala e ka nisur ndeshjen nga stoli. Një pjesë e parë ku Gjermania dominoi dhe e mbylli 2-0. Në pushim jam futur në dhomat e zhveshjes dhe i kam thënë. Altin bëhu gati. Nuk mbaj mend të ketë pasur ndonjë emocion të veçantë. Pjesa e dytë ka qenë shumë e barabartë dhe më i miri në mënyrë absolute ka qenë Altin Lala.
Kaq ka mjaftuar, ku mbase edhe rastësia të ndikonte që ne fitonim një futbollist, mbase nga më të mirët e kombëtares shqiptare në kohëra. Mbas ndeshjes e kam përgëzuar dhe në mbrëmje jam takuar me Hafizin, trajnerin e kombëtares. I kam thënë, shiko, kam zbuluar një futbollist që as në ëndërr nuk e ke parë ndonjëherë, është i paparë.
Astriti kish mendjen të ndeshja e kombëtares dhe më ka thënë ta shohim njëherë. Ta shohim, por nuk kish se çfarë të shihte, Altini ish i përgatitur dhe direkt në turneun pasardhës në Maltë, Hafizi e grumbullon dhe Lala bëhet lojtar bazë i formacionit.
Astrit Hafizi, trajner i kombëtares 1997
Sula me fliste, por unë mendjen e kisha te ndeshja. Luanim kundër Gjermanisë dhe vërtet humbëm port ë shënosh tre gola në Hanover kundër kombëtares gjermane dhe të pëshosh në minutën e 92-të kjo ish tragjedi. Por futbolli i ka këto dhe pas përfundimit fola edhe një herë me Memën. Më tregoi për cilësitë e Lalës, prej të cilit kish mbetur i mahnitur.
Vetë nuk e kisha parë ndeshjen, por i besova një trajneri me shumë eksperiencë si Mema. Nuk kish gabuar. Në janar do zhvillohej turneu i Maltës. Ne ishim të ftuar. Altini n e kisha në listë, por nuk kisha vendosur për ta futur në formacion. Mos harrojmë në atë kohë në skuadër ishin lojtarë me shumë emër dhe eksperiencë si Strakosha, Haxhi, Xhumba, për të vazhduar me Rudi Vatën, apo Taren e Rakllin.
Megjithatë që në momentin e parë në stërvitje mënyra e lojës së tij më mrekulloi. Nuk dinte të fliste, por vetëm vraponte dhe çdo gjë që i thuhej e konceptonte menjëherë dhe gjithmonë bënte atë që duhej bërë. Nuk kam hezituar më gjatë. Së bashku me Sejdinin, ndihmësin tim vendosëm ta fusim menjëherë në formacion.
Dukej që kish tipare mesfushori, por ne kishim nevojë për mbrojtës të krahut të djathtë, sepse në qendër, në atë pozicion që quhet mesfushor shkatërrues luante Rudi Vata. E aktivizuam në rolin e mbrojtësit të djathtë, aty ku kish luajtur edhe me kombëtaren U-21. I jashtëzakonshëm.
Megjithatë, Altini nuk ish vetëm i jashtëzakonshëm në fushën e lojës. Ai për skuadrën ish edhe një trajner në fushë. Me lalën çdo trajner në Botë do ndihej komod. E kjo sepse ai dinte të bënte atë që i thonte trajneri, por nga ana tjetër dinte të motivonte edhe shokët e skuadrës. Nuk mund të them asgjë më shumë se sa një lojtar i jashtëzakonshëm e akoma më shumë të flas me superlativa si njeri.
Hans Peter Brigel
Nëse Hafizi e ka zbuluar si futbollist, njeriu që e ka ngritur në piedestal, duke i besuar gjithë mesfushën ka qenë Hans Peter Brigel, trajner i kombëtares shqiptare. Pas golit të shënuar në Zvicër, kur kemi humbur në një ndeshje vërtet mjaft të mirë, pas përfundimit të saj, Brigel do deklaronte. “Futbolli vendoset edhe nga episode. Nuk luajtëm keq, mund edhe të fitonim.
Dua të veçoj në këtë ndeshje Altin Lalën. Ka zhvilluar një ndeshje perfekte, jo sepse shënoi, por ai ish lideri i vërtetë i skuadrës në këtë takim”. Të njëjtat fjalë edhe pas fitores 3-1 në Shkodër kundër Rusisë, mbase një nga ndeshjet më historike të Shqipërisë. Goli i parë i Lalës me Kombëtaren e Brigel do shprehej. “Një nga fitoret më magjike me skuadrën shqiptare. Të gjithë ishin të mrekullueshëm, por goli i Lalës i dha skuadrës sigurinë e duhur, ashtu sikundër loja e tij në mesfushë”.
Shifra
79 ndeshja ka luajtur Lala për skuadrën kombëtare
Janar 2008 Ndeshja e parë me kombëtaren shqiptare
29 mars 2003, goli i parë shënuar në karerën e tij kundër Rusisë
3 gola ka shënuar ai me kuqezinjtë. Kundër Rusisë, Zvicrës (11 qershor 2003) dhe San Marinos (16 gusht 2006)
1 gol ka shënuar Lala në Bundesligën I, kundër Hamburgut (5-0)
13 gola ka shënuar ai me Borusia Fulde dhe Hanover në Bundesligën II
326 ndeshje ka luajtur Lala, si profesionist në Gjermani
30 korrik 1998 debutimi i parë në Bundesligën II me Hanover (1-0 kundër Karlsruhe)
39 korrik 2004 pas 6 vjetësh bëhet kapiten i Hanoverit, shirit që e mban deri në vitin 2008
6 maj 2012 ndeshja e fundit në karrierë në Bundesligën I (Hanover-Kaiserslautern 2-1). Lala luan vetëm 6 minuta
11.10.2011 ndeshja e fundit me kombëtaren shqiptare…
15 minuta Kaq ka zgjatur pas përfundimit të ndeshjes festa dhe njëkohësisht përshëndetja e 49 mijë tifozëve në stadium
Bajern Amator do jetë destinacioni i tij i ardhshëm
Ndeshjet me Kombëtaren shqiptare
1998 7 0
1999 6 0
2000 3 0
2001 6 0
2002 4 0
2003 5 2
2004 7 0
2005 9 0
2006 6 1
2007 9 0
2008 6 0
2009 1 0
2010 – –
2011 – –
Total 79 3
Pergatiti Bashkim Tufa Sporti Shqiptar
Festivali i Këngës në RTSH në vitin 2011 shënoi dhe 50 vjetorin e tij, ndërsa dekada më parë emrat që e realizuan dhe e prezantuan atë edhe pse ishin shumë larg kushteve profesionale, falë punës me vlera sollën një aktivitet që deri në vitet ’90 ishte më kryesori dhe më i rëndësishmi në vendin tonë.
Pas viteve ’90 festivali filloi të zbehej, ndërsa vlerat e tij janë reduktuar. Por në fillimet e tij aktiviteti më i madh i këngës së lehtë shqiptare mblodhi emrat më të njohur të artit të atyre viteve. Regjisori i parë i Festivalit të Këngës në RTSH ishte Luigj Gurakuqi. Në regjinë e tij janë realizuar 4 festivalet e para, nga 1962 deri më 1964. Lidhja e tij me festivalet ishte e trefishtë, regjisor, prezantues dhe autor tekstesh. Së bashku me aktoren e madhe shqiptare Margarita Xhepa njihen edhe si të parët prezantues të festivalit në RTSH, dhe këngëtarja e madhe Vaçe Zela u shpall këngëtarja më e mirë e festivalit me “Fëmija i Parë”. Muzikën e këngës e krijoi Grimci dhe tekstin Dionis Bubani, por festivali nuk pati çmim. Aktorja e madhe Margarita Xhepa kujton se e ka pritur me shumë gëzim prezantimin e festivalit, ndërsa tregon se aty shkonte pasi ajo ishte njohur më parë me skenën. “Festivali i parë u bë tre net në TOB. Unë isha spikerja e parë e këtij aktiviteti dhe këtë e prita me shumë gëzim. Më kujtohet se në atë kohë ishte një ngjarje e madhe. Unë e njihja skenën, por spikerja kishte shumë përgjegjësi. Aktori nuk duhet të interpretojë në prezantim, por duhet që të njoftojë. Spikerja duhet të jetë në funksion të spektatorit, zëri duhet të jetë i qartë, duhet prezantimi i këngëtarit dhe respekti ndaj spektatorit”, pohon aktorja e njohur. Sipas saj, sot nuk duhet të jetë shqetësim në prezantimin e festivalit pamja e jashtme, por duhet që prezantuesit të jenë të përqendruar tek prezantimi i këngëve. “Edhe sot kemi spikera shumë të mirë, por nuk duhet të jetë shqetësim pamja e jashtme, ata duhet të jenë në funksion të mendimit, të emocionit. Pse më zgjodhën? Mendoj se isha e re, e lezetshme, simpatike (qesh), isha 25 vjeç në atë vit”, pohon aktorja Margarita Xhepa. E ndërsa nga ana profesionale Margarita Xhepa ishte emri më i vlerësuar falë talentit të saj, aktorja tregon se në vitin 1962 mori rroba borxh kur u prezantua në skenën e festivalit në RTSH. “Ishin kohë të vështira dhe jo vetëm unë por dhe artistë të tjerë merrnin rroba diku tjetër. Unë mora tek shoqja ime fundin e zi dhe një bluzë krem, të cilat i vesha gjatë prezantimit në festival. Sot fatmirësisht nuk vuajnë nga këto gjëra. Ka veshje dhe prezantues të bukur, por duhet të kenë kujdes tek emocionet që duhet të përcjellin tek spektatori”, pohon Margarita Xhepa, “Artiste e Popullit”.
Prezantimi i festivalit nga 1962 deri në vitin 1990
Pas Margarita Xhepës dhe Luigj Gurakuqit, prezantues në vitin 1963 do të ishin Vera Zhenji dhe Skifter Këlliçi. Më 1964 prezantues ishin Drita Bardhi dhe aktori Bujar Kapexhiu, të cilët do të ishin në skenën e festivalit edhe në vitin 1965 dhe 1966. Në vitin 1967 aktorja Drita Bardhi është sërish prezantuese me regjisorin Albert Minga. Më 1968 skena i besohet sërish aktores me aktorin Roland Trebicka. Më 1969 prezantues janë Elisabeta Vasili dhe Kiço Fotiadhi, më 1970 janë Adriana Fishta dhe aktori Mevlan Shanaj. Festivali në vitin 1971 sjell në skenë Edi Luarasin dhe Viktor Zhustin. Festivali i 11 i njohur për historinë e tij prezantohet nga Bujar Kapexhiu dhe Edi Luarasi. Viti 1973 ishte shumë i censuruar dhe solli prezantues Flutura Çangu dhe Pandi Siku, më 1974 ishin Arta Dade dhe Esat Teliti, më 1975 ishin Rexhina Malaj dhe Kastriot Çaushi, më 1976 erdhi Rezarta Çeliku dhe Ilir Bibolli, i cili erdhi dhe më 1977 me Zerina Kuken, e cila ishte edhe në vitin 1978 në skenë me aktorin Ndriçim Xhepa. Më 1979 prezantues ishin Mimoza Tafaj dhe Dhimitër Gjoka, i cili një vit më pas do të ishte sërish në skenë me Zerina Kuke si prezantues. Viti 1981 solli sërish aktorin Ndriçim Xhepa me Anisa Markajani, 1982 Dhimitër Gjoka dhe Dhurata Kasmi, më 1983 sërish Ndriçim Xhepa dhe aktorja Matilda Markoçi, më 1984 Elvira Diamanti dhe Artan Imami, më 1985 Yllka Mujo, më 1986 ishte vetëm Ema Ndoja, më 1987 Silvana Braçe, 1988 Ina Gjika, 1989 Luiza Xhuvani dhe më 1990 gazetari Leon Menkshi.
Udhëheqësit artistikë nga 1962 deri më 1990
Festivali i Parë i Këngës në RTSH më1962, u realizua nën udhëheqjen artistike të Abdulla Grimicit, i cili mbajti këtë rol, deri nën vitin 1964, për t’iu rikthyer pasi Nikolla Zoraqi udhëhoqi artistikisht festivalin e katërt të vitit 1965, në vitin 1966 dhe 1967. Stafeta i kaloi sërish, nga viti 1968 deri më 1974, Nikolla Zoraqit. Për gjashtë vjet me radhë, prej 1975 e deri në dhjetorin e 1980, udhëheqës artistik ishte Gjon Simoni. Me largimin e Gjon Simonit nga funksioni i tij në RTSH, në vitin 1981 udhëheqës artistik i festivalit ishte Spartak Tili, i cili do ta mbante këtë post deri më 1988. Një vit më vonë më 1989, Shaqir Rexhvelaj do të bëhej udhëheqësi i ri artistik, i cili do ta mbante këtë post deri më vitin 1990.
Nga Julia Vrapi Gazeta Sot
Këngëtari Sinan Hoxha do të vijë këto ditë me një video të re, ku do ta shohim mes dhjetëra vajzave që duket sikur janë police të veshura me të zeza.
Pak a shumë kjo do të jetë një nga pamjet e videos, ku ne siguruam këtë foto, dhe mësuam se klipi është xhiruar nga produksioni “Max Productions” në Tiranë.
Rryma pop-folk dhe ritmi që e karakterizon të kënduarën e këngëtarit të njohur, do të vijë edhe në këtë këngë të re, por këtë herë vetëm, pa Seldin./Maksim Gjokaj/Kosova Sot/
Arbana Osmani shpallet zyrtarisht prezantuesja më e mirë dhe më me stil ndër prezantueset femra shqiptare. Në prag të mbylljes së sezonit televiziv, një prej faqeve më të klikuara dhe autoritet i modës në Shqipëri, revista Anabel, zhvilloi një sondazh me pyetjen: “Kush ka qënë prezantuesja e veshur më me stil në këtë sezon”. Në këtë sondazh u përzgjodhën prezantuesit kryesorë të tre televizoneve më të mëdha dhe më të ndjekur sipas të gjithë sondazheve në Shqipëri.
Sipas kryeredaktores së revistës dhe administratores kryesore të faqes në Facebook, Dalina Buzi, sondazhi është shumë i besueshëm dhe ndihmon për të kuptuar trendin e preferencave të publikut ndaj prodhimeve dhe personazheve televizive: ” Përveç popullaritetit që gëzon faqja Anabel me mbi 60,000 miq, duhet theksuar që për shkak të përmbajtjes së revistës, e cila ka një përqëndrim të madh tek moda, shumë frekuentues të kësaj faqe janë të ndjeshëm ndaj modës dhe të aftë për të dhënë gjykime të logjikshme mbi konkurrentët.
Interesantja në këtë sondazh është fakti që votohet në vend të parë, një personazh që vazhdimisht ka ngjallur debate në lidhje me veshjen e saj. Ka qënë po ky publik që një ose dy vjet më parë në diskutime mbi veshjet e prezantueseve, e ka kritikuar shumë Arbanën dhe këtë rradhë e ka vlerësuar, që do të thotë se publiku në përgjithësi nuk është aspak paragjykues, përkundrazi një gjykues shumë i drejtë”. Sondazhi zgjati vetëm dy ditë dhe sipas Buzit, koha e shkurtër e zhvillimit të sondazhit, shmangu fushata që prezantuesit mund të bënin në faqet e tyre private në Facebook, duke shmangur “turmën” e fansave besnikë.
ARBANA: VISHUNI SI TË NDJEHENI MË MIRË
E njohur me rezultatet e sondazhit, Arbana u shpreh për gazetën Shqiptarja: “I falenderoj të gjithë ata që më kanë votuar për vlerësimin. Falenderoj revistën Anabel për këshillat dhe sugjerimet që herë pas herë shërbejnë si burim frymëzimi për mua ashtu si edhe për shumë vajza të tjera. Falenderoj edhe mikeshat e mia që më ndihmojnë të jem në formë çdo të shtunë dhe Top Channel që më ka ndihmuar në çdo zgjedhje të këtij sezoni. Uroj që të mos t’ju zhgënjej në të ardhmen dhe uroj të mos e merrni shumë seriozisht veshjen e askujt. Në fund të fundit, secili nga ne meriton të vishet ashtu siç ndihet më mirë. Një përqafim colorblock nga unë” Janë tre arsye përse Arbana u votua kaq shumë. E para, sipas komenteve, veshjet e saj ishin të kohës, kombinime të stilistëve më të mirë në veshje e këpucë si Alexander McQueen, Giuseppe Zanotti, Louboutin me marka popullore si Zara apo Mango. Shumë komentues gjithashtu theksuan se Arbana promovoi veshjen “tip”, duke rrezikuar me kombinime dhe duke e vënë theksin tek personaliteti i saj si një prezantuese e shkathët dhe inteligjente. Një tjetër arsye e këtyre votave është preferenca që publiku ka për të, duke e konsideruar prezantuesen e Big Brother dhe 1001 Pse? si më të mirën në Shqipëri. Arbana ka zgjedhur vetë garderobën e këtij viti dhe e mundësuar nga Top Channel, ajo ka blerë një pjesë të mirë të veshjeve të saj jashtë Shqipërisë, kryesisht në Milano dhe Firence.
MARINA, E PREFERUARA E MOTRAVE VJOLLCA
Një ngjitje që nuk pritej ishte ajo e Marina Vjollcës, e cila zuri vendin e tretë si prezantuesja e veshur më bukur. Ndërkohë motra e saj Luana qëndron në vendin e 10-të me 129 vota, më pak e votuar madje se prezantuese të tjera të reja. Votuesit vlerësuan kryesisht stilin e Marinës në emisionin “Procesi Sportiv” dhe pamjen e saj të ëmbël e romantike, ndërsa kritikuan Luanën për stilin e saj gjithmonë të ndryshueshëm dhe look-un agresiv. SURPRIZAT: ULPIANA LAMA DHE LIRA BURGIJA Lira Burgija, prezantuesja e re e Pasdite në Top Channel arriti të triumfonte mbi koleget e saj Rudina Magjistari dhe Anila Cela që kanë kohë që prezantojnë emisionet simotra si “Takimi i Pasdites” apo “Ora 5 p.m”. Lira u vlerësua për stilin e saj elegant dhe natyrshmërinë në prezantim. Por hyrja më interesante në këtë sondazh ishte ajo e Ulpiana Lames e cila këtë vit ndërmorri rolin e autores dhe moderatores së pjesës “talk-show” të spektaklit E diell. Ulpiana pati vlerësime të mëdha për stilin e saj, klasin por edhe inteligjencën në moderim. Në këtë sondazh Lama la pas prezantuese të njohura si Albana Osmani, Rudina Magjistari apo Luana Vjollca.
ALKETA VEJSIU DHE ENEDA TARIFA, PREZANTUESET MË TË KRITIKUARA
E renditur në vendin e parafundit, me 99 vota, Eneda Tarifa u komentua shumë për stilin e saj në Portokalli që sipas votuesve është “i vjetëruar” dhe shumë larg asaj që ajo ka treguar si këngëtare në evente të ndryshme. “Është shumë e lëkundur në stilin e saj, njëherë vishet si fëmijë dhe një herë ka stil mashkullor” thotë një komentuese. Ndërsa Alketa Vejsiu edhe pse e votuar në 5 prezantueset e veshura më mirë, u kritikua ashpër për veshjet e saj në edicionin e parë të X Factor. Shumë njerëz vlerësuan Alketën për pamjen dhe klasin “e pakrahasueshëm me të tjerë” siç dëshmojnë komentet, por shtuan se zgjedhjet në garderobën e këtij viti ishin të njëjtrajtshme dhe se nuk kishte asnjë kimi midis personalitetit të saj dhe ideve të stilistes Enada At’Nikolla që u mor me look-un e Alketës.
REZULTATET E SONDAZHIT
Arbana Osmani 1,151 vota
Amarda Toska 551 Vota
Marina Vjollca 504 vota
Xhemi Shehu 489 vota
Alketa Vejsiu 305 vota
Ulpiana Lama 261 vota
Albana Osmani 210 vota
Lira Burgija 167 vota
Rudina Magjistari 134 vota
Luana Vjollca 129 vota
Eneda Tarifa 99 vota
Anila Cela 32 vota
Kur solli në jetë vajzën e saj ishte në një koncert në Prishtinë, 2 majin e shumë viteve më parë. Në krah kishte edhe bashkëshortin e saj të ndjerë, i cili tani nuk është më pranë tyre. Megjithatë, Valbona Mema e kujton këtë moment si ndër më të lumturit e jetës së saj dhe e ndan me miqtë dhe fansat. “Po shkruaj një histori të vogël, shkëputur nga një moment i jetës time. Para shumë vitesh nisem për në Prishtinë, në një koncert, ku ishim një grup shumë i madh nga Tirana: Fitnete Rexha, Aurela Gaçe, Ema Qazimi e shumë aktorë dhe valltarë.
Nisemi, por unë po prisja të sillja në jetë vajzën time. Rrugës kaluam shumë bukur dhe kur mbërrijmë i them Netit (Fitnetes), që nuk ndihesha mirë, e më thotë, bëj grimin dhe bëhu e bukur dhe më bëj edhe mua grimin. Fillova, por prapë nuk ndihesha mirë. Dalim në koncert në darkë dhe kur më erdhi radha mua, dola. Por brenda meje ndieja një frikë se diçka nuk shkonte.
Kthej kokën nga skena dhe shoh Sokolin, i cili më jep një shikim ku më thoshte që duhej të dilja mirë. Duke kënduar ndjeva që shumë shpejt do të bëhesha nënë. Dal nga skena dhe i them kolegëve që të vazhdonin koncertin, se une do të shkoja për të lindur. Më dërgojnë në spital.
Ka qenë data 2 maj. Të nesërmen vjen në jetë vajza ime, Marsa, që lindi në Prishtinë…Është gjithçka që kam, forca ime, loti im, buzëqeshja ime, jeta ime. Të falenderoj zemra ime që erdhe në jetë. Faleminderit Sokol që më dhe emrin nënë”, shkruan në statusin e saj, këngëtarja Mema, ndërsa e përfundon dedikimim me një shprehje trishtimi.
Vetëm disa ditë më parë ajo komentonte, se jeta na vë në prova të vështira që duhet t’i sfidojmë. “Dhe unë e sfidova, megjithëse shumë e re, me dy fëmijë të vegjël, me një karrierë që më duhej ta vazhdoja. Ishit ju publiku im që më kuptuat dhimbjen, më bëtë më të fortë dhe ja ku jam sot. Ndihem krenare sepse arrita t’i sfidoja dhimbjet dhe lotët, edhe pse kanë kaluar shumë vite nga humbja e bashkëshortit tim, njeriut që më dha emrin nënë, mësuesit tim. Ndihem njëlloj si ta kisha në krah edhe pse nuk është fizikisht. Ai jeton me mua, në shpirtin tim, si një engjëll që më mbron, që më udhëzon të vazhdoj dhe të jem një nënë e palodhur me fëmijët e mi. Po e mbyll me një frazë të këngës sime: brengënë e kësaj zemre ti s’e di/ ti mos ma kërko se nuk ta them/ po në ka kjo botë dashuri/ hape zemrën time dhe e gjen..”. Gazeta Metropol
Dhe pse ka pak vite në skenë ai është bërë një ndër këngëtarët më të kërkuar nga shoqatat shqiptare në Greqi, por dhe nga drejtuesit e aktiviteteve artistike në Jug të Shqipërisë. Zbulimi i tij si këngëtar erdhi i rastësishëm nga shokët kur shkonin në buzukët e Athinës dhe ai këndonte apo shoqëronte këngëtarët grekë. Ishin ata që i thanë se do të bëhesh këngëtar. Dhe ai e mirëpriti këtë dëshirë të shokëve dhe dhunti të tij duke ju dhënë tërësisht këngës. Këndoi në disa buzukë grek, ku kërkohej kualitet dhe tashmë po shfaqet para publikut shqiptar me 5 klipe dhe nëntë këngë në një album shumë interesant “Lum ai që s’prishi fjalë”.
Kohët e fundit disa aktivitete në Greqi si jeni mirëpritur?
Si mos më mirë. Në Greqi kam shumë fansa, por dhe lidhje me të gjitha shoqatat. Ndihem si mes miqsh të vjetër.
Si u zbulua talenti i Eduartit për këngën?
Fare rastësisht. Unë këndoja gjithmonë në shtëpi edhe me gjyshin në darkë, por këndoja për qefin tim. Këndoja si këndojnë vlonjatët në shtëpi apo në dasma pa menduar që të bëhesha këngëtarë i mirëfilltë. Këndoja labçe, por edhe këngë popullore vlonjate. Kur shkova në emigracion s’u ndahesha buzukëve të famshme greke. Këngët e tyre popullore janë afërsisht si tonat. Kanë shumë të përbashkëta. Aty këndoja bashkë me këngëtarët. Kjo për disa vjet. Shokët e mi kishin vënë re se unë këndoja bukur. Ata ngulmonin që unë të bëja provë. Fillova të këndoj nëpër mbrëmje. Dasma dhe në fejesa. Po pëlqehesha për çdo ditë e më shumë. Fillova të këndoj edhe nëpër buzukët grekë. Po shikoja se më ishte hapur rruga, Kënga ishte brenda meje dhe unë isha brenda këngës. Tashmë s’mund të ndaheshim nga njeri -tjetri,
“Lum ai që s’prishi fjalë” a është albumi që i ka kënaqur shijet e tua?
Besoj se po. Titulli ka lidhje me fëmijërinë time. Për ato vite kur rritesha në prehrin e gjyshërve të mi, të cilët bashkë me kujdesin më jepnin shumë këshilla për jetën, të cilat më janë ngulitur në mendje. Gjyshi sa herë binte fjala për miqtë dhe të njohurit më këshillonte “Bir, në jetë të jesh i kujdesshëm. Mos lakmo shumë. Puno me djersë dhe me nder. Por me një synim. Të mos kesh në qendër të vëmendjes paranë por njeriun. Bë sa më shumë miq dhe mundësisht asnjë armik. Pasuria vete dhe vjen ndërsa miqësia është e shenjtë”. Dhe këto fjalë nuk mi thoshte njëherë, por sa herë në shtëpinë e tij bujtnin miq.
Si shumë këngëtarë jugorë ju keni zgjedhur këngën popullore. Përse keni zgjedhur pikërisht këngën popullore për interpretim?
Kjo për shumë arsye, por e para është se Vlora ku jam rritur ka në themel këtë këngë. Vlora, labçen dhe populloren i ka dy themele të shpirtit të artit. Kjo këngë më vjen për shtat, më jep forcë, më bën krenar, pastaj gjen dhe fabul popullore. Një pjesë e historisë së Vlorës ka ardhur deri në ditët e sotme edhe nëpërmjet këngës. Pra kjo këngë në disa momente ka zëvendësuar dhe historinë. Janë dhe veglat muzikore që këndohet kjo këngë një tjetër shtysë. Klarineta, defi, fizarmonika, violina, janë një katërshe magjike që më bën të meditoj por edhe të frymëzohem. Këto vegla i kanë shoqëruar kudo këngët e popullit dhe duket se janë shpikur enkas për popullin tonë.
Një album ka shumë vështirësi. Me kë keni bashkëpunuar në albumin e fundit?
Me kompozitorin e mirënjohur Adrian Hila dhe me autor tekstesh Nehip Seraj dhe Spiro Xhavara. Por dua të them se, disa tekste dhe disa këngë muzikën e kam bërë vetë. Pra jam kantautor. Tekste apo poezi kam bërë ende pa filluar të këndoj. Ka qenë si një hobi e vegjëlisë.
Pas kaq kohësh a mendoni se keni realizuar çfarë keni dashur në këtë album?
Tani më shumë se kurrë. Përderisa shtëpia diskografike : Supersonik: ka ngelur e kënaqur apo albumin ë treg po kërkohet s’ka përse të mos jem i kënaqur. Kjo s’do të thotë kam arritur gjithçka, por është një nisje e mirë.
Greqi-Shqipëri. Ky është rrugëtimi juaj i përhershëm. Ndihesh i lodhur?
Jo, aspak! Kjo është puna ime.. Jam dhe në Shqipëri, pasi këtu marr dhe mësime suplementare dhe terreni është më i përgatitur për këngët që unë këndoj. Pastaj unë tashmë jam i njohur në zonën time dhe kam pasur dhe kam kërkesa të vazhdueshme në fejesa, dasma, lokale. Lidhjet fisnore. Lidhjet shoqërore këtu janë më të mëdha se në Greqi, por atë vend sigurisht nuk e lë në hije, jo se aty u zbulova si këngëtar, por sepse edhe aty kam kërkesa të vazhdueshme nga miqtë e mi. Mund të them se jam tek të dy vendet njëlloj.
Thonë se Eduarti është fejuar?
(Qesh).Po, jam i fejuar dhe ndihem mirë. E fejuara ime më ka lehtësuar shumë gjëra. Më jep kohë të lirë por dhe qetësi shpirtërore. Por nga ana tjetër më ka hequr shumë fanse (qesh, ndërsa e fejuara thotë të kundërtën tanimë i janë nënshtruar fanset).
Mendoni se jeni në kohën e përshtatshme për martesë?
Besoj po. Fejesa ka ardhur në kohën e duhur, matësa mbetet vetëm diçka fiktive. Familja të bën më të orientuar në njëjtë. Këtë e kam si trashëgimi familjare ose si këshillë familjare.
Jeni supersticioz?
Jam. Besoj tek diçka hyjnore.
Pijedashës?
Pak. Në raste pi verë apo birrë. Me të familjes në raste të veçanta pijen tradicionale, rakinë. Por kurrë nuk e teproj. Alkooli të dëmton zërin.
Marrëdhëniet me librin?
Jo të mira. Puna jonë është si autobusët. Sa në një vend në tjetrin. Por kur kam kohë lexoj romane. Ndërsa gazetat kur jam në Shqipëri i ndjek çdo mëngjes.
Ç’është dashuria për ju?
Një këngë popullore e pafund.
Motivi që ndjek në jetë?
Puno, guxo, mos deformo. Është një trio fjalësh që më sjell fat.
Besoni në fat?
Tek tri fjalët e mësipërme?
Çfarë vlerësoni tek njerëzit?
Inteligjencën dhe zemërgjerësinë. Dy elementë të rëndësishëm për mua.
Hobet e fëmijërisë i thatë, po hobet e tanishme?
Gjuetia e kafshëve të egra. E kam shumë qejf pyllin, zogjtë, por gjuetinë e kam si argëtimin më të madh. Kur gjej kohë i jepem tërësisht këtij hobi apo sporti.
Të pëlqen politika?
Më pëlqejnë politikanët e kompletuar që mendojnë për popullin dhe jo për vete. Në Europë ka shumë të tillë në Shqipëri s’kanë lindur ende.
Jeni xheloz?
Në gradën e fundit të një shqiptari normal.
Albert Zholi Gazeta Telegraf
Ka marre ngjyra shakaje ne fakt puthja e shkembyer ndermjet dy vajzave, por gjithsesi se bashku me shakane kane perjetuar edhe nje eksperience te vecante, ndoshta edhe te re, te pa provuar me pare.
Nga fotoja duket se ndjesia e pare eshte pozitive…
Liami fillon te ngacmoje Françesken duke i thene se ai e ka ndihmuar ne loje sepse ka qene ai qe ka vene ne dukje se Françeska eshte ajo qe ben lojen ne grupin kundershtar dhe qe perdor banoret e tjere si zare. “Ermali se u ndje zar te nominoi” i thote Liami Franceskes dhe ne kete menyre biseda kalon tek nominimet.
Gjate kohes qe Liam e ngacmon Françesken, ajo qesh me ironi me te. Liami i thote se ajo dhe Ermali i detyrohen t’i japin ca shpjegime, por Françeska i thote “shpjegime une ty?” duke lene te kuptohet se nuk ka per ta bere kete gje. Ermali thote se ata duhet te flasin per nominimin e Françeskes nga Ermali dhe Françeska i pergjigjet “po ty pse te shqeteson kaq shume nominimi im?”. Françeska me tej i ben te qarte Liamit se per te nuk ka aspak rendesi fakti qe vete Ermali e nominoi.
Nje nga kengetaret me te mira qe ka skena e muzikes shqiptare, Gili, ka qene e ftuar ne studion e emisionit “Pasdite ne Klan” te Rudina Magjistarit. Nje bashkebisedim i ngrohte u zhvillua ne studio ku kengetarja kendoi edhe suksesin e saj te shume viteve me pare “Xixellonja”. Duke qene se ajo prej nje periudhe u ka munguar ekraneve shqiptare, Gili foli per suksesin e saj me te fundit qe eshte kenga “Haku i Nanes” dhe per jeten e karrieres e saj, ne pergjithesi. Me poshte mund te lexoni intervisten e Gilit te plote.
Si po pritet klipi juaj me i fundit?
Klipi i fundit ka dale para dy muajsh dhe eshte pikerisht kenga “Haku i Nanes”, e cila po pritet shume mire nga dashamiresit e mi, pasi eshte nje kenge me nje teme te rralle dhe shume origjinale. Jam shume e lumtur, pasi ne kete moshe qe jam une nuk do te doja qe te isha thjesht prezent ne tregun muzikor, por kur te dal te le gjurme gjithmone.
Megjithate, ju jeni bere e njohur ketu ne Shqiperi nepermjet skenes se festivaleve?
Po, eshte e vertete, une vija me se shumti ne festivale. Ishte nje kohe qe gjithcka me pelqente, sepse te gjithe kengetaret performonin ne kete eveniment te muzikes. Dhe sigurisht nje hapesire i krijohej edhe kengetareve nga Kosova.
Festivali ishte arena ku kengetaret konkurronin sa i perket kenges, lookut dhe te gjithe komponenteve te tjere, nderkohe sot kane dale videoklipet?
Une, ne fakt, jam e njohur si kengetare e festivaleve, sepse qe e vogel kam marre pjese ne festivalet e femijeve. Vite me radhe kam prezantuar vete nje festival per femije.
Por edhe klipet qe ju keni realizuar kane qene shume te suksesshme…qe i kane emocionuar dhe prekur shume degjuesit. Ku mbeshteteni ju per te ndertuar tematiken e kengeve tuaja?
Para se te ndertoj nje teme, mbeshtetem ne jeten e perditshme te popullit tim. Dhe shpesh sa i perket kenges sime te fundit “Haku i nenes” kisha degjuar shume shpesh mbi kete teme. Per me teper, une e kam shtepine afer nje azili pleqsh dhe per mua ishte nje teme shume e prekshme, sepse i shikoja perdite fytyrat e tyre te pervuajtura. Une gjyshin dhe gjyshen i shoh prane niperve dhe mbesave. Nje pjese e klipit eshte xhiruar ne vilen e Mbretit Zog dhe ka ardhur me produksion nga “Max Producion”.
Bashkeshorti juaj eshte kompozitori Ilir Berani, eshte nje ndihme per ju qe te keni bashkeshortin kompozitor dhe autor i teksteve te tua...
Une kam studiuar per Gjuhe dhe Letersi shqipe dhe jam nje mesuese, por nuk e kisha menduar se do te merresha me kengen kaq gjate. U drejtova me shume nga muzika duke qene se Iliri insistonte qe une te isha dhe te jem prezent ne skene.
Gjithmone keni punuar vetem me Ilirin?
Po, gjithmone dhe asnjehere me askend tjeter.
Por edhe ai ka kenduar, apo jo?
Po, ka kenduar, sepse ne kemi qene shoke klase dhe kemi kenduar bashke. Sepse para se une te kendoja solo kam pasur nje grup, me nje fryme shume moderne per ate kohe.
Ju keni edhe dy femije?
Po, une kam dy djem. Roberti qe eshte 22 vjec dhe eshte student ne vitin e dyte dhe Redoni qe eshte 12 vjec. Nuk kam nje vajze, vetem dy djem, por mbase do te kem rastin te kem nuse te mira se besoj e kam merituar (qesh). Redoni ka lindur ne France ne ditet e bombardimeve te NATO-s. Dhe mua me ka marre Kryqi i Kuq nga Shkupi dhe me ka nis per ne France, pasi isha ne muajin e nente te shtatzenise. Dhe Redoni ishte femija i pare refugjat qe lindi atje.
Me pas ju keni qendruar atje?
Po kam qendruar atje kater muaj e gjysme, me pas jam kthyer ne Prishtine dhe nuk jam bere pishman.
A kane djemte prirje per muzike duke qene se jane nga prinder muzikante?
Jo, nuk merren me muziken, me se shumti preferojne futbollin. E duan muziken, por nuk kendojne.
Nderkohe, ju merreni vetem me muzike?
Po, vetem me muzike. Performoj shpesh neper lokale te ndryshme, apo edhe e ftuar ne gezimet familjare.
Ju keni pasur ne fillimet tuaja edhe nje grup?
Po kemi nisur te marrim pjese si nje grup me emrin “Triorona” dhe ne te kendonim une, Iliri dhe Aida Baraku. Prezantimi yne ishte ne nje festival sic eshte sot Evrovizioni dhe kjo ne vitet 1989.
Ju keni qene te lidhur me Ilirin ne ate kohe?
Po ishim te lidhur dhe ne gjithashtu ishim edhe ne nje klase dhe ne nje banke.
A keni nje plan per nje koncert recital?
Po sigurisht qe kam nje plan per te bere nje koncert dhe kjo besoj se jam ne ate pjekuri sa te bej nje koncert timin recital.
Ju jeni nje ikone e muzikes, cili eshte sekreti juaj?
Gjithmone jam nisur nga fakti qe jam nje bij e popullit, i cili deshiron qe te me shohe ne ekran, por jo te ekzagjeruar. Prandaj jam munduar qe te sjell modernen duke u pershtatur me shijen e pergjithshme te popullit tim.
A eshte i rendesishem imazhi per ju?
Po, sigurisht, sepse ka te beje direkt me percjelljen e mesazhit qe do te japesh ne publik. Pra, duhet te jesh gjithmone e kuruar, pasi gjithcka eshte pjese e hallke e nje zinxhiri te gjate qe eshte karriera artistike. Kam pasur rastin qe te kendoj edhe perkrah kengetareve shume te mira te ish-Jugosllavise dhe kam pare se si ato visheshin dhe kam vene re se kostumografia ka nje rol shume te madh.
I zgjedh vete veshjet e tua?
Me pare i kam zgjedhur vete, ndersa tani nuk kam shume kohe dhe kam nje stiliste qe mbeshtetem.
Ju keni nje stil tuajin, a duhet te ndryshoje artisti lookun?
Kur i kam ndryshuar floket me duket se nuk jam Gili, pasi kaloj rruges dhe nuk me kane njohur, ndersa kur jam kthyer ne kete ngjyre, pra te verdhe, te gjithe me njohin dhe me vjen edhe keq tani qe t’i nderroj.
Cfare marredheniesh keni me fansat?
Mendoj se kam marredhenie te mira dhe sapo kam hapur edhe nje faqe ne “Facebook”. Dhe mendoj se eshte nje menyre shume efikase per te komunikuar me fansat dhe per te marre mendimet e tyre. Te them te drejten nuk e menaxhoj une, pasi jam shume e zene, por kam nje njeri qe merret me te.
Sekreti i bukurise suaj?
Shendeti i mire familjar, stabiliteti familjar, larg skandaleve, zgjohem me nje pozitivitet te madh dhe i them vetes se duhet te kendoj se njerezit qe dua i kam prane vetes. Nje ore ne dite ia kushtoj vetes duke bere vrap ne mengjes.
Po sa i perket ushqimit?
Kam shume oreks edhe une kam tundimet e mia, ka raste kur e kaloj me ushqimin dhe te nesermen mundohem te mos ha shume dhe bej me shume ushtrime.
Nese do te flisnim pak per muziken, cili eshte komenti juaj per muziken e momentit?
Te them te drejten, nuk jam kundra asnje lloj muzike, sepse eshte e drejta e cdokujt qe te kendoje. Gjithkush ben perzgjedhjen e vet se cfare muzike do te degjoje. Une jam kengetare qe edhe nese hyj ne ujerat me komerciale, mundohem qe ta ruaj profesionalizmin. Shume shpesh marr pjese edhe ne festa te ndryshme dhe kendoj dhe kenge te muzikes popullore dhe megjithate mundohem qe te bej nje muzike te mire.
Cila eshte kenga juaj e preferuar?
Eshte kenga “Prishtina”, pasi e kendova pas luftes dhe u bera nene per here te dyte. Dhe e kendova me nje nostalgji, sepse sapo isha kthyer ne Prishtinen e lire.
Vjen shpesh ne Tirane?
Nuk vij aq shpesh sa kam deshire qe te vij. Kam shume deshire qe te vij, por duke qene se jam shume e zene, vij me rralle. Sa here qe vij kenaqem dhe sapo me jepet rasti vij.
Po planet tuaja per te ardhmen?
Ditet e nxehta ne Durres do te jem shume prezent dhe do te jem shume prezent kudo qe me kerkojne.
Po sa i perket krijimtarise suaj?
Shume shpejt do te bej nje kenge te re te shoqeruar dhe me klip. Me siguri qe do te jete nje kenge origjinale dhe besoj se do te jete nje kenge dashurie qe te mos biem ne perseritje.
A keni nje keshille per gjithe te rinjte e sotem qe merren me muziken?
Nuk me pelqejne shume ekzagjerimet e veshjeve apo zhveshjeve, do te thosha me mire ne skene, pasi shoh se merren trendet me negative ne skene, duke iu referuar artisteve boterore. Do t’i thosha qe te bejne nje veshje, aq me teper neper klipet e tyre, qe pas disa vitesh mos t’i vije turp kur ta shohin me femijet e tyre.
Koha Jone
Ka muaj që rok grupi “Elita 5” kanë nisur punën intensive në albumin e ri, i cili do të ketë këngë mjaftë të zgjedhura dhe të përgatita në mënyrë profesionale.
Mirëpo para albumit ‘Elita 5’ kanë vendosur që tani në këtë sezon të lansojnë në treg një singël të ri të shoqëruar bashkë me videoklip. Sipas Arif Zyberit videoklipi i singlit të ri do të realizohet në Shkup me produksionin “Fabrika”.
“Edhe pse jemi duke punuar intensivisht në album, kemi vendosur që para tij të lansojmë një këngë të re verore bashkë me klip. Një këngë ritmike dhe shumë e veçantë, presim që gjatë këtyre ditëve ta titullojmë këngën dhe brenda pak javësh ta lansojmë në treg”, shprehet ai për “Zëri”.
Arifi nuk e mohon faktin se tani Elitën 5 e pret një verë mjaftë e nxehtë dhe me shumë angazhime, por si çdo herë tjetër edhe këtë vit ata do të mundohem t’ia dalin.
“Albumi i ri do jetë një album shumë i mirë dhe me një kualitet që nuk është parë në trojet shqiptare. Përveç albumit kemi shumë të përgatitur sepse na pret një verë shumë e lodhshme pasi që kemi të kontraktuara shumë koncerte në gjithë trojet shqiptare”, shprehet në fund Arifi.
Afrim Muçiqi është konsideruar si njëri nga këngëtarët me më pak klipe. Arsyeja përse nuk ka qenë i dhënë pas klipeve ka qenë mungesa e produksioneve vendore dhe çmimet e larta që kanë mbretëruar në rajon për të realizuar një videospot.
Tani ai sapo ka lansuar videoklipin e këngës “Për jetë”, të përgatitur nga produksioni “Emf Creative” me një çmim mjaftë të volitshëm siç thotë edhe vet ai.
“Më parë nuk kam dashur të realizoj klipe për faktin se nuk kemi pasur produksione vendore dhe për të realizuar një klip është dashur të shkojmë në Maqedoni apo Shqipëri dhe të paguajmë nga 5 deri në 7 mijë euro. Ndërkaq unë tani këtë videoklip që e kam realizuar me produksionin vendor “Emf Creativ” e kam realizuar me 2.500 euro. Dhe ja këtu shihen ndryshimet e çmimeve. Unë jam më se i kënaqur që këtu në Kosovë tani kemi produksione mjaftë kualitative dhe me më mjaftë profesionist ku mund të realizojmë videoklipe sa herë që duam”, ka thënë ai për “Zëri”.
Kompozimin e këngës “Për jetë” e ka realizuar vet Afrimi dhe ky është kompozimi i parë që e ka bërë deri më tani, ndërsa aranzhmanin e ka realizuar Alban Fortuna dhe tekstin Rozana Radi. Afrimi tani ka nisur punën edhe për një këngë tjetër e cila këngë thotë se do ta përcjellë sezonin veror, ndërsa prej javës së ardhshme do të filloj edhe me angazhimet në mbrëmjet muzikore të maturantëve.
Sa janë të njëjta, janë edhe të ndryshme. Populli ynë ka një shprehje e cila thotë “motra jemi, shoqe s’jemi”, por ne do të sjellim rastet kur ato jo vetëm që janë shoqe të mira, por janë edhe në majat e famës. Diçka që nuk ndodh shpesh, aq më tepër kur flasim për talente si në muzikë apo fusha të tjera të artit. Rrallë nga një familje, dy motra apo vëllezër mund të jenë të talentuar në të njëjtën fushë. Rivaliteti ekziston edhe në familje, jo vetëm jashtë saj. Ndaj ne do të sjellim rastet e motrave të suksesshme shqiptare, të cilat dashur pa dashur janë në të njëjtën kohë edhe rivale dhe pse thuajse asnjëherë nuk e kanë pranuar hapur këtë gjë. Shpesh motra më e vogël ka mbështetjen e asaj më të madhes, por shpesh suksesi që mund të ketë njëra eklipson atë të tjetrës. Se cilat janë ato motra të famshme dhe rivale të heshtura në të njëjtën kohë i zbulojmë më poshtë.
Greta dhe Eni Koçi
Fillimisht ishte Greta ajo që fitoi famë falë talentit të saj. U bë e njohur qysh në moshë mjaft të vogël me këngë të cilat u bënë hite. Më vonë, pikërisht kur Greta ishte tashmë një zë potent në muzikën shqiptare moderne, motra e saj më e vogël Eni nxori single-in e saj të parë. Një këngë ku Greta ishte pjesë e klipit për t’i dhënë suportin maksimal vajzës së vogël e të talentuar të familjes Koçi. Cila nga të dyja është më e suksesshme, nuk mund ta themi dot ne, por publiku që i ndjek. Megjithatë, sa i përket xhelozisë mes tyre, Greta dhe Eni gjithmonë kanë dhënë përgjigje që e përjashtojnë këtë mundësi. Greta, si motra më e madhe e këshillon shpesh Enin, dhe Eni si më e vogla e dëgjon dhe i merr sugjerime. Motrat Koçi e ndihmojnë njëra-tjetrën dhe rivalitetin se cila të jetë më në qendër të vëmendjes mes tyre ende nuk e kemi parë. Madje, Greta vërtet po e suporton Enin dhe nuk ka lënë që fama e saj ta eklipsojë në ndonjë moment figurën e së motrës.
Eranda dhe Irma Libohova
Janë një nga çiftet e motrave më të suksesshme në Shqipëri. Dy motra që janë identifikuar përherë me njëra-tjetrën. Madje në fillimet e tyre ato ishin të pandashme, aq sa doli në modë shprehja “si motrat Libohova”, për të identifikuar shpesh dy shoqe të ngushta, të cilat nuk bënin dot pa njëra-tjetrën. Pas
viteve ‘90 Irma dhe Eranda filluan të shfaqeshin më tepër vetëm edhe pse bashkëpunimet e suksesshme mes tyre nuk munguan asnjëherë. Të dyja vazhdojnë të mbeten nga këngëtaret më të mira të muzikës së lehtë, e në këtë rast është shumë e vështirë ta bësh diferencën se cila është më e dashur apo më e vlerësuar nga publiku. Ato do të mbeten përherë dy motrat simpatike e të talentuara, që kanë dhënë një kontribut të çmuar për muzikën e lehtë shqiptare.
Marina dhe Luana Vjollca
Fillimisht e nisën si velina të emisionit “Fiks Fare” karrierën e tyre, për t’u shndërruar pastaj në një dyshe mjaft të suksesshme në ekran. Motrat Vjollca, njëra bionde dhe tjetra brune, aq sa janë të ngjashme duket se janë edhe të ndryshme. Diferenca mes tyre ka qenë më e dukshme kjo edhe për shkak të projekteve të ndryshme që kanë 
marrë përsipër, edhe pse kur janë bashkë duket se janë më të forta. Të dyja janë të bukura, joshëse dhe mjaft elegante. Vështirë të themi se cila prej tyre ka më tepër sukses, edhe pse është Marina ajo që këshillon më tepër Luanën, si motra më e madhe që është. Megjithatë veç gjërave që i bashkojnë, motrat Vjollca përherë janë shprehur edhe për gjërat që i ndajnë e sigurisht edhe pak rivalitet mes tyre ndiejnë herë pas here.
Inis dhe Ingrid Gjoni
Inis dhe Ingrid Gjoni janë dy nga vajzat që për një kohë të gjatë kanë pushtuar faqet e kopertinave të shtypit rozë. Fillimisht ishte Inisi ajo që u bë pjesë e televizionit, duke e provuar veten në shumë fusha, derisa përmbushja dhe realizimi i saj ishte kur si regjisore vendosi në skenë shfaqje të suksesshme si “Salla e banjës”. Ndërsa Ingriti e nisi 
karrierën fillimisht si modele, ku tiparet e saj të veçanta spikatën duke e bërë atë një nga vajzat me më shumë kopertina në revistat rozë. Të dyja motrat provuan edhe të këndonin së bashku edhe pse ajo që vazhdon karrierën si këngëtare me sukses është Ingriti. Janë të famshme, por me karriera të ndryshme, edhe pse bota e artit i bashkon të dyja. Një detaj që ndoshta nuk e dini është se Ingriti nuk realizon asnjë klip pa këshillat e motrës së saj më të madhe Inisit. Kjo tregon se ato të dyja e mbështesin njëra-tjetrën për të bërë më të mirën në sipërmarrjet e tyre. Aktualisht ato janë të dyja nëna të dy foshjave të vogla, Inisi të Coco Antonel, dhe Ingriti të djalit të saj, të porsaardhur në jetë, Parid.
Mihrije dhe Lora Braha
Të gjithë me siguri njohin këngëtaren e dashur kosovare Mihrije Braha, por shumë pak njohin motrën e saj Lora. Ato të dyja në fakt ngjajnë si binjake. Vështirë të dallosh njërën nga tjetra, edhe pse është lehtë i identifikueshëm suksesi i 
Mihrijes. Lora, e cila është përpjekur disa herë t’i futet muzikës, le të themi që nuk ia ka dalë dot, edhe pse për këtë ka pasur mbështetjen maksimale të Mihrijes. Madje, dy motrat kanë bërë edhe një duet së bashku. Lora është një femër tepër elegante, edhe pse është nënë e një vajze.
Rovena dhe Irva Stefa
Irva Stefa sigurisht që ka një rol të rëndësishëm në karrierën si këngëtare të Rovena Stefës. Ka qenë ajo që ka menaxhuar suksesin e së motrës dhe këtë e ka bërë më së miri. Megjithatë, menaxhimi i Rovenës nuk e ka penguar aspak Irvën të provojë veten në muzikë. Ajo ka qenë prezente edhe me klip në tregun tonë muzikor. Ndërsa më
parë është shprehur se dëshiron që të krijojë një emër të saj personal në muzikë, edhe pse e vlerëson mbështetjen dhe përkrahjen e vazhdueshme në të gjitha format nga motra e saj Rovena.
Gjyste Vulaj dhe Valentina Dedvukaj
Valentina Dedvukaj është një këngëtare mjaft seksi, por ama famën e Gjystes vështirë se do ta tejkalojë ndonjëherë. Madje vetë Valentina, e cila jeton në Amerikë, e ka pohuar se Gjystja është më e talentuar dhe këndon më mirë live se ajo. Pra, deri diku e ka pranuar se është e vështirë ta konkurrojë motrën e saj në muzikë, e po ashtu edhe në format e saj trupore. Të dyja motrat janë për t’u admiruar, po ama Gjystja duket se nuk ndalet kurrë së qeni jo vetëm super në formë, por edhe super provokuese.
MAPO
Një marrëdhënie aspak e zakontë babë e bijë. Vështirësitë e fillimviteve ’90-të, ndarja nga e bija kur ishte ende e vogël, ribashkimi dhe koha e bashkëpunimit. Rrëfim për një histori të veçantë familjare nga Gjergj dhe Dorina Leka.
Vetëm dy porosi i ka dhënë Gjergj Leka të bijës kur shkeli pragun e adoleshencës: të mos provonte kurrë motorin dhe cigaren. Pjesën tjetër të rolit prej babai në jetën e saj zgjodhi ta bënte në heshtje, pak i fshehur në hije, duke i dhënë një liri të kontrolluar sipas mënyrës së tij. Dorina ia ndoqi të dyja këto porosi. Edhe tani që i ka mbushur të 26 vjetët, kur ka bërë shumë zgjedhje të rëndësishme në jetë, është e pavarur dhe ndan jetën me dikë, nuk ka kuriozitet as për njërën dhe as për tjetrën. Madje e shpreh hapur se është kundër çmendurive që mund të rrezikojnë jetën dhe sidomos atyre që tymosin ose janë të dhënë e të varur pas narkotikëve. E thotë këtë shumë shpesh edhe kur përballë saj qëndron Gjergji, i cili e adhuron fshehurazi me sy, duke shuar njërën pas tjetrës cigaret e paketës që mban mbi tavolinë. Por ndërsa i ati ia ka lejuar vetes këtë ndërhyrje, Dorina nuk provon t’i ngrihet kundër, siç zakonisht bëjnë fëmijët përballë prindërve në raste të ngjashme, për t’i thënë se edhe për të është koha të heqë dorë nga këto vese që dikur ai i përbetohej të mos i provonte kurrë. Gjergj dhe Dorina Leka funksionojnë kështu.
Babë e bijë, njëri kantautor i njohur shqiptar, i vendosur prej gjashtë vitesh në Tiranë, dhe tjetra në fillimet e karrierës së saj në Itali, pas një spektakli talentesh që i dha famë, e cila mbërriti deri në Shqipëri diçka më pak se dy vjet të shkuara, kanë një marrëdhënie shumë më të veçantë sesa kushdo mund ta mendojë. Ngjajnë si dy pika uji sa i takon karakterit: rebelë, të talentuar, të dashuruar pas pavarësisë së tyre në të gjitha kuptimet, krenarë e kokëfortë. Ama janë krejt të ndryshëm për nga mënyra sesi jeta i ka rrjedhur secilit. Gjergji mban mbi supe vite të tëra kaluar nëpër vende të ndryshme të botës, divorce, histori personale që jo rrallë i kanë ndikuar edhe në karrierë. Ndërsa Dorina i përket një tjetër bote. Ka pasur fatin të rritet nga gjyshër që i kanë dhënë gjithçka që prindërit nuk ia plotësonin dot në trazirat e fillmviteve ’90-të, i gëzohet një ambjenti pune që as nuk i afrohet atij në të cilat Gjergji ka punuar dhe vazhdon të punojë, ka shumë miq kolegë, shumë koncerte dhe ambicje për të bërë përpara në vendin ku është rritur. Ndodh të zihen keq me njëri-tjetrin kur janë në studio dhe diskutojnë për muzikë dhe zgjedhje artistike dhe deri më sot nuk ka bërë vaki që ndonjëri t’i hapë rrugë tjetrit. Sherri shuhet vetëm të nesërmen kur të dy i thonë mirëmëngjes njëri tjetrit me një përqafim duke pranuar pa fjalë në fund se secili do të bëjë siç e gjykon më mirë. Ose siç ia thotë koka. Kështu ka qenë gjithmonë dhe gjasat janë që rregullat e pashkrura mes tyre të mos ndryshojnë kurrë. Mbase pikërisht këtu qëndron edhe sekreti i harmonisë së lidhjes mes tyre. “Jemi të lidhur më shumë se sa zakonisht një baba është i lidhur me vajzën e tij”, thotë Gjergj Leka. “Mund të jesh fizikisht afër fëmijës tënd, ta shohësh duke u rritur, por nuk je pranë saj. Në rastin tonë gjërat kanë rrjedhur ndryshe dhe jam i bindur se kjo gjë na ka ndihmuar të kemi këtë lidhje”.
Ndërsa Dorina shton se ajo e tyrja është e mesmja e artë që e dëshiron gjithëkush: ajo marrëdhënia mes mikut dhe babait artist, në të cilën nuk ka rregulla. “Rregullat i sajojmë në moment”, thotë ajo, “unë dhe ai. Natyrisht që edhe duhemi shumë”. Nxiton të shtojë se tek e fundit karriera e saj duhet t’i jetë mirënjohëse pikërisht të atit. Dhe jo vetëm prej geneve që duket se ka trashëguar prej tij dhe që i kanë dhënë talentin. Karriera e Dorinës ka nisur falë guximit të Gjergjit, i cili e ka ngjitur në skenë kur nuk i kishte më shumë se 11 vjeçe, i ka dhënë një mikrofon në dorë dhe e ka lënë të lirë të këndonte. Pak kohë më vonë i dha një shtysë guximi të shfaqej edhe në Premio della Tv Italiana dhe që nga ajo kohë Dorina veçse ka shkëlqyer. “Karriera ime nisi falë tij, pra jam edhe shumë e ndikuar prej babait tim”.
Megjithatë, sado shumë koncerte që numëron në Itali, emri i Dorina Lekës në Shqipëri mbërriti vetëm në shtatorin e 2010 kur u përzgjodh si një nga konkurentet e “X Factor Italia”. U prezantua si vajza që “vinte nga Trieste, por që ishte shqiptare”, u përzgjodh si një nga më të talentuarat e atij viti dhe arriti deri në finale. Ndërkohë që mediat shqiptare shkruanin këtej detit, Dorina konkuronte për më të mirën, por edhe bluante plane të tjera në kokë. “Kjo eksperiencë me ka ndihmuar të kuptoj se çfarë dua dhe çfarë nuk dua në rrugëtimin tim artistik”, thotë ajo. Kuptoi se më shumë se asgjë donte muzikën. Mësimet që dikur gjyshja e saj i jepte në piano, studimet më vonë në Konservatorin Klasik të Triestes gjithashtu e kishin bërë punën e tyre, por Dorina më shumë se asgjë i pëlqen rroku dhe është një rrokere shumë e mirë. Një rrokere kokëfortë ama. Sepse pas “X Factor” i propozuan të kishte edhe një menaxher të sajin, i cili do ta ndihmonte për më vonë, por bija e Gjergjit nuk pranoi. “Kush më mirë se unë mund të më menaxhojë”! I ka hyrë punës e vetme dhe si e tillë po i jep dorën e fundit edhe albumit të parë që do të publikojë se shpejti. Këto ditë i ka të ngarkuara me orare të zgjatura në studio prej nga pritet të dalin 11 këngë, ndër të cilat vetëm një nuk është kompozim i Dorinës. “I kam shkruar vetë të tjerat”, thotë ajo. “Bashkë me bashkëpunëtorin tim Valter Soma kemi derdhur shumë energji. Ka qenë shumë e vështirë dhe e gjithë kjo për mua është një emocion shumë i fortë”. Ndoshta albumin e saj do ta importojë edhe në Tiranë sepse pas mbrëmjes së tre javëve me parë, kur këndoi si e ftuar nderi në skenën e “X Factor Albania” ka kuptuar se edhe këtu, në vendin e origjinës, ka plot për të bërë. “Ishte një eksperiencë shumë e bukur ajo në Tiranë”, thotë Dorina. “Ishte bukur të këndoja një këngë shqip në tokën ku kam lindur”.
Atë mbrëmje, ndryshe nga dy vite më parë kur nuk ishte e ftuar por konkurente në “X Factor” e ka ndjekur edhe Gjergji, i cili është bindur përfundimisht se një muzikante si Dorina, e cila përcolli emocion të fortë me këngën e Vaçe Zelës, i duhet skenës shqiptare. Vetëm se jo duke u vendosur përgjithmonë këtu. Meraku i babait ngre sërish, pa dashje, krye dhe kur kantautori analizon atë çfarë e bija ka në Itali dhe e krahason me ambjentin artistik që ekziston në Tiranë, bëhet kategorik: “po të ngulja këmbë që ajo të vinte këtu, do ta shkatërroja”.
E ka bindje edhe pse Dorina është lloji i fëmijës që ka vuajtur në jetë. Sapo kishte lindur kur Gjergji dhe ish bashkëshortja e tij Eda ikën në Itali. Dy emigrantë dhe një fëmijë i vogël i patën më shumë se të vështira muajt e fillimit, pavarësisht se Gjergji nga ana e së të atit origjinën e ka italiane. “Ajo ka provuar në kuptimin e plotë të fjalës atë që quhet gaveta”, thotë ai, ndërsa kujton Milanon e madhe dhe të vështirë ku zor të gjeje punë dhe ku me fitimet e pakëta të ditës, familja mblidhej në një hotel të lirë, nga ata që mund ta përballonin, dhe shtroheshin përballë darkës së varfër: dy konserva peshku për tre veta. Ishte viti 1991, dy vjet pasi kantautori kishte provuar bujshëm arratisjen, dhe kur guximi i çmendur e kishte bindur të merrte të bijën, vetëm 2 vjeçe e gjysmë, dhe të ikte. Pas tij shkoi edhe Eda dhe vetëm pak kohë më vonë e gjithѱ familja. Kjo do të thoshte një shans nga ata që jo shumë shqiptarë mund t’i gëzoheshin. Eda u largua asokohe në Greqi dhe ndoqi rrjedhën e fatit të vet, ndërsa Gjergji vendosi që më mirë se t’i jepte një jetë të vështirë të bijës, fati i së cilës nuk mund të parashikohej, ishte t’ia besonte prindërve të tij, të cilët ndërkohë u vendosën në Trieste, vendin e origjinës së babit të tij, Kostandinit. Kështu ndodhi. Pa i mbushur ende tre vjeç Dorina u nda nga i ati për t’u rritur nga dy gjyshër për të cilët thotë se “Nuk kanë lejuar kurrë të më mungonte gjë”. Ndërkohë që Gjergji iku në Rusi, brodhi nëpër vende të ndryshme, u martua dhe divorcua edhe një herë tjetër, jetoi histori të ndryshme dhe ngriti karrierën e shpërndarë në disa vende, Dorina, kur u rrit dhe filloi të kuptonte, e pranoi pa kushte natyrën dhe jetën endacake të të atit. “Fundja kështu jam edhe unë”, shton ajo. Në ato fillime ndodhte të shiheshin rrallë dhe Gjergji nuk ka qenë i pranishëm në kohën kur Dorina merrte mësime pianoje nga gjyshja e saj, shijonte ambjentin artistik ngado shkonte dhe u bind të ndiqte studimet e larta në Konservatorin Klasik të Triestes. Por ishte i qetë sepse Dorinën e kishte lënë në duar të sigurta, shumë më të sigurta sesa të vetë atij.
“Sigurisht me kalimin e viteve gjërat filluan të ndryshonin”, thotë Gjergji. “Takoheshim kur Dorina kishte koncerte, por nuk pranonte të bënte gjërat që i thoja unë. I kompozonte vetë këngët e veta, kishte mundësi të fitonte shumë para nga ftesat që i bëheshin nëpër Itali, por kurrë nuk u dha pas tyre. Preferonte të zgjidhte ato vende që ajo pëlqente, ato bashkëpunime që e bindnin dhe sot e gjithë ditën ndjek me fanatizëm parimet e veta. E adhuroj për këtë”. E adhuron edhe sepse tek Dorina sheh diçka që jo çdo artist ka fatin ta ketë: zotërimin e skenës. Shpesh ka njohur artistë shumë të talentuar por që nuk i përballojnë dot emocionet, mbyten prej tyre, ndërsa e bija sado të fortë të ketë dridhjen e trupit para se të dalë në skenë, nuk e tradhëton kurrë veten. “Kjo është e lindur, skenën ose mundesh ose nuk mundesh ta zotërosh”, shton me krenarinë e babait. Tanimë për ata të dy ka kaluar edhe koha e porosive, Gjergji ka hequr dorë nga tentativa për t’i mësuar diçka të bijës. Marrëdhënia e tyre më shumë se babë e bijë është ajo e dy shokëve të mirë, vetëm se ndër ta, ndryshe nga sa mund të ndodhë zakonisht, është Gjergji tanimë ai që e dëgjon më shumë fjalën e së bijës. Mbushet me frymë para se të fillojë tregimin për ambjentin artistik ku jeton vajza e tij; krenohet kur kujton se sa shumë e duan kolegët e saj në Itali (ndryshe nga ata shqiptarë që zakonisht marrëdhëniet ndër kolegë i kanë thjesht rivalitet); se sa pak urrejtje ka mes tyre; se sa qetë dhe drejt rrjedh karriera artistike e së bijës, për të cilën nuk merakoset se ndokush mund t’i hyjë në hak. “Ambjenti ku punon i mëson çdo ditë gjëra të reja. Dorina është shumë më me fat se unë. Mua jeta private më ka ndikuar në profesion, asaj, për fat, jo”, thotë Gjergj Leka. Kjo edhe sepse jeta private e Dorinës ka rrjedhur krejt ndryshe nga ajo e babait të saj. “Jeta ime në Itali është jetë reale me të gjitha problemet dhe preokupimet që çdo italian po kalon në këtë periudhë”, thotë Dorina.Tanimë ajo është një 26 vjeçare e pavarur, ka shtëpinë e saj që e ndan prej kohësh me një djalë, i cili gjithashtu e ndjek me të njëjtin adhurim. Kanë ardhur të dy bashkë në Shqipëri dhe Gjergji e Dorina janë argëtuar shumë me reagimet e tij rrugëve të Bllokut, çudinë e shprehur përballë tavolinave të mbushura plot në çdo orë të ditës dhe të natës, por edhe kënaqësinë e vizitave në Dajt, studion e Gjergjit dhe argëtimeve në kryeqytet. Shumë orë i kanë kaluar edhe në “Qendrën Ndërkombëtare të Spektaklit” që Gjergji e ka ngritur pak vite më parë dhe që është impenjimi dhe ambicja kryesore e tij këto kohë. Gjatë këtyre ditëve kanë vendosur që shumë shpejt t’i futen punës edhe për një duet, Gjergji dhe Dorina. Do të kishin dashur që kjo këngë të ishte pjesë e albumit të parë të Dorinës, por tanimë nuk ka kohë për ta përfunduar, kështu që do ta realizojnë qetësisht përgjatë këtyre muajve. Përballë premtimit të Dorinës se këtej e tutje nuk do të mungojë edhe në Tiranë është edhe vendimi i Gjergjit që t’i japë një dorë të bijës të këndojë edhe në skenat shqiptare. “E njoh pak jetën artistike shqiptare, por shpresoj ta rregulloj këtë në të ardhmen”, thotë Dorina, e cila e ka hedhur hapin e parë tre javë të shkuara në “X Factor Albania”. Me gjithë adhurimin që nuk e fsheh dot, do ta ndjekë, si gjithmonë në hije, edhe Gjergji, i cili nuk ka më merak për vajzën e tij. Do të jetë aty kur ajo të ketë nevojë dhe siç i ndodh shpesh, edhe do t’i bindet kur të debatojnë për diçka. “Jam i qetë tashmë dhe shumë krenar për time bijë”, thotë kantautori. “Nuk ndihem borxhli ndaj saj për vitet e kaluara larg meje sepse e di dhe jam i bindur se po të kisha pasur mundësi do të kisha qenë një baba shumë i mirë për të. Ka qenë fat i madh që Dorina nuk u rrit këtu dhe ishte pjesë e një familje që i ka qëndruar gjithmonë afër”. Dhe meqë tanimë ajo është një artiste e zonja, ka ardhur koha të njihet edhe me vendin e origjinës.
Dega italiane e Lekajve
Fati i Dorinës ka qenë se ka pasur dy gjyshër të cilët në vitin 1991 i dhanë fund kalvarit të përndjekjeve në Shqipëri dhe u vendosën në Trieste, vendin e lindjes së gjyshes së Gjergj Lekës, Jolanda Argentin. Ajo u njoh me bashkëshortin e saj, Minella Leka, tregtar dhe u martuan e krijuan familje në Trieste. Por kur në Shqipëri u vendos mbretëria e Zogut, dhe kur babai i Gjergjit ishte nëntë vjeç, familja Leka vendosi të vinte dhe të vendosej në Durrës. Nëse Italia ofronte për ta ditë të vështira dhe luftë për mbijetesë, Durrësi për familjen e tregtarit, porti i madh i tij, premtonte jetë të bereqetshme. Dhe ashtu ndodhi. Paraardhësit e Dorinës, babai i Gjergjit, Kostandini dhe prindërit e tij jetuan të lumtur në Shqipëri deri në vitin 1944 kur u vendos regjimi komunist, i cili familje të tilla nuk i pati kurrë me sy të mirë. Prej asaj kohe nisi jeta e vështirë e Lekajve, të cilët njihen në Durrës për përndjekjen, dënimet dhe internimet e shumta. Fat më pak të mbrapshtë pati familja e Gjergjit, biografia e të cilit u rregullua disi pas martesës së Kostandinit me një nga pinjollet e Jorganxhinjve nga Korça. Megjithatë edhe këta u larguan në vitin 1991 dhe sot jetojnë në Trieste.
Alida Cenaj Revista Klan
